Ef við hættum að reykja hvað þá?  Ef við hættum að borða sykur hvað þá?  Ef við hættum í sambandinu (sem er okkur jafnhollt og reykingar) hvað þá?   Ef við hættum að versla skó, hvað þá? –  Ef við hættum í vinnunni (og missum titilinn) hvað þá? – Allur missir er sorg, allur missir veldur sársauka. Hvort sem það er, að missa það sem almennt telst óhollt eða skaðlegt, eða að missa ástvini sem eru okkur góðir og hollir, – þá er missir sársauki. Hann verður sárari eftir því hversu sterk þessi tengsl eru/voru eða hversu háð/náin  við vorum. Það eru til heilbrigð tengsl og óheilbrigð tengsl. –

Óheilbrigð tengsl eru t.d. tengsl þar sem við erum háð einhverju sem gerir okkur illt eða er óhollt. Sígarettur láta reykingamanni líða vel, – draga úr kvíða, – geta virkað sem „félagi“ – það kemur einhver vellíðan.  Sama gildir um þann sem borðar það sem honum er óhollt, sama gildir um áfengi hjá alkóhólista, og sama gildir í óheilbrigðum samböndum, – það er hægt að upplifa vellíðan í ofbeldissambandi, – því sambandið er oftast ekki nema að hluta til ofbeldi, – alveg eins og sambandið við sígarettuna.  Hún er full af eitri, en gefur vellíðan líka. –

Auðvitað erum við hrædd að sleppa,  einhverju sem lætur okkur líða vel og/eða færir okkur öryggi.   Sérstaklega ef við kunnum ekki sjálf að láta okkur líða vel. –  Ef við þurfum eitthvað utanaðkomandi til að upplifa vellíðan eða utanaðkomandi til að upplifa öryggi.  Eitthvað sem er þekkt. Það er munur á að láta sér líða vel eða að vera háður öðru eða öðrum til að láta okkur líða vel. Af hverju er verið að kenna möntruna „Ég er nóg“ – „Ég hef nóg?“ Jú, vegna þess að hún er sönn. Úr því að það er hægt að byggja upp ytra veldi og verðmæti  (Hús, menntun, útlit, stöðu o.s.frv.)    Þá er líka hægt að byggja upp og styrkja innra verðmæti.  Það er gert í sjálfsræktinni. –  Þegar við ræktum „sjálf“ erum við ekki að byggja hús,  heldur byggja sjálfsmat, styrkja sjálfsmynd og traust. – Þegar pósturinn Páll hætti að vinna í póstinum,  var hann bara Páll. –   Var það nóg?  Var hann verðmætur eftir það? – Þegar við erum að fjárfesta, er talað um að setja ekki öll eggin í sömu körfuna, – en okkur hættir til að setja öll eggin í hið ytra. –  Ef við svo missum körfuna, og eggin brotna,  þá eigum við engin egg.  Það er vegna þess að við gleymdum að „fjárfesta“ í okkur sjálfum. Það er ekki okkur að kenna, – á meðan við ekki vitum eða kunnum meira í fjárfestingum. En við getum vaknað til vitundar,  og þá lært það að það sem er besta fjárfestingin er að vinna í þessu innra verðmæti. –

„Fagnaðarerindið“ er að eins og áður sagði „við erum nóg“ – sem þýðir að við eigum fulla bankareikninga hið innra, við verðum bara að fá „pin“ til að opna þá. – Sumir fá þannig uppeldi, að þeir glata aldrei þessu „pin-númeri“ og geta farið inn og sótt sér styrk, ást, gleði, eða hvað sem vantar – og þetta er uppspretta sem aldrei þrýtur. – Flest erum við í ströggli með þetta. En margir eru að læra leiðir og fá tæki til að komast í hið innra bankahólf.  – Það er dásamleg lífsreynsla að upplifa eigið verðmæti, óháð hinu ytra. Óháð maka, óháð menntun, útliti, eignum, barnafjölda, afrekum eða hvað nú sem það er. – Við erum fædd með þennan fjársjóð.  Hver einasta manneskja er fædd með hann. Það eru til heilbrigðar aðstæður, heilbrigð sambönd, sambönd við fólk – sambönd við mat – sambönd við okkur sjálf. –

Við dettum sem betur fer inn í þessi sambönd, reglulega, en því oftar sem það gerist, veitir það okkur hlutfallslega meiri vellíðan. Innri friður, innri gleði, – fókusinn inn og að lifa innan frá og út, út frá endalausri uppsprettu, hlýtur að vera markmið okkar í mannlegri tilveru. – Að lifa út frá tilfinningunni um fullnægju en ekki skort. – Óttinn við að sleppa, liggur í óttanum við að það verði ekkert eftir. Ég er að segja þér það,  það er ekkert að óttast – þú ert þarna. Þú þarft bara að sjá það, skynja það, vita það. Sannleikurinn frelsar, en stundum er hann sársaukafullur. –  Við sleppum ekki við sársaukann alveg, því að oft er sárt að hætta að lifa í afneitun eða blekkingu.  Það er sárt að upplifa að þegar við hættum að skilgreina okkur eftir alls konar ytra þá finnum við tómarúm.  Við höfum reynt að fylla á það með alls konar dóti og drasli, með mat, með áfengi, með einhverju sem gerir okkur ekki södd.   Það getur ekki gert okkur södd, eða fært okkur ró  því það er aðeins stundarfriður.  Við verðum fljótt svöng eða óróleg aftur. Það er vegna þess að það kemur að utan,  en við erum í raun að þrá að upplifa innri ró og lífsfyllingu. –

Það eru hlutir sem stuðla að þessari innri ró, eins og hugleiðsla, jóga, útivera, góð samskipti með uppbyggilegu fólki, svo dæmi séu tekin. – Við þurfum að rifja okkur sjálf upp, – taka ábyrgð á heilsu og hamingju okkar.  Ekki kaupa hana í  ÁTVR, nammibarnum – eða láta annað fólk bera ábyrgð á henni. Við þurfum ekki að kaupa né betla hamingjuna. Þegar við förum að taka ábyrgð,  þá erum við um leið að elska, virða og treysta þessari manneskju – dýrmætu manneskju sem við erum fyrir okkur sjálfum. Einhvers staðar – kannski þegar við vorum börn – lokaðist á tenginguna við fjársjóðinn okkar, kannski þurftum við að gera það,  því þannig voru aðstæðurnar. Sjáðu þig fyrir þér inní fjársjóðsgeymslunni – í himnaríkinu hið innra – þar sem allt þetta góða er, ástin, friðurinn, gleðin sem þú átt –  og þú ert að ausa af þessum verðmætum til annarra, og eftir því sem þú gefur meira þess meira örvast framleiðslan. –

Ég var í heimsókn í Fitjakirkju hjá henni Huldu vinkonu minni, eftir langan göngutúr.  Hún sýndi okkur gífurlega fallegan kaleik, sem var eftirlíking af öðrum fornum, og sagði þetta „kaleik-INN“ – þ.e.a.s. þessi kaleikur var einn sá merkilegasti sinnar tegundar.  Hún hafði lagst í rannsóknir á táknunum á kaleiknum og í fyrstu virtust þar vera blómamyndir, – en ef betur var að gáð sáust þar fiðrildi, en fiðrildi tákna upprisu og frelsis.

En hver er þessi barmafulli bikar eða kaleikur í raun? – Hver og ein manneskja er bikar,  fullur bikar –  en stundum þarf að rýna svolítið vel til að sjá fiðrildin, til að upplifa frelsið við að vera og skilja að við getum risið upp, hvert og eitt okkar á hverjum degi. – Óttastu ekki,  því þú ert með þér og allt það heilaga er með þér, um leið og þú opnar lófann til að sleppa – þá opnar þú fyrir tækifærinu á að taka á móti bikarnum. Taktu við þér,  þú ert gjöfin, þú ert.

Það var í júlí 2012 að ég var stödd í Lindarbrekku, sem er ættarbústaðurinn okkar, og tilheyrði áður föðurafa-og ömmu, – ég var ein og ég svaf í gamla rúminu þeirra.  Ég vaknaði upp um miðja nótt og fannst ég heyra orðin, eða hafði kannski dreymt þau: „Let it be“ .. sem var auðvitað bein tilvísun í hið fallega lag bítilsins Paul McCartney. –   Ég hef alla tíð síðan haft mikið dálæti á laginu, en í morgun komu þessi orð aftur til mín,  – og ég fór að íhuga þau.  Ég fór líka að íhuga þýðinguna og muninn á „Láttu það gerast“  eða „Leyfðu því að gerast“ .. nú eða „Láttu það verða“.. eða „Leyfðu því að verða“ ..

Let it = Leyfðu því …

Svo gúglaði ég „Let it be“ og sló inn orðið „meaning“ með, og „voila“ ég fékk söguna á bak við lagið, sem kom skemmtilega á óvart. –

Paul hafði s.s. verið að ganga í gegnum erfiða tíma um haustið 1968. Það voru farin að koma upp ýmis samskiptavandamál í hljómsveitinni, – og hann segist hafa skynjað að hún væri a liðast í sundur. Hann var farinn að vaka lengi frameftir, drakk og dópaði eins og margir gerðu á þessum árum.

Hinir meðlimirinir buggu allir úti á landi með sínum mökum,  en hann var piparsveinn í London í eigin húsi.  Hann segir það hafa e.t.v. verið undirliggjandi að þarna væri kominn tími á að hann finndi einhvern lífsförunaut,  því þetta var stuttu áður en hann fór að vera með Lindu.

Hann var algjörlega búinn á því, og sumar nætur fór hann í rúmið og sofnaði á maganum með andlitið grafið í koddann, og þegar hann vaknaði, átti hann í erfileikum með að rísa upp og hugsaði, – „eins gott að ég vaknaði, annars hefði ég nú bara kafnað.“

Síðan gerðis það eina nóttina, einhvers staðar milli svefns og vöku, að hann dreymdi móður sína, sem hafði látist þegar hann var aðeins fjórtán ára gamall.  Hún hafði verið hjúkrunarfræðingur, sem hafði lagt mikið á sig í vinnu því hún vildi það besta fyrir börnin sín.  Fjölskyldan var ekki stöndug, átti ekki bíl og rétt náðu því að eiga sjónvarp,  svo báðir foreldrar voru útivinnandi.  Þegar hún kom heim á kvöldin eldaði hún matinn, svo þau höfðu ekki mikinn tíma saman, en nærvera hennar hafði haft þægileg áhrif í lífi hans.  Eftir að hún dó og árin liðu átti hann erfiðara og erfiðara með að sjá andlit hennar fyrir sér, og hann talaði um að líklegast væri það oftast svoleiðis og að fólk þyrfti að rifja upp andlit hinna látnu m.a. með að skoða myndir, og þannig hafi það verið fyrir honum.

Svo í þessum draumi, tólf árum eftir dauða hennar, birtist móðir hans honum, og hann sá andlit hennar skýrt, sérstaklega augun hennar, og hún sagði blíðlega og mjög hvetjandi um leið: „Let it be.“ –

Hann segir það hafa verið dásamlegt, og hann hafi vaknað með dásamlega tilfinningu. Það hafi verið eins og hún hafi heimsótt hann á þessum erfiða tíma lífs hans og gefið honum þessi skilaboð:  Vertu ljúfur, ekki berjast gegn hlutum, reyndu bara að fara með straumnum og það mun allt ganga upp. –

Af því að hann var tónlistarmaður, fór hann beint að píanóinu, og byrjaði að semja lagið: „When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me“ … en María var nafn móður hans … „Speaking words of wisdom, let it be. There will be an answer let it be.“

– Margir hafa eflaust talið þetta eiga að vera Maríu Guðsmóður, og kannski ekki gert mikið úr að leiðrétta það dags daglega.

Það tók hann ekki langan tíma að semja þetta, og hann samdi það að mestu í einum rykk. Honum fannst lagið sérstakt, svo hann lék það fyrir hina strákana og fyrir fleira fólk og síðar varð það einnig titillinn á hljómplötunni,  þar sem það var svo mikils virði fyrir hann.   Einnig segir hann frá því að þegar að eitthvað gerist, eins og fyrir töfra, sé það eitthvað sem annað fólk taki líka eftir.

Það var siðan fljótlega eftir drauminn að hann fór að vera með Lindu, sem hann segir að hafi bjargað sér, – og hann talar um að það megi segja að mamma hans hafi sent hana til hans.

Lagið er líka eitt af því fyrsta sem hann og Linda gerðu saman í tónlistinni og hann notar rödd hennar sem bakrödd í laginu.

Lagið er í dag, orðið næsum eins og sálmur.  Það var sungið á minningarathöfninni um Lindu og eftir 11. september var það mikið spilað í útvarpinu, og Paul söng það í fjáröflunartónleikum í New York í kjölfar atburðarins.

Þessi orð eru mjög hugleikin Paul, ekki aðeins vegna þess að móðir hans kom með þau til hans í draumi, á erfiðum tíma í lífi hans – þar sem lífið fór að batna í kjölfarið – heldur líka að með því að gera þau að lagi og taka það upp með Bítlunum, varð það huggun og heilandi yfirlýsing fyrir annað fólk.

(Hér hef ég ekki skrifað alla söguna, – og er þetta bara endursögn, en upprunalegi, en heimildin  er HÉR).

„LET IT BE“ ..

Kærar þakkir til Paul McCartney – fyrir að deila þessu með okkur hinum! …Það eru góð skilaboð að stjórnast ekki of mikið eða rembast í hlutunum, heldur bara að leyfa þeim að gerast og treysta.  Ef við ætlum að leyfa, megum við ekki heldur hindra. –