Æðruleysið í storminum

Æðruleysi er ekki frelsi frá storminum heldur friður í miðjum stormi.

Flestir þekkja enska orðið „Serenity“ – sem á íslensku er þýtt æðruleysi.

Orðið Serenity er ættað frá latneska orðinu serenus,  sem þýðir skýr eða heiður (himinn).  Ef skoðað er lengra þýðir það logn eða „án storms“.. Við erum í ró eða logni – þrátt fyrir að stormur geysi allt í kringum okkur.

Æðruleysishugtakið er mikið notað nú til dags, m.a. vegna margra 12 spora prógramma þar sem segja má að æðruleysisbænin sé helsta stuðningstækið.

Nærtækasta gríska orðið hvað „serenity“ varðar eða æðruleysi er γαλήνη (galene)  og er orðið sem Jesús notar þegar hann stendur í bátnum og hastar á vindinn og það lægir.  (Matt 8:26).

Það má túlka þannig að æðruleysi sé gjöf frá æðra mætti.  Því að stormar lífsins geta verið yfirþyrmandi og tekið af okkur öll völd.  Þess vegna þurfum við á æðruleysi að halda frá æðra mætti.

Við getum aðeins fundið æðruleysi fyrir okkur sjálf en ekki aðra,  á sama máta og við getum aðeins breytt okkur sjálfum en ekki öðrum.  Ef aðrir breytast vegna okkar gjörða er það vegna þess að þeir ákveða það eða velja.

„Ef þú vilt innri frið, leitastu við að breyta sjálfum/sjálfri þér, ekki öðru fólki.  Það er auðveldara að vernda iljar þínar með inniskóm, en að teppaleggja allan heiminn.“   (höf. óþekktur)

Breytingin á heiminum byrjar hjá mér.

Það felst æðruleysi í því að halda sig á eigin braut og vinna að eigin málefnum.  Einbeita sér að sjálfum/sjálfri sér frekar en að vera upptekin í höfði eða lífi annarra. 

Það er líka æðruleysi í því að gera sér grein fyrir að það er engin/n fullkomin/n og að sætta sig við ófullkomleika sinn og ekki gera of miklar kröfur til sín né annarra.

Gremja rænir okkur æðruleysi okkar.  Óraunhæfar væntingar til okkar sjálfra og annarra valda oft gremju.

Eitt af stóru leyndarmálum æðruleysisins er að kynnast manninum/ konunni sem Guð/lífið skapaði ÞIG til að vera.

Einfaldlega að verða það sem ÞÉR er ætlað að vera, ÞÚ sjálf/ur,  er dýrmæt uppspretta æðruleysis.

Æðruleysi er að gera ekki úlfalda úr mýflugu, hafa hugarró,  jafnaðargeð – vera róleg/ur í storminum. 

Treysta.

(skrifin eru að mestu leyti endursögn/ frá þessari heimild  http://blog.adw.org/2012/03/what-is-serenity-and-how-can-i-grow-in-it/ auk eigin hugarsmíða).

„Faglegur“ skilnaður? ….

Okkur langar öllum að gera rétt.  Okkur langar öllum að fara rétt að, vera sanngjörn, góð, full af samhug o.s.frv. –

Okkur langar öllum að vera „sigurvegarar“  standa stolt og stór og taka á móti lífinu.

Við vitum þetta allt, eða a.m.k. flest, en svo koma tilfinningarnar og trufla allt.

Tilfinningar um höfnun, um trúanaðarbrest, afbrýðisemi, reiði, gremja o.s.frv.  Stundum allar og stundum bara sumar. –

Þegar við erum í tilfinningalegu uppnámi þá er voðalega erfitt að vera faglegur og gera allt skv. bókinni. –  Þá er sama hversu mikið við höfum lesið eða kynnt okkur,  það er eins og það fjúki út í bláinn. –

En auðvitað erum við misjöfn, – og auðvitað eigum við mismikla innri ró og eftir því sem við erum sáttari við okkur sjálf,  þess fyrr blæs þetta tilfinningalega ójafnvægi yfir. –

Aðal málið er að viðurkenna tilfinningarnar og fara í gegnum þær,  þess fyrr sem við gerum það því betra.  Aðal málið er líka að því fyrr sem við snúum okkur að okkur sjálfum,  horfum inn á við en erum ekki í höfði annarra eða í lífi annarra,  því fyrr sem við förum að lifa OKKAR lífi, en ekki fyrrverandi maka þess betra.

Það tekur tíma og vinnu að skilja.  Það er ekki hægt að flýja tilfinningarnar,  hvorki við skilnað né við aðra sorg. –  Það verður þá bara frestun og/eða bæling. –  Einhvers staðar kemur það fram.

Hin yfirveguðustu geta breyst í óargadýr við skilnað,  svoleiðis virkar sársaukinn.  En þegar við öndum inn og öndum út og róum okkur,  finnum fókusinn – og hugsum um eigin vellíðan og hamingju,  tökum ábyrgð á henni en látum ekki fyrrverandi vera að stjórna því þess betra. –

 

„Ég er svo fegin að finna að ég er ekki ein/n“  er algengasta setning sem ég heyri, sem ráðgjafi á námskeiðinu „Sátt eftir skilnað“

Hvað þýðir það?

Það þýðir að við flest förum i gegnum sama tilfinningaferlið – sorgarferlið,  við skilnað og flest upplifum svipaðar tilfinningar.  Stundum „ljótar“ tilfinningar sem við helst viljum ekki viðurkenna eða yrða upphátt.

Sum berja sig fyrir að hafa gert eitthað sem þau ætluðu ekki að gera.  Þau ætluðu ekki að njósna um fyrrverandi,  þau ætluðu ekki að fylgjast með honum/henni á Facebook.  Ekki að öskra á fyrrverandi í símann,  eða jafnvel fara og rústa einhverju heima hjá honum/henni.  –

Það er ótrúlega margt sem fólk ætlar ekki og aldrei að gera en gerir svo.  Langar að vera svoooo faglegt og skynsamt,  en svo fara tilfinningarnar alveg með allt í steik! :-/

En það þýðir ekki að berja sig niður fyrir það,  ekki að ergja sig eða gremjast.  Eins og í öllu tökum við daginn í dag fyrir,  einn dag í einu. –

Þetta tekur allt sinn tíma,  og allir ná að jafna sig með tíð og tíma EF unnið er úr tilfinningunum,  þær viðurkenndar og við viðurkennum að við erum ófullkomin og getum gert mistök. –

Við þurfum að taka ábyrgð á eigin líðan og hætta því sem kallað er „blaming game“ – eða að lifa í ásökun eða píslarvætti. –

Lausn eftir skilnað felst m.a. í því að fara að lifa eigin lífi,  en ekki lifi fyrrverand maka. –   … En sýndu þér skilning, farðu í gegnum tilfinningarnar – í gegnum sorgarferlið sem verður með því þroskaferli. –

Af hverju meðvirkni? …

Orðið virkni eða að vera virkur er venjulega talið ágætt eitt og sér.  Það er auðvitað eitthvað til sem heitir of-virkur og van-virkur.   Öll þurfum við að vera virk, bara ekkert of eða van, það er meðalhófið sem er gulls ígildi. –

Ég ætla ekkert að ræða mikið meira hér um hvað meðvirkni er, – en það eru ýmsar skilgreiningar á henni og einkennum hennar sem má lesa á netinu. –

En af hverju verður til meðvirkni? –

Ég segi að grunnrót meðvirkni sé ótti.   Ótti við að missa.  Óttinn við að vera hafnað. Ótti við að vera ekki elskuð,  ótti við að tilheyra ekki ákveðnu mengi eða einhverri einingu,  hvort sem er um tvo aðila eða fleiri.

Við erum oft tilbúin að ganga mjög langt í þeim tilgangi að halda í þau sem við viljum vera með og umgangast. –
Við höfum þörf fyrir viðurkenningu, virðingu,  samþykki og athygli annarra.

Eftir því meira sem við viðurkennum okkur sjálf,  virðum, samþykkjum og veitum sjálfum okkur athygli,  minnkar þörfin fyrir að þetta komi að utan í samræmi við það. –

Þessi sjálfsvirðing hefur ekkert með „hið ytra“ að gera.  Hún þarf að koma að innan.  Ef þú ert forstjóri og missir vinnuna og verður atvinnulaus á það ekki að hagga innra verðmætamati. –  Sama hvað við störfum, hver efnahagur okkar er o.s.frv.  verðmæti okkar sem mannvera sem erum sköpuð hér á jörðu á ekki að minnka við það. –  Þetta eru ekki endilega skilaboðin sem fjöldinn allur sendir okkur eða hvað? –

Í glugganum í eldhúsinu hjá mér er planta,  hún var skrælnuð – það hafði gleymst að vökva hana.  Ég klippti hana niður og vökvaði og talaði fallega til hennar.  Já, talaði til hennar, og fékk reyndar líka hjálp frá ungri stúlku við það og við fengum að sjá fljótlega að plantan tók við sér og heldur betur,  því að hún fór að blómstra.

Plantan hefur ekki þetta viðnám sem við fólkið höfum.   Hún er bara planta og byrjar ekki með mótbárur sé talað fallega til hennar.  Hún segir ekki:

„Uss, ég á þetta nú ekkert skilið,  ég er bara ómerkileg planta,  af hverju ætti ég að blómstra?“ .. o.s.frv.? .. 

Plantan fær vatn, ummönnun, athygli og nýtur þess. –

Ég trúi því að okkar gamla forrit sé þannig gert að þegar við fáum hrós, eða talað er fallega til okkar, eigum við oft erfitt með að „kaupa það“

–  „Já, já, ég er dugleg/ur – „not“ ..   þessi veit nú ekki hvað ég get stundum verið ómöguleg/ur!!.. – ég á þetta ekkert skilið!“ .. 

Ef plantan hefði þessa „rödd“  inní sér þá efast ég um að hún myndi blómstra.

En hvernig tengist nú meðvirknin inn í þetta allt saman? –  Einhver innri rödd sem telur okkur e.t.v. trú um að við eigum ekki allt gott skilið?

Getur verið að í undirmeðvitundinn dvelji hugmyndafræði sem hindri framgang okkar í lífinu? –  Hvar skyldi þessi hugmyndafræði hafa fæðst?

Vitum við hvað við ættum að gera en virðumst ekki geta gert það?  Upplifum við sama mynstrið ár eftir ár?

„Like everyone else you were born into bondage. Into a prison
      that you cannot taste or see or touch. A prison for your mind.“
Morpheus – „The Matrix“

Sem mannverur erum við fædd allsnakin og varnarlaus,  og við erum forrituð til að læra að komast af.  Það eru góðu fréttirnar!

Vondu fréttirnar eru að við erum líka forrituð, á fyrstu árunum,  til að efast ekki um það sem við lærum af fullorðna fólkinu í kringum okkur.  Við förum ekki að efast eða draga í vafa réttmæti þess sem okkur er kennt fyrr en u.þ.b. sex ára gömul í fyrsta lagi.   (Wes Hopper)

Það þýðir að margt af því sem við lærum er bara alls ekkert endilega það besta fyrir okkur og kannski algjört rugl.  Ekki aðeins vegna þess að foreldrar, kennarar eða aðrir höfðu rangt fyrir sér,  þó oft hafi það verið, heldur vegna þess að hin reynslulitlu við, mistúlkuðum í sumum tilfellum það sem við sáum og heyrðum.

(Dæmi:  börn sem taka á sig ábyrgðina á skilnaði foreldra)

Börn fara að hegða sér eðlilega miðað við óeðlilegar aðstæður,  þau fara að vilja gera allt gott, allir eiga að vera „vinir“ – og taka ábyrgð á ýmsan máta.  Láta lítið fyrir sér fara, leika trúð, fá neikvæða athygli o.s.frv.

Alla veganna er það þannig að lengi býr að fyrstu gerð og þarna á fyrstu árunum myndum við grunninn fyrir hygmyndafræði okkar,  um okkur sjálf og hver við erum.  Við lærum þarna hvernig við eigum að sjá okkur sjálf og heiminn í kringum okkur.   Þarna er í sumum tilfellum skapað þetta fangelsi hugans sem talað er um í tilvitnunni.  „A prison for your mind“   – Einar Már rithöfundur skrifaði einmitt bókina „Rimlar hugans“ – sem er sama táknið að sjálfsögðu.

Sjálfsmyndin er fyrst sköpuð þarna, á fyrstu árunum.  Viðhorf okkar,  sýn á heiminn og annað fólk.  Viðhorf okkar til okkar sjálfra.  Hvort sem þetta viðhorf er sanngjarnt eða ekki er það forritað þarna.  Þetta viðhorf setur okkur í ákveðinn farveg sem getur verið erfitt að komast upp úr.

Það er þó ekki ómögulegt.  Fyrsta skrefið væri að átta sig á því að eitthvað er bara alls ekki rétt,  það er bara lygi hreint út sagt.  Það er t.d. lygi að við séum ekki verðmæt og eigum ekki allt gott skilið.  Margir ljúga því að sér daglega.

Við þurfum að skilja að við berum ábyrgð á eigin hamingju og það er ábyrgð hverrar fullorðinnar manneskju að viðhalda henni.

Við þurfum að saga rimlana – fara út úr fangelsi hugans.

Hver eru hin algengu viðhorf  í þinni fjölskyldu? –  Um fólk, um peninga, varðandi vinnu og hvað „fólk í fjölskyldunni þinni gerir“ ..og gerir ekki? –  Það er möguleiki að margt af því sé bara ekkert satt.

„Engin/n í okkar fjölskyldu hegðar sér svona“ .. gæti ættmóðirin sagt eftir að einhver hefur gert eitthvað sem henni líkar ekki. –

Ekki láta annað fólk skrifa þína lífssögu eða gera kvikmynd lífs þíns.  Spyrðu þig út í hugmyndafræði þína, og út í trú þína,  er þetta satt fyrir þér eða er þetta bara satt af því einhver sagði þér það einu sinni, fyrir langa löngu?“ .

Skrifaðu handritið að þínu lífi, eins og þú vilt hafa það!

Hvað gæti gerst? –  Einhver væri ósáttur við að þú gerðir eitthvað nýtt, eða fylgdir hjarta þínu, og hvað þýddi það? –  Að viðkomandi – kannski maki,  vildi þig ekki lengur? –  Elskar hann þig þá raunverulega?    Hvað með foreldra?   Hvað ef að unglingurinn kemur út úr skápnum og neitar að hafa e.t.v. fordómafullar skoðanir gagnvart samkynhneigð,  hann veit að þau viðhorf sem honum voru kennd ganga ekki upp? –  Missir hann tengsl við foreldra sína.  Já, það gæti verið – stundum er það þannig.

Það er því ótti við að vera ekki elskaður,  ótti við höfnun,  ótti við að missa tengingu sem stýrir því að ekki er hægt að vera maður sjálfur.   Þetta dæmi um samkynhneigð er gott,  en það er í raun dæmi fyrir svo margt. –  Margir óttast að velja námsbrautir sem þá langar að velja,  vegna þess að þá eru foreldrar ekki sáttir. –  Sumir velja sér maka frekar eftir „tékklista“ fjölskyldunnar heldur en að láta tilfinningar fyrir aðilanum ráða. –   Auðvitað er það byggt á ótta.

Stundum þora foreldrar ekki að segja NEI við börnin sín, – stundum er það reyndar vegna þess að foreldrarnir eru þreyttir og/eða hafa gefist upp og eru að kaupa sér frið,  en í öðrum tilfellum er það þannig að þeir óttast að ef þeir segi nei hefni barnið sín með einum eða öðrum hætti.   Þetta gæti t.d. átt við í tilfellum þar sem um er að ræða skilnaðarbörn,  ef að pabbi segir Nei – það má ekki, þá vil ég bara vera  hjá mömmu eða öfugt.   Þarna er líka um ákveðna stjórnun að ræða af barnsins hálfu,  án þess að fara nánar út i það í þessum pistli.

Það þurfa allir að finna eigin innri rödd, stunda sjálfstyrkingu en ekki sjálfskyrkingu eða sjálfspíslarhætti, – ekki láta stjórnast af því sem var forritað einu sinni og ekki viðhalda því sjálf. –  Það eiga allir elsku skilið.

Ekki stjórnast af ótta heldur KÆRLEIKA.

Leyfum okkur að elska án skilyrða – líka okkur sjálf.  Setjum ekki hindranir fyrir andardrátt lífsins,  ekki búa til stíflur í árfarvegi hugsunarinnar.

Ekki setja upp ósýnilega rimla – eða fangelsisveggi – komum út og finnum það sem fylgir frelsinu að vera við sjálf. –

Leyfum okkur að anda,  flæða – lifa og VERA.


 

Hugleiðsla ..

Listin að lifa hefst með hugleiðslu og með hugleiðslu er átt við að kyrra hugann, kyrra hjartað,  að ná inn í kjarna tilverunnar, einnig að finna fjársjóðinn sem er þinn raunveruleiki.  Þegar þú hefur náð að  kynnast honum einu sinni, getur þú gefið kærleika,  þú getur miðlað lífi og þú getur miðlað sköpun.  Orð þín verða ljóðræn, augnatillit þitt verður fullt náðar;  í þögn þinni mun jafnvel búa söngur.   Hver innöndun verður dýrmæt,  hver útöndun, hver einasti hjartsláttur er svo dýrmætur vegna þess að það er hjartsláttur alheimsins – og þú ert hluti af honum…..

(Birtist á facebook síðu sem heitir „Spiritual Awakenings“-  á ensku upphaflega, en ég leyfði mér að þýða þetta á íslensku ;-))..