Erum við kjúklingar? …

Eftirfarandi grein er endurunninn af grein minni á mbl.is „hænur hafa ekki val“ – en ég er að færa brot af því besta hingað yfir á wordpress síðuna, – og endurbæta.

Ég hef verið að íhuga hvers vegna við; manneskjan í vestrænu nútíma þjóðfélagi, værum svona miklir neytendur.  Já neytendur og þá þiggjendur í leiðinni.  Jafnframt hef ég íhugað hvers konar neysla er í gangi og hver sé orsök hennar.  Tímarnir hafa breyst og við þurfum að fylla í tóm-stundirnar okkar.

Ég tel að ákveðið tómarúm hafi myndast í „velmeguninni“ og um leið í vanlíðaninni.  Í vanlíðan höfum mið mikla þörf  fyrir að „gleðja“ okkur með ýmsum hlutum sem okkur finnst við verða að eignast, – eða með að drekka eða borða of mikið.  Þá erum við ekki að eignast hluti eða borða vegna þess að við erum í raun svöng, eða að okkur vanti eitthvað nauðsynlega. Við erum að seðja  hinn vanlíðandi einstaklng.   Að seðja þann sem er hefur sár.

Vandamálið er að við verðum ekki södd af þessu, hvorki andlega né líkamlega.  Þetta er í raun eins og að missa piss í skóna,  stundarfriður og ekkert meira og meira að segja er stundarfriðurinn oft blendinn því að þegar við erum að næra þessa vanlíðan (og undir niðri vitum við að við erum að gera það) þá erum við oft full af skömm eða samviskubiti, bæði á meðan því stendur og eftir á.

Sérstaklega hvað t.d. mataræði snertir.

„Æ, ég veit ég á ekki að borða yfir mig“

„Ferlegt vesen – ég ætlaði ekki að borða allt þetta súkkulaði – snakk – brauð …“ eða hvað það er sem þú VEIST að er þér óhollt til langs tíma litið.

„Úff, mér líður nú bara illa eftir þessar fréttir“ ..

„Ojbara – hvað þetta var viðbjóðslegur karakter í þessari mynd“ ..

„Ég ætla að fela þessa skó, segi engum frá því að ég hafi eytt öllum þessum peningum og ég hafði ekki efni á því“ .. eða  „á þúsund pör fyrir heima“ …

Allt er þetta dæmi um manneskju sem er að myndast við að næra eitthvað.  Í raun er hún að næra vanlíðan sína.  Það skiptir ekki máli hvort hún er rík eða fátæk.

Til þess að átta sig á því hvernig okkur líður í raun, skiptir máli að vera viðstödd sjálfa/n sig.  Vera með andlega nærveru við sjálfan sig.  Leita inn á við og leita sátta við þessa í raun dásamlegu veru sem þú ert.

Sættast við sig,  bera virðingu fyrir sér,  bera virðingu fyrir náunganum.  Slúður, öfund og baktal er eitt form slæmrar neyslu,  sú næring er ekki uppbyggileg fyrir neinn. 

Uppbyggilegt er mikilvægt orð í þessu sambandi.  Við erum að vaxa, þroskast, dafna ..

Í dag er mikið talað um lífrænt ræktaðan mat.  Dýr sem alast upp við gott fóður og góð skilyrði gefur mun hollara kjöt af sér – og mun hollara fyrir okkur að snæða.

Ef við hegðum okkur eins og hænur í búri sem fá tilbúið fóður,  erum heft í búrunum (af okkur sjálfum) þá endum við sem slæmar og óhollar hænur.

chicken-in-cage.jpg

 

 

 

Hænur sem fá að vappa úti í sólarljósinu – nú eða í rigningunni,  gefa af sér „hamingjuegg“ og stundum kallaðar hamingjuhænur.

hamingjuhaena.jpg

 

 

 

 

 

Munurinn á mönnum og hænum, er m.a. sá að við höfum val,  við getum útbúið okkur nokkurs konar „Rimla hugans“ eins og Einar Már rithöfundur kallaði það í bókartitli sínum.  Við getum boðið okkur upp á myrk og aðþrengd búr og vont fóður sem fitar okkur hratt og vel.  En við getum líka valið að sleppa rimlunum,  frelsa hugann og næra okkur með góðu fóðri.

Við erum heppin að vera ekki hænur!

Hófsemd er orð sem Íslendingum er ekki sérlega tamt,  ekki mér heldur, en hefur verið mér hugleikið undanfarið.

Allt sem er „of“ eitthvað er yfirleitt vont.  Ofát, ofneysla.  „Öfga“ eitthvað er líka vont, og talað um að fólk sveilist öfganna á milli.

Dæmi um slíkt eru blessaðir megrunarkúrarnir.  Þess vegna eru þeir slæmir,  því að þeir stuðla að öfgum á milli.  Jójó þyngd.

Meðvitund er annað lykilorð,   að gera sér grein fyrir hvenær maður er raunverulega saddur,  hvenær maður þarf á nýjum skóm að halda.  Hvenær maður hefur fengið sér nóg í glas o.s.frv. Við verðum eins og áhorfendur að eigin gjörðum og um leið okkar bestu vinir eða vinkonur.

Til þess að átta sig, þarf maður að þekkja sjálfa/n sig, átta sig á sjálfri/sjálfum sér.  Sjálfsþekking fæst með því að spyrja sig spurninga,  skoða hvað er ysta lagið og hvað er í innsta kjarna.

onion_core.png

Það er talað um að við flysjum laukinn og komumst þannig að kjarnanum. Það fara nú margir að gráta við það og það er bara eðlilegt og allt í lagi.  Það er líka gott að ræða við einhverja nána, vini og vandamenn og biðja þá um að vera heiðarlega í okkar garð.

Þegar við áttum okkur á sjálfum okkur,  rótinni fyrir því að við sækjum í hina og þessa neysluna, þráhyggjuna eða hvað það nú er sem er ekki að virka uppbyggilegt,  getum við farið að vinna í uppbyggingunni.

„You have to see the pain to change“ – Við þurfum að sjá sársaukann og viðurkenna hann til að breytast. –

Það er stundum kallað að viðurkenna vanmátt sinn.  Að einhvers staðar á leiðinni fórum við út af veginum, og þurfum að komast inn á veginn aftur.  Þá er gott að leita leiðsagnar.

Að viðurkenna vanmátt sinn er um leið hugrekki og styrkleikamerki, þó það virki þversagnarkennt.  Það er sterkara að lifa í sannleika en í blekkingu.  Það er merki um styrk að biðja um hjálp.  Að vera en ekki sýnast.

Það þýðir heldur ekki að við séum ekki verðugar og góðar manneskjur.  Það þýðir að við erum tilbúin að takast á við að eiga gott líf.  Veita okkur lífsfyllingu sem nærir, en ekki fylla tómið inni í okkur með rusli.

Dæmi um nærandi lífsfyllingu:

  • samvera með maka (ef við eigum maka – og það er æskilegt að sé á sömu línu og maður sjálfur)
  • samvera yfirleitt, með börnum, fjölskyldu, vinum. – með sjálfum sér og Guði.
  • alls konar list, bæði að þiggja og skapa – uppbyggileg sköpun
  • hrós
  • hlátur
  • lestur á nærandi efni – sem þér líður vel af
  • matur með góðri næringu sem borðaður er við góðar aðstæður (ekki fyrir framan ísskápinn)
  • göngur, fjallgöngur, ferðalög,
  • spila spil
  • dansa
  • syngja
  • leika
  • skrifa
  • teikna
  • hugleiða
  • að hanna fallegt heimili
  • að vera í náttúrunni
  • að þakka hið hversdagslega – það sem við venjulega lítum á sem sjálfsagðan hlut
  • o.fl. o. fl….

Við verðum að hafa í huga að fara ekki út í öfgar,  hvorki of né van.   Finna hvenær er komið nóg, finna hvenær vantar. Skalinn er 1-10,  hvar erum við stödd á hamingju-eða hungurskalanum, bæði hvað mat og aðra neyslu varðar.

Það er mikilvægt að átta sig á því hvað er það sem veitir manni í raun lífsfyllingu, sátt, farsæld og gleði.

Á listanum hér fyrir ofan er mikið talað um samveru,  margir eru einmana, einangraðir og finnst það bara ekkert gott.  Það er afleiðing þess þjóðfélags sem við lifum í,  þó að við vildum eflaust ekkert okkar skipta við þá sem lifðu hér á Íslandi á tímum baðstofulofta þá var fólkið a.m.k. saman.  Fjölskyldur þurfa að huga að því að tengjast betur, vinir að huga að vinum sínum.  Sjálf er ég oft einmana og hef hugsað til allra hinna sem eru einmana – að mynda vinabönd við annað einmana fólk, og vonandi finn ég aðferðafræðina við það.  Það skal tekið fram að við getum svo sannarlega líka verið einmana með fullt af fólki og í hjónabandi jafnvel,  ef fólk nær ekki góðu sambandi við hvert annað.

En auðvitað er þar meðalhófsreglan sem gildir líka, okkur þykir stundum gott að vera ein, í friði – það má bara ekki vera „of“ ..  Wink

Ég heyrði einu sinni dæmisögu um tvo fugla í búri, í búrinu höfðu þeir nóg að borða og í búrinu var öryggið. – Allt þeirra líf hafði söngur þeirra snúist um frelsið. –  Dag einn gleymdi eigandi búrsins að læsa því – og búrið var opið.  Annar fuglinn flaug af stað en hinn varð hræddur og færði sig innar í búrið. –

Gott er að spyrja sig hvar við erum stödd, hvers konar neytendur erum við og hvers konar neitendur líka kannski?  Erum við að afneita sjálfum okkur?  Færum við okkur innar í búrið þegar að frelsið er í augsýn? –   Þegar rimlum hugans er lyft ..

„Are you a chicken?“ ….

Við erum mörg hrædd við breytingar, og það er talað um að vera „chicken“ þegar við erum hrædd við eitthvað. – Öryggið liggur í hinu gamla.  Að gera og vera eins og við höfum alltaf verið.  En hvert hefur það leitt okkur og hvar erum við stödd í dag? –   Er eitthvað sem við getum gert eða breytt? –  Hvað með að byrja á okkur sjálfum? –

Guð – gefi mér æðruleysi
til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt,
kjark til að breyta því sem ég get breytt
og visku til að greina þar á milli.“

Reinhold Niebuhr Carnegie

 

4046465128_5d68701d2c.jpg

2 hugrenningar um “Erum við kjúklingar? …

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

Tengist við %s