Við erum verðmæt og elsku verð .. punktur ..

Lítið barn fæðist verðmætt – og án allra afreka er það elskað heitt og innilega. –
Það er svo mikilvægt að viðhalda þessari elsku, og tengja hana ekki við það sem barnið síðan gerir, við einkunnir þess eða íþróttaafrek, tónlistarkunnáttu eða hvað sem er. Barn – og líka fullorðin börn, eru skilyrðislaust verðmæt – án allra verka og eiga skilið að vera elskuð heitt og innilega alveg eins og hvítvoðungar – sem kann ekkert annað en að VERA. –

Hvers vegna er mikilvægt að trúa þessu? Að við sjálf trúum að við séum svona elskuð og verðmæt án ytri merkimiða eins og stöðu, titils eða afreka? – Það er vegna þess að ef við miðum verðmæti okkar eða rétt til að vera elskuð við eitthvað ytra – myndast ójafnvægi. Ein manneskja er þá orðin verðmætari en önnur og ein á meiri elsku skilið (að okkar mati) en önnur.

Við eigum öll skilið að elska og vera elskuð, eins og við erum akkúrat í dag. – Hvort sem við erum öryrkjar eða bankastjórar – útlendingar eða Íslendingar, barn eða gamalmenni.

Við erum fyrst og fremst fólk – og öll erum við einhvern tímann börn og verðmæti okkar rýrnar ekki með aldri.

Ef við tryðum þessu öll – þá væri samfélagið öðruvísi og sjálfsmyndin sterkari. Með sterka sjálfsmynd – þar sem við upplifum okkur skilyrðislaust elskuð og verðmæt, líður okkur vel og þá getum við gefið svo miklu meira af okkur og þá meiðum við ekki aðra, eða leitumst við að þóknast og geðjast til að öðlast viðurkenning – eða elsku frá öðrum. –

baby

Enginn getur sett sig fullkomlega í okkar spor nema ….

„Ég skil þig“  sagði konan við vinkonu sína,  en vinkonan hugsaði með sér: „hún meinar vel,  og vill skilja – en hún getur ekki skilið“ ..  og brosti út í annað. –

Engar tvær manneskjur hafa nákvæmlega sömu sögu,  bakgrunn,  aðstæður  ..   og þess vegna getur engin sett sig í annarra spor að öllu leyti,  þó það sé auðvitað að einhverju – eða miklu leyti. –

Það eru margar breytur í okkar lífi sem koma að því hvernig okkur líður eða hvernig við upplifum hlutina.    Það að sjá snúð með bleikum glassúr í bakaríi –  getur virkað eins og „að sjá snúð með bleikum glassúr í bakaríi“   fyrir eina manneskju og ekkert meira um það að segja ,  en það getur verið einhver minning sem tengist við það hjá hinni manneskjunni, –   þessi snúður getur hafa verið uppáhalds hjá einhverjum sem er farin/n og það vekur ljúfsárar minningar.      Svona er ekki hægt að skilja nema vita og við getum ekki verið inni í höfðinu á neinum nema sjálfum okkur. –

Áföllin okkar raðast upp eins og turn  – og turnarnir okkar eru ólíkir.    Sumir eru að upplifa það í fyrsta skipti að náinn ástvinur fellur frá þegar þeir eru komnir á miðjan aldur á meðan aðrir hafa misst marga á miðjum aldri.    –

Þegar fólk hefur gengið í gegnum síendurtekin áföll – má segja að það verði „veðrað“   ..  kannski eru línurnar og jafnvel hrukkurnar í andlitinu saga um það sem gerst hefur – en stundum sést það ekkert utan á fólki.

Skiljum við annað fólk og það sem það er að ganga í gegnum? –   Vissulega að hluta.    Foreldri sem hefur horft á eftir barninu sínu í gröfina – skilur annað foreldri .. að hluta .. sem gengur í gegnum það.   En aldrei alveg,  vegna þess að þau eru með sína fortíð,  sinn „áfallaturn“   eru á mismunandi tíma,  með mismunandi bakland  o.s.frv. –

Vegna þessa alls –  þessa takmarkaða skilnings er gott að eiga Guð sem skilur ALLT.   Það er þannig sem ég sé Guð –  og þegar á reynir og  okkur finnst við vera ein með tilfinningar okkar –   þá er gott að halla sér að Guði og segja:  „Takk fyrir að skilja mig og finna til með mér“ ..

Hvað getum við þá gert – þegar okkur langar að vera til staðar fyrir þau sem finna til? –   Við getum sagt:  „Ég er hér – ef þú vilt halla þér að mér“ ..    „Mér þykir vænt um þig“ ..   „Ég skal hlusta“ …

Stundum er það næstum vont þegar einhver segir „ég skil þig“ .. sérstaklega ef við erum mjög illa stemmd,   –  þá höfum við kannski ekki þolinmæðina til að brosa í kampinn gagnvart þeim sem er vel meinandi og „bullar“  um eitthvað sem hann/hún veit ekki. –    (Auðvitað er það ekki bull,   en það getur virkað svoleiðis þegar við erum í geðshræringu).

„Gáfulegar“  setningar verða líka heimskulegar og jafnvel pirrandi,   svo það má alveg spara þær.

Stundum eru færri orð betri –  og ég held að til að vera sem líkust Guði –  þá  sé kærleikur okkar  það sem skiptir máli,  að sá eða sú sem finnur til  finni að við erum til staðar. –

Innblásturinn að þessum pistli varð til þegar ég sá ljóðið sem kemur hér í restina. –   Þar er farið í þessi „gáfulegu“  ráð –  eins og að segja fólki að það sé að ganga í gegnum próf.   Fólk getur sagt það sjálft – vissulega,  en í miðjum sársauka vilja fæstir heyra slíkt frá öðrum.    Leyfum fólki að finna sín svör sjálft  – og átta sig á sinni sorg eða sínum sársauka og finna sína leið.     Ef að einhver spyr .. þá svörum við hvað gagnast okkur eða hverju við trúum,   – eins og ég er reyndar að gera núna í þessum pistli.    Það getur vel verið að þú trúir öðru og ég virði það.

Að elska skilyrðislaust ..  án þess að gefa ráð eða þurfa að bjarga getur verið erfitt.   
TEST

 

Líkaminn er leikbúningurinn …

Ef við værum að leika jólasvein,  færum við í jólasveinabúning.   Börn undir ákveðnum aldri myndu trúa því að við værum í RAUN og VERU jólasveinn.   Búningurinn myndi nægja til þess. –   En hin fullorðnu myndu brosa út í annað,  og vita það að undir búningnum værum við sjálf. –

Ég var að hlusta á hann Mooji – sem er yndislegur meistari, – og hann notaði þessa líkingu um líkamann að hann væri búningur – en undir niðri værum við sjálf. –

Mooji er fullorðinn,  – og þess vegna veit hann þetta,  en spurning hvort að við hin erum það líka?-

Þegar við horfum á fólk  –   finnst okkur það vera „búningur“  þess eða finnst okkur það vera sá eða sú sem er á bak við búninginn? –  

Komum við öðru vísi fram við manninn eftir hvaða búningi hann klæðist? –     Ef einhver er í  búningi feitrar manneskju –  myndum við koma öðru vísi fram við hann ef hann færi úr búningnum og kæmi í ljós að hann væri grannur? –     það hafa verið gerða bíómyndir um slíkt. –

Feit1

Það er auðvitað bara eitt dæmið, –   búningarnir okkar koma líka í alls konar litbrigðum –   háralitur er ólíkur.

„Búningur“ er mikilvægur –  því að hann gerir okkur kleift að „leika“ hlutverkið okkar.  T.d. hlutverkið „jólasveinn“ ..   og hlutverkið barn,  karl,  kona,  og svo bætast fleiri atriði við „hlutverkið“    Þú leikur  karlmann –  dökkan á hörund,  fæddan í New York …

Mér finnst þetta skemmtileg pæling ..  að við séum í raun öll í einhvers konar leikriti í þessu lífi – og við fáum leikbúning ..   sem við að sjálfsögðu þurfum að fara vel með til að hlutverkið okkar endist út  leikritið  ..

..   ætla að láta þetta duga í bili um lífið sem leikrit og alla búningana ..  en kannski allt í lagi að vita þetta .. með manneskjuna inni í búningnum.    Hryðjuverkamaðurinn er í hryðjuverkamannsbúningi – og leikur það að vera hryðjuverkamaður eins og maðurinn í jólasveinabúningnum er að leika það að vera jólasveinn,  getur það verið? –

Þegar ég var barn – var ég hrædd við jólasveina.   Svo varð ég fullorðin og hætti að vera hrædd við jólasveina.

Þegar ég var ekki vöknuð til meðvitundar um þessa búninga var ég hrædd við ofbeldismenn –  en nú ætti ég að vera vaxin upp úr því og því ekki lengur hrædd við ofbeldismanninn….

Getur þetta verið svona? ..

Santa Claus fights foreign-backed terrorists in Syria

 

Cashewhnetu mauk – matarblogg

Þetta verður í fyrsta skipti sem ég set uppskrift hér inn, –  en nú er ég búin að setja svo mikla uppskriftir fyrir andlega næringu á bloggið svo komið er að líkamanum  (en það fylgist vissulega að).     Hugmyndin  er í raun að grunni til frá Völu dóttur minni,  en svo setti ég mitt í hana.    Stelpan mín er „Vegan“  en ég er svona „Wanna-Be-Vegan“  ..   eða stefni í þá átt.   –

Það sem ég nota í Cashew hnetu maukið:

1 poki  Cashewhnetur  

2 msk  Siriarcha hot sauce  

2 -3  msk  Tamari sósa

1-2  hvítlauksrif  

2  msk ólíufolía

1 msk  Agave síróp  

Aðferð:

Cashew hnetur lagðar í bleyti í amk 30 mínútur   – mestu af vatni hellt af og settar í skál eða matvinnsluvél.

Maukaðar í matvinnsluvélinni  – eða með töfrasprota í skál  (ef maður á ekki vél)  sem ég gerði.

Rest bætt út í og blandað vel.

Notað sem meðlæti  út á t.d. ofnbakað grænmeti  – eða sem viðbit.

21686877_10213007896165866_2306002205471956714_o

Að stilla sér upp sem sigurvegara ….

Ég var á góðum fyrirlestri í gær … og heyrði þar hluti sem ég vissi,  en hafði svona sett neðst í  „verkfærakistuna“ ..    og þá er ég að tala um verkfærakistu fyrir andlega líðan.-

Við vitum öll að andleg líðan hefur áhrif á líkamlega líðan OG við vitum væntanlega að líkamleg líðan hefur áhrif á andlega líðan. –

Líkamsstellingin segir mikið til um hvernig okkur líður.     Þegar við höfum hlaupið maraþon – eða erum komin á fjallstopp – nú eða  skilað ritgerð,  – þá segjum við jafnvel „yess“ .. og förum í stellingu þess sem hefur náð árangri –   förum í stellingu sigurvegarans.    Þetta lætur okkur líða vel! –

En hvað ef við förum í stellingu sigurvegarans –   út af engri ástæðu? –   Getur verið að það hafi einhver áhrif?    –  Já,  – það er víst búið að sannreyna það – alveg eins og ef að við setjum uppgerðarbros hefur jákvæð áhrif og sendir ákveðin skilaboð til hugans. –

Þetta er  (þvi miður)  ekki heildarlausn við þunglyndi eða vanlíðan,  ekki frekar en að drekka vatnsglas getur leyst öll vandamál,   Oftast  þarf líka að nota fleiri en eitt verkfæri til lagfæra eitthvað eða smíða.    EN þetta hjálpar –  er einn liður í betri líðan.     Þess vegna er það gott að prófa  – alveg upp úr þurru – að setja sig í þessa stellingu sigurvegarans –   í opna stellingu – með upprétta handleggi – opna lófa  (til að taka á móti)  og standa gleitt  – til að gera sig breiða/n  –  ákveðið verkfæri í það að líða betur. –

Það má líka sjá eitthvað fyrir sér til að gleðjast yfir eða fagna.    Eins og við værum í raun búin að ná þeim árangri eða líðan sem við vildum ná. –

Af hverju ekki?   😀

Líf

 

Hvers vegna þessi reiði út í þau sem skrifa meðmæli með barnaníðingum? ….

Það er svo mikilvægt að skilja hvers vegna við bregðumst við eins og við gerum. –   Reiði er sjaldnast góð –   nema við nýtum hana til að byggja upp,   og við skulum endilega gera það í dag. –

Eftirfarandi sögu heyrði ég hjá Brian Tracy – þekktum fyrirlesara um það hvernig megi ná árangri í lífinu:

Maður sem var á sjötugsaldri kom til hans og sagðist vera reiður.   Reiður út í mann sem réðist á hann þegar hann var unglingur og hélt byssu að höfði hans. –     Brian sagði þá – að maðurinn væri löngu farinn úr lífi hans, –  en með því að vera svona upptekinn af hugsuninni um atburðinn væri annar maður sem héldi byssunni að höfðinu:  Það væri hann sjálfur. –   Og með því að hugsa svona væri þessi fullorðni maður að gefa þessum ofbeldismanni valdið í sínu lífi. –   Hann þyrfti að sleppa. –

Allir kinkuðu kolli. –

Hvað hefur þetta að gera með ungar konur og barnaníðinga – og fólk sem skrifar meðmæli með þessum barnaníðingum? –        Jú,  hvað ef að  fullorðni maðurinn væri nú búinn að fá hjálp frá meðferðaraðilum  og sleppir tökunum á þessum ofbeldismanni –  hættur að halda byssunni upp að eigin höfði,   EN svo kemur upp úr dúrnum að  byssumaðurinn hefur fengið meðmæli um að hann sé góður maður og hafi bætt ráð sitt.    Er þá málið ekki orðið svolítið flókið?     Vantar ekki eitthvað inn í fléttuna? –

Sá sem upphaflega setti trámað af stað – var vissulega byssumaðurinn.    Sá sem byssan var beint að   hefur þurft að vinna úr áfallinu og hefur í raun lifað með það alla ævi.   Hann ætlar þó að sleppa tökum á þessum manni,  EN  svo tekur eitthvað „fólk útí bæ“  það upp að mæla með því að hann fái einhvers konar náðun – og fyrirgefningu  –  án þess að sá sem hann braut á sé með í jöfnunni. –

Átti hann ekki fyrst að iðrast gegn þeim sem hann réðst á og er það ekki eina manneskjan sem hefur í raun VALDIÐ til að veita uppreist æru eða fyrirgefningu sú manneskja sem brotið var á.    Hvernig dirfast aðrir –  stjórnvöld eða aðrir að taka þá ákvörðun að manninum sé fyrirgefið?

Þarna liggja, að mínu mati,   mistökin – og þarna liggur reiðin. –    Þarna er „veldissprotinn“  hrifsaður úr hendi þess eina sem á rétt á að halda á honum.

Nú er það ekki lengur byssumaðurinn sem heldur byssunni  að höfði mannsins á sjötugsaldri og ekki hann sjálfur –  heldur fólkið sem tekur sér þetta vald að gefa manni uppreist æru –  eða mælir með því,  en hefur í raun ekkert vald til þess. –

Þau einu sem RAUNVERULEGA geta veitt uppreist æru eru þau sem brotið er á,  hitt er bara fólk sem er að skipta sér af.  –  

Ekki taka valdið af þeim sem órétti eru beitt.

Enginn er valdameiri í okkar lífi en við sjálf – og um okkar mál,  ekki „velmeinandi“ fólk útí bæ – ekki ráðherrar í ríkisstjórn og ekki einu sinni forseti Íslands. 

Wordl

Að lokum:  Munum að það gæti hafa verið ég – eða þú sem skrifuðum meðmæli –  eða fyrirgáfum einhverjum sem ekki var okkar að fyrirgefa.     Reynum frekar að skilja aðstæður og ástæður frekar en að leita að sökudólgum,  – ég held að flestar manneskjur séu góðar í kjarna sínum og vilji það sama og við hin,   við þurfum að hugsa út fyrir rammann,   – og höfum það í huga að þegar ásökunum linnir þá hefst batinn.  –

„When the Blaming game stops – the Healing starts“ ..  Það gildir fyrir einstaklinga og það gildir í samfélagi einstaklinga. –     Það þýðir ekki að eitthvað sé ekki einhverjum að kenna – heldur að við tökum valdið af þeim sem það er eða var að kenna.

Sá sem fyrirgefur hefur valdið,  og ekki taka valdið af þeim. –

 

Mannúðin birtist í hinu minnsta …

Tuskukanína fannst á förnum vegi í Hveragerði.   Finnandinn ákvað að taka hann inn  „hlúa að henni“  ..  og auglýsa síðan í lokuðum hópi Hvergerðinga eftir eiganda.    Eigandinn fannst og fékk kanínuna sína aftur. –

Þetta gerðist sunnudagsmorgunin 10. september 2017.

Það að taka upp tuskudýrið,  leggja það til þerris og auglýsa eftir eiganda er í mínum huga það sem kallað er „mannúð“ ..  og að láta sig náungann varða. –    Að sjálfsögðu er þetta tuskudýr ekki lifandi vera,  en það er í raun eigandinn – eða við sem horfum á kanínuna sem upplifum eitthvað – og það er þannig að „dauður“ hlutur verður lifandi þegar við horfum á hann – eða hugsum til hans.

Þegar við erum að hlú að öðrum, –  hugsa til annarra,   gefa af okkur á forsendum kærleikans,  þá erum við að skapa lífið. –

Þannig verður líka mannúðin til.

Skiptir þessi kanína máli? –   Já,  hún skiptir öllu máli,  – því hún er táknræn fyrir samskipti  og táknræn fyrir það hvernig við hlúum að hinu minnsta –  sem verður vonandi hið stærsta.

Þetta er það sem Jesús er að tala um þegar hann segir að það sem við gerum fyrir þann minnsta gerum við honum. –

Kanínana