Þú getur ekki verið öllu fólki allt.
Þú getur ekki gert alla hluti í einu.
Þú getur ekki gert alla hluti jafn vel.
Þú getur ekki gert allt betur en allir.
Þú ert mannleg/ur eins og allir aðrir.
Svo. . . .
Áttaðu þig á því hver þú ert, og vertu það sem þú ert.
Taktu ákvörðun hvað er í forgang, og gerðu það.
Finndu styrkleika þína, og notaðu þá.
Lærðu að keppa ekki við aðra,
vegna þess að enginn er í keppni við þig að vera þú.
Þá munt þú ..
Læra að samþykkja hversu einstök vera þú ert.
Læra að setja hlutina í forgang og taka ákvarðanir.
Læra að sýna þér þá virðingu sem þú átt skilið.
Og þú verður sprellifandi dauðleg vera.
Hafðu hugrekki til að trúa . . .
Að þú sért yndisleg, einstök vera.
Þú sért einstök persóna í mannkynssögunni.
Að þú hafir meira en rétt til að vera sá/sú sem þú ert.
Að lífið sé ekki vandamál til að leysa,
heldur gjöf til að virða og þú getir staðið með sjálfri/sjálfum þér
gegn hverri persónu eða hlut sem reynir að brjóta þig niður.
Þessi hugvekja er endurvakin, – eflaust vegna þess að ég sá mynd sem minnti mig á hana. Þessi táknræna mynd er hér:
Þegar einhver deyr þá hugleiðum við oft hvernig viðkomandi lifði lífinu, og í jarðarförinni er farið yfir lífsgönguna, oftar kallað lífshlaup. Þegar verið er að tala um gamalt fólk er oft sagt að það hafið dáið satt lífdaga, en þá deyr unga fólkið væntanlega enn hungrað lífdaga, eða hvað?
Einu sinn skrifaði ég um menntaveginn sem væri genginn eins og Fimmvörðuháls, en það má alveg eins nota þá líkingu um lífsgönguna, líkinguna um fjallgöngu eða vegalengd sem við vitum ca. fyrirfram hvað á að taka langan tíma.
Ekki komast allir á leiðarenda, heldur heltast úr lestinni; veikjast, verða fyrir slysi eða þola hreinlega ekki meira og falla fyrir eigin hendi. Sumir leggjast bara niður og geta ekki meira. Það er of dimmt, það vantar vilja til að halda áfram, því að fólk sér enga ástæðu, sér engan tilgang til að halda áfram.
Það sem dregur helst úr mér er illskan og skömmin. Illskan, hatrið og óttinn sem þrífst í heiminum og á minni eigin göngu herjar það á mig sem illviðri eða mótvindur.
Hvað er þá það sem heldur mér helst gangandi og hver er tilgangur minn, og væntanlega þinn, í lifsgöngunni? Það er væntanlega elskan – það er að vera og lifa sem vogarafl gegn illskunni. Tilveran er barátta góðs og ills, og eftir því sem fleiri láta gott af sér leiða og elska því betra.
Því er svo mikilvægt að hvert okkar sem getur gefið gott viti af því hversu mikilvægu hlutverki við höfum að gegna til að halda hinu góða uppi í heiminum. Hvert eitt og einasta okkar hefur þann tilgang að fylla og opna hjarta sitt fyrir elsku, og láta það skína fyrir sig og til þeirra sem í kring eru.
Í lífsgöngunni þurfum við ferðafélaga, ekki einungis fólk, heldur þurfum við ferðafélaga í formi gilda.
Gildin eru m.a. þau góðu eins og: ást, heilindi, hugrekki, traust, trú, virðing og vinátta – þessu öllu þurfum við að pakka með í lífsgönguna og þessu þurfum við sem eldri erum að deila með og kenna hinum yngri. Stundum eru þau reyndar betri í að kenna okkur.
Á göngunni þurfum við að passa okkur að hlaða ekki of miklu á okkur, ekki verða of þung – hvorki líkamlega né andlega. Við megum ekki draga fortíðina á eftir okkur í bandi, þá getur gangan orðið of þung og stundum óbærileg. Ef við horfum of langt fram, þá missum við kannski af því að sjá þær dásemdir sem eru í kringum okkur. Við þurfum að stoppa reglulega og njóta útsýnisins – njóta þess að vera þar sem við erum, en ekki aðeins hugsa hvernig verði þegar við erum komin lengra. Svo er öruggara að líta í kringum sig til að gæta að hvað er að gerast hér og nú.
Mér finnst það fallegur tilgangur lífsins: að elska – elska sig og elska aðra.
Mörg erum við kvíðin, stundum erum við að kvíða því sem aldrei verður – og eflaust er það oftast svoleiðis. Kvíðinn býr til meiri kvíða.
Allt sem við vökvum dafnar og þess vegna má ekki vökva kvíðann og ekki vökva áhyggjurnar. Við verðum að vökva traustið, trúna, hugrekkið og vökva elskuna.
Sendum fallegar hugsanir til okkar nánustu í stað þess að senda þeim áhyggjur okkar, sumir segja að áhyggjur séu bæn, í staðinn fyrir að senda gott sendum við okkar áhyggjur í viðkomandi sem við höfum áhyggjur af. Þá er bara að breyta áhyggjunum yfir í ljós og elsku og senda það í einum góðum pakka til viðkomandi. Við það má bæta að senda óvinum okkar, eða þeim sem teljast dags daglega ekki í „okkar liði“ líka fallegar hugsanir, fallegar hugsanir skaða engan og síst okkur sjálf.
Þegar við stöldrum við á lífsgöngunni, kannski bara í kvöld – tökum þá djúpt andann, þökkum fyrir hversdaginn, þökkum það sem við venjulega tökum sem sjálfsögðum hlut. „Enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur“ ..
Gott nesti í formi næringar er grundvallarelement fyrir heilsusamlegri lífsgöngu okkar, við berum svo ábyrgð á því að huga vel að farartækinu okkar; líkamanum – og huga vel að því sem drífur okkur áfram; andanum – en vissulega verður þetta tvennt að fara saman, á lífsgöngunni.
Síðast en ekki síst, er mikilvægt að minnast á samferðafólkið í lífsgöngunni. Ég hef gengið samferða mörgu fólki, er alltaf að kynnast nýju fólki , yndislegu og stórmerkilegu fólki. Reyndar finnst mér flest fólk stórmerkilegt og mikilvægt sem ég kynnist, allir hafa eitthvað að gefa. Sumt fólk er fyrirmyndir af því sem ég vil vera og annað fólk að því sem ég vil ekki vera.
Þau sem gefa elsku, styrk og gleði eru bestu fyrirmyndirnar og þeim kýs ég að vera samferða.
„Hver einn og einasti einstaklingur fæðist hér sem ljósvíkingur“ …Ég trúi því að allir hafi kraft og geti áhrif haft.“ … Vildi samt óska ég væri meira vakandi, stundum er ég sofandi“ .. Allir eru ljósvíkingar í hjartanu á sér“ … (Mugison og Hjálmar)
Ég er hugsi vegna nýafstaðinna forsetakosninga. Getur verið að sá sem hafði mestu ástríðuna hafi unnið kosningarnar og hafi þannig tekist að vekja von, eða var það vegna þess að hann vakti ótta? – Ég ákvað að kjósa Þóru, þó ég viðurkenni að mér hafi þótt vanta upp á ástríðuna hjá henni og upplifað eitthvað vélrænt við og við … en það er bara mín upplifun, og þrátt fyrir það var hún mitt val, því þetta vélræna var bara við og við, eins og áður sagði. – Þegar ég horfði á samræðurnar í gærkvöldi var það í raun Andrea sem heillaði mig mest, og ég held að sú kona eigi eftir að ná árangri sem leiðtogi, þó það verði ekki sem forseti. Reyndar var ég búin að spá því að Dorrit yrði sigurvegari kosninganna, en þar fer kona með sjarma og hugrekki þeirrar sem berskjaldar sig og tekur sig ekki of hátíðlega.
Í mínum huga þarf forseti að vera ljós og vekja ljós hjá öðrum. Vera andlegur og ástríðufullur leiðtogi ekki síður en veraldlegur. Því að ef að andann vantar og ástríðuna, þá vantar ansi margt.
„Þér eruð ljós heimsins. Borg, sem á fjalli stendur, fær ekki dulist. Ekki kveikja menn heldur ljós og setja undir mæliker heldur á ljósastiku og þá lýsir það öllum í húsinu“ … (´úr 5. kafli Matt. )
Það þarf ekki nema eina eldspítu til að lýsa upp dimmt herbergi. Með þessari einu eldspítu er hægt að kveikja á mörgum kertum.
Þannig virkar leiðtoginn og þannig er kjarninn í því að veita öðrum eldmóð og innblástur. Það er sá sem opinberar ljósið sitt, er tilbúin/n til berskjöldunar og hefur hugrekkið til að losa sig við ótta, efa og hamlandi trú og gefur fólki von, bjartsýni og tilfinningu fyrir tilgangi sínum. Mikilvægi þess að færa ljósið inn í heim óvissu og hvetja aðra til að gera það sama. Þetta er það sem við köllum ástríðu eða eldmóð.
Ástríða er orka sem kemur frá hjartanu sem flæðir í gegnum okkur, ekki bara frá okkur. Hún fyllir hjörtu okkar þegar við leyfum það og hún gefur öðrum innblástur þegar við deilum henni. Það er eins og sólskin sem flæðir inn um dyragátt sem við leyfum okkur að opna.
Það er ekkert nýtt, það var alltaf til staðar. Við þurftum bara að samþykkja það. Undir réttu kringumstæðunum virkar þetta „flæði“ áreynslulaust, auðvelt og tignarlegt.
Það er að minna okkur á að við höfum tilgang. Okkur er ætlað að vera jákvæð. Okkur er ætlað að vera ástríðufull og upplifa ákall lífsins – opna dyrnar sem hingað til hafa stundum lokað á ljósið. – Dyr mótstöðu og hamlana.
Innblásturinn kemur þegar við leyfum sjálfum okkur að vera andleg og í takti við innsta kjarna.
Þegar þú upplifir einlæga ástríðu og ert innblásin/n af einhverju eða einhverjum, í hvers konar ástandi ertu? Hvað ertu tilbúin/n til að gera til að sýn þín verði að veruleika? – Sleppa ótta? Sleppa efa? – Trúa á sýnina?
Þegar sjálfsöryggið vex og trúin á markmiðið er líklegra að ná árangri.
Við erum öll leiðtogar, við erum það með því að vera fyrirmyndir, okkar eigin, börnum okkar og annarra, okkar nánustu og svo koll af kolli stækkar það … Ef við látum ljós okkar skína, – þá þýðir það að við erum að fylla okkur af ljósi lífsins, ljósinu sem okkur var gefið við fæðingu. Það streymir til okkar og við eigum ekki að loka á það, heldur gefa það áfram. Það er okkar að viðhalda ljósinu og við getum gengið í gegnum hvern dimman dalinn á fætur öðrum, og lýst þann dal. Okkur hefur nú þegar verið gefið ljósið, en það er okkar að láta það skína.
(hluti af þessari hugvekju er innblásin af: Leading with Passion eftir John J. Murphy)
JÓHANNA MAGNÚSDÓTTIR, 