Steinninn – Minning um Pálu f. 8.11.1955 d. 2.4.2019

56835707_10219005891318639_260827965112188928_o

Stundum hittir maður fólk og  upplifir að maður hafi þekkt það alla ævi.    Þannig voru kynni okkar Sigrúnar Pálínu Ingvarsdóttur –  Pálu.     Fyrst töluðum við í gegnum skilaboðaskjóðu fésbókarinnar,  en síðan hittumst við í „raunheimum“  á heimili Pálu í Danmörku.  –   Þar var vel tekið á móti mér af Pálu og dætrum hennar Elísabetu og Sólveigu og sátum við í fallegu stofunni á Valbyvej,  einnig voru þar heima barnabörn og auðvitað fullt af dýrum,  en Pála var mikill dýravinur,  og einhver dýranna hennar fengu sérstakt leyfi til að heimsækja hana á líknardeildina. –   Þau skiptu hana miklu máli. –
Dagurinn sem við Pála hittumst var 12. desember 2017.      Ég gat flett því upp í samskiptum okkur á fésbókinni.     En þar var líka annað sem ég gat flett upp, –    og það voru samskipti sem byrjuðu miklu fyrr. –    Ég,  eins og svo margir aðrir,  hafði fylgst með framgangi Pálu í biskupsmálinu,  máli sem varð henni þyngsti steinn lífs hennar.
Ég hafði gert meira en að fylgjast með,  en ég hafði skrifað a.m.k. tvo pistla – og annan þeirra skrifaði ég eftir að ég las hugvekjur  Pálu,  sú fyrri var flutt í  Bessastaðakirkju 20. febrúar 2011  og nefndist   „Hendur kærleikans“   og sú seinni bar yfirheitið  „Sátt“  og var flutt í  Grensáskirkju 22. júlí 2011.

þar afhenti Pála kirkjunni táknrænan stein – en um leið sagði hún þessi orð:

„Í tilefni baráttu minnar ætla ég að færa ykkur þennan stein sem er táknrænn fyrir öll þessi ár. Hann er hrjúfur og auðvelt að meiða sig á honum en jafnframt er hann fallegur og mosinn er tákn þess að það sé að byrja að gróa um heilt.
Í þessum steini er sú ábyrgð sem ég hef borið og vil ég núna afhenda ykkur hann sem tákn um að ábyrgðin er ykkar. Ábyrgðin á Biskupsmálinu og þeim afleiðingum sem það hafði og hefur enn fyrir svo marga.
Steinninn á að minna okkur á að við megum aldrei gleyma, heldur verðum við að læra af mistökunum og nýta reynsluna til að byggja upp framtíðina.
Steinninn er áfram hrjúfur og kaldur eins og raunveruleiki Biskupsmálsins er, en mosinn grær samt á honum.“

—–
Víkjum að samskiptum okkar Pálu:

Þann 11. janúar 2013,  eftir að Eva dóttir mín lést,    skrifaði Pála til min  „Elsku Jóhanna mín ég skrifa til þín með djúpa sorg í hjarta. Ég finn svo til yfir missi þínum. Ég þekki þig svo lítið en samt svo mikið. Ég votta þér mínar innilegustu samúðarkveðjur og megi Guð styrkja þig í sorg þinni. Ég gæti ekki hugsað mér meiri harm en að missa börnin mín og að barnabörnin mín yrðu móðurlaus. Ég bið fyrir ykkur og þ ú ert í hjarta og huga mínum daglega og ert búin að vera síðan að Eva veiktist.

Kærleiksknús Pála“

eftir að við hittumst í desember 2017 …. skrifaði Pála m.a.  til mín:  Gleymdi að segja þér að þegar að þú varst hérna þegar að Eva var veik, þá fylgdist ég með hvernig gekk. Ég var með svo sterka tilfinningar fyrir þér og ykkur. Hvað eftir annað var jeg að hugsa um að mæta upp á spítala til að styðja þig. Gerði það ekki af því að við þekktumst ekkert þá. Þorði ekki og fannst ég hálf klikkuð að ætla bara að mæta 😊😘Knús og kram.“

Pála var kona sem lét sig náungann varða,  –  mér hefði svo sem ekki veitt af stuðningi þarna á spítalanum  þar sem við ættingjar sátum við dánarbeð dóttur minnar.  –  Seinna skrifaði Pála mér í júní 2015,  en þá var Sólveig dóttir hennar á spítala og vart hugað líf.   Við skrifuðumst á,  en Pála vildi spyrja mig hvernig væri hægt að lifa það af að missa barnið sitt.    Sem betur fer fór betur en á horfði og hún þurfti ekki að fara í gegnum þá reynslu,  en nú eru það börnin hennar og eiginmaður sem þurfa að lifa það af að missa hana.

—-

Næsti „hittingur“ hjá okkur Pálu varð síðan á Ríkisspítalanum í Kaupmannahöfn,  en það var í maí 2018.    Við hittumst á kaffiteríunni og spjölluðum í a.m.k.  klukkutíma.  –
—–
Þarnæst var það heima hjá bróður mínum og mágkonu minni heitinni.   Það var  í Kaupmannahöfn í október síðast liðnum,   en þær  Þóra og Pála  náðu að tengjast í gegnum sjúkdóminn, en   Pála sagði að það væri ekki tilviljun að þær væru að tengjast á þessum tíma.   Við höfðum reynar allar þrjár tilheyrt  hópi á facebook  sem ég stofnaði á sínum tíma og heitir „Kærleikur og krabbamein“ –  sem er ætlaður sem jafningjastuðningur fyrir okkur sem höfum greinst.   Pála setti þar oft inn hvetjandi orð,  en var líka með sínar pælingar og spurningar – eins og við öll.   Það er það jákvæða við svona hóp, – að finna að við erum ekki ein og engin spurning er „asnaleg“ –   en á móti er býsna erfitt þegar það er að týnast úr honum vegna sjúkdómsins,  en kannski er það einmitt þessi  raunveruleiki sem þarf að horfats í augu við og ræða opinskátt,   að  krabbamein er dauðans alvara og  einhver munu deyja og önnur lifa,  en meðan við getum stutt hvert annað þá gerum við það.    Höfum í huga orð Stefáns Karls heitins;  „Lífið er núna.“

Pála kom svo í heimsókn á Amagerbrogade og var það indæl heimsókn og rætt um margt sem skipti máli – eins og t.d. hræðsluna – eða ekki hræðsluna við dauðann.     Flestir foreldrar ræða það að þau séu hræddari fyrir hönd afkomenda sinna og maka en um sig sjálf.     Þess vegna er fólk oft lengi að sleppa,   þó lífsgæðin séu orðin rýr.

Eftir heimsóknina kom Alli hennar Pálu upp að sækja hana,  og Pála ljómaði eins og ástfangin unglingsstúlka og  sagði okkur að henni fyndist maðurinn sinn svo fallegur.   Það var yndislegt að sjá fallegu tenginguna  á milli þeirra.

Síðasta skiptið sem ég hitti Pálu var svo í útför Þóru mágkonu,  þann 1. mars sl.  en hún og Alli mættu og ég sat hjá þeim dágóða stund og við röbbuðum.   Pála var mjög hrifin af hversu látlaus og falleg útförin var – og var farin að  tala um sína útför, hvernig hún vildi hafa – og það var hálf skrítið.     Það leið aðeins mánuður – og þá var Pála farin,  en hún lést 2. apríl sl.       Daginn sem útför Þóru var,  varð fyrri eiginmaður Pálu og faðir barnanna hennar,   Sigurður Blöndal bráðkvaddur,   –  en það frétti Pála eftir útförina.

Ég fékk símtal frá Alla þann 2. apríl  um að Pála væri dáin.   Ég hafði fylgst með fréttum eins og aðrir á síðunni hennar og það sem fjölskyldan hennar skrifaði.   Ég varð sorgmædd og grét upphátt, og ég þurfti á því að halda  – þar blönduðust tvær sorgir,  sorgin yfir mágkonu minni sem lést aðeins mánuði fyrr  og þá var ekki svo mikið ráðrúm til gráturs  – og kannski fleiri sorgir –    því það er eins og þegar fólk sem við tengjumst vel, deyr – að minning alls okkar fólks hellist yfir.    Ég grét vegna fjölskyldu Pálu og allra vina hennar og vegna baráttu hennar sem var á enda.    Hún var og verður alltaf sigurvegarinn,  því að þó að dauðinn yfirtaki líkamann – lifir Pála alltaf.

Andstæðurnar eru fæðing og dauði.     Pála fæddist og Pála dó,  en hún lifir –  því að lífið á sér enga andstæðu.

Í bókinni  „A course in Miracles“  stendur þessi fallega setning:

„Nothing real can be threatened.   Nothing unreal exists.   Herein lies the peace of God.“

„Engu sönnu verður ógnað.    Ekkert óraunverulegt  er til.   Hér er friður Guðs fólginn.“

Pála var og er sönn. 

Ég ætla að víkja aftur að steininum.   Ég man að þegar ég hitti Pálu fyrst spurði hún mig hvort ég vissi hvar steinninn væri,  þessi sem hún hafði afhent kirkjunni.   Ég sagðist ekki vita það og hefði ekki séð hann.    Hún rifjað þá upp sögu steinsins, –  eins og hún kemur fram hér að ofan. –


Eftir að Pála dó hef ég hugsað mikið til hennar,  og ég hef sent henni  „skilaboð“  út í alheiminn að ef það er eitthvað sem hún vill koma til skila til mín –  eða sem ég á að bera áfram þá sé ég móttækileg.    Ég er næm og hef oft upplifað hluti sem eru ekki „séðir eða heyrðir“   heldur skynjaðir á annan hátt.     Það eina sem hefur ekki látið mig í friði er þetta með steininn.    Mundu:  „steinninn“   var eina sem ég hef getað skynjað og það oftar en einu sinni. –

Ég var svolítið ringluð,  átti ég að hringja á biskupsstofu og spyrja um steininn?   Var það ekki eitthvað skrítið? ..       En ég er búin að fá svarið.

Um miðjan apríl hafði sr. Bjarni Karlsson samband við mig og spurði hvort ég vildi þjóna með honum,  Jónu Hrönn og Agnesi biskup í útför Pálu á Íslandi.   Ég svaraði eins og var að það væri mér sannur heiður og hjartað fylltist þakklæti.     Í gær hringdi svo Bjarni í mig og sagðist myndu senda mér textana sem ég á að lesa,  en ég var líka orðin forvitin hvað yrði fyrir valinu.   –    Jú, sagði Bjarni,   mér var ætlað að lesa ritningarlesturinn  sem var ritaður á steininn sem  Pála afhenti kirkjunni.

Ritningarlesturinn er:

„Ég hef barist góðu baráttunni, hef fullnað skeiðið, hef varðveitt trúna.
Og nú er mér geymdur sveigur réttlætisins sem Drottinn,
hinn réttláti dómari, mun gefa mér á þeim degi.
Og ekki einungis mér heldur og öllum sem
þráð hafa endurkomu hans. (2.Tím 4:7-8)“

Í gær dró ég fallegt englaspil fyrir fjölskyldu Pálu og  ég varð ekki hissa þegar ég dró  Verndarengilinn.   –    Það er stór manneskja sem kveður,  manneskja sem vildi vernda alla og það getur verið að hinn jarðneski líkami sé of „þröngur“  þegar að því kemur.    Hún getur nú verið til staðar á Íslandi og Danmörku –  hjá ykkur öllum og líka konum eins og mér,   hana langaði að koma á spítalann þegar ég sat hjá dóttur minni, – kannski gerði hún það í huganum og kannski var ég sterk vegna þess að ég fékk hjálp sem var ekki hægt að sjá,  en ….  skynja.

Guð blessi Pálu og allt hennar góða starf og hennar góða og einlæga hug.

Far þú í friði fallegi engill  – en vertu líka hjartanlega velkomin,  alltaf.

Ég elska þig  ❤

 

guardian

Mig langar að leyfa Pálu að eiga síðasta orðið í þessum pistli,  en þetta ljóð flutti hún í Bessastaðakirkju 20. febrúar 2011.

Nú stend ég hér. Í húsi kærleikans.
Ég er rödd sannleikans og ég er hætt að vera hljóð.
Þið heyrið í mér. Sjáið mig.
Þið trúið mér og ég finn kærleikann.
Ég þarf ekki að vera fullkomin eða góð.
Ég rétti ykkur höndina.
Ég er búin að ryðja brautina
og saman hefjum við græðsluna.
Við tendrum ljós.
Þá hverfur hræðslan.
Ég róla mér hátt, hátt upp í himin og þar eru augun blíð og góð.
Nú veit ég hvað Guð vildi mér
Við ykkur segi ég: Munið að gæta ykkar vel.
Og glöð segi ég: Takk fyrir mig.

 

 

 

Ertu að tala þig eða hugsa þig niður í svarta holu? …

The major cause of depression is harsh, hurtful, critical words that you say to you. – Marissa Peer, sálfræðingur

Megin orsök þunglyndis eru hörð, meiðandi, gagnrýndandi orð sem þú segir við þig.
Þetta eru orð sem við höfum fengið að heyra sem börn – af foreldrum, öðrum fjölskyldumeðlimum, kennurum eða öðrum börnum. Þegar við erum fullorðin, er ekki hægt að gera aðra ábyrga – „pabbi minn sagði aldrei að ég væri góður sonur“ – eða „kennarinn sagði ég myndi aldrei verða að neinu“ .. – eða „mamma sagði alltaf að ég væri löt“ .. Kannski er það allt rétt, að þau sögðu þetta , en þegar við erum fullorðin erum við komin með ábyrgð á okkar líðan, – og ábyrgðinni fylgir vald. Það er því að taka okkur valdið og segja þau orð sem okkur vantar – eða vantaði að heyra frá áhrifaaðilum í uppeldinu: Það þýðir að hrósið sem við söknuðum verður að koma frá okkur sjálfum. – Við tökum þannig valdið í okkar lífi og valdeflumst. 


Ef okkur finnst vandræðalegt að hrósa okkur sjálfum, er það vegna þess að við erum hreinlega ekki vön því. En alls konar niðurrif er kannski eitthvað sem við þekkjum betur og því er mun auðveldara að segja: „ég er nú meira fíflið“ en „ég er alveg yndisleg/ur“ .. Marissa talar um að það sem okkur sé „familiar“ eða það sem við þekkjum sé auðveldara.

En auðvitað er í lagi að iðka jákvætt sjálfstal og þannig byggja okkur upp, því þegar við erum að byggja okkur upp, erum við að sjálfsögðu að gera það ekki bara fyrir okkur, heldur að vera til gagns fyrir aðra – og geta gefið svo miklu, miklu meira. –

Ástæðan fyrir að við byrjum á að segja „ég er nóg“ er brúin frá „ég er ömurleg/ur“ yfir í „ég er frábær“ .. Það er svona eins og að setja í hlutlausa gírinn, – þegar við erum að skipta úr bakkgír í framgírinn. –  Við erum alla veganna ekki að skaða okkur, eða draga okkur niður með að segja: „Ég er nóg“

Neikvætt sjálfstal – eða sjálfs-hugsanir   kemur okkur niður í svarta holu, –   Það er eins og kviksyndi  skaðlegra hugsana og sjálfstals.
Þá er spurning hvað við getum sagt til að stöðva talið,   stökkið yfir í jákvæða uppbyggilega talið er stórt,   fyrst er það  að ná sátt við sig með því  að segja  „Ég er nóg“  –

Ég er að gera þetta sjálf og líf mitt er miklu betra –  ég á alveg tilhneygingu til að fara svona niður,   eða get eiginlega sagt  „átti“  því það gerist varla lengur – og þá fer ég mjög grunnt!!  ..

Vertu endilega nóg með mér  ❤

hjarta

Barn í Paradís

Barn í Paradís – óður til afa og ömmu

Mikið er ég sæl að eiga fallegar æskuminningar. Einar fallegustu minningarnar eru úr Lindarbrekkunni, þá verandi bústaðnum þeirra afa og ömmu og nú verandi bústað stórfjölskyldunnar þar sem afi og amma eru fallin frá.

Amma mín stendur mér alltaf fyrir hugskotssjónum sem brosandi og falleg kona. Hún elskaði sólina og varð fallega brún á sumrin. Amma og afi tóku mig stundum með sér í Norðurleiðarrútunni sem setti okkur af við Hreðavatn. Þar gengum við inn Grábrókarhraunið eftir veginum. Fyrst gamla veginum sem lagður var mosa og svo „nýja“ veginum sem ruddur var til að hægt væri að aka að ánni. Við gengum með pinkla og pjönkur og stundum pappakassa með snæri. Við vorum öll í betri fötunum; ferðafötunum, en þegar komið var í bústaðinn fór ég í hversdagsföt og amma í rósóttan slopp, sem eflaust má kalla Hagkaupsslopp, hvíta sandala með fylltum hæl. Einhvern veginn finnst mér samt alltaf að amma hafi ekki tekið af sér perlurnar né fallega gullúrið. Hún var alltaf svo falleg og glæsileg sama hverju hún klæddist.

Amma og afi undu sér þarna yfir sumartímann. Afi var þúsund þjala smiður, dyttaði að bústaðnum, hjó við í eldinn, vitjaði um silunginn, hamraði á ritvélina sína. Hann var alltaf að, nema þegar hann lagði sig eftir matinn! 

Ég fékk að fara með honum að vitja um, og við giskuðum á fyrirfram hvað kæmu margir fiskar í netið. Yfirleitt voru þeir nú bara tveir til fimm eða eitthvað svoleiðis en það var meira en nóg fyrir okkur. Silungur var borðaður á hverjum degi, a.m.k. í minningunni, og mér þótti hann alltaf góður. Afi beinhreinsaði alltaf fyrir mig, en það var ákveðin stund í að verða fullorðin að þurfa að fara beinhreinsa sjálf! Sporðurinn var í uppáhaldi.

Stundum kom amma með útá bát, þá kallaðist hún á við himbrimann, sem kallaði á móti. Ég hlustaði dolfallin á, sitjandi í mínu björgunarvesti úr frauðplasti í gulum og grænum lit. Þessi vesti eru nú orðin börn síns tíma, þó ennþá séu þau til og orðin músétin á köflum.

Á sólríkum dögum, en það var mjög oft gott veður í gamla daga. Settumst við amma og stundum afi,  niðrí „laut“ með teppi og stundum tókum við útvarpið með okkur og hlustuðum á útvarpssöguna. Man sérstaklega eftir Kapítólu. Stundum sat ég bara og hlustaði á afa og ömmu mala, eða þegar við amma vorum tvær sagði hún mér sögur úr Hólminum. En amma ólst þar upp. Ég elskaði þessar stundir og ég var barn í Paradís.

Tilveran var ekki flókin í Sumó. Ég lék mér í búinu og eldaði dýrindis drullukökur og skreytti með sóleyjum og bláklukkum og bauð ömmu í kaffi. Stundum voru systkini mín eða frændsystkini líka á staðnum og þá var fjör.

Í sumó var handsnúinn grammófónn, og skemmtilegar plötur. Á 17. júní og á fögrum sumarkvöldum var farið með fóninn út á pall og við dönsuðum af lífs og sálar kröftum. Kannski er ég svona hrifin af gömlum lögum þess vegna.

Mér þótti gaman að leika mér við önnur börn, fara í ævintýraferðir alla leið á fimmta fjall, renna niður skriður og uppgötva ætíð nýja og nýja staði í birkiskóginum. Bjarga sílum úr ánni sem var að þorna upp og færa þau yfir í vatnið. Stundum dóu einhver og við jörðuðum sílin með athöfn.

Þegar ég var ein, þá fór ég í ímyndunarleiki, þóttist vera skógarbarn og gekk berfætt heilu dagana. Óvinirnir voru beljurnar, sem ég var dauðhrædd við,

Lindarbrekka heitir eftir fallegri lind sem rennur í brekkunni og við sóttum þarna vatnið í fötum lengi, lengi, þar til lindin var loksins „virkjuð“ og rennandi vatn fékkst í bústaðinn.  Við þessa lind gerði afi líka að silungnum og við krakkarnir, stóreygð, fylgdumst  með öruggu handbragði hans. Það var sérstakur fiskihnífur og sérstakur hvítur pottur sem fiskurinn var settur í þegar búið var að gera að. Amma sá síðan um matreiðsluna.

Ég elti afa minn í fleiri verkefni, út á veg að skila tóma mjólkurbrúsanum og sækja þann fulla og kannski smá Borgarnesskyr (sem var besta skyr í heimi – með krækiberjum) og útí skóg að sækja við í eldinn. Einu sinni þegar við vorum að ganga upp brekkuna sagði afi mér að hann hefði kallað systur sína, sem ég er skírð í höfuðið á og er alnafna, Jógu þegar hann vildi stríða henni. En þá hafði ég verið að segja honum að sumir kölluðu mig Jógu. Mér þótti það samt aldrei ástæða til að líka ekki við Jógugælunfnið og hef haldið því.

Einu sinni höfðu afi og amma áhyggjur af því að ég hefði ekkert dót til að leika mér að. Þau tóku sig saman og saumuðu handa mér dúkku í minni stærð, ég hef eflaust verið 5-6 ára gömul. Dúkkan var samsett úr gömlum íþróttagalla af föður mínum frá því hann var strákur, andlitið, hendur og fætur úr ljósu lérefti. Síðan var bróderaður munnur, nef og augu með aftursting. Þessi brúða fékk nafnið Labbi og var félagi minn í mörg ár. Hann fór einhvern tímann í „andlitslyftingu“ þegar mamma þurfti að sauma á hanna nýtt höfuð, þegar hið upprunalega var farið að slitna.

Ilmurinn í birkiskóginum í Lindarbrekku, sem blandaðist við reykinn úr skorsteininum er sætasti og besti ilmur sem ég get hugsað mér. Vatnið er besta vatnið, silungurinn besti silungurinn, brauðið sem amma bakaði í kolaofninum var besta brauðið. Soðna vatnið með mjólk og sykri besti kvölddrykkurinn. Amma mín og afi voru yndisleg amma og afi og bý ég að því alla ævi að hafa fengið að dvelja stund og stund undir þeirra verndarvæng, svo skrítin og svolítið einræn sem ég var sem barn.

Það er gott að skrifa svona minningar, sérstaklega fyrir mig sjálfa, en líka börnin mín, ættmenni og aðra sem þekkja til, eða þekkja ekki til njóta vonandi líka.

Ég skrifaði þennan pistil 2009,  en færi hann hér inn á bloggið mitt til varðveislu.
Eva Lind, dóttir mín –   (sem fékk nafnið Lind einmitt eftir lindinni í Lindarbrekku)   skrifaði við upprunalegu færsluna hjá mér:

„Oh.. já.. fallegt … ég ELSKA Lindabrekku, þetta er paradís á jörð … þetta er uppáhaldsstaður okkar litlu fjölskyldunnar 

Minningarnar eru ótal margar og ég er svo glöð að mamma og pabbi hafi gefið okkur þessar minningar í Lindabrekku og nú get ég gefið börnunum mínum part af Lindabrekku … Þessi staður er verðmætari mér en skínandi gull og glitrandi gimsteinn.“

Ev.

Myndin sem er hér fyrir neðan  af mér með elsta barnabarnið mitt, Ísak Mána,   í gamla  ruggustólnum í Lindarbrekku –  en Ísak er einmitt strákurinn hennar Evu – og  er  að verða 15 ára og á að fermast 18. maí nk.    ❤

10401051_1054804844126_8160_n

Halda áfram að lesa

Við áfall (trauma) aftengjumst við sjálfum okkur ..

„Ég fór út úr líkamanum“ ..   er lýsing sem við stundum heyrum þegar að einhver er að lýsa misnotkun. –       Það eru varnarhættir þess sem er að verða fyrir áfalli,  að vera ekki „viðstödd“  ofbeldið  og þá um leið ekki vera tengdur sjálfum sér.

Við aftengjum okkur.

Það er sjálfsbjargarviðleitnin.    Það er of erfitt að vera til staðar.

(„Separation from the self “ = essence of trauma. )

Það sem meðferðaraðili þarf að gera er að hjálpa fólki við að tengjast sjálfu sér á ný.   Það hefur orðið eitthvað rof – eða aðskilnaður.    Við erum ekki tengd okkur sjálfum.

Hvernig getum við tengst okkur á ný? 
Við þurfum að mæta okkur með mildi.  

Kannski við getum við mætt okkur sjálfum  með samhygð – og án dóma, – „elskan mín hvað gerðist eiginlega“ –   og þá ekki til að dvelja í þeirri sögu,  í fortíðarsögunni,  heldur til að varpa ljósi  og skilja – hvað varð til þess að það varð þessi aftenging.

Við erum fædd með þessa tengingu,  en svo koma alls konar áföll sem valda aftengingu og það veldur vanlíðan.

Við þurfum að vilja vera með okkur –  og við þurfum að elska þau sem við erum.  Ekki skammast okkar fyrir þau sem við erum, –   við erum elsku verð og kannski þurfum við að fara til baka í söguna – til að sækja barnið og leiða það út úr aðstæðunum sem það réði ekki við á sínum tíma.   „Komdu með mér – verum saman“  ❤

Hvernig lýsir þessi aftenging sér  akkúrat núna?     Hvernig líður okkur?

Ef okkur langar raunverulega að hjálpa –  eigum við ekki að segja bara eitthvað sem lætur manneskjunni liða vel,  því að við viljum ekki að viðkomandi verði háður okkur – og þurfi alltaf á okkur að halda til að liða vel,   heldur  getum við hjálpað þeim við að leiða sannleikann í ljós,  vegna þess að það er sannleikurinn sem frelsar.  

10679950_10152340343462344_8825098239313946217_o

 

Við viljum breyta öðru fólki – því við viljum að það sé í lagi svo okkur líði betur …

Okkur líður illa að horfa upp á fólk sem líður illa.  Okkur líður illa að horfa upp á fólk sem fer illa með líf sitt. –    Við getum sagt að þetta sé vegna þess að okkur þyki svo vænt um þetta fólk – og það er örugglega 100%  rétt,   en við bætum ekki ástand þeirra með því að líða illa yfir því að þeim líði illa.

Við verðum eins og „litli stjórnandinn“  sem lítur á alla og heimtum að þeir komi lífi sínu í skikkanlegt form svo okkur líði betur. –   þetta getur tekið svo mikla orku af okkur,  allar þessar áhyggjur af öðru fólki og þeirra lífi,  að við sjálf verðum eins og afgangsstærð í okkar lífi og okkur fer að líða illa.    Þá fer fólk að hafa áhyggjur af okkur og hvernig við högum okkar lífi.  –   Þetta verður keðjuverkun – og/eða víxlverkun.

Hvað getum við gert í þessu?      Það sem er mest „skaðaminnkandi“  er að passa sig á að sogast ekki inn í vanlíðan hinna,  eða fara í þráhyggju við að „laga“ aðra og þeirra líf – SVO okkur geti liðið betur. –

Verum breytingin sem við viljum sjá.    Okkur getur aldrei liðið nógu illa svo hinum líði betur,   við getum aldrei orðið nógu veik svo hinum batni. –     Það hjálpar ekki að fara ofan í holuna með viðkomandi og vera fastur þar líka. –

Látum OKKUR líða vel –   hugsum vel um líkama og sál og kennum þannig með því að vera fyrirmyndir.   Að sjálfsögðu látum við okkur náungann varða,  þegar hann liggur særður við vegakantinn – og gerum viðeigandi ráðstafanir.    En sumir vilja bara hreinlega fá að bjarga sér sjálfir. –      Það er ekki við allt ráðið,  og þá þarf að sleppa tökunum.

F52E17F2-694E-11E1-94CA-E6AE32D05ADD

 

 

„What is wrong in my life, that I must get drunk every night … Johnny .. „

Nobody knows
The trouble you feel
Nobody cares
The feelin’ is real
Johnny,
We’re sorry,
Won’t you come on home
We worry,
Won’t you come on
What is wrong in my life
I must get drunk every night
Johnny, 
We’re sorry .. 

Þessi texti er sunginn í lagi sem Fine Young Cannibals fluttu á mínum yngri árum. –  Mér finnst hann hitta svo vel í mark og spyrja svo mikilvægrar spurningar:

„Hvað er að í lifi mínu,  – þannig að ég þarf að detta í það á hverju kvöldi?“    Það er kannski ekki endilega á hverju kvöldi hjá öllum,  en að komast undir áhrif ansi oft.   Auðvitað á þetta við önnur vímuefni en áfengi.

Fíkn er flótti.  og við verðum að byrja á réttum enda.    Áfengisneyslan er ekki aðalbölið, – það er afleiðing – en ekki orsök.     Hún hefur að vísu keðjuverkun,  því áfengisneyslan þín eða mín  getur haft áhrif á aðra – og gert þeirra líf að böli.

Einhver verður að stoppa.

Það sem er að í lífi fólks er yfirleitt eitthvað sem hefur ekki verið rætt um.    Fólk drekkur til að deyfa óhamingju og gremju,  – til að deyfa vondar tilfinningar.    Það er forðun frá tilfinningunum,  en um leið frá sjálfum sér,  því tilfinningarnar eru partur af okkur. –

Það er því þess vegna sem fólk fer á fundi – eins og AA fundi  Coda fundi eða Alanon til að tala um hvernig þeim líður – og tala þannig að fólk hlustar,  en enginn er að dæma,  a.m.k. fær fólk ekki dómana upphátt á móti sér.

Allir þurfa að líta í eigin barm – og spyrja sig;  hvers vegna drekk ég?   Hvers vegna borða ég of mikið – þegar ég er með aukakíló fyrir? –  Hvaða tilfinningahungur – eða þorsti er í gangi? –

Gabor Maté segir að heróinsjúklingar séu í raun að leita að faðmlagi.    Það er tilfinningin sem þeir séu að leita eftir –  einhvers konar  nánd og tengingu við aðrar manneskjur. –

„Connection is the antidote to addiction“  eða   Nándin eða nærveran er mótefnið við fíknina. –    Líka nándin við okkur sjálf og tilveruna. –    Fíkn er flótti frá okkur sjálfum.    Að tengjast sjálfum sér –  fyrirgefa sér og samþykkja er upphaf þess að vilja vera með okkur sjálfum. –     Ef við skömmumst okkar fyrir eitthvað – þá segja frá því sem við skömmumst okkar fyrir,  því þannig eyðist skömmin. –

Það hefur orðið eitthvað tengslarof og það er oft skömmin sem stíflar tenginguna –   en við erum víruð fyrir ást og tengsl. –

Ég hef skrifað þennan pistil áður –  kannski ekki alveg eins,  en það sem vakti mig til umhugsunar í þetta skipti var að  facebookvinur minn skrifaði að hann ætlaði að losa sig undan áfengi sem gerði hann óhamingjusaman.  –

Það er ekki eitthvað ytra sem gerir okkur óhamingjusöm, eða það sem við setjum inn í okkur,  –  það er eitthvað hið innra sem þarf að heila og lækna.   Einhver sár,  sem eru e.t.v. of erfið til að horfast í augu við eða finna,  en með góðri hjálp – þá er það hægt og það sem er líka mikilvægt er að þegar fólk hefur lokið meðferðinni sinni,  að það fái séns úti í samfélaginu til að það fari ekki í sama farið aftur.

Samantekt:

Hvort sem það er alkóhólismi eða aðrir sjúkdómar – þá held ég að það sé mjög mikilvægt að spyrja sig hvað veldur? –
Skömm er orsakavaldur fíknar, hvað hefur valdið skömminni? Hvað eyðir skömminni og hvað viðheldur henni? –
Ég held það sé mjög mikilvægt að gefa fólki pláss til að tjá sig, – þannig að það mæti ekki dómhörku samfélagins, því í raun er það þá samfélagið sem viðheldur. – … „Connection is the antidote to addiction“ .. eða „Tengsl eru móteitur við fíkn“ – en fíknin er einmitt flótti frá sjálfum sér (vegna skammarinnar) – og það er tengingin við sjálfan sig sem þarf fyrst og fremst að laga, en við getum öll hjálpast að.

12592668_10153811675236217_8668057943112217795_n

Hafragrautur borðaður með nautn og núvitund ..

Pistill endurbirtur – en ég skrifaði hann fyrir nokkrum árum:

Hefur þú íhugað að hvernig þú borðar gæti verið spegilmynd af því hvernig þú lifir lífinu?

Það er hægt að gleypa matinn í sig, en það er líka hægt að borða með athygli, reisn og virðingu. Hægt að borða með ást og njóta út í ystu æsar.

Fólk ver stundum mörgum klukkutímum í að útbúa góðan mat, krydda, smakka til, raða fallega á bakka og svo er hann étinn upp á örfáum mínútum.  Er eitthvað samræmi í því?

Þetta er svona hálfgerður „shortari“ ef þessu er líkt við kynlíf (sem flestir kannast væntanlega við).

Hvað gerist þegar þú veitir matnum athygli? – Hvernig væri að vakna örlítið fyrr einn morguninn.

Sjóða vatn, hella grófu lífrænu haframjöli í skál og hella sjóðandi vatni yfir (við spörum pottaþvott)  Leyfa höfrunum að taka sig.  Strá síðan uppáhaldsmúslí yfir, með möndlum, fræjum, berjum eða hverju sem þér þykir gott og toppa svo með niðurskornum ávöxtum jafnvel.  Sletta af mjólk útá (eða rjóma) og svo örlítið agave síróp.   Nammmmi …

Svo setur þú hafragrautinn fyrir framan þig, þú hefur slökkt á útvarpi, sjónvarpi, ert ekki með blaðið fyrir framan þig – þú veitir skálinni með grautnum algjöra athygli.  Kveikir kannski kertaljós til að gera stemminguna enn betri.

Síðan tekur þú fyrstu skeiðina, finnur fyrir bragðinu, höfrunum, möndlunum – greinir þetta í sundur með bragðlaukum tungunnar.  Borðar hægt og nýtur hverrar skeiðar.

Þarna sláum við margar flugur í einu höggi; njótum matarins, stundum morgunhugleiðslu, upplifum tilfinningar, erum með sjálfum okkur – og góðu fréttirnar eru að ef við borðum oftar svona förum við að finna þegar við erum södd og borðum ekki meira en við þurfum ..  við verðum fullnægð. 

Á sama hátt og við borðum hafragrautinn er hægt að fara að veita öðru því sem er í kringum okkur athygli.  Við getum farið að njóta þess sem við höfum hversdagslega og veita því athygli.  Veita sjálfum okkur athygli (ekki gleyma því).

Gleypum ekki lífið, heldur veitum því athygli, himninum, jörðinni, náttúrunni, andrúmsloftinu .. og okkur sjálfum.  Allt þetta er borið fram fyrir okkur, búið að vanda til sköpunarinnar, en við eigum það til að gleypa hana í okkur án þess að veita henni athygli.  Njótum okkar og njótum lífsins. Við þurfum ekki að leita langt yfir skammt, það er svo margs að njóta í umhverfi okkar.

Hvort sem þú borðar einfaldan hafragraut, eða svona „fancy“ eins og ég lýsi hér þá er það aðferðafræðin sem skiptir mestu máli. Hvernig við borðum, hvernig við njótum.  Við getum notið hversdagslegs hafragrauts og líka með tilbreytingunni.

Lífið er hafragrautur .. 

(- eða morgunkorn að eigin vali , ef þú borðar ekki hafragraut ;-)) …