Cashewhnetu mauk – matarblogg

Þetta verður í fyrsta skipti sem ég set uppskrift hér inn, –  en nú er ég búin að setja svo mikla uppskriftir fyrir andlega næringu á bloggið svo komið er að líkamanum  (en það fylgist vissulega að).     Hugmyndin  er í raun að grunni til frá Völu dóttur minni,  en svo setti ég mitt í hana.    Stelpan mín er „Vegan“  en ég er svona „Wanna-Be-Vegan“  ..   eða stefni í þá átt.   –

Það sem ég nota í Cashew hnetu maukið:

1 poki  Cashewhnetur  

2 msk  Siriarcha hot sauce  

2 -3  msk  Tamari sósa

1-2  hvítlauksrif  

2  msk ólíufolía

1 msk  Agave síróp  

Aðferð:

Cashew hnetur lagðar í bleyti í amk 30 mínútur   – mestu af vatni hellt af og settar í skál eða matvinnsluvél.

Maukaðar í matvinnsluvélinni  – eða með töfrasprota í skál  (ef maður á ekki vél)  sem ég gerði.

Rest bætt út í og blandað vel.

Notað sem meðlæti  út á t.d. ofnbakað grænmeti  – eða sem viðbit.

21686877_10213007896165866_2306002205471956714_o

Auglýsingar

Að stilla sér upp sem sigurvegara ….

Ég var á góðum fyrirlestri í gær … og heyrði þar hluti sem ég vissi,  en hafði svona sett neðst í  „verkfærakistuna“ ..    og þá er ég að tala um verkfærakistu fyrir andlega líðan.-

Við vitum öll að andleg líðan hefur áhrif á líkamlega líðan OG við vitum væntanlega að líkamleg líðan hefur áhrif á andlega líðan. –

Líkamsstellingin segir mikið til um hvernig okkur líður.     Þegar við höfum hlaupið maraþon – eða erum komin á fjallstopp – nú eða  skilað ritgerð,  – þá segjum við jafnvel „yess“ .. og förum í stellingu þess sem hefur náð árangri –   förum í stellingu sigurvegarans.    Þetta lætur okkur líða vel! –

En hvað ef við förum í stellingu sigurvegarans –   út af engri ástæðu? –   Getur verið að það hafi einhver áhrif?    –  Já,  – það er víst búið að sannreyna það – alveg eins og ef að við setjum uppgerðarbros hefur jákvæð áhrif og sendir ákveðin skilaboð til hugans. –

Þetta er  (þvi miður)  ekki heildarlausn við þunglyndi eða vanlíðan,  ekki frekar en að drekka vatnsglas getur leyst öll vandamál,   Oftast  þarf líka að nota fleiri en eitt verkfæri til lagfæra eitthvað eða smíða.    EN þetta hjálpar –  er einn liður í betri líðan.     Þess vegna er það gott að prófa  – alveg upp úr þurru – að setja sig í þessa stellingu sigurvegarans –   í opna stellingu – með upprétta handleggi – opna lófa  (til að taka á móti)  og standa gleitt  – til að gera sig breiða/n  –  ákveðið verkfæri í það að líða betur. –

Það má líka sjá eitthvað fyrir sér til að gleðjast yfir eða fagna.    Eins og við værum í raun búin að ná þeim árangri eða líðan sem við vildum ná. –

Af hverju ekki?   😀

Líf

 

Hvers vegna þessi reiði út í þau sem skrifa meðmæli með barnaníðingum? ….

Það er svo mikilvægt að skilja hvers vegna við bregðumst við eins og við gerum. –   Reiði er sjaldnast góð –   nema við nýtum hana til að byggja upp,   og við skulum endilega gera það í dag. –

Eftirfarandi sögu heyrði ég hjá Brian Tracy – þekktum fyrirlesara um það hvernig megi ná árangri í lífinu:

Maður sem var á sjötugsaldri kom til hans og sagðist vera reiður.   Reiður út í mann sem réðist á hann þegar hann var unglingur og hélt byssu að höfði hans. –     Brian sagði þá – að maðurinn væri löngu farinn úr lífi hans, –  en með því að vera svona upptekinn af hugsuninni um atburðinn væri annar maður sem héldi byssunni að höfðinu:  Það væri hann sjálfur. –   Og með því að hugsa svona væri þessi fullorðni maður að gefa þessum ofbeldismanni valdið í sínu lífi. –   Hann þyrfti að sleppa. –

Allir kinkuðu kolli. –

Hvað hefur þetta að gera með ungar konur og barnaníðinga – og fólk sem skrifar meðmæli með þessum barnaníðingum? –        Jú,  hvað ef að  fullorðni maðurinn væri nú búinn að fá hjálp frá meðferðaraðilum  og sleppir tökunum á þessum ofbeldismanni –  hættur að halda byssunni upp að eigin höfði,   EN svo kemur upp úr dúrnum að  byssumaðurinn hefur fengið meðmæli um að hann sé góður maður og hafi bætt ráð sitt.    Er þá málið ekki orðið svolítið flókið?     Vantar ekki eitthvað inn í fléttuna? –

Sá sem upphaflega setti trámað af stað – var vissulega byssumaðurinn.    Sá sem byssan var beint að   hefur þurft að vinna úr áfallinu og hefur í raun lifað með það alla ævi.   Hann ætlar þó að sleppa tökum á þessum manni,  EN  svo tekur eitthvað „fólk útí bæ“  það upp að mæla með því að hann fái einhvers konar náðun – og fyrirgefningu  –  án þess að sá sem hann braut á sé með í jöfnunni. –

Átti hann ekki fyrst að iðrast gegn þeim sem hann réðst á og er það ekki eina manneskjan sem hefur í raun VALDIÐ til að veita uppreist æru eða fyrirgefningu sú manneskja sem brotið var á.    Hvernig dirfast aðrir –  stjórnvöld eða aðrir að taka þá ákvörðun að manninum sé fyrirgefið?

Þarna liggja, að mínu mati,   mistökin – og þarna liggur reiðin. –    Þarna er „veldissprotinn“  hrifsaður úr hendi þess eina sem á rétt á að halda á honum.

Nú er það ekki lengur byssumaðurinn sem heldur byssunni  að höfði mannsins á sjötugsaldri og ekki hann sjálfur –  heldur fólkið sem tekur sér þetta vald að gefa manni uppreist æru –  eða mælir með því,  en hefur í raun ekkert vald til þess. –

Þau einu sem RAUNVERULEGA geta veitt uppreist æru eru þau sem brotið er á,  hitt er bara fólk sem er að skipta sér af.  –  

Ekki taka valdið af þeim sem órétti eru beitt.

Enginn er valdameiri í okkar lífi en við sjálf – og um okkar mál,  ekki „velmeinandi“ fólk útí bæ – ekki ráðherrar í ríkisstjórn og ekki einu sinni forseti Íslands. 

Wordl

Að lokum:  Munum að það gæti hafa verið ég – eða þú sem skrifuðum meðmæli –  eða fyrirgáfum einhverjum sem ekki var okkar að fyrirgefa.     Reynum frekar að skilja aðstæður og ástæður frekar en að leita að sökudólgum,  – ég held að flestar manneskjur séu góðar í kjarna sínum og vilji það sama og við hin,   við þurfum að hugsa út fyrir rammann,   – og höfum það í huga að þegar ásökunum linnir þá hefst batinn.  –

„When the Blaming game stops – the Healing starts“ ..  Það gildir fyrir einstaklinga og það gildir í samfélagi einstaklinga. –     Það þýðir ekki að eitthvað sé ekki einhverjum að kenna – heldur að við tökum valdið af þeim sem það er eða var að kenna.

Sá sem fyrirgefur hefur valdið,  og ekki taka valdið af þeim. –

 

Mannúðin birtist í hinu minnsta …

Tuskukanína fannst á förnum vegi í Hveragerði.   Finnandinn ákvað að taka hann inn  „hlúa að henni“  ..  og auglýsa síðan í lokuðum hópi Hvergerðinga eftir eiganda.    Eigandinn fannst og fékk kanínuna sína aftur. –

Þetta gerðist sunnudagsmorgunin 10. september 2017.

Það að taka upp tuskudýrið,  leggja það til þerris og auglýsa eftir eiganda er í mínum huga það sem kallað er „mannúð“ ..  og að láta sig náungann varða. –    Að sjálfsögðu er þetta tuskudýr ekki lifandi vera,  en það er í raun eigandinn – eða við sem horfum á kanínuna sem upplifum eitthvað – og það er þannig að „dauður“ hlutur verður lifandi þegar við horfum á hann – eða hugsum til hans.

Þegar við erum að hlú að öðrum, –  hugsa til annarra,   gefa af okkur á forsendum kærleikans,  þá erum við að skapa lífið. –

Þannig verður líka mannúðin til.

Skiptir þessi kanína máli? –   Já,  hún skiptir öllu máli,  – því hún er táknræn fyrir samskipti  og táknræn fyrir það hvernig við hlúum að hinu minnsta –  sem verður vonandi hið stærsta.

Þetta er það sem Jesús er að tala um þegar hann segir að það sem við gerum fyrir þann minnsta gerum við honum. –

Kanínana

Að-skilnaður við kærleikann …

Þetta heyrði ég í gær:

„_______  hjálpaðu mér að fyrirgefa mér fyrir að nota __________ til að ráðast á sjálfa mig og aðskilja mig þannig frá kærleika þínum“ ..

Á fyrra strikið er hægt að setja  „Andi“   „Guð“   „Æðri máttur“  „Veröld“  eða hvað það er sem talar til okkar. –    Það er a.m.k. eitthvað afl sem er okkur vinveitt og  er máttugt. –   Á seinna bandstrikið setjum við t.d.  einhvern eða eitthvað sem er að gera okkur lífið leitt.  Allt frá persónu til sjúkdóms.  –    Má líka vera ótti við afkomu eða skort,   svo dæmi séu tekin.      Ég hlustaði á þetta á ensku,   en þýddi það fyrir mig og langar núna að deila því með þér –  svo ég skilji það betur 🙂 ..

Það sem þetta fjallar um er í raun að við erum að biðja um fyrirgefningu fyrir það að nota einhverja manneskju, sjúkdóm eða atburð sem afsökun til að elska okkur minna en við eigum skilið.    Til þess að líða verr. –

Segjum að við værum stödd í herbergi.     Í einu horninu stendur Guð með opinn faðminn og frá honum flæðir skilyrðislaus og óendanlegur kærleikur  sem við megum þiggja.      Í öðru horninu stendur   X  einhver aðili sem segir að við séum ljót og leiðinleg og okkur sé velkomið að þiggja orð hans/hennar.      Hvoru ætlum við að taka á móti? –  

Hver er það sem velur það sem tekið er á móti? –

sigur-kross

Þessi yfirþyrmandi tilfinning að vilja ekki vera hérna lengur ….

Þennan pistil skrifaði ég upphaflega  sumarið 2013.     Í janúar 2013 – langaði mig ekkert meira en að  stinga mér til sunds í  „Dauðahafið“ – og þá er ég ekki að tala um hið jarðfræðilega Dauðahaf,  heldur var tilfinningin að dauðinn væri sjór sem myndi taka mig og lina allar þjáningar mínar. –      Ég var nýbúin að ganga í gegnum það að horfa upp á dóttur mína,  í blóma lífsins – deyja, og  ég vildi bara hreinlega fara með henni.

 

Í titlinum stendur:  „Hérna“ ..  og „hérna“ er auðvitað þessi vist á Hótel Jörð.

En eftirfarandi skrifaði ég 2013:  

Ef þú hefur upplifað það einhvern tímann að vilja flýta fyrir, vonast eftir slysi, óskað eftir að eitthvað gerðist svo þú fengir bara „short cut“ á þetta allt saman – þá ertu ekki ein/n.

Þegar bjátar á, þegar okkur leiðist, þegar við finnum engan tilgang – þá verður þessi tilfinning oft sú sem er á toppnum.

Af fenginni reynslu veit ég að það sem vantar er innri friður.  Það er svo skrítið að innri og ytri friður hafa áhrif á hvorn annan.  Áhyggjur af fjármálum hafa áhrif,  áhyggjur af fólki, – að vera fjarri fólki, að hafa engan til að knúsa – eða einhver vill knúsa mann of mikið kannski?

Það vantar eitthvað jafnvægi,  yfirvegun, ró.

Eins og söngkonan sagði einhvern tímann þá er líkaminn verkfærið.

Okkur vantar því ekki verkfæri – heldur vantar okkur að nota og stundum að læra á verkfærið.

Verkfærið til að fá innri ró.

Tjá okkur, sjá okkur og hlusta ..

Veita athygli því sem við einu sinni var bara á óskalista og eigum í dag? – Er eitthvað svoleiðis í lífinu okkar?

Tónlist getur spilað stóra rullu í lífinu, hún gerir það í mínu og textarnir gera það.

Grunnurinn að þessum pistli var upprunalega skrifaður í júlí, en þá skrifaði ég:

Í morgun var ég sorgmædd þegar ég keyrði frá Keflavík og var búin að skila af mér barnabörnunum.  Ég veit samt að þau eru í góðum höndum hjá föður sínum og kærastan hans virðist vera þeim kær líka.  Þegar ég horfi á það frá óeigingjörnu sjónarhorni þá er ég ofboðslega ánægð með það.

Í útvarpinu kom svo fallegt lag að það var eins og mér væri gefin sprauta og mér líður ennþá eins og ég sé í vímu ;-) ..  notalegri vímu sáttar og fullvissu um að allt sé eins og það á að vera.

Gerum okkar besta með það sem við höfum,  „hérna“ – ekki sitja ein uppi með vanlíðan og hugsanir,  tjáum okkur við þau sem við treystum.

Það skritna er að þegar við erum búin að segja eitthvað upphátt þá verður það yfirleitt minna þungbært.  Það er þó best að segja það einhverjum sem er ekki of tilfinningalega tengdur því að hann gæti tekið byrðina þína á sig,  – ráðgjafar, sálfræðingar og fólk sem gefur sig út fyrir að vera andlegir leiðbeinendur,  já ekki gleyma prestunum og djáknunum,  er fólkið sem er gott að opna sig við og létta á hjarta sínu.

Alls konar samtök eins og Alanon, coda, AA, þar sem fólk talar og hlustar gera kraftaverk fyrir svo marga.   Þar er samhygðin svo mikil.

Samhygð – samhugur er það sem er svo gott að finna.

Já, ég sagði það – við erum aldrei ein.

Það er eitt af því mikilvægasta sem við þurfum að vita í þessum heimi þegar við erum með yfirþyrmandi tilfinningar – og sérstaklega í þeim dúr að vilja bara ekkert vera hérna lengur.

Það er alltaf einhver sem elskar þig,  ástæðan fyrir að ég skrifa þennan pistil er að ég finn að það eru svo margir sem glíma við sársauka og halda að þeir séu einir …  en nei, nei þú ert ekki ein/n ..  leyfðu traustinu á að betri tíð sé að birtast innra með þér verða stærra og meira en tilfinningunni að tíðin sé að þyngjast.

Tilgangur lífsins? –  Hversu margir hafa ekki pælt í honum,  en „surprise“  hann er gleði!  Ég er ekkert að tala úr tómarúmi, ég hef átt dimmar stundir og hef gengið í gegnum marga sorg og eina dýpstu sorg lífsins, það að missa barnið mitt. –  En hvert á ég þá að horfa? –  Í myrkrið eða ljósið?

Þrjú atriði sem hjálpa – ef við erum enn fær um að hjálpa okkur sjálfum:

1)  15 mínútna hugleiðsla á dag  (innhverf íhugun þar sem við virkjum þetta innra ljós)

2)  Útivera – rigning eða sól, þar sem við öndum djúpt og þökkum það sem fyrir ber.

3) Ekki lesa bara bækur,  heldur líka skrifa,  taka þér í hönd þína eigin tómu stílabók og lista upp það sem er virði í lífinu,  allt sem hægt er að þakka fyrir.  Við höfum alltaf eitthvað að þakka fyrir og þakklætið leiðir af sér gleði og hún fer hægt að rólega að aukast í lífi okkar.

4)   Horft upp og fram, – horfa út um gluggann ef við erum ekki úti. –  Trúa því og treysta að þarna úti  (auk þess sem er hið innra)  sé alheimurinn með þína verndarengla að veita þér athygli,  fylgjast með og elska þig, styrkja þig, vernda þig, veita þér innblástur o.s.frv. –

Umfram allt –  að leyfa þér að trúa að það sé alltaf einhver sem elski þig – Ég geri það,  annars væri ég ekki að skrifa þennan pistil.

75985_466203706726737_155458597801251_1954778_1509319669_n

Reiknum með því að allt fólk hafi farið í gegnum sársauka …

Ég hitti um daginn fullorðna konu, – sem sagði mér frá því að líf hennar hefði verið fullt af sársauka,  og svo sagði hún mér örlítið af sinni sögu,  en hún hófst þegar hún var barn og var tekin frá móður sinni. –    Aðra frásögn heyrði ég líka fyrir stuttu,   um líf ungrar konu sem var fullt af sársauka,  en hennar saga hófst m.a. á því að móðir hennar dó þegar hún var ungabarn og eins og í ævintýrunum fékk hún mjög illgjarna stjúpu og pabbi hennar var afskiptalaus (þetta er alveg Öskubuskumódelið – og ekki skrítið að Öskubuska héldi að líf hennar yrði betra með því að prins bjargaði henni – en þetta er er úrúrdúr). –

Sjálf hef ég upplifað alls konar sársauka,  – ég get ekki sagt að hann hafi hafist með dauða pabba,  þó það hafi verið stórt högg,  held það hafi verið fyrr,  eins og reyndar hjá okkur flestum.   Málið er að það þarf ekki endilega að vera eitt stórt áfall í bernsku sem lætur okkur finna til,  heldur alls konar orð og athafnir sem meiða – og láta okkur finna til.   Það eru hlutir sem valda okkur skömm og að við séum ekki endilega verðmætar manneskjur. –

Að sjálfsögðu er lífið ekki einn táradalur  – eða sársauki,  EN  hann er til staðar í einu eða öðru formi í bland við annað. –     Ég ætla ekki að fara endilega dýpra inn í sársauka eða skömm,   heldur hvernig við komum fram við hvert annað –  og kannski að við reiknum með því að flestar manneskjur séu særðar á einn eða annan máta,  og ÞESS VEGNA eru þær stundum grimmar,  vondar,  höstugar,  jafnvel ofbeldishneigðar.     Svo þarf það alls ekki að koma fram á þann máta,  heldur getur særð manneskja verið OFUR-elskuleg,  því hún veit hvað það er vont að finna til og gerir ALLT til að öðrum líði vel og fer að geðjast og þóknast af þeim orsökum. –

Bæði viðbrögðin eru „eðlileg“  viðbrögð  miðað við það sem hún hefur gengið í gegnum,  en eru samt röng.     Við megum ekki ýta undir svona hegðun,  þó við vitum að einhver sé særð/ur.   Einmitt ekki.   Hver og ein manneskja setur sín mörk, –   en þetta verður voðalega flókð þegar tvær særðar manneskjur mætast,  – og þar verður til vanhæfni í samskiptum. –    Fólk tekur hluti persónulega –  og sér oft sín eigin sár eða galla í viðmælanda sínum.

Til þess að samskipti geti orðið góð,  – þarf hver og ein manneskja að viðurkenna að hún er kannski enn að bregðast við sem sært barn,  í stað þess að bregðast við sem fullþroska manneskja sem upplifir sig verðmæta. –

Það sem kannski byrjar að breyta þessu öllu,  er meðvitundin um þetta:  „Awareness“  að vera sinn eigin áhorfandi og spyrja sig,  þegar við erum að bregðast við: “ Er ég að bregðast við af sársauka barns,  eða sem heil manneskja með gott verðmætamat?“ –

Það er oft talað um að einhver kunni að ýta á takkana á okkur, –  og þá má spyrja sig hvaða takkar þetta séu? –   Eru þetta ekki einmitt sársaukatakkarnir.     Það má kannski skoða að heila þá – og viðurkenna – „jú ég hef fundið til  oft – en kannski er ég að yfirfæra það sem sagt var í dag,  á eitthvað sem gerðist einu sinni,  og þá meiði ég mig.“

Hvað viljum við?   Við viljum gjarnan að fólk skilji okkur og það er oft eins og fargi sé létt af okkur ef að einhver þekkir það sem við höfum gengið í gegn um – OG þá gjarnan hefur upplifað svipaða lífsreynslu.    Það gerist oft í sjálfshjálparhópum  að einhver segir:  „Úff hvað ég er fegin að vera ekki ein/n“..

Nú kemur smá „prédikun“  ..    Það er einhver – eitthvað sem þekkir okkur SVO vel – og þekkir alla okkar sorg og alla gleði – og finnur til með okkur í hverri einustu taug,  hvort sem það er líkaminn eða sálin sem kvartar.

Munið þið eftir söngnum:  „Nobody know´s the trouble I´ve seen nobody knows but Jesus“..

Svo er það Davíðssálmur 23,   „Jafnvel þótt ég fari um dimman dal, óttast ég ekkert illt,
því að þú ert hjá mér .. “   Þessi „þú“  er auðvitað Guð –  og að Guð sé hjá okkur,  þýðir ekki bara að hann sé við hliðina á okkur,  heldur með okkur í ÖLLU,  sorg og gleði – og finnur til með okkur  og veit ALLT um okkur.

En svo getum við alveg munað eftir því, næst þegar við lítum í augu náungans –  hvort sem það er einhver nákominn eða bara afgreiðslumaður eða kona útí búð,  að þar búi saga, mikil saga og í henni sé einhver sársauki.    Þess vegna er svo mikilvægt að vera góð og gefa jákvæðar strokur,   því gott viðmót getur breytt heilum degi hjá þeim sem við komum nærri.   Þannig vinnur líka kærleikurinn –   sem er ofar öllu og besta lækning við sársaukanum.

12091407_10208128750474091_2519156810573685744_o