Hvort sem um er að ræða skóla,  fyrirtæki eða fjölskyldu, – þá skiptir máli að á þessum stöðum sé samvinna. –   Samvinna,  en ekki að fólki sé skipað eða það sé skammað til verka.-

Hvers vegna? –

Jú, vegna þess að það er vissulega hægt að fá fólk til að gera hluti með því að skipa því eða skamma það, stilla upp við vegg og hóta afleiðingum, ef það geri ekki eins og sá sem stjórnar segir, en það gerir fólk óánægt og það myndast hjá því mótstaða. –   Þetta verður aldrei nema skammtímalausn.

Þessi spurning „Hvers vegna?“ – er lykilspurning í samvinnu. –

Hvers vegna erum við að taka til?  Hvers vegna erum við að læra stærðfræði?  Hvers vegna ætti ég að taka þátt í verkefni með öðrum? –

Svarið ætti alltaf að vera okkur í hag, það er að segja – að þegar upp er staðið er þarna einhver lærdómur, gleði, viska = árangur!

Þegar okkur er skipað – og það fer fyrir brjóstið á okkur og byrjar að malla óánægja en gerum hlutinn samt, þá myndast ótrúleg gremja innra með okkur og þessi gremja getur hlaðist upp og við orðið annað hvort mjög reið eða hreinlega veik af óánægju.

Ég er alveg afskaplega viðkvæm fyrir þessum stjórnandastíl – og vegna þess að lífið á að vera skemmtilegt og ánægjulegt, þá er bara miklu betra að vinna saman. –

Það er hægt að fá fólk til samvinnu með því að biðja það um hjálp, eða búa til reglur saman.  Útskýra – af hverju er verið að gera hvað.   Auðvitað þarf ekki að útskýra hvert einasta smáatriði,  og þegar leiðtogi /foreldri/kennari er traustsins verður getur hann sagt: „Nú þarf að gera þetta“ –  eða komið með eitthað plan sem þarf að vinna, en það skiptir máli hvernig planið er kynnt, enn og aftur. –

SKAMMA – SKIPA  stjórnunarhættir ganga aldrei upp, – þess vegna eru hringborðsstjórnunarhættir mun betri en píramída. –  Því það verður býsna þungt fyrir þau sem eru neðst í píramídanum. –

Það sem skammirnar gera – þær eru auðmýkjandi fyrir viðkomandi, hvort sem það er barn eða fullorðinn. –  Ég hef skrifað margar greinar um skömm og niðurlæginguna við hana og skömmin skapar vanlíðan sem er yfiirleitt undirrót allra fíkna. –   Þegar okkur líður illa (það er farið að grafa um sig óánægja eins og ég lýsti hér að ofan)  -Og við getum ekki fengið útrás fyrir óánægjuna.  Þá þurfum við að deyfa með einhverju og þannig skapast fíknin.

Það er öllum í hag að vinna saman –  því að ánægðir einstaklingar vinna betur, hvort sem það er á heimili, í skóla eða á vinnustað – nú eða í heilu landi og þess vegna kjósum við lýðræði ekki satt? –

Að vinna saman, þýðir að við veitum athygli þeim sem vinna með okkur og við hlustum og sýnum skilning. –  Það snýst ekki um samkeppni eða  „hver ræður?“ –   Það snýst um það að vinna að sameiginlegu markmiði.   Þess vegna þurfa markmið að vera skýr og þetta „hvers vegna?“ – þarf að vera skýrt. –

Sameiginleg markmið – allls fólks hljóta að vera:  Friður, Gleði, Heilsa, Kærleikur og svo fram eftir götum, – það eru þessi innri markmið sem við verðum að ná til þess að það sé eitthvað varið í þau ytri. –   Ytri markmið er t.d. að ná prófi, eignast hús eða bíl, eignast maka eða börn, svo dæmi séu tekin. –   Ef við erum ekki með þessi innri í lagi, þá finnum sjaldnast til gleðinnar yfir ytri markmiðum,  nema kannski í örskamma stund.

Heimili, skóli, vinnustaður – nú eða bara allur heimurinn þyrfti að starfa saman að þessum markmiðum,  en það getur hver og ein/n byrjað heima hjá sér, að vinna að góðum markmiðum. –  Leiðtogar eru fyrirmyndir og þeir byrja hjá sér.  Að finna SINN  frið, gleði, heilsu og kærleika. –

Þarna liggur styrkleiki leiðtogans og fyrirmynd er besti leiðtoginn, að vera breytingin sem þú vilt sjá í öðrum. –

Skammir eru auðmýkjandi  –  það er hægt að leiðbeina fólki með öðrum hætti, að ræða um mistökin o.s.frv. –  og nota uppbyggileg orð. –

Það er hægt að fá fólk til samvinnu með góðu, – og þegar það gerist LANGAR fólk til að vinna saman og það er þessi löngun sem skiptir ölllu máli. –  Það er ekkert gaman að vinna með fólki – eða vera í fjölskyldu þar sem viðkomandi langar ekki að vera að gera það sem hann er að gera, eða langar að vera staddur annars staðar. –

Munum svo að vera ekki harðstjórar í eigin lífi – vera þau sem eru að setja okkur sjálf niður og auðmýkja, – hvernig ætlum við að byggja aðra upp með þannig nesti innanborðs? ..

Samhygð – skilningur – samvinna – sátt …  verum sterk!

Samvinna felst í því að byggja sjálfan sig og  hvert annað upp! 

Það er okkur mannfólkinu mikilvægt að það sé einhver tilgangur með þessu öllu saman.  Stundum er býsna djúpt á tilganginum.  Til dæmis hristi ég hausinn þegar ég hugsa til langveikra barna.  Ég á erfiðast með að sjá nokkurn tilgang í veikindum og dauða barna. –   Ég á líka erfitt með að sjá tilgang í þjáningu fullorðinna, eða það að móðir þurfi að horfa upp á barnið sitt þjást og svo deyja. – Og þá upplifa að þjáningin hafi verið tilgangslaus. –

Munurinn á þjáningu með tilgangi og tilgangslausri, er skýrust þegar barn fæðist.  Væntanleg móðir gengur í gegnum sársauka við barnsburð, en í flestum tilfellum hverfur þessi þjáning fyrir blessunninni sem fylgir því þegar barnið kemur í heiminn, og móðirin hugsar að það hafi verið þjáningarinnar virði.   Hún hafi tilgang.

En hvað þá ef hún fer í gegnum þjáninguna við barnsburð og fæðir andvana barn? – Er þá tilgangur með þjáningunni? –

Eina sem ég get fundið út því – ef við reiknum með að alllt hafi tilgang, – er að þessi fæðing andvana barns sé hlekkur í stærri aðdraganda, –  okkar eigin fæðingar til nýs lífs (sem er venjulega talað um sem dauðann). –

Ef það á að vera tilgangur – þá hljótum við að þurfa að setja hann í stærra samhengi.

Auðvitað lærum við afskaplega mikið í gegnum það sem við viljum ekki – eða við lærum hvað við viljum með því að upplifa það sem við viljum ekki.

Við elskum sólina og sumarið kannski enn meira þegar við þekkjum harðan vetur, en ef að sólin skini allt árið og veður væri alltaf eins. –   Sólin getur orðið þreytandi líka.  Við viljum flest fá tilbreytingu.

Ég skrifa þennan pistil auðvitað út frá eigin tilfinningastormi. –  Og tilvistarspurningum mínum.

Hver er tilgangurinn með áföllum mínum og missi? –  Og hver er tilgangurinn með áföllum nokkurrar manneskju og missi? –  Ástvinamissi og heilsumissi? –

Erum við alltaf í skóla og mikið andsk ….. getur þessi skóli lífsins verið grimmur. Köllum við þetta yfir okkur? –    Nú brestur mig skilning.

En nú ætla ég að „adda“ inn formúlinni sem ég hef lært og ekki segja: „Hvað get ég ekki gert?“ –  heldur „Hvað get ég gert?“ –    og svo önnur spurning sem kemur í kjölfarið:  „Hvað vil ég gera?“ –

Hvað ef tilgangur lífsins er að njóta lífsins á meðan við höfum líf? –

Hvernig njótum við lífsins? –  Jú, það hlýtur að vera með því að gera það besta úr því sem við höfum á hverri stundu. VIð leggjum okkar af mörkum til að gera gott fyrir náungann og okkur sjálf. –   Við notum frelsið til að velja, því þó að hindranir séu settar í veginn, getum við valið hvernig við komumst yfir þær eða förum framhjá þeim. –  Nú eða hvernig við horfum á þær, – hversu stórar þær verða, hversu „dóminerandi“ þær verða í lífi okkar o.s.frv. –

Ef markmiðið er að gera það besta úr hverri stundu,  þá velur maður sér fólk, aðstæður og viðhorf sem er besta mögulegt. –  Bestu líkamlegu og andlegu næringu sem fyrirfinnst, –

Það er að segja ef okkur þykir nógu vænt um okkur sjálf! –

Við ráðum engu um sumt, en miklu um margt. –

Enginn orðar það sem ég vil egja betur en Reinhold Niebuhr í Æðruleysisbæninni:

GUÐ GEFI MÉR ÆÐRULEYSI

TIL AÐ SÆTTA MIG VIÐ ÞAÐ SEM ÉG GET EKKI BREYTT

HUGREKKI TIL AÐ BREYTA ÞVÍ SEM ÉG GET BREYTT

OG VIT TIL AÐ GREINA ÞAR Á MILLI.

Þessi bæn hefur fylgt mér í mörg ár, og diskurinn minn RÓ er byggður á honum, og ég hlusta stundum á sjálfa mig, sérstaklega kaflann um kjarkinn,  – þegar ég þarf að safna mér saman og taka erfiðar ákvarðanir. –

Það mætti kannski bæta við bænina:

OG ÞEGAR ÉG VEIT HVAÐ ÉG Á AÐ GERA,

GEFÐU MÉR VILJASTYRK TIL AÐ FYLGJA ÞVÍ EFTIR! .. 🙂

Flest vitum við hvað okkur er hollast og best, – við erum fædd með þessa vitneskju. Hyggjuvitið. –  Alveg eins og við erum með bragðlauka til að átta okkur á hvað okkur finnst gott eða vont, þá finnum við bragð eða óbragð af því sem við erum að taka á móti daglega. –  Okkur líkar það eða ekki. –    Verst er þegar ekkert er í boði nema matur sem okkur þykir vondur. –

Það ganga aldrei allar líkingar upp – en svona næstum því. –   Oftast finnum við leiðir og stundum þurfum við að bíta í súr epli –  og stundum gera súru eplin okkur gott, –  en ónýt epli gera það ekki.

Ég talaði um langveik börn hér í upphafi, sorgina við ástvinamissi og heilsumissi. –  Ég talaði líka um lífið sem andstæður og í framhaldi kemur setningin: „Enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur“ ..

Við tökum flestu sem sjálfsögðum hlut, – líkama okkar, heilsu okkar – jafnvel ástvinum okkar, maka – börnum. –  Við sem höfum eignast börn, áttum okkur t.d. kannski ekki á því að fullt af fólki er að reyna eiignast börn eða hefur langað til en hefur ekki getað það.

Það er, merkilegt nokk, alltaf eitthvað til að vera þakklát fyrir. –  Líka þegar hindranirnar mæta okkur. –   Það er t.d. þakkarvert blessað fólkið sem kemur hlaupandi til að styðja okkur. (En til þess þarf oftast að biðja um hjálp með einum eða öðrum hætti).  Leita sér stuðnings með öðru fólki sem er að glíma við sömu hindranir, því þetta verður léttara þegar við erum saman.

Bíllinn festist í skafli og ég er pikkföst, ekki séns að losa hann, nema jú moka í nokkra daga – og þá þarf að sækja skóflu.  En ef að flokkur manna kemur og ýtir á bílinn þá leysist málið fyrr, nú eða traktor mætir á svæðið og dregur bílinn upp úr skaflinum. –

Langur vetur – mikill snjór. –   Við verðum langeyg eftir vorinu, en það er víst öruggt að það kemur. –   Við getum gefist upp á vetrinum, – hætt að dásama fegurð frostsins,   það er allt í lagi á meðan við gefumst ekki upp á okkur sjálfum. –

Upp, upp mín sál og allt mitt geð!..    Við finnum tilgang (eitthvað til að ganga til) og tækifæri sem spretta upp úr mótlætinu. –

Skrítin þessi veröld og óskiljanleg, og þá er best að vera ekkert að reyna að skilja.  Bara vera. –

Og vera og gera saman.

Erþaðekkibara?  🙂

Nú sel ég það ekki dýrara en ég keypti það, – en ég fékk það s.s. ókeypis, það ráð að passa sýrustig líkamans og ég ætla að prófa það,  þar sem ég er að setja heilsuna og MIG í forgang. –  Vonandi gera fleiri það og þurfa ekki krabbamein til! 🙂

Ég fann pistil á netinu um sýrustig – og hvernig við ættum að ná því niður.  Hægt er að fá strimla t.d í Gló – sem sýna sýrustigið með lit. –

“Sýrustig líkaman hefur verið tengt við sársauka, umframþyngd og mörg önnur heilsufarsleg vandamál. – Sem betur fer er auðvelt að stjórna sýrustigi. Hér eru 10 ráð til að gera líkamann basískari þannig að þú fáir meiri orku.

1. Byrjaðu daginn með stóru glasi af vatni með nýkreistum sítrónusafa.

2. Borðaðu stórt grænt salad, með sítrónusafa og ólífuolíu.  .

3. Notaðu ósaltaðar hráar möndlur sem snakk.

4. Drekktu möndlumjólkur og berjasmoothie, með grænu púðri eins og spirulina, chlorella (hvað sem það nú er) eða öðru grænu.  Veldu möndlumjólk framyfir kúamjólk því hún er sýrumyndandi. .

5. Faraðu í hressandi göngutúr og gerðu æfingar í leiðinni.  Hreyfing hjálpar við að losa sýrumyndandi úrgang.

6. Andaðu djúpt að þér fersku lofti.

7.  Slepptu kjöti a.m.k. einn dag í viku.

8. Slepptu sykraða eftirréttinum eða gosdrykknum.  Sykur er eitt af því mest sýrumyndandi sem við neytum. .

9. Borðaðu meira af grænmeti (ekki kartöflum ) en þó sætum kartöflum, en þá má ekki gera þær löðrandi í salti eða smjöri).  Aspas, grasker, paprika – eru líka fínn valkostur. choices.

10. Baunaspírur.  Þær eru mjög basískar og hlaðnar næringarefnum og orkugefandi ensímum.

—–Hér er orginal pistillinn, en hann er mun lengri en útdrátturinn minn.

„Ég elska þig“ …. var hvíslað, og svo sofnaði fjögurra ára sonardóttir mín, með köflótta sæng, dregna alveg upp að hálsi, og lítill handleggur lá um háls ömmu. –

Það eru forréttindi að eiga börn og hvað þá barnabörn!

Ég var að átta mig á því að ég er forréttindakona á svo margan hátt, og vil með þessum pistli þakka fyrir það.

Ég bý i stóru parhúsi, með grasþaki – sem ég þó á ekki, en það eru forréttindi sem fylgja þessari leigu, t.d.  að þurfa ekki að gera við t.d. ef að leitthvað lekur, þá er hringt í „viðhaldsdeild“ –  og ég þarf ekki að fara eina ferð í BYKO!

Ég lít á það sem forréttindi að búa í sveit, – nálægt náttúrunni.  Alveg frá því ég prófaði það fyrst, árið 2012, þegar ég flutti á Hvanneyri í Borgarfirði. –

Ég á bíl – Hondu Jazz 2005, sem mér er farið að þykja vænt um, – og það eru forréttindi að hafa aðgang að bil og geta sest upp í hann og bara ekið hvert á land sem er.  Það er hægt að velja á milli útvarpsstööva, eða hlusta á skemmtilegan geisldisk með fróðlegum fyrirlestri.   Það er ótrúlega margt HÆGT að gera.

Ég er þakklát fyrir hversdagslega hluti, sem eru ekki alltaf eins sjálfsagðir og við höldum, svona eins og að fá að faðma börnin mín – þakklát fyrir systurnar mínar sem ætla að heimsækja mig  í dag (ef Hellisheiðin leyfir) og þakklát fyrir ótrúlega margt gott. – Þakklát fyrir sporin sem ég hef gengið á lífsgöngunni, – krókaleiðirnar sem kenndu mér hvar ég ætti EKKI að fara, og kenndu mér hvað ég raunverulega vildi.

Lífið er líf andstæðna,  – til að þekkja gleði þurfum við því miður að þekkja sorg.  Til að þekka ljósið þurfum við andtæðuna sem er myrkrið. –  Markmiðið okkar hlýtur að vera ljós.

Þessi morgunfabúlering um forréttindi og þakklæti er það sem ég vaknaði með og er fegin að vera búin að losa hana úr fingrunum. –   Það er margt sem ég get hlakkað til í dag og næstu daga. –  Uppákomur hér á Sólheimum þar sem við Eva Rós ætlum að taka þátt, og svo hlakka ég til á Öskudag,  að „kveðja“ eitlana mína tvo sem voru svo óheppnir að fyllast af sortumeini.   Ég fæ svo fallegan lækni  til að „operera“ og að mig grunar vandvirkan að ég upplifi það sem forréttindi. –  Þegar ég segi „fallegan“ – þá meina ég „í gegn“ –  þú finnur þegar þú talar við fólk hvort það talar við þig með hjartanu og stutt kynni mín af þessum lækni eru þannig.  (Það skal tekið fram að hann er einn af þessum ungu, þar sem ég átta mig á að ég hef lifað langa ævi 🙂 ) og það hljóta að teljast forréttindi að vera komin á 54. aldursár!…

Jæja, – ég var með Evuna litlu í gærkvöldi – og með tölvuna opna og við tókum þessa mynd, svo spurði ég hana hvort að ég ætti að spila lag í tölvunni, en nei það vildi hún ekki heldur sagði hún: „Þu skalt syngja amma“ –  og svo bætti hún við „og gilla bak“ ..  og það eru forréttindi að það sé hreinlega einhver sem biður mig um að syngja ::-)  .. nú og „gilla“ bak.  Stóra Evan mín kallaði það að „mjúka“ bak. –

Það eru forréttindi að fá að elska og vera elskuð. – ❤

Valentínusar hvað? …. 🙂

Hversu fast er faðmlag neikvæðninnar í þínu lífi? –

Er það eitthvað sem þú getur losað, eða heldur þú fast á móti? –

Hvað gerist ef þú sleppir? –  Þegar þú fjarlægir þig … frá neikvæðninni? –

Ef mér finnst eitthvað leiðinlegt þá ER það leiðinlegt – það getur enginn sagt mér neitt annað.  Ef ég heyri lag og finnst það skemmtillegt þá er það skemmtilegt.  Allt sem við upplifum er okkar raunveruleiki.

Þegar einhver segir „Mér er illlt“ og annar segir „Þér er ekkert illt“ – hverjum áttu að trúa?

Þetta er oft sagt við börn sem fara að gráta þegar þau meiða sig, – „þú meiddir þig ekki neitt“ – og þau verða alveg ringluð, finna til en er sagt að þau finni ekki til af aðila sem þau e.t.v. treysta mest í heiminum eins og pabba eða mömmu.  Það brenglar upplifun þeirra.

Ef mikið er gert að því að gera lítið úr tilfinningum og skoðunum, þá hættir fólk að þora að segja það sem þeim finnst. –

Ekki skammast okkar fyrir að hafa gaman af því sem okkur finnst gaman af! –  Þó einhver segi að eitthvað sé leiðinlegt eða halllærislegt, þarf ekki að vera að okkur þyki það.

Svo heppilega vill til að við höfum misjafnan smekk og skoðanir, og leyfum okkur að hafa hann. –

Eitt sem við þurfum sérlega að gæta að er að fólki sem líður illla segir oft leiðinlega hluti – jafnvel við aðra, og er þá að varpa sinni vanlíðan á náungann í raun. – Þá er þetta fólk að lýsa sinni upplifun og sínum smekk og jafnvel sinni vanlíðan og það hefur nákvæmlega ekkert með okkur að gera. –

Ef að fegurðin er í auga sjáandans hlýtur ljótleikinn að vera það líka.  Það er því mikilvægt að fara varlega í að taka hluti persónulega, dómharka kemur frá dómurum og mildir dómarar fella milda dóma og harðir dómarar fella harða dóma.  Það fer ekki eftir því hvort þú er harður eða mildur. –

Það sem þessi domari segir um þig er hans eigin rauveruleiki ekki þinn. – Svo ekki taka því persónulega.  Ekki láta hrós stíga þér til höfuðs og ekki láta gagnrýni hafa áhrif á hjartað. – 

Kona nokkur lenti í því að verða bensínlaus.  Hún var nýkomin af jákvæðninámskeiði og hafði í framsætinu hjá sér nokkra límmiða, – m.a. broskalla.  Hún ákvað að taka þetta á jákvæðninni og prófaði að líma broskall yfir bensínmælinn. –

Undarlegt, eða ekki? – Bíllinn fór ekki í gang!

Þá fór hún að pæla í því af hverju hún hefði orðið bensínlaus, – og fór í huganum að leita að sökudólgum, – „helvítis kallinn var á bílnum síðast“ –   hún hugsaði nú vel og lengi til mannsins síns og hvernig hann hefði klikkað. –

Undarlegt, eða ekki? – Bíllinn fór ekki í gang!

Jæja, – kannski var þetta nú ekki bara „kallinn“ hún hefði nú átt að fylgjast betur með mælinum, hún var nú meiri sauðurinn – barði hún sjálfa sig niður. –

Undarlegt eða ekki? – Billinn fór ekki í gang.

Þá tók konan ákvörðun, – hún fór út úr bílnum, og gekk á næstu bensínstöð, þar keypti hún brúsa –  reyndar hitti hún þar vinkonu sína, sem ók henni til baka.  Hún hellti síðan bensíni á bílinn.

Undarlegt eða ekki? – Bíllinn fór í gang. –

Sama hvað við setjum marga broskalla yfir bensínmæla og látum eins og bíllinn sé ekki bensínlaus, það dugar ekki til, þó það geti hjálpað við úrlausn mála að muna eftir brosinu og kannski líma hann á mælaborðið.  Sama hvað við veltum okkur upp úr hver gerði hvað, hversu marga sökudólga við finnum – eða við ásökum okkur sjálf, þá dugar það ekki til að bíllinn keyri. –   Um leið og við sættumst við aðstæður, s.s. sjáum hverjar þær raunverulega eru, og hættum að velta okkur upp úr þeim, – þá fyrst – í sáttinni – getum við farið að finna lausnir og vinna í þeim. –

Þetta er mikilvæg dæmisaga t.d. fyrir samskipti hjóna, fólks á vinnustað  o.fl. – Ekki vera stöðugt að röfla, væla, ásaka o.s.frv. ef við ætlum ekkert að gera í því.  Það dregur okkur bara niður. Og að sjálfsögðu líka alla sem eru í kringum okkur. –

Ath! – Ég setti vinkonuna á bensínstöðinni viljandi þarna inní – því það er mín reynsla að um leið og við tökum frumkvæðið á að hjálpa okkur sjálf, – löðum við að meiri hjálp.   Eða eins og Louise Hay segir  „Þegar þú segir já við lífið segir lífið já við þig.“ –  Fyrsta skrefið er okkar skref. –

Nú er ég voðalega upptekin af sjálfri mér og að ná heilsu, ef einhver hefur áhuga á að lesa um það, þá er velkomið að fylgjast með. Kannski gagnast þessi skrif líka öðrum í sömu eða svipaðri stöðu.

Forsaga:  Það var árið 2008 að fjarlægður var fæðingarblettur af öxlinni á mér.  Hann greindist sortuæxli, en þó mjög grunnt.  Þegar búið var að skera í annað sinn voru brúnir hreinar, sem þýðir að ekkert varð eftir. – Þess vegna kom það á óvart (miðað við tölfræðina)  að sortuæxli fannst í eitlum í hálsinum núna kortéri fyrir jólin 2014, –  næstu eitlum við staðinn þar sem bletturinn hafði verið fjarlægður.  Ég fór til læknis 18. desember,  19. des var ég send í ómskoðun og þar sást strax að eitlar voru kúlulaga (eiga að vera möndlulaga) og var tekin ákvörðun um ástungu, sem var gerð á staðnum). 22. desember hringdi svo heimilislæknirinn í mig með þær fréttir að það væri krabbamein í eitlunum og fyrir hádegi 23. des var ég komin í skanna á lungum, heila og fleira i Röngen Domus.  (Það er ekki hægt að kvarta undan heilbrigðisþjónstunni í mínu tilfelli).   Eftir hádegi 23. des hringdi heimilislæknirinn í mig með þær góðu fréttir að þetta væri staðbundið við eitlana tvo,  þ.e.a.s. ekkert meira hefði sést.

Ég fagnaði gífurlega, grét af gleði hreinlega. –  Hélt að ég myndi bara fara í aðgerð, þar sem eitlunum væri kippt út, plástur yfir og ég aftur í vinnuna.  (Það var full mikil bjartsýni).

Í framhaldi af þessu fékk ég tíma hjá krabbameinslækni (sem er víst flinkastur í lengra gengnum sortuæxlum)  – og eftir viðtalið hjá honum og skoðun var ákveðið að ég yrði send út í PET scan, eða jáeindaskanna, sem er of dýrt tæki til að setja upp á Íslandi.

Þetta var sko forsagan, – en nú er ég búin að fara í skannann og eftirfarandi er skrifað í dag, 21. janúar, daginn eftir skannaferð. –

Áður en ég fór í PET scan – eða jáeindaskanna vissi ég lítið um slík tæki.  Jáeindaskanni er ekki til á Íslandi og ef að þörf þykir eru Íslendingar sem kenna sér ýmiss meins sendir út til Kaupmannahafnar í þennan jáeindaskanna.  Þar er ég einmitt stödd núna og fór í skannann í gær. – Það er ekkert til að óttast, en auðvitað er það þannig að ef þú ert á annað borð að fara í svona skanna,  þá er óvissa undirliggjandi og eflaust er það óvissan sem við flest hræðumst.  Þ.e.a.s. kannski niðurstaðan.  Hvað finnst? –  Það er gott ef að niðurstaðan úr skannanum er neikvæð,  því þá er neikvæðnin jákvæð 🙂 ..

Ég fann eftirfarandi texta á netinu, á síðu um þessa skanna:

„For a myriad of reasons, doctors will ask patients to have a PET scan to evaluate such conditions as:

• Alzheimer’s disease
• Brain tumors
• Generalized cancer
• Seizure disorders

Doctors also use PET imaging to prepare for cancer treatments since this type of test can help them see the starting size of a tumor.

During the test, images of the body are taken by a special machine. These images are then read by a physician who helps offer your doctor insights into what is going on inside your body.“

Þarna eru s.s. taldar upp ástæðurnar fyrir því að fólk fer í jáeindaskanna, – það er til að meta ástand eða útbreiðslu ýmissa sjúkdóma og til að finna út t.d. stærð upprunalegs æxlis og að undirbúa krabbameinsaðgerðir.  Það má eiginlega segja að verið sé að kortleggja líkamann og meinið. –

Ég var látin liggja í tæpan klukkutíma fyrir skönnun, sett var upp nál í æð, tekið stutt viðtall og svo blóðprufa. –  Svo var einhverju efni dælt úr einhverri vél (einhver/einhver (svona er ég vel að mér :-)) .. inn í æðina. Eflaust þessu geislavirka.  Síðan fékk ég 1/2 litra af glúkósadrykk sem ég var látin sötra – og mátti leggja mig (átti reyndar að liggja kyrr) í klukkutíma, og míns var ekki stressaðri en svo að ég steinsofnaði.

Svo var ég kölluð inn í skannann, sem var miklu vinalegri en heilasneiðmyndatækið sem ég fór í viku fyrr á Íslandi.  Það var þrengra og yfir höfuðið var settur hjálmur.  En skanninn tók ca. 20 -30 mínútur og þar var dælt skuggaefni í æð,  – og þegar það kemur inn í líkamann hitnar manni á bringunni og alveg niður í blöðru, og ef ég vissi ekki betur, hefði ég haldið að mér væri mál að pissa. –

Ég vonast til að þurfa ekki að fara í mikið fleiri svona mælingar, þar sem alls konar er dælt inní mann, frekar mishollu giska ég á. –

Ég þurfti að liggja með hendurnar upp yfir höfuð alllan tímann, og var farið að verkja í handleggina, en þá mundi ég eftir því sem Binni bróðir hafði verið að segja við mig um morguninn, – að þegar hann err í hugleiðslu og finnur verk á maður bara að taka á móti honum, ekki gera neitt í því. –  Leyfa sársaukanum að koma og ….. fara.  Og ég gerði einmitt það.  Náði að dotta aftur og svo stöðvaði skanninn og ég opnaði augun.  Í eina sekúndu hélt ég að ég væri komin til himna, því að ég horfði á fiðrildi í öllum litum. – En það var virkilega bara ein sekúnda, eða kannski hálf – því að ég gerði mér fljótlega ljóst að fiðrildin voru máluð í skannann að innanverðu.  Þar sem skanninn var stopp, hélt ég að ég væri gleymd. Allir væru bara farnir í mat eða eitthvað, en mundi svo að í leiðbeiningunum (gott að lesa þær á undan)  var sagt að maður þyrfti að bíða meðan verið væri að kanna hvort að myndirnar hefðu heppnast. –   Svo kom þessi yndislega kona og renndi mér fram úr skannanum aftur og sagði  „Du laa helt stille, sa billederne er OK“ ..   Ja, ja, jeg var meget stille, (leið eins og ég væri 5 ára) 🙂 ..

En falleg hugmyndafræði (sálfræði?) að hafa nokkur fiðrildi máluð innan í annars kuldalegt tæki. –  Það eru oft þessir litlu hlutir sem verða stórir og mikilvægir, eins og fyrir mig í þessu tilfelli. –  Mér var létt eftir skannaferð,  og nú er bara eftir að fá að vita niðurstöður og svo hvort og hvenær aðgerð verður gerð á krúttlegu eitlunum mínum.

Ég hef lesið mikið um mataræði og krabbamein undanfarið og – það skaðar a.m.k. ekki að prófa að „svelta“ krabbameinsfrumurnar og ekki gefa þeim það sem þeim finnst gott.

Geri mitt besta og vonandi við öll.

Uri Geller á eftir að hafa komist að eftirfarandi niðurstöðu eftir að hafa stúderað síendurteknginu tölunnar 11: “It is in my opinion and feeling that the endless recurrence of the number eleven represents some kind of a positive connection or a gateway to the mysteries of the universe. And beyond.”

Ég færi þetta hér til bókar, – því ég hef áhuga á tölum (eins og áður hefur komið fram.  Hef oft lent í því að sama tala birtist mér tvisvar í röð svo vænti ég þeirrar þriðju. –

Nýlega þurfti ég að fara í viðtal á deild 11 C á Landspítalanum, – þar fékk ég að vita að ég ætti að fara í „jáeindaskanna“ í Kaupmannahöfn.   Ég bókaði flug hjá Icelandair, og fékk sæti 31 eða eitthvað svoleiðis.  Daginn eftir kom tilkynning um breytingu á sæti í tölvupóstinum.  Það var sæti 11  C.   Mér fannst þetta eftirtektarvert og sagði frá því á fésbókinni.  Svo var það daginn eftir að ég flaug, – á Kastrup flugvellli beið mín fallegur hvítur Audi,  og ég kímdi við þegar að afgreiðslumaður Europcar sagði á dönsku:  „Plads nummer 11“ ..  ekkert C þar,  en þarna voru komnar þrjár ellefur. –

Mikið af fólki kannast við að líta á klukkuna og sjá 11:11  – og ég hef á sl. ári lent oftar en ekki fyrir aftan bifreiðar með bílnúmer 111 og náð því á mynd. –

Alllt tilviljun? –   Örugglega er þetta þannig að margir sjá þessar tölur, eða þær koma til þeirra en taka ekkert sérlega eftir því. –  Mér finnst þetta merkilegt og smá sannindi að það er eitthvað „meira“ sem við höfum ekki fullan skilning á.   Skilaboð eða hvað sem það er.

Lífið er dularfullt.