Lausnin Vesturland, Jóhanna Magnúsdóttir –  býður upp á nýtt hugleiðslunámskeið,  þar sem áherslan verður á GLEÐINA. –

Það er vísindalega sannað að sumir óttast gleðina, – fyrir því liggja ýmsar skýringar sem farið verður í á námskeiðinu.

Það sem þú veitir athygli vex – og við viljum vaxandi gleði.

Námskeiðið verður haldið í Brákarey,  Brákarbraut 25 (möguleiki að hluti þess fari fram utan dyra, ef veður leyfir).

Einu sinni í viku:  4.11.18. og 25. júní

Klukkan 17:00 – 18:30

Verð kr. 8000.-  og hámarksfjöldi er 12 manns.

Skráning fer fram með því að senda póst á johanna@lausnin.is

Námskeiðið er ætlað konum sem körlum

Munum að gleðin er einn besti orkugjafinn okkar – og við náum frekar árangri í lífi og starfi með gleðina í farteskinu –  og stundum er gott að fá auka skammt af gleði inn í líf sitt. – Hláturinn lengir lífið og léttir lund! ..

Minni líka á að hægt er að panta einkaviðtöl eða fyrirlestra fyrir fyrirtæki og stofnanir,  bæði í Borgarnesi og Lausninni Reykjavík,  í síma 8956119 eða johanna@lausnin.is

Mömmur eru oftast valdamestu áhrifaaðilar í lífi barna sinna. Pabbar fylgja þar fast á eftir.  Það eru að sjálfsögðu til undantekningar, en mæður standa líffræðilega framar. Börnin eru tengd þeim með naflastreng til að byrja með, síðan með brjóstagjöf. Tengsl móður og barns eru ótvírætt sterk.

Andleg tenging er síðan samofin hinni líffræðilegu. Sumir segja að börn skynji líðan móður og áhrif í móðurkviði.

„Hún leiðir og verndar og er mér svo góð“ …

Það eru væntingarnar til mömmu, og væntingar samfélagsins til mæðra.

Mæðrum sem líður illa hafa oft ekki burði til að standast væntingarnar, þær eru jafnvel í það miklum sársauka eða vanliðan að  þær  hafa að mestu leyti vond  áhrif á barnið sitt. Jafnvel þótt þær reyni að gera sitt besta dugar það ekki, þar getur bæði komið inn vankunnátta,og vangeta.

Allar konur sem líffræðilega geta orðið mæður, hafa „leyfi“ til þess og til að ala upp barnið. Það er ekki fyrr en komið er í óefni sem aðrir fara að skipta sér af, ef það er þá nokkurn tímann gert.  Ef aftur á móti sé um að ræða að velja fósturforeldra, þá vandast málið! ..  Þá er farið í alls konar smáatriði, lengi vel máttu einstæðar konur ekki ættleiða og ég held það séu enn hömlur t.d. hvað holdarfar varðar.   Skrítnar reglur s.s. og himin og haf á milli krafna gerðra til líffræðilegra mæðra og mæðra sem vilja ættleiða.

Því miður  er það nú staðreynd að mörg börn koma brotin undan uppeldi/ofbeldi foreldra sinna.  Oftast er ofbeldið óbeint, eða einhvers konar neikvæð stjórnun, þ.e.a.s. skilaboð eru ekki skýr, heldur alið á samviskubiti og sektarkennd til að börnin láti að stjórn.  Þegar við erum þjökuð af slíku og/eða gjörðir okkar stjórnast af slíku þá erum við ekki að njóta lífsins. Það sama gildir ef börn eru stöðugt að sækjast eftir viðurkenningu móður og föður,  þá fara þau að stjórnast af því.  Forsendur fyrir gjörðum, er til að þóknast, geðjast eða fá viðurkenningu foreldra, frekar en að upplifa ánægjuna beint og njóta þannig uppskeru þess sem verið er að gera.

Ef svo foreldrar klikka á að veita því athygli sem vel er gert, verður barnið óánægt og telur sig ekki nógu verðmætt, gott, duglegt o.s.frv.  en búið,er að kenna því að verðmæti  þess felist í dugnaðinum.

Mæður voru áhrifamestar hér áður fyrr, en feður oft notaðir sem grýlur. Börnum var hótað að pabbi fengi að heyra, ef þau voru óþekk, og pabbar þá gerðir að einhverjum flengikústum.

Þetta er enn við lýði, en ég var að koma heim með flugi fyrir stuttu síðan, þar var móðir með mjög baldinn dreng og var hún að reyna að siða hann í lendingu.  Hún hótaði honum að hringt yrði í pabba og honum sagt frá  um leið og lent yrði, nema hann hegðaði sér.  Pabbinn hefur eflaust beðið grunlaus á vellinum að taka á móti konu og barni.  Drengurinn baðst vægðar, og með grátstafi í kverkunum sagði hann „ekki segja pabba, ætlar þú nokkuð að gera það?“ ..    þetta er ljótur leikur móður, þar sem hún er að gefa valdið frá sér og um leið hræða barnið.  Til að toppa þetta kom svo amman inn í dæmið og fór að lofa drengnum sleikjó við lendingu, en þa brást mamman illa við.

Uppeldi er ekki alltaf einfalt og þær eru margar gryfjurnar sem hægt er að lenda í, við sem teljum okkur góð erum kannski bara að ofdekra og ofdekur er skemmandi alveg eins og vanræksla er skemmandi.

Móðirin er í raun nokkurs konar Guð í augum barns síns, það sem hún segir eru lög og hún er óskeikul, þar til annað kemur í ljós! … Engin vonbrigði eru stærri en þau en að mamma bregðist eða hafni.   Það er þessi mikla þörf fyrir að vera samþykkt, tilheyra og tengjast sem gerir börn háð mömmu og það þarf mjög mikið að ganga á til þess að börn fari að forðast móður.   Eftir því sem hún talar meira niður til þeirra, þess meira fara þau að reyna að bæta sig o.s.frv.

Svo erum við hissa á að konur (karlar) endist í samböndum sem þau eru ítrekað beitt ofbeldi!  Hvar læra þau það?

Er ekki makasamband bara framlenging af sambandi barns við foreldra?

Við erum víruð fyrir ást og að tilheyra, og þegar það bregst líður okkur illa og förum jafnvel að meiða og þá erum við komin að upphafinu aftur.  Hvernig á móðir sem hefur sjálf lent í sársauka og ekki upplifað eðlilega æsku, móðir sem vantar sjálfstraust, sjálfsást og sjálfsvirðingu að geta kennt barni sínu það og leitt það í styrk?

Pælið svo í því að ein af hindrunum í ættleiðingu er holdarfar og aldur!

Móðir er í raun heilt samfélag, margar mæður eru góðar mæður, a.m.k. ekki vondar, en hvort þær kunna á barnið sitt eða hvað því er fyrir bestu er önnur saga.

Hver og ein móðir, hver og ein manneskja þarf að læra að elska sig og sjá verðmæti sitt til að geta miðlað því áfram.  Að elska sig er að taka ábyrgð á eigin velferð og hamingju.

Þannig verður móðir góð fyrirmynd, en ekki eins og kolröng guðsmynd, þar sem hótað er refsingu pabbans  eða veitt viðurkenning með sleikjó, þannig að lífið verði eins og dans sem dansa verður eftir höfði foreldra í stað þess að heyra tónana sem koma úr eigin brjósti.

Guð er ekki refsivöndur né sleikjó,  Guð er skilyrðislaus ást, og skilyrðislaus ást er óskeikul.  Ef við göngum fram í sannleika og hreinu verðmæti án þess að börn heimsins þurfi að sanna tilverurétt sinn, getum við kallað okkur óskeikular mæður.

Elskum meira og óttumst minna.

Hver ber ábyrgð á líðan okkar?

Jú, það erum við sjálf, auðvitað sem berum ábyrgðina!

Hvað er hægt að gera?

1. Anda djúpt

2. Drekka vatn (a.m.k. 6 glös yfir daginn)

3. Umgangast nærandi fólk ( ekki orkusugur)

4. Hugsa fallegar hugsanir (ekki pirra sig á því sem við getum ekki stjórnað)

5. Hreyfa sig (20 mín á dag að lágmarki)

6. Brosa eins og vitleysingur … 🙂 ..

7. Leika sér  (gera eitthvað tilgangslaust)

8.  þitt ráð?

Að elska sig er að taka ábyrgð á eigin líðan, það er gott að hugsa ljós og vera ljós, leyfa okkar ljósi að skína til hinna sem hafa valið að dvelja í myrkrinu i stað þess að fara yfir í myrkrið til þeirra…

9. Elskum meira og óttumst minna – höfum trú…

Ég var stödd í stelpuafmæli. – Stelpurnar, sem voru aldrinum átta til ellefu ára voru  í flöskustút. Ein sat þó fyrir utan hringinn og fékk ekki að vera með.  Þegar við spurðum af hverju hún fengi ekki að vera með,  voru svörin þau að hún hefði verið rekin til hliðar því flaskan lenti of oft á henni og sumar kvörtuðu yfir því að flaskan lenti aldrei á þeim.

Við þurftum að útskýra fyrir þeim að svona væri leikurinn, að þarna væri ekki um neitt sem héti „jafnt“ að ræða því það væri tilviljun hvar stúturinn lenti, –  þannig  væri nú þessi leikur! ..

Lífið er svolitið eins og flöskustútur, – við ráðum ekki hvar flaskan lendir og hvar hún lendir ekki,  í sumum tilfellum,  eins og þegar kemur að því hver lifir  og hver deyr. –

Þegar ég eignaðist börnin mín, fyrst dóttur 1981 og svo tvíbura strák og stelpu 1986, kom aldrei í huga mér að ég myndi verða ein af þeim konum sem horfði á eftir barninu sínu í gröfina.  Það var bara óhugsandi.

—-

Dóttur mína, frumburðinn minn,  missti ég úr sjaldgæfum blóðsjúkdómi,  8. janúar 2013, en þá var hún þrjátíuogeins og sjálf orðin móðir tveggja barna.   Sjúkdómurinn er það sjaldgæfur að vísindamenn uppgötvuðu hann í fyrsta skipti 1952 (miðað við það síðasta sem ég hef lesið) og kviknar oftast á honum eftir vírussmit eins og Epstein Barr vírus.

Af hverju hún? –  Af hverju barnið mitt?  –  Af hverju lenti stúturinn á henni? –   Gæti ég spurt,  en eins og fram kemur hér að ofan þá hugsar móðir – eða faðir – ekki, eða vill ekki fara svo langt í hugsuninni um að lifa barnið sitt.

En það getur samt enginn lofað neinu hvað það varðar, og hefur ekki gert það.

Þarna ráðum við gjörsamlega engu.

Þetta þýðir ekki að við foreldrar eigum að fara að lifa í ótta við að missa börnin okkar,  hvað þá ofvernda börnin þannig að þau séu pökkuð inn í bómul og haldið heima,  því auðvitað verða þau að fá að prófa lífið, þrífast á ýmsu „misjöfnu“ – taka áhættur o.s.frv. – eins og segir í dæminu um bátinn og tilgang hans:

„Báturinn er öruggastur uppí fjöru, en tilgangur bátsins er ekki að liggja kyrr í fjörunni.“

Lífið er áhætta.

Það er áhætta að eignast barn,  því það getur dáið.  Það er áhætta að eignast maka, því við getum misst hann.  Það er áhætta að elska því við getum misst,  en það hlýtur að vera betra að fá að kynnast því að elska og missa en að missa af því að elska.

I hold it true, whate’er befall;
I feel it, when I sorrow most;
‘Tis better to have loved and lost
Than never to have loved at all.

(Alfred Lord Tennyson )

Ef við sleppum að vera með í „leiknum“, lendir stúturinn ekki á okkur,  en það er heldur ekkert „gaman“ að vera ekki með. –  Stundum er það líka þannig að við erum heppin og það að stúturinn vísi á okkur boðar gæfu og eitthvað skemmtilegt.  Við erum að vinna á hverjum degi, eitthvað smátt, eitthvað gott og eitthvað til að vera þakklát fyrir í raun. –

Það lofaði mér enginn að ég fengi að fara á undan börnunum mínum. Það lofaði mér því heldur enginn að ég fengi að eiga foreldrana mína lengi. Flöskustúturinn lenti líka á mér þegar ég var sjö ára, –  þá fékk ég það „hlutverk“ að missa föður minn.

–  Flöskustúturinn lenti á ungum börnum dóttur minnar, að missa móður sína,  á börnunum mínum að missa stóru systur … o.s.frv..

Óréttlátt? – Já, það er óréttlátt og ósanngjarnt.

Það er margt sem er bara ekkert sanngjarnt í þessum heimi. Margt sem við getum ekki stjórnað, svona eins og í flöskustút.

Við erum með,  við spilum með og við fáum vond verkefni – virkilega vond – en sem betur fer líka góð.

Eina sem við í raun getum gert er að taka því sem að höndum ber, mæta sorg, mæta gleði,  vinna úr því,  og halda áfram.   Annað er ekki í boði.

Halda áfram,  velja okkur góða andlega næringu, umhverfi, félagsskap sem nærir og umvefur okkur. –  Sinna þeim sem við höfum hjá okkur í dag,  í líkamlegu formi, – því ég trúi því að hin höfum við í andlegu formi.  Getum sótt styrk til þeirra sem farin eru og þau séu okkur hvatning til lífs – betra lífs.  Alls ekki gleyma lexíunni sem það gefur okkur að missa, þ.e.a.s. að njóta þeirra sem eru hjá okkur núna og við höfum ekki misst.  Hvað getum við gert betur?  Hvað skiptir máli?

Við lærum að það sem skiptir máli er að njóta, njóta hvers annars og að tíminn okkar saman er það dýrmætasta sem við eigum, og miklvægt að verja honum í gleði en ekki í stríði og leiðindum.

Ég talaði við fullorðna konu á dánarbeði, hún óttaðist dauðann. Ég spurði hana hvað það væri sem hún óttaðist helst, og hún sagði það vera að hún væri ekki til staðar fyrir börnin sín,  sem voru þá að sjálfsögðu uppkomin. –   Hún átti erfitt með að sleppa lífinu, þó lífsgæði hennar væru orðin rýr,  öndunin í gegnum súrefni og hún gat sig lítið hreyft. –   Ég sagði henni að þau myndu bjarga sér,  en fannst um leið falleg þessi hugsun hennar um þeirra hag.

Þegar við lifum og hin deyja,  hvort sem þau eru börnin okkar eða foreldrar okkar, maki,  systkin,  vinir eða skyld á annan máta,  þá er það svo fallegt að lifa lífinu lifandi til að heiðra líf þeirra sem fara, – því hvað vildum við ekki sjálf ef við færum hér úr þessari jarðvist? –

Mín stærsta ósk væri að lífið héldi áfram í gleði og kærleika hjá mínum nánustu,  að þau myndu setja fókus á að lifa óttalaus og njóta þess sem lífið hefur upp á að bjóða. –

Auðvitað syrgjum við,  og þurfum að fara í gegnum sorgina við missi,  óbærilega sorg jafnvel, sem við þurfum að fá aðstoð við að bera.   Ekki vera feimin við að þiggja hjálpina.

Svo höldum við áfram, skref fyrir skref og það fara að koma bjartari dagar,  með dýfum þó,  og dýfurnar koma alltaf við og við en þá er gott að muna eftir „pepparanum“  eða „peppurunum“  á hliðarlínunni,  sem eru í mínu tilfelli mín nánustu sem hafa farið,  pabbi, mamma og Eva. –

Einu sinni upplifði ég þetta eins og ég hefði farið í IKEA og Eva hefði stungið mig af, hefði „fattað“  að það þyrfti ekki að fara í gegnum alla búðina.  Hún hafi verið búin að finna það sem hana vantaði. –

Það er engin ein líking sem passar við þetta allt, og margar spurningar á listanum sem er ósvarað, en þó hef ég einhvers konar „grun“ um svörin í hjartanu. –

Enginn lofaði ….. .. og við sem höfum misst, höldum bara áfram að lifa og leika,  þó leikurinn hafi farið öðru vísi en þykir sanngjarnt.

Svona er bara „leikurinn“  …..

Við leikum hann samt, –  við tökum áhættuna samt.

Göngum áfram í æðruleysi  og í fullvissu um að við göngum ekki ein –  sættumst  við það sem er í fortíð og við getum ekki breytt – og þökkum það að eiga frjálsan vilja til að velja líf og gleði á meðan það er í boði. –

Verum hugrökk – óttumst minna og elskum meira!

MIKLU MEIRA  ❤ 

Ath! að gefnu tilefni, þá er sjálfsagt að dreifa þessri grein,  en alls ekki á fjölmiðlum sem vilja nota hana til að selja auglýsingar.

Fyrirsögnin gæti verið villandi, því þegar við tölum um að fara í samband, tölum við venjulega um að fara í samband við annan aðila. –  Hér er ég að ræða um mikilvægi þess að vera í sambandi við sjálfa/n sig.

Þegar við förum í samband, eigum við á hættu að skilja við okkur sjálf.

Ástæðan: okkur langar að gera hina manneskjuna hamingjusama, og skiljum okkur sjálf þá eftir. –

Ef svo kemur til skilnaðar síðar meir, við þessa manneskju, stöndum við eftir með mikla tómleikatilfinningu, – þessi sem lífið snérist um er ekki lengur til staðar, til að snúast um, hvað þá? –

Er allt búið, eða er málið að fara að taka upp sambandið við sjálfan sig að nýju? –

Markmið námskeiðanna „Sátt eftir skilnað“ – hefur verið það að taka fókusinn af fyrrverandi, og komast í nánari tengingu við sjálfa/n sig – vissulega að átta sig á hvað gerðist og að fara í gegnum tilfinningarnar við skilnaðinn, tilfinningar eins og höfnun, reiði, gremju, angist, depurð, einmanaleika o.fl. –

En það kemur að þeim tímapunkti að við þurfum að sleppa, og halda áfram, – og það er best gert með því að styrkja sambandið við sjálfa/n sig. – 

Jákvæðir einstaklingar hugsa í lausnum, en neikvæðir í hindrunum. – Jákvæðir einstaklingar stilla fókus á lausnir, en neikvæðir á vandamál. –

Flest viljum við telja okkur jákvæðar manneskjur, – þó einstaka viðurkenni neikvæðni sína. –

Þegar við póstum á fésbókina hvað allt er ömurlegt, við séum lasin, óheppin, stödd í landi ómöguleikans eða hvað það nú er, erum við að viðhalda og vekja athygli á vandamálinu. –

Viljum við það?

Erum við að fóðra eymdina eða erum við að fóðra gleðina? – Neikvæðnina eða jákvæðnina? –

Það sem við fóðrum meira nærist betur og vex betur.

Það er gott að sjá fyrir sér, sjálfa/n sig sem perlu.  Perlan er „bústaðurinn“ okkar,  næstum eins og móðurlíf – þar sem við upplifum okkur örugg, södd af andlegri og líkamlegri vellíðan, fljótum um í friði og spekt. –

Í hvert skipti sem við upplifum reiði, gremju, vanlíðan – þá hugsum við til perlunnar okkar, – tengjumst uppruna okkar og uppsprettu í gegnum naflastreng til móðurlífsisins – perlunnar. –

Perlan er okkar „Náttúrulega“ vellíðunarástand, og við vitum að við erum farin frá því þegar áðurnefndar tilfinningar fara að verða yfirþyrmandi.

Við höfum þá val, að snúa „heim“ í perluna okkar, og lifa lífinu þaðan, úr hennar skjóli. –

Næst þegar þú lendir í rifrildi, átökum – eða einhver segir eitthvað særandi við þig, – eða bara þú upplifir vanlíðan, – taktu þér þá tíma, andaðu djúpt og hugsaðu heim í perluna  Leystu síðan vandann út frá þeirri staðsetningu. –   Þú safnar þér saman, – ert ekki tætt/ur þegar þú tekst á við verkefnin. –

Það er gott að vera vakandi fyrir sjálfum/sjálfri sér og líðan sinni, vakandi yfir viðhorfum sínum og stefnu, – hvert við erum að horfa.

Göngum ekki álút og þyljum möntruna um neikvæða „ástandið“ – þannig að VIÐ VERÐUM hluti þessa neikvæða ástands og berum vandamál heimsins á herðunum. –   Rísum upp og ræðum um lífið og draumana – og VERÐUM draumarnir og verðum hluti lausnarinnar. –

Sumarið færir okkur birtu og sól, – ef við hugsum sumar, ef við hugsum sól, þó birtir til í sálinn okkar.

Hugsunin okkar er svo mögnuð, – jákvæðni laðar að sér jákvæðni, -og ef við erum umkringd neikvæðu fólki er kannski kominn tími til að líta í eigin barm og endurskoða hugsanir okkar. –

Verum breytingin sem við viljum sjá hjá öðrum, verum breytingin sem við viljum sjá í heiminum.

Verum hið gleðilega sumar, og þannig með gleðilegt sumar í sálinni, með sól í hjarta og sinni. –

Sól úti, sól inni, sól í hjarta, sól í sinni, – sól bara sól.  🙂

GLEÐILEGT SUMAR …. 

Meðfylgjandi mynd er í boði Kára bróðursonar míns sem tók upp á því að fótósjoppa frænku sína inn í baldursbrá, eftir að ég birti ljóð sem hét „Brosandi baldursbrár“ … 🙂   …en það varð til uppúr „peppsamtali“ við þáverandi nemendur sem áttu erfitt með að vakna á dimmum vetrarmorgnum ….

Á morgnana þegar ég vakna
sé ég fyrir mér brosandi baldursbrár  ..
þær vaxa upp úr næringarríkum jarðvegi
og sólin brosir á móti þeim.
Gleðin berst í brjósti mér
og ég þakka fyrir að fá að vakna
svona svakalega ástfangin ….
af þér …. þú veist 

Tökum fagnandi á móti ástinni, sólinni, sumrinu – gleðinni – og leyfum okkur að eiga dásamlegar væntingar – það er svo góð tilfinning sem vaknar í kroppnum við það! ..

Njótum þess  – NÚNA – því núið er allt sem er ..

Smellið fyrir Betra líf

Eftirfarandi pistill er upphaflega skrifaður í október 2011, en er hér endurbirtur.

Ég blogga óvenju mikið út frá námskeiðunum mínum „Í kjörþyngd með meðvitund og kærleika“ þessa dagana, – þar sem endurtekninga er þörf þegar verið er að breyta „ósiðum“ í siði.

Í raun er um endurforritun að ræða – endurforritun þar sem við lærum jákvætt sjálfstal og uppbyggilega hegðun og ávana í stað niðurbrjótandi sjálfstals og niðurbrjótandi hegðunar og ávana.

Ef við erum þannig stödd að við skorum lágt á lífshamingjuskalanum, þurfum við að skoða orsakir. Yfirleitt eru orsakirnar þær að við erum að bregðast við lífinu með lærðum viðbrögðum úr fortíðinni. Við höfum komið okkur upp ávana sem er okkur óhagstæður í mörgum tilfellum.  Þessi viðbrögð eru lærð allt frá bernsku og því þarf oft að rekja mikið upp.

Einn af þessum ávana tengist því hvernig við umgöngumst mat. Einn af ávananum er að vera í megrun.  „Diet“ á ensku.

Megrunariðnaðinum hefur vaxið fiskur um hrygg – stækkar og stækkar og hvað er að gerast? Fólkið fitnar og fitnar! ..

Þegar ég var stelpa borðaði ég soðinn fisk, kjöt, kartöflur, nautahakk, skyr o.s.frv. gosdrykkir voru algjör undantekning og allt sem hét sælgæti og snakk.  Nú hefur úrvalið stóraukist, miklu meira er um óhollan skyndibita, og of mikið er af afþreyingu sem stelur meðvitund okkar. Þegar við erum „meðvitundarlaus“ þá eigum við á hættu að innbyrða meira af ruslfæði. Borða án þess að finna bragð.

Megrun leiðir til sjálfshaturs og sjálfsásökunar. Við eigum ekki að þurfa að hata okkur til að elska okkur.

Þegar við skoðum orsakir offitu þá er gott að skoða hvaða vana við höfum tileinkað okkur, hvaða það er í vana okkar sem veldur því að við borðum þó við séum ekki svöng,  borðum það sem er líkama okkar vont og leiðir jafnvel til gigtar eða sykursýki, sem eru algengir fylgikvillar offitu.

Höfum í huga að við erum líkami, sál og hugur, – líkaminn hefur áhrif á hugann og öfugt.

Forsendan fyrir því að við viljum vera í kjörþyngd þarf að vera rétt.  Forsendan þarf fyrst og fremst að vera að við viljum betri heilsu. Að við viljum elska okkur til betri helsu.

Vani verður til með endurtekningu, æfingin skapar meistarann.  Það tekur tíma að búa til nýjan sið, nýjan vana, en er það ekki þess virði ef að sá vani verðu til þess að við náum betri heilsu?

Aðal vandamálið við vigtina er ekki bara um matinn. Trú okkar á lífið og virði þess að lifa lífinu lifandi birtast í umgengni við mat. Svo ef við erum að borða þegar við erum ekki svöng, eða leiðist, erum við í raun og veru flýja lífið, flýja tilfinningarnar.  Við gætum verið að segja: „Æ, þetta blessað líf, það er hvort sem er ekkert varið í það, svo ég ætla bara að fá mér mér mat hér og nú“..  Þetta þýðir að við höfum að hluta til gefist upp á lífinu, eða gefist upp á hluta af okkur sjálfum.

Umgengni okkar við mat er eins og umgengni okkar við lífið sjálft. – Þegar við förum að elska okkur, virða og samþykkja, hættum við að hata okkur, óvirða, dæma, afneita – og bíta okkur (samviskubitið). Hættum að vinna hryðjuverk á eigin líkama og sál.

Leikum, hlæjum, dönsum og lifum af heilu hjarta og leyfum okkur að fylgja þessu hjarta þá kviknar lífsneistinn, – eldmóðurinn til að langa til að lifa lífinu lifandi! Horfðu á þessa fallegu veru í speglinum og elskaðu hana frá toppi til táar. Þessi vera ert þú, vertu þér nær – vera. Þitt eigið faðmlag er besta faðmlagið, faðmaðu þig sem barn og faðmaðu þig sem fullorðna manneskju, – því þú átt það skilið!

Þetta sem hér er skrifað og meira, er upprunnið að mestu í hugmyndafræði Geneen Roth, sem kynnir dyrnar út úr megrun, – þær felast fyrst og fremst í því að fara að stunda jákvætt sjálfstal, og að lifa með meðvitund og fara að hlusta á líkama sinn. Þegar við hlustum á líkamann og virðum, þá heyrum við að hann hvíslar: „gefðu mér það að borða sem gerir mig heilbrigðan – þá get ég borið þig í gegnum allt lífið,  frá fyrstu skrefum til þeirra hinstu – ekki gefa mér það sem gerir mig veikan eða mér líður illa af.“ 

We are what we repeatedly do. Excellence, then, is not an act, but a habit. (Aristotle)

Markmiðið með breyttum sið, nýrri leið er: sjálfstyrking, sjálfsþekking, heiðarleiki, lífsgleði, heilbrigði, KÆRLEIKUR!

og þannig

LIFUM við HEIL  

Það sem er of er of og það sem er van er van. –

Að ætla sér að laga vanrækslu með ofdekri er eins og að drekkja blómi sem við höfum gleymt að vökva lengi. –

Auðvitað þarf að vökva blómið vel, – en það á ekki að hella endalaust vatni á það vegna þrúgandi samviskubits yfir að hafa ekki sinnt því.

Þið vitið hvað ég meina.

Þetta á við í samskiptum okkar.  Til dæmis með börn, – ef þeim er lítið eða illa sinnt og gefinn lítill tími,  þýðir það ekki að það eigi að fara á einni helgi í alla ævintýragarða og kjúklingastaði, eða kaupa handa þeim hrúgu af sælgæti. –

Það gerir þau bara snarvitlaus, og engum greiði gerður.

Það er hinn gullni meðalvegur sem gildir. –

Þegar einhver hefur beitt ofbeldi, bætir hann það ekki með blómum, heldur með því að beita ekki ofbeldi. –

Ofdekur er eitt form ofbeldis, – það er rán á þroska og það er stuldur á gleði.

Því á ekki að bæta eitt ofbeldi með öðru, þó eðlismunur sé á.

Það er ekki hægt að „kaupa“  frið og það er ekki rétta leiðin, friður fæst með friði, ekki peningum. –

Munum að gefa af því okkur langar að gefa,  og það veitir okkur gleði að gefa,  ekki gefa vegna þess að við erum með samviskubit.

Samviskubit er vond forsenda fyrir góðverkum eða gjöfum.

Það er gott að opna augun og skynja hvar við erum, – ekki byggja á rusli fortíðar eða byggja á samviskubiti fortíðar, – þá erum við alltaf að borga einhverja skuld. –  Fyrirgefum okkur sjálfum. Þiggjum nýja blaðsíðu,  notum  nýja lærdóminn til að gera rétt og lifa í jafnvægi.

Ef við viljum vera góð, verum góð – en ekki „of“ góð,  því af einhverjum ástæðum endar það oftast með ósköpum. –   Þessi „ofgóðmennska“  þróast iðulega út í meðvirkni, sem þýðir að við erum farin að stjórnast af því að geðjast og þóknast öðrum og drifkrafturinn verður slæm samviska.

Það þjónar ekki tilgangi lífsins, en tilgangur lífsins er að njóta lífsins.

Ég heyrði viðtal – eða hlustaði með öðru eyranu í gær, við konu sem minntist á að það væri lágmarkskrafa að hvert barn ætti sér herbergi. –  Ég man ekki alveg hvort að hún orðaði það svona, en ég man að ég hugsaði margt þegar þetta var sagt.

Í framhaldinu fór ég að hugsa hvort að það sé okkur eðlislægt eða ekki að vera svona ein, sofa ein í herbergi.

Persónulega finnst mér voða yndislegt að sofa með öðrum í rúmi, – já hljómar pinku skrítið kannski? –  eða ekki? –

Þá er ég ekki bara að tala um það hvað er yndislegt að sofna með makanum, kúra saman og eiga koddahjal fyrir svefninn,  eða hvernig sem fólk hefur það.  Ég er líka að tala um þegar ég fæ barnabörnin í heimsókn, – og hef lítinn kropp hér nálægt, sem sparkar í mig, rumska og heyra andardráttinn (börn eru svo falleg þegar þau sofa 🙂 ..) ..

Í dag er það þannig að ég hreinlega elska líka að hafa litlu hundana „í fjölskyldunni“ – uppí rúmi, undir sæng til fóta,  og það nýjasta er að við erum iðulega fimm uppí rúmi, – ég, kærastinn,  eitt stykki hundur og tveir kettir.   Hundurinn yfirleitt upp við mig, og svo ein til tvær kisur utan í honum,  svo það er augljóst að þeim finnst gott að kúra þétt.

Ég veit að sumum hryllir við og fara að hugsa um sóðaskap, hár og eitthvað svoleiðis,  en þetta er bara toppurinn fyrir mér, og best þegar eins og eitt stykki barn eða barnabarn er líka. –  Auðvitað má ekki verða það þröngt að svefn truflist, og ég viðurkenni alveg að stundum er ég ekki alveg nógu úthvíld eftir t.d. tvö stykki barnabörn í rúminu,  þó að andlega líði mér vel.

Ég ólst upp við mikil þrengsli, á nútíma mælikvarða.  Árið 1969, árið sem pabbi lést,  vorum við orðin sjö manna fjölskylda í þriggja herbergja íbúð. Við vorum því fjögur systkini í einu herbergi.  Á tímabili svaf ég í koju og á tímabili sváfum við systir mín í svefnsófa.

Ég var lika að rifja það upp nýlega að eftir að við fengum sjónvarp, sem var eflaust 1968,  höfðum við þann háttinn á á heimilinu að pabbi lagðist á gólfið á stóran púða,  og við systinin röðuðum okkur bókstaflega á hann, –  í sitt hvort hálsakotið og svo var síðan hans púðinn okkar. –  Svona lágum við í hrúgu að horfa á sjónvarpið 🙂 ..  Eins og ég skrifa hér að ofan, lést pabbi 1969, nánar til tekið 8. júlí það ár.  Það var því óttalega skrítið að hann væri horfinn, – enginn pabbamagi að kúra á, – en við systkinin héldum áfram að liggja á koddanum hans stóra, utan í hvort öðru, höfum í raun haldið saman síðan,  þó á annan máta.  –

—

Við fluttum síðan, mamma og systkinin í fimm herbergja íbúð um haustið 1969,  og þá vorum við eldri systir mín saman í herbergi, þó í sitthvoru rúminu, – og litla systir fékk oft að sofa uppí, annað hvort hjá henni eða mér.  Seinna fluttum við í sitt hvort herbergið í þeirri íbúð.  Þegar ég varð svo tólf, fluttum við í einbýli og okkur boðið að vera í sitt hvoru herberginu,  en frábáðum okkur það og vildum frekar vera saman. –  Á tímabili fluttum við rúmin okkar saman í mitt herbergið,  því það var styttra á milli að rabba fyrir svefninn. –

Ég var átján ára þegar ég kynntist síðan barnsföður og eiginmanni til rúmlega tuttugu ára, –  þegar sú fyrsta fæddist fékk hún mikið að sofa eða sofna uppí, –  og seinna tvíburarnir sem fæddust fimm árum seinna.  Starf mannsins var þannig að hann var oft burtu erlendis,  svo þega hann var fjarri – varð það stundum þannig að mamman og börnin sofnuðu saman, og röbbuðu um daginn og veginn áður en þau sofnuðu.

Á tímabili átti stóra systir hjónarúm og þá fengu litlu systkinin að koma og kúra – og í 11 ár áttum við Labrador sem elskaði að kúra hjá krökkunum,   og við leyfðum það.

Reglan var vissulega að hver svæfi í sínu bóli, börnin áttu sín herbergi oftast.   En þeim þótti þessi nærvera góð.  Börnin ólust líka upp við að vera yfirleitt svæfð, með söng, með sögum eða strokum á baki. –  Kannski kolrangt, að skvera þeim ekki bara inn í herbergi og láta sofna,  en okkur þótti þetta gott og samveran verðmæt.

Það sem ég er að hugsa upphátt í þessum pistli, er,  hvað ætli sé okkur meira eðlislægt að sofna, svona eins og dýrin, utan í hvort öðru, eða hvort að sængin er orðin einhvers konar „substitute“ fyrir hlýju annarrar mannveru? –   Ég hef ekkert lesið mér til um þetta og finnst oft gott að prófa að finna upp hjólið eða „spekúlera“ sjálf og lesa mér síðan til og sjá hver er að pæla í sömu hlutum og ég. –

Ég þekki það líka að það er gott að vera eða sofa „með sjálfum sér“ – hafa algjört rými, – en stundum finnst mér það tómlegt, – en spurning hvort það er óeðlilegt að finnast það tómlegt eða eðlilegt? –   Erum við of háð öðrum ef við söknum þess að kúra og hafa nánd af öðrum, hvort sem það er manneskja eða dýr? –

Fer eftir hverjum og einum? –

Jæja, óvenjulegur pistill – veit ég, en ég tel þetta skipta máli, þar sem ég fjalla mikið um meðvirkni, að vera háð og annað slíkt.

Meðvirkni verður alla jafna til í bernsku,  sem eðlileg viðbrögð við óeðlilegum aðstæðum.   Það er þá auðvitað mikilvægt að vita hvað er í raun „eðlilegt“ og hvað ekki! ..

Einmanaleiki og félagsleg einangrun er, að mínu mati, ein af birtingarmyndum nýs þróaðs samfélags. Við Íslendingar erum komin úr baðstofunum, kvöldvökum,  þrengslunum –  yfir í að vera meira ein og sér.   Sumir eru félagslyndir en fá ekki að njóta þess.

Er stefnan sú rétta,  hver í sínu herbergi, meiri fjarlægð?  Erum við að reyna að nálgast á annan hátt, eins og að vera í samskiptum á netinu,  Facebook er stundum eins og fjölskyldu-eða vinafundur,   en skortir að sjálfsögðu upp á persónulegu nándina, faðmlögin,  viðveruna og svo framvegis, – nú er ég komin aðeins út fyrir og gæti haldið áfram með það í næsta pistli.  En kannski er þetta með hvar og hvernig við sofum,  einhvers konar grunnur? –

Alla vega grunnur að spurningu,  „hvað er eðlilegt?“ –

Þessi mynd hér að neðan, lýsir hvernig mitt „himnaríki“ er, en það er svo sannarlega ekki allra.  Ég gef alveg afslátt á hanann, og auðvitað er myndin ýkt, –  og alls ekki allra.