Mánaðarskipt færslusafn fyrir: febrúar 2012

„Ég dey ef ég þarf að standa upp og tala“ …

Birt þann af
1

Það var vorið 1998 að ég var stödd í kapellu Háskóla Íslands, hafði drifið mig í guðfræðinám „á gamals aldri“ eins og frænka mín orðaði það svo skemmtilega (ég var aðeins 37 ára og þótti ég ekki gömul).  Þetta var á mínu fyrsta ári og ég sat með opna Biblíu og horfði á ritningartextann sem ég átti að lesa upp, – ég var sveitt, stressuð og skítrhædd (afsakið orbragðið).

Ég átti s.s. að standa upp í nemendamessunni og lesa minn texta.  Virkaði ekki merkilegt, en af einhverjum ástæðum var ég svona ofboðslega hrædd.  Hrædd við að fara að skjálfa og titra, hrædd við að athyglin beindist að mér, hrædd við að klikka, hrædd við að „gera mig að fífli“

.. Ég hafði haft það hugrekki að hefja þetta nám,  fimm ára embættisnám í guðfræði, en þarna var ég í alvörunni að íhuga að hætta við!  Ég sá mig í anda taka sprettinn út úr kapellunni og forða sjálfri mér frá illu!

Var þetta þess virði að upplifa þessa vanlíðan? Vanlíðan við að standa upp og tala fyrir framan allt þetta fólk sem var svo miklu merkilegra en ég? .. (sjálfstraustið ekki upp á marga fiska (né brauð)).

En ég hljóp ekki, – það voru tveir þröskuldar sem ég gat valið á milli þess að komast yfir;  Þröskuldurinn út um dyrnar á Háskólanum eða þröskuldurinn að yfirstíga ótta minn við að standa upp og lesa.  Það var leiðin til frelsis frá óttanum – þ.e.a.s. að ganga inn í hann.

Ég get seint þakkað sjálfri mér fyrir rétta ákvörðun.

Mikið vatn hefur runnið til sjávar síðan, margar hugvekjur, ræður, og sögur sagðar.

Sjö árum síðar var ég svo  farin að kenna  áfangann tjáningu 103 í framhaldsskóla, og það sem hjálpaði mér einna mest var að ég skildi hræðslu sumra nemendanna, t.d. þeirra sem sváfu varla nóttina áður en þau mættu í tíma.  En ég gaf heldur ekki eftir, – vegna þess að ég vissi að það þyrfti í sumum tilfellum að ýta þeim yfir þröskuldinn.

Við notuðum „GÆS“ – „Ég get, ég ætla og ég skal“ ..  í staðinn fyrir „Ég get ekki, ætla ekki og ég skal ekki“ –  Að þora ekki, var ekki í boði.

Það er vont ef að við förum að halda aftur af möguleikum okkar til náms eða starfs, vegna þess að við óttumst að skína, við óttumst að tala og óttumst að gera mistök. – Það er vont að geta ekki tjáð okkur um málefnin sem liggja okkur á hjarta, jafnvel bara á starfsmannafundinum eða í vinahópnum.

Ég hef ákveðið að bjóða upp á námskeið í framkomu og tjáningu í samvinnu við Lausnina, þar sem farið er í grunninn, – farið er í sjálfstyrkingu,  við byrjum hægt og hljótt, bara á hraða hvers og eins ….og svo er farið yfir þröskuldinn!

Það væri freistandi að segja að ritningartextinn minn þennan örlagaríka dag í kappellunni hafi verið „Ég lifi og þér munuð lifa“  í trausti þess að Guð sé húmoristi ..en auðvitað var það ekki textinn, en eitt er víst að ég dó ekki við að tala fyrir framan fólk og þú gerir það ekki heldur!

Nánari upplýsingar um námskeiðið og skráningu má lesa HÉR.

Býð einnig sérsniðin námskeið fyrir hópa eða vinnustaði. – Námskeiðin hjá Lausninni eru yfirleitt styrkt af stéttarfélögum. –

Hafið samband johanna@lausnin eða í síma 8956119 /6173337

Tökum ákvörðun og deilum tilfinningum ..

Birt þann af
Svara

Eftirfarandi eru punktar úr viðtali við Elínu Ebbu, iðjuþjálfa í Návígi hjá Þórhalli á RUV.

Það var margt þar sem snerti við mér, og venjulega er það þannig að það sem maður er sammála það er það sem maður veitir mest athygli.

Í viðtalinu var verið að ræða það að oft er verið að slökkva elda í staðinn fyrir það að minnka eldhættu.  Það er að segja að við erum yfirleitt að bregðast við vanda þegar hann er orðinn alvarlegur í staðinn fyrir að beita forvörnum.

Ég leyfði mér að taka mikilvæga punkta niður úr þessu viðtali, því mér finnst þeir eiga erindi til allra.

Hún sagði það mikilvægasta fyrir fólk að tjá sig, alls ekki byrgja hlutina inni. 

  • Mikilvægt að tjá sig, fólk feilar með því að byrgja hlutina inni. 
  • Vinur er gulls ígildi. Vinur sem hafnar manni ekki né dæmir
  • Mikilvægt að hafa grunn að sjálfstrausti til að takast á við erfiðleika.
  • Hlusta á barnið gráta – það á ekki að horfa fram hjá kröfum barnsins, það getur annars upplifað  höfnun.
  • Gott eintak getur verið eyðilagt með umhverfisáhrifum, en „slæmt“ eintak getur fengið hjálp við að eflast.
  • Okkar vellíðan byggist á ákvörðunartöku, þeir sem taka ekki ákvörðun – það er slítandi og eyðileggjandi fyrir heilsuna. Mannkynssagan er byggð á ákvörðunartöku. Gott ráð að segja:  „Ég tek ákvörðun og fylgi henni eftir“
  • Fólk sem tekur ekki ákvörðun, festist í því að tala illa um aðra – eða í reiði.
  • Okkar vellíðan byggist á ákvörðunartöku. Takið ákvörðun, eða fáið hjálp til þess!
  • Skólinn er mikill mótunaraðili og ákveður verðgildi, verðgildi felst þá í því t.d. að vera góð/ur í stærðfræði eða lestri.
  • Skólinn á að vera umhverfi sem er í því að finna hæfileika nemenda, í hverju þú ert góð/ur og styðja undir það.
  • Ef að stór hluti er að detta út úr menntaskóla, er eitthvað að, því að skólinn á að vera eitthvað sem þú sækist í til að efla sjálfstraustið.
  • Alltaf verið að taka einstaklingana út og meta veikleika.
  • Margir einstaklingar hafa verið „öðruvísi“ og hafa átt í erfiðleikum sem unglingar, en síðar komið í ljós að þetta „öðruvísi“ hefur verið þeirra vörumerki. Dæmi: Björk og Páll Óskar.

Viðtal við konu

  • Hluti af því að líða vel er að eiga stuðningsnet. Ef að einhver er einn og einangraður er eðlilegt að fara að upplifa raddir innra með sér. Raddir þurfa ekki að vera einkenni sjúkdóms, heldur er það þú að breyta heiminum. Læra að nota raddirnar. (minnir á Conversations with God aths. JM)
  • Vinnumarkaður: Af hverju gefum við öðruvísi fólki ekki tækifæri? Við eigum að taka samábyrgð á líðan fólks, vinnustað, fjölskyldu. Það mundi gefa miklu meiri árangur.
  • Ekki eðlilegt að fjölgun á öryrkjum sé að margfaldast.
  • Af hverju stoppum við ekki og spyrjum – hvaða kerfi erum við að byggja upp?
  • Erum alltaf að leita að meðalmennsku.
  • Þórhallur sagði:  Við erum að þröngva fólki inn í meðalmennsku og miðstýrða hugsun
  • Kröfur um hvað er inni og hvað er úti – þá koma líka eigin fordómar hjá fólki.

Viðtal við mann

  • Sjálfsblekking = „Mér liður vel svona einn“
  • Móðir hans vissi ekkert hvað hún átti að gera, en í raun fékk hann að komast upp með það að vera heima – allt of lengi. ( Dæmi um meðvirkni móður)
  • Hvíta bandið – engin forræðishyggja, verðug verkefni sem reyndu á og þar uppgötvaði hann að hann hefði hæfileika.
  • Fyrsta skrefið að fara út – að fara í göngutúr.
  • Þegar fólk er öðruvísi – þá hafa manneskjur í kring oft vald til að brjóta niður.
  • Greinum hæfileika hvers og eins, fókusera á styrkleika og verðug verkefni og uppgötva hvaða hæfileika við höfum.
  • Af hverju deilum við ekki óörygginu sem við höfum? (Fellum grímuna! aths JM)
  • Kerfið okkar bregst ekki við fyrr en allt er komið í óefni.
  • Ekki láta hroka plata ykkur hjá einangruðum einstaklingi og/eða sem er í vanlíðan – endilega ekki gefast upp á vinum ykkar sem einangra sig.
  • Ríkt í fólki að brjóta sig niður.
  • Foreldrar og skólakerfi – við þurfum að deila tilfinningum.
  • Hrósið – við þurfum hrós jafnvel þótt við séum með gott sjálfstraust. Nú, ef  við fáum ekki hrós getum við farið að gefa það sem okkur skortir.  (Muna eftir bergmálslíkingunni)  
  • Ef manni líður illa, þá er erfitt að koma á einhvern stað og biðja um hjálp, en þá er sniðugt að fara á einhvern stað til að hjálpa öðrum.
  • Lykillinn er að láta gott af sér leiða. Þeir sem hafa orðið fyrir áföllum geta deilt dýrmætri reynslu sem ekki er til í bókum.

Viðtal við konu 

  • Kona sannfærð um að eiturlyf hafi gert hana geðveika.
  • Rússnesk rúlletta að fara í eiturlyf
  • Það átti ekki að gefa lyf við ástarsorg
  • Læknar þurfa að hafa meira í höndum en lyfseðil
  • Virknimiðstöðvar um allt land
  • Á draumaheilsugæslustöð eru sérfræðingar en líka fólk með reynslu sem má virkja og þverfaglegur hópur. Þjónustumiðstöð – virkimiðstöð – heilsugæsla tengd
  • Í lífi okkar erum við ekki sjálfstæð. Við erum öll háð þar sem við erum ekki ein.
  • Mikið af fólki eitt með lágt sjálfsmat og heilsugæslustöðvar ekki svar við því.
  • Virknimiðstöð – t.d. gæti eldra fólkið mætt og kennt unga fólkinu og öfugt. Tengja barnaheimili og elliheimili.
  • Við erum að hólfa of mikið, setja fólk í kassa
  • Grunnurinn er að við þörfnumst ástar og kærleika og viljum láta gott af okkur leiða.
  • Það verður að vera einhver í nærumhverfi sem tekur eftir því að einhver er einn, og einhver verður að fara með þér og koma þér af stað. (Þú ert auðvitað hetja ef þú getur sjálf/ur aths. JM)
  • Gefa fólki tíma til að tengjast.
  • Allar aðferðir jafn árangursríkar. TENGSL skipta máli – t.d. að einhverjum er ekki sama um þig og hvað verður um þig.
  • verðum að praktisera náungakærleika.

Viðbót: „We are all wired for LOVE and BELONGING“ .. Brené Brown

Heart

Líf eftir skilnað – að læra eða lemja, trega eða temja, veikleiki eða viska?

Birt þann af
Svara

Þessi færsla er tileinkuð fólki sem er fast í fortíð vegna skilnaðar og er jafnframt með fókusinn á fyrrverandi maka, jafnvel þó að makinn hafi verið „ómögulegur“ .. Fólki sem er fast í fortíð og höfuðið næstum úr hálslið vegna eftirsjár og jafnframt, ef að makinn er kominn með nýjan félaga orðið upptekið af nýja félaganum, jafnvel meira en sjálfur sér. 

– Að læra eða lemja, skrifaði ég í fyrirsögn.  Ég var svo lánsöm eftir minn skilnað 2002 að ég fór beint á námskeið sem hét „líf eftir skilnað“  og lærði mikið af því.  En námskeið stöðvar svo sannarlega ekki sorgarferli og/eða tilfinningar en kenndi mér kannski helst að tilfinningarnar væru eðlilegar,  ég væri ekki ein og að ég var bara eins og annað fólk.  Sorgarferli eftir skilnað getur verið alveg eins eða svipað og eftir dauðsfall.

Vissulega koma þó oft  tilfinningar eins og reiði og höfnun sterkari inn við skilnað. Jafnvel þó að við höfum viljað skilnað, og vitað að það væri eina lausnin þá er skilnaður oftast sorg eða dauði, draumur um eitthvað sem átti að vera hefur dáið.  Það eru að sjálfsögðu ekki bara tveir sem skilja, börn, foreldrar og aðrir aðstandendur eru þátttakendur og fórnarlömb og oft mjög vanrækt fólk í þessum aðstæðum, sérstaklega börnin – en það er svo sannarlega verðugt umræðuefni í annan pistil.

Sjálfri fannst mér svo gott að hitta konur í sömu aðstæðum og ég, að það var í raun stærsta hjálpin. Við sátum ekki og rökkuðum niður okkar fv. maka,  við ræddum vissulega aðdraganda og ástæður, til þess einmitt að læra af þeim,  en ekki til að hvíla í fortíðinni eða lemja okkur sjálfar hennar vegna, nú eða fyrrverandi maka.

Ég fékk seinna tækifæri að vera leiðbeinandi á svona námskeiði og þá uppgötvaði ég fyrir sjálfa mig ágætis samlíkingu sem mig langar að deila.

Sorgarferli, hvort sem það er eftir dauðsfall eða skilnað er eins og meðgöngutími.  Það er hægt að ganga með margt fleira en barn í maganum,  það er t.d. hægt að ganga með skilnað í maganum!

Sorgarferli er þó ekki hægt að tímasetja eins nákvæmlega eins og meðgöngu barns,  en samt er búið að skoða að það er nokkuð algengt að „eðlilegt“ sorgarferli sé u.þ.b. ár, jafnvel tvö ár,   en það getur vissulega verið bæði styttra og lengra.

Við meðgöngu barns, erum við flest dugleg að afla okkur upplýsinga, láta fylgjast með okkur, lesa til um þroskann, mánuð eftir mánuð þar til barnið fæðist – þá hættum við að lesa um meðgöngu og förum að lesa um ungabörn.

baby.jpg

Það sem ég er að benda á hér, er að við eigum og megum alveg sökkva okkur niður í að skilja okkur sjálf þegar við skiljum – skilja skilnaðinn. En enn og aftur;  „allt hefur sinn tíma undir sólinni“ .. Það á ekki að festast í meðgöngunni/sorgarferlinu þannig að hún vari í mörg ár.  Ef einhver er enn reið/ur, bitur og leiður vegna skilnaðar sem var fyrir  2 – 4 – 10 – 20 árum,  ætti viðkomandi að fara alvarlega að líta í eigin barm og átta sig á því hvort að hann eða hún er stjórnandi í eigin lífi.

Þegar barnið er fætt,  þá hefst nýtt líf.

Það er ekki veikleiki að leita sér hjálpar, það er viska.  Heart

Ég hef haldið námskeiðin Lausn eftir skilnað, í samvinnu við Kjartan Pálmason, ráðgjafa – en þá fer hann í meðvirkniþáttinn og tekur m.a. fyrir innra verðmætamat.

Minn fyrirlestur fjallar um þegar sorgarferli verður að þroskaferli.

Nýtt námskeið verður haldið laugardaginn 18. febrúar nk. í húsnæði Lausnarinnar, Síðumúla 13, 3. hæð og hægt að skrá sig  ef smellt er HÉR

Sophie og svartholið

Birt þann af
Svara

Sophie er frönsk en talar á ensku. Hún er sálfræðingur og talar hér um eigin reynslu við að losna við aukakíló.

Hún byrjar á að spyrja af hverju byrjum við á verkefnum sem skipta okkur máli, en gefumst upp.  Hún notar aukakílóin sem dæmisögu um af því að þurfa að ná ákveðnum árangri, sama hvað er.  Það er að komast frá punkti A að punkti B.   Eða frá Ákvörðun til þess að ljúka við framkvæmd. –  Við leggjum oft af stað en lendum í því sem hún kallar „svarthol“ á leiðinni og því komumst við ekki að punkti B, heldur föllum í svartholsgryfjuna.   Þetta þarf ekkert að vera tengt mataræði eða að komast í þá þyngd sem er æskileg heilsu okkar,  heldur tekur hún dæmi eins og:

  • Að taka til í bílskúrnum
  • Að skrifa bók
  • þinn punktur …. hvað langar þig að gera og hvert er þitt svarthol – eða hvað stoppar þig?

Hún Vildi verða grönn.  Frá A – að vera 320 pund (145 kg)  og til B vildi verða 150 – 160 pund (72 kg)

Í höfðinu sagði hún „Ég vil vera grönn “

En um leið var það að segja annað, „Grannt fólk er ekki öruggt, grannt fólk er ekki vinalegt“ ..  þetta voru einhverjar hugsanir, „Ég get ekki treyst grönnu fólki“ ..  þetta voru í raun svolítið duldar skoðanir hjá henni, grafnar í undirmeðvitundina.  E.t.v. eru svona duldir fordómar í höfðinu á okkur,  við vitum jafnvel ekki um þá?  En þetta er reynsla Sophie, – það hefur hver sitt,  en oft höfum við svipaða reynslu.

Hún lýsir göngu sinni þar sem hún ítrekað leggur af stað frá punkti A,  en skottast alltaf til baka vegna þess að gömlu hugmyndirnar toga hana til baka og hún byrjar að missa einhver kíló – en eins og teygjuband skýst allta til baka til A  (og auðvitað vitum við að það þýðir að þegar lagt er af stað í einhvers konar kúr, ef hann er okkur „óeðlilegur“ – þá bætast við kíló þannig að hún gæti hafa bætt á sig fleiri pundum/kílóum! .. )

  • Hún talar um hugsanir sem draga okkur til baka,  neikvæð orka togar okkur til baka.

Hún talar um fimm „vektora“ eða arma.

1. armur:  Útrunnar hugsanir:  Við notum útrunnar (súrar) hugsanir sem toga okkur til baka,  við þurfum að hætta að trúa þessum röngu hugsunum og neikvæðu um  okkur sjálf.  Dæmi um útrunnar hugsanir eru;  „Ég get þetta ekki,  því ég hef aldrei getað þetta“ .. Þá erum við að byggja á fortíð, kannski höfum við bætt okkur,  kannski fáum við meiri stuðning eða ef við einmitt losum okkur við gömlu hugmyndirnar og skiptum þeim út fyrir nýjar,  þá toga þessar gömlu okkur ekki til baka!.

Dæmi um gamlar hugsanir:  „Ég þori ekki, get ekki, vil ekki“  Nýjar:  „Ég þori, get, vil“  eins og söngurinn í kvennabaráttunni:  „Þori ég, vil ég, get ég“ …  Hvað ef að konur hefðu nú bara hugsað, æ þetta er ekki hægt,  „kona getur ekki kosið – þannig hefur það aldrei verið“..  Ef eitthvað hefur aldrei verið, ef þú hefur t.d. aldrei verið grönn/grannur,  ef þér hefur aldrei tekist að skrifa bók, ertu þá bara dæmd/ur til að gera það aldrei? ..  Já,  ef þú trúir því að útrunnar hugsanir séu í gildi. –

Við þurfum að segja: „Þetta er ekki lengur satt“

2. armur:  Réttar hugsanir.   Sumar hugmyndir er sannar, – Sophie tekur þarna sem dæmi um staðreynd að hana langaði að flytja til Bandaríkjanna en kunni ekki ensku.  Svo hún fór að læra ensku. Þarna kemur heiðarleikinn inn í.  Hvað þarft þú raunverulega að gera til að ná árangri og farsæld? –  Kannski að fara að versla inn mat sem er hollari og gerir þér gott? –  Ekki kaupa súkkulaði handa gestum og borða það svo allt sjálf? –  Hvern erum við að blekkja? –   Við erum flest farin að þekkja okkur sjálf og vitum um veikleika og styrkleika. –  Það er líka satt að hreyfing er holl fyrir líkama og sál, og ef við viljum raunverulega komast á stað B og vera þar,  þá megum við tileinka okkur þá hugsun.  Það er ekki ranghugsun.  Það er líka rétt hugsun að þú ert verðmæt manneskja, hvort sem þú ert grönn eða feit,  – á punkti A eða B, og það er rétthugsun að þú sért allrar elsku verð hvenær sem er, á punkti A og á punkti B  og á leiðinni þar á milli. –

3. armur:  „Feel our feelings“ – Að leyfa okkur að hafa tilfinningar!  Við felum okkur, deyfum eða flýjum.  Hún segir sögu af dóttur sinni sem datt og meiddi sig, – amman bauð súkkulaðismjör  sem átti að gleðja dótturina. – Þetta kennum við og venjum börnin við frá unga aldri.  Að þegar þau fara að gráta er stungið upp í þau snuði,  síðan ýmsu góðgæti. –  Oral fíknin er þá ekkert undarleg.

Það sem börnin þurfa oft er bara huggun, að einhver haldi utan um þau og rói þau.  Stundum er það bara athygli.  En í staðinn fyrir huggun og athygli,  fá þau oft bara eitthvað gott í munninn og/eða þau eru sett fyrir framan sjónvarpið (sem er auðvitað annars konar fíkn ;-))..

En Sophie segir: „There is no being thin withouth feeling my feelings“  – eða við verðum ekki grönn (náum ekki árangri)  ef við leyfum okkur ekki að finna til og tjá tilfinningar okkar.

Hún segir þarna sögu af sjálfri sér í París þar sem hún er að reyna að finna buxur fyrir sig.  Það var ekki auðvelt,  buxur sem áttu að passa á allar konur í yfirvigt pössuðu henni ekki, – en hún var með mömmu sinni í þessum leiðangri. –

„There is no doing, I shifted my state of being that I now allow my self to feel those feelings I was trying to cover up“

Þarna segir hún að „AHA“ stundin hennar hafi verið, – að þetta skipti mestu máli, að leyfa sér að upplifa og játa vonbrigði, reiði, leiða, sorg, depurð, gleði jafnvel? ..  Þetta hefur mikið að gera með grímuna sem við göngum um með. – Við tölum um að við verðum bara að kyngja einhverju,  hvað ef við erum að borða tilfinningar okkar? –   Kannski liggja þær í matnum? –  Erum við þá ekki að borða á röngum forsendum? –  Í staðinn fyrir að viðurkenna vonbrigðin, – förum við í skápinn og fáum okkur snakk og ídýfu? –  Eða borðum á okkur gat á Þorrablótinu  og verkjar svo í kroppinn á eftir og erum við samviskubit og berjum okkur niður vegna þess að  við stóðum ekki við það sem við höfðum lofað okkur í upphafi.  – Að borða hóflega og gera það sem væri gott fyrir okkur? –

4. armur: „Guð“ skoðana okkar. Hún lifði sínu lífi þannig að skoðanir annarra voru meira verðar en hennar eigin. (Þarna kemur hún inn á meðvirknifaktorinn).  Þarna skiptir sjálfstraustið miklu máli.  Af hverju getur okkur ekki líkað við okkur sjálf? – Þurfum við að bíða eftir samþykki annarra og viðurkenningu á sjálfum okkur. – Erum við ekki verðmæt eins og við erum? –  Líðan okkar segir mjög mikið um hvernig við erum.  „I am as hot as I feel“ ..   Ef okkur líður vel,  þá berum við það oftast með okkur og öfugt. –  Það sem skiptir MESTU máli,  er okkar eigið sjálfsálit.  Ef það er í molum,  látum við berast eins og lauf í vindi,  líðan okkar fer alveg eftir því hvað hinn eða þessi segir um okkur.  Auðvitað hefur umhverfið áhrif,  en við verðum að varast að vera eins og strengjabrúður í höndum annarra hvað tilfinningar varðar. –

Við erum bílsjórarnir í okkar lífi, – ef við ökum með handbremsuna alltaf á erum við í ofstjórn og endum með að brenna út eða amk fer að rjúka úr okkur og það endar auðvitað með ósköpum.  Ef við stígum aldrei á bremsuna, miðum við aðstæður þá endar það líka með ósköpum,  ökum stjórnlaust! ..  En ef við erum komin með bílpróf af hverju ekki að treysta okkur fyrir leiðinni, að aka bílnum?  –  Veit sá sem er í aftursætinu betur hvaða leið við eigum að fara? –  Við getum svo sannarlega spurt til vegar og eigum að gera það þegar við vitum ekki leiðina,  en ef við förum bara eftir röddinni í GPS-inu eða vinkonunni í framsætinu,  missum við hægt og sígandi vitneskjuna um það sem við viljum eða vitum það ekki lengur! ..

5. armur.  „Hvað á ég skilið“ ..   Mörgum þykir að þeir eigi ekki gott skilið og það eru líka gamlar hugsanir oft komnar úr bernsku. –   Það sem heldur aftur af Sophie er eitthvað sem sagt var við hana á lífsleiðinni,  gæti verið frá foreldrum, kennurum. –  Það er mikilvægt að fjarlægja þær hugmyndir. –

VIÐ EIGUM ALLT GOTT SKILIÐ ..  líka að komast frá A – B  –

Að sjálfsögðu er þetta bara það sem hún kemur fyrir á 20 mínútum, – málið er víðara.  En þarna kemur fram að það þarf að vinna í orsökunum.  Ruslið í bílskúrnum er afleiðing,  ofþyngd er afleiðing.  Við getum tekið til og ruslað út aftur, – við getum tekið af okkur kílóin og fengið þau á okkur aftur.  Það gerist ef við breytum ekki siðum okkar.  Skoðum AF HVERJU við gerum þetta,  og breytum siðum í það að halda bílskúrnum hreinum daglega  og að ganga vel um líkama okkar daglega,  ekki láta hann dankast og henda inn í hann rusli þannig að hann fitni.   En til þess að geta þetta,  þurfum við auðvitað að vita af hverju við göngum illa um og í sumum tilfellum eins og hryðjuverkamenn á eigin líkama og sál.

og smellið  HÉR til að hlusta á fyrirlestur Sophie: