Að losna við ranghugmyndir…

Við þekkjum öll covid19 – þennan faraldur sem hófst 2019 og við vitum ekki hvar eða hvort endar. Faraldurinn er nú um allan heim.
Ef við hugsum okkur nú að hugmyndir og hugsanir smituðust eins og vírus. Ef þær ferðuðust með andrúmsloftinu og í orðunum sem „lentu“ á okkur og í okkar haus. Hvað ef við svo héldum bara að það væru OKKAR skoðanir og OKKAR hugmyndir.
Hverjar eru í raun okkar hugmyndir og skoðanir? Hvað af því sem við hugsum og ályktum er EKKI frá foreldrum, skólum, félögum, fjölmiðlum? –
Hvernig nálgumst við það sem við vitum og okkur er okkar „genuine“ hugmynd.
Ég heyrði lagahöfund segja frá því að oft vissi hann ekki hvort hann hefði samið lagið eða hvort hann hefði heyrt það, það væri erfitt að vita hvað sæti fast þarna í heilanum.

Sem betur fer eru flestar hugmyndir fallegar og innihalda fallega siðfræði og kærleika. En það er hugmyndafræði sem blossar stundum upp og verður að faraldri, eins og nasisminn varð í Þýskalandi. Fullt af fólki tók þátt í því og taldi það rétta hugmyndafræði. Það má kannski segja að það hafi „sýkst“? – Enn er fólk sem aðhyllist fasisma og nasisma. Kannski – ef réttar aðstæður væru fyrir hendi – og ég eða þú værum fædd inn í þannig þjóðfélag færum við að aðhyllast það sem okkur finnst hræðilegt í dag.

Í febrúar sl. fór ég að læra aðferð sem heitir „Access bars“ – og það snýst um að snerta ákveðna punkta á höfði fólks, þetta er orkuvinna og markmiiðið er að hjálpa fólki að losna við það sem því hefur verið kennt – sérstaklega varðandi dómhörku. Það er til þess að fólk sjái skýrar og eigi auðveldara með að nálgast sinn eiginn sannleika. Þetta hljómar pínku eins og töfrar, og það er rétt – fyrir mér eru þetta töfrar og ég kann í raun ekkert að útskýra það mikið betur.


„Ég drekk ekki eins mikið og hinir“ …

Ég held að 90%  af þeim vandamálum sem hafa lent inni á mínu borði séu tengd áfengisneyslu.   Stundum beint og og stundum óbeint.    Algeng „sena“ er að til mín kemur kona og kvartar undan fjarlægð eiginmannsins,  að hann sé í nánari „tilfinningatengslum“  við flöskuna en hana.   Kannski eru hjónin bara alveg hætt að tala saman,  nema svona „hvað verður í matinn?“ … spurningar –  þ.e.a.s. um praktíska hluti.

Við vitum flest hvernig áfengi virkar;   það breytir hvernig okkur líður.    Sumir drekka þegar þeim líður illa, kannski vegna þess að raunveruleikinn er leiðinlegur eða of erfiður.   Aðrir drekka til að „lyfta sér upp“ ..   skála með vinum eða vinkonum og verða „hress“ eða hressari.     Það eru til allskonar ástæður fyrir að „fá sér í glas“…
Það getur verið sárasaklaust – og bara mjög gaman og sérstaklega þegar við sjálf stjórnum því,  en það er verra þegar áfengið – eða guðinn Bakkus er farinn að stjórna.

Hvað gerist? –   Þú ætlaðir að fá þér 1 -2 glös,  en ert allt í einu orðin/n óstöðvandi og tekur endalaust við.   Verður drukkin/n  – skemmtileg/ur / leiðinlegur?   Fer eftir því hver fylgist með.    Dómgreindin er kannski farin hjá okkur sjálfum.   „Ha var ég full/ur?“ …  „Ég drakk nú ekki eins mikið og hann Halli / hún Sigga“ …   og við byrjum að benda á annað fólk til að taka athyglina frá okkur og eigin óstjórn.  –

Þetta virkar kannski saklaust –  á meðan við meiðum engan eða særum.   En svo er það þegar farið er yfir mörkin og við verðum veik, stjórnlaus, munum ekki það sem við segjum og gerum.    Keyrum kannski bílinn?  –
Alkóhólisminn verður hættulegur þegar við missum dómgreindina,  eins og að aka undir áhrifum.   Þá verðum við lífshættuleg.    Hann er líka hættulegur þegar að uppsafnaðar neikvæðar tilfinningar brjótast fram með alkóhólismanum og sá sem er undir áhrifum fer að öskra,  særa og meiða –  og svo berja eða slá.

Kannski er einhver sem er verri,  en það afsakar aldrei okkar eigin misnotkun á áfengi.

Þegar ég var ung keyrði ég bíl undir áhrifum áfengis.   Ég var á tjaldstæði og ég hafði drukkið minna en hin svo ég tók að mér að keyra á sveitaballið.    Ég man að ég keyrði mjög hratt og fannst það fyndið.   Ég skammast mín alla tíð fyrir þetta, –  það er ekki mér að þakka að ég drap ekki einhvern með þessu háttalagi mínu.

Hvað finnst mér í dag? –
Mér finnst að við eigum að fara varlega í að vera með áfengi í kringum börn.  Fullorðnir breytast þegar þeir drekka.  Sumir verða kátari – kærulausari,  aðrir verða daprari og grófari í hegðun,   en það verður alltaf einhver breyting.   Kannski upplifa börnin að mamma eða pabbi verða þreytt (timbruð) morgunin eftir djammið og finnst það óþægilegt.    Ofbeldi er oft fylgifiskur áfengisneyslu.
Í Danmörku tengist það „hygge“ að drekka áfengi.   En „hygge“  getur kannski breyst í andstæðu sína og orðið „ó-hygge“  eða óhuggulegt.

Fyrir tveimur vikum síðan ákvað ég að taka það alvarlega sem ég prédikaði, þ.e.a.s. að vera breytingin sem ég vildi sjá í heiminum – og ákvað að hætta að drekka vín.    Það er partur af því að vilja vera góð fyrirmynd.   Ekki bara eigin barna og barnabarna,  heldur mín eigin fyrirmynd.    Ég hef oft hugsað þetta,  en treysti mér aldrei alveg að „sleppa“  – og fannst eins og væri verið að taka eitthvað af mér.     Svo fattaði ég það að ég gat alveg eins sett sódavatn og sítrónu í fallegt glas og skálað í því.    Þetta var bara eitthvað félagslegt –  „að vera með“ ..     Ég er afskaplega þakklát sjálfri mér að hafa tekið þessa ákvörðun,  en ég þurfti að vera tilbúin – en svo er það mikill léttir.

Þarf ekkert að útskýra meira  – en langaði til að segja þér frá þessu.

skömm

 

Erum við hætt að hringja? …

Þegar ég var unglingur kvaddi ég vinkonur mínar, – hljóp heim og svo hringdi ég í mína bestu og við héldum áfram að tala.    Þegar boðið var í saumaklúbb hringdi maður á línuna og bauð.  Afmæliskveðjan var gjarnan að hringja í viðkomandi á afmælisdaginn, þ.e.a.s. ef maður var ekki boðin/n í afmælisveislu.
Við hringdum mikið – a.m.k. innanlands,  en verðskráin var þannig að ódýrara var að hringja í þá sem voru nálægt en þá sem bjuggu t.d. úti á landi (minnir mig) og fokdýrt var að hringja til útlanda.    Þá skrifaði fólk sendibréf,  þegar símtölin voru orðin of dýr.
Nú hefur hið rafræna tekið við.   Tölvupóstur og skilaboð með „messenger“  og  facebook.
Maður sendir afmæliskveðjur til vina og vandamanna – ég reyndar reyni að hringja a.m.k. í mína allra nánustu.    Að hringja verður því  „til hátíðarbrigða“ ..
Við erum pínku hætt að hringja,  … kannski er elsta kynslóðin ennþá þar.

Tímarnir eru breyttir –  og meira að segja hefur sms fækkað.   Skilaboðin koma í gegnum skilaboðaskjóðuna á facebook,  eða whatsapp eða hvað þetta nú allt heitir.

Kannski kemur að því að við getum bara sent hugboð og látum þar við sitja.

Þetta kerfi hentar mér vel,  mér finnst best að mæta fólki augliti til auglitis eða skrifa.  Það að hafa rödd í eyra –  er í þriðja sæti hjá mér.   Sérstaklega þykir mér þetta óþægilegt þegar ég þarf að hringja og fá þjónustu í Danmörku,  því ég skil ekki alltaf og ekki viss um að ég skiljist.   Ef ég skrifa,  er auðveldara fyrir mig að lesa svarið en bara að hlusta í símanum.

Er þetta afturför?

Ég  hef séð fleiri en einn facebook vin kvarta yfir því að allir væru hættir að hringja.   Ég held að því ætti ekki að taka persónulega.   Fólk hefur bara samband á annan hátt,  það sendir skilaboð eða skrifar eitthvað fallegt á síðuna hjá viðkomandi.    Ef við viljum enn halda sambandi í gegnum símtöl,  verðum við kannski sjálf að taka upp tólið og hringja í þau sem við söknum að heyra frá.

Ég man eftir góðum fyrirlestri sr. Sigfinns sjúkrahússprests,   en hann sagði að í stað þess að hringja í vini eða ættingja og fara að skamma þá fyrir að hringja ekki eða ala með þeim sektarkennd,  – og segja:  „Þú hringir aldrei“ .. að tala út frá hjartanu  og segja eins og er:  „Ég sakna þín“ ..  og kannski í framhaldi –  „mig langar að heyra röddina þína því mér þykir vænt um þig.“

 

phonecall_banner

Tölum aðeins um sorgina …

SORG  er yfirheiti yfir margar tilfinningar.   Eins og risastórt mengi sem inniheldur margar tilfinningar sem við flokkum oft sem neikvæðar, svo sem, doða,  reiði, söknuð, vonbrigði, vonleysi, depurð, máttleysi, afneitun, þunglyndi .. en sorgin á líka tilfinningar eins og von, þakklæti og sátt.

Við höldum stundum að sorgarferlið sé slétt og fellt .. og byrji með einni tilfinningu og færist svo yfir á aðra og endi bara í þakklæti og sátt.   Það er ekki min upplifun,  stundum geta allar tilfinningarnar komið á einum degi.

Fyrst hafa þær erfiðu þó oftast yfirhöndina – og maður trúir því ekki að maður komist yfir t.d. saknaðarpollinn.  Svo kemst maður uppúr og yfir og labbar á þurru í einhvern tíma,  en þá kemur kannski úrhelli og þá kemur nýr pollur,  þó oftast minni en þeir voru í fyrstu.    Maður hefur enga stjórn á því hvenær tilfinningarnar koma.     Það er þó ýmislegt sem getur „triggerað“ þær – eitthvað lag,  eitthvað sem er sagt – staður sem minnir á og svo framvegis.

Eitt dæmi um „trigger“ hjá mér – og að mér fannst veröldin grimm var þegar ég var send í jáeindaskanna til Danmerkur,  áður en hægt var að fara í þennan skanna hér á landi.   Skanninn var til húsa á Ríkisspítalanum í Kaupmannahöfn.    Eva mín dó á Ríkisspítalanum og mér fannst þessi bygging eins og ófreskja.   Mér þótti það óhugnanleg hugsun að fara sjálf og leggjast í skanna  – í sama spítala,  en það skrítna var að það var gott þegar upp var staðið.   Bara að mæta ófreskjunni! …      Þess vegna tel ég ekkert endilega betra að forðast að hlusta á lög sem minna á þau sem við höfum misst – eða staði sem tengjast þeim á erfiðan hátt, eins og mér fannst með spítalann.

Annað sem er mikilvægt við sorgina við missi okkar nánustu,  er að muna eftir þeim sem eru enn lifandi.   Að eftirsjáin eftir hinum dánu verði ekki það sterk að við getum ekki horft fram á við og á þau sem eru hjá okkur hér og nú í lifanda lifi.     Nota það að missa einhvern úr þessu jarðneska lífi,  til að minna okkur heldur á að sinna enn betur þeim sem við þó höfum hjá okkur og höfum enn tækifæri til að eiga í samskiptum við.

Meira ætlaði ég ekki að skrifa í dag …  en það er gott að muna eftir þessum „elementum“ sorgarinnar …  von, þakklæti og sátt –  því það eru hinir græðandi og heilandi þættir.

15178161_10210161959699233_5359295073652597802_n

Þreyta út af „engu“ …

Þegar við höfum sofið heila nótt – þokkalegum svefni,  ætlumst við til að vakna hress og til í allt – eða svona næstum allt.   En stundum vöknum við bara þreytt.    Það er stundum erfitt að útskýra það fyrir þeim sem hefur ekki upplifað það og finnst við kannski bara „löt“ ..      og að vera löt eða latur er oft eins og höfuðsyndin.
Pínku verkir hér og þar,  eymsli.    Alltaf leitum við skýringa og greininga.   Það gerði ég auðvitað á sínum tíma  (og fékk) – því ég er alin upp við að vera „dugleg“ og er reyndar hörkudugleg –  en dugnaður minn verður stundum þannig að það tekur mig marga daga að jafna mig á eftir.

Ég veit að í þessu er ég langt í frá ein.  Margt fólk upplifir „þreytu út af engu“ .. en auðvitað er alltaf ástæða,  en hún er kannski dýpri en bara að haf sofið illa.   Þreytan sem er í dag getur verið vegna einhvers sem gerðist fyrir löngu.  Þetta er bara uppsafnað.
Þegar við erum þreytt – þá þurfum við að hvíla okkur.

Mikið svakalega er gott að hafa tækifæri til hvíldar   ❤

WIN_20150213_231020

 

Hvað verður um barnið mitt?

Ég lá í stóru hjónarúmi í risherberginu í gamla húsinu okkar í Hafnarfirði,   barnsfaðir minn sofandi og barnið okkar lá á milli,  barnið sem bráðum yrði stóra systir tvíburanna sem ég bar í móðurkviði.   Ég hugsaði um stund hvað ég myndi vilja frysta þessa stund.  Það sem við lágum þarna öll fimm, örugg og saman.    Rúmið var eins og fleki á stórsjó,  en aðal málið var að við vorum öll á sama fleka og ég vissi að við vorum örugg.
En hvað yrði í framtíðinni?
Ég var ung móðir,  aðeins 24 ára – með þessar hugsanir.   Ég varð hrædd um börnin mín og við framtíð þeirra.   Hrædd við mótlæti, hrædd við sársaukann.    Sjálf hafði ég þurft að berjast fyrir sjálfri mér sem barn,  misst föður minn ung – dvalið á sumardvalarheimilum þar sem ég upplifði „survival of the fittest“ og ég varð svolítið á toppnum þar,  en leiddist samt að þurfa að hlaupa frá strákunum,   eða að þurfa að verja litla bróður minn eða önnur yngri sem urðu fyrir árás þeirra eldri.    Þetta var allskonar.

Núið:   Ég ligg ein uppí rúmi í risherbergi í smábæ í Danmörku.  Nokkrum götum frá búa barnabörnin mín,  börnin hennar Evu Lindar sem lá á milli og beið eftir að verða stóra systir.    Ég gat ekki bjargað henni,  enda var sjúkdómur hennar slíkur að enginn læknir gat bjargað henni,  en hún veiktist af sjalgæfum blóðsjúkdómi í desember 2012 og var úrskurðuð látin 8. janúar 2013.     Mín versta martröð varð að veruleika;  það að geta ekki verndað  barnið mitt.     Ég hef alla tíð verið „í ökkla eða eyra“ manneskja.  Ofverndandi eða fjarlæg.   Afskiptalaus eða gífurlega afskiptasöm um velferð barnanna.   Það er ekki til að vera stolt yfir og er eitt af einkennum meðvirkninnar.    Stundum hefur fjarlægðin verið einhvers konar sjálfsbargarviðleitni.     Ofurnæm,  líkamlega sem andlega  og ofurviðkvæm.    Það sem ég á við með ofurnæm t.d. líkamlega er að ég hreinlega meiði mig þegar fólk slær létt til mín,   það þekkir mitt nánasta fólk.    Ég þarf meiri deifingu þegar kemur að aðgerðum,  því annars finn ég til.   Það gerðist líka þegar tvíburarnir voru teknir með keisaraskurði.   Þá mistókst deifingin og ég fann þegar ég var skorin.   Sá sársauki er þó hjóm eitt,   miðað við hinn andlega sársauka við að horfa upp á veikindin og dauðann.


Ég ætla ekki að tala meira um mig,   heldur var ég að hugsa um mæður í dag.   Hvað hugsa þær á nýjum tímum,  við nýja heimsmynd.   Heimsmynd þar sem við erum smátt og smátt að venjast því að faraldur geysi um heiminn.   Heimsfaraldur þar sem tregða verður í samgöngum landa á milli,  þar sem ferðafrelsið er skert.     Þar sem við mannfólkið erum að vakna til vitundar að við erum hægt og bítandi að „drepa“ jörðina með mengun og misnotkun.    Hvernig verður heimurinn þegar börnin sem eru að fæðast í dag, verða fullorðin.    Verður sjónarsviðið eitthvað svipað og það sem við erum vön í dag,  eða eitthvað allt annað?
Við erum búin að sjá nasaþefinn af breytingum,  þar sem fólk ferðast með andlitsmaska – þar sem blómstrandi fyrirtæki skrælna vegna þess að það er ekkert fólk sem getur nýtt sér þjónustu þeirra.     Hvers er að vænta? –

Kannski er þess að vænta að við vitum ekki neitt.   Kannski er bara best að snúa sér öll að innhverfri íhugun og fara inn á við,   heim til okkar sjálfra og kenna börnunum að njóta sín í því líka.   Að kenna þeim að leita inn á við  að friði og gleði?   –   Að hið ytra breyti ekki öllu og að hafa ekki áhyggjur af morgundeginum,  eins og stendur í Biblíunni hinni umdeildu,   sem inniheldur samt svo mikinn vísdóm.    Það er svo róandi að leita inn á við og hugsa inn á við, –  hugsa vel um okkur sjálf,  næra okkur eins og við værum að næra móður jörð,   með góðri andlegri og líkamlegri næringu.    Og verða þannig breytingin sem við viljum sjá.

Hvað er svo það besta sem ég hef lært?    Frá því að vera ung móðir í Hafnarfirði yfir í að verða eldri móðir og amma í Hornslet?  –   Það er æðruleysið og æðruleysisbænin,  sem hjálpar í öllum tilvikum.    Það er bænin þar sem ég bið Guð að gefa mér æðruleysi – sem er logn í stormi.   Sem er innri friður – þrátt fyrir ytri ófrið.    Það er bænin þar sem ég bið Guð að gefa mér sátt við það sem ég fæ ekki breytt.   Að sætta mig við það sem jafnvel er óásættanlegt,  því að úr sáttinni sprettur hinn nýi vöxtur.    Það er bænin þar sem ég bið Guð um kjark til að breyta því sem ég get breytt.   Hugrekki til að stíga skrefið, jafnvel þó ég sé hrædd – og síðast en ekki síst er það bænin þar sem ég bið Guð að gefa mér vit til að greina á milli –  greina á milli þess að sættast við eitthvað og að breyta því.

Spurning foreldranna:  „Hvað verður um barnið mitt?“  ..  kannski er það mikilvægasta af öllu að gefa því gott atlæti  NÚNA,   styrkja það í að takast sjálft á við heiminn.   Við verðum ekki alltaf til staðar og við erum bara megnug upp að ákveðnu marki.    Barnið verður að fá að mæta heiminum eins og við sjálf fengum,  og ungarnir sem fjúga af stað, og þeir hafa vængi til að fljúga …. og svo er bara að treysta því að allt fari eins og það á að fara.   ❤

Guð gefi mér æðruleysi
til að sætta mig við það sem ég fær ekki breytt.
Kjark til að breyta því sem ég get breytt.
Og visku til að greina þar á milli.
(Reinhold Niebuhr

Þessi pistill er tileinkaður þessum tveimur sem voru í móðurkviði sumarið 1986.  Þessum sem hafa svolítið horfið í skuggann – þegar fókusinn fór á stóru systur sem fór til himna.   Tileinkaður Jóhönnu Völu og Þórarni Ágústi sem eru hugrökku börnin mín.      Þau eru núna að takast á við lífið og hindranir þess.
Ég treysti þeim og ég treysti heiminum fyrir þeim.

409500_4618684218869_1770856038_n

Verði MINN vilji .. eða hvað?

Ég gekk brosandi út úr Bónus á Laugavegi, með skínandi gula poka í skínandi veðri.   Hafði verslað fyrir yfir 12 þúsund krónur,  en ég átti von á saumaklúbbsvinkonunum og ákvað að gera vel.  Keypti auðvitað ýmislegt fleira.    Ég rölti síðan upp Laugaveginn í áttina að íbúðinni þar sem ég bý á meðan ég er í fríinu.   Til mín kom ungur piltur og spurði hvort ég ætti 300 krónur að gefa honum.
Heilinn fór í spuna;   „Hvað ætlaði hann að gera við peningana?“  –  Átti ég að spyrja? –   En svo fattaði ég það.  Mér kom það ekki við.  Það var ekki mitt að ákveða fyrir fullorðinn mann hvað hann ætlaði að gera við 300 krónur.    Kannski var hann að sníkja fyrir bjór og kannski fyrir strætó.  Mér kom það ekki við,  – ég gat bara alveg gefið honum  án þess að setja upp skilyrði fyrir því hvernig hann ætlaði að nota peninginn.
—  (Allt þetta hugsaði ég á 3 sekúndum)
Svo kom að því að ég svaraði  og sagði:  „Ég á ekki 300 krónur en ég á 1000 krónur og þú mátt eiga þær.“   Hann ljómaði og ég rétti honum seðilinn.   Kvaddi og sagði:  „Gangi þér vel – og óskaði þess í einlægni að þessum unga manni farnaðist vel.“ –

Hann kom ekki til mín til að biðja mig um að dæma sig, heldur bara að spyrja hvort ég gæti gefið honum peninga.   Það var mín ákvörðun að gera það.    Ég hafði engan rétt til þsss að ákveða fyrir hann hvað ÉG VILDI að hann gerði við peningana.    Gjöfin var án skilyrða og þannig er ástin líka.

Við viljum svo oft hafa vit fyrir fólki og stjórna hvað aðrir gera.  Við viljum að fólk sé skikkanlegt, sleppi áfengi, vímuefnum, – allri fíkn.   Auðvitað er það vegna þess að við elskum það.    En við verðum að átta okkur á því að við stjórnum ekki lífi annars fólks.  Fólk þarf elsku, væntumþykju, virðingu og fólk þarf að finna að við treystum því fyrir sjálfu sér.  Þannig – mögulega – öðlast það traust á sjálfu sér.

Það er því ekki „Verði MINN vilji“ –  heldur  „Verði Guðs vilji minn vilji“ ..  en Guðs vilji er alltaf það sem er best fyrir okkur. –    Treystum fólki og treysum Guði.

 

 

Allar sálir skipta máli … líka þær ófæddu.

Hefur þú fengið hugarfóstur?  –   og hvað ef þessi hugsun var um barn sem þig langaði að eignast? –    Kannski varð til sál við þessa hugsun,  sál sem varð aldrei að líkama, en var samt barnið þitt?  –     Stundum ná fóstrin lengra og fá líkama – og byrja að þroskast í móðurkviði,  en af einhverjum orsökum nær líkaminn ekki að þroskast eða er veikur og fóstrið deyr.   Sál þess deyr þó ekki.

Til hvers að eiga sálarfóstur – eða sálarbarn ef maður getur ekki notið þess?    Hvers vegna að ganga í gegnum sorgina þegar sálin fær ekki tækifæri til að koma í líkama í þennan heim.     Þessi sál fylgir okkur alltaf –   og verður kennarinn okkar.    Það er það sama um sálir og börn –  þau eru kennararnir okkar.
Í þessu lífi erum við stöðugt að þroskast, – við erum aldrei þau sömu í gær og í dag – og hvað þá á morgun.    Við þróumst og þroskumst.    Sálirnar þroska okkur – og „samskiptin“ við þær.    Þessi þroski getur verið mjög sársaukafullur,  sérstaklega þegar að vonir um barn í líkama  verður að engu.    Það verður fósturlát, ungbarnadauði, barn deyr … á hvaða aldri sem er.    Það verður alltaf þroski  foreldris  að missa barn.    Foreldri syrgir barnið –  jafnvel þó það hafi aðeins verið örlítil sál – eða jafnvel svo langt aftur að vera hugarfóstur.    Það syrgir það sem hefði getað orðið.    Syrgir draum um framtíð með þessu barni.
Stundum tekst foreldrum að hugga sig við að sálin er eilif og þeir finna fyrir barninu sínu – sál þess.    Þau ná jafnvel að þakka fyrir lkamann sem lifi stutt,  því þannig náðu þeir að finna eitthvað áþreifanlegt.
Hvað ef að við værum í fullvissu um að barnið – sálin lifði?    Það er jú talað um eilíft líf –  og huggunartexti útfaranna er „Ég lifi og þér munuð lifa“ ..
Jesús var hluti af Guði,  sama eðlis.  Hvað ef að börnin okkar eru hluti af okkur?    Sálir sem líkamnast – og sumar sálir sem líkamnast aldrei,  en eru samt börnin okkar.

Hvað ef að allir eiga börn –  en sumir bara „sálarbörn“ .    Sálarbörnin eru ekki þau sem við sjáum,  heldur bara hjálparenglar  sem sitja í aftursætinu þegar við erum í bíltúr – og sem eru hlaupandi um íbúðina /húsið – þegar við höldum að við séum í raun ein?

Er það ekki bara yndisleg tilhugsun?      Að vera mamma eða pabbi hjálparengils?

1a78b30a9b10bb354fd0fcdebadeea8e

Ljóðin mín

Á hverju kvöldi
hlusta ég
á nið öldunnar
í andardrætti mínum ….
Ég og hafið
förum að sofa
og verðum eitt..

JM 2017

Hamingjan hangir úti á þvottasnúru
Hún blaktir í vindinum
og það tekur í fúnar tréklemmur
sem hafa staðið af sér veturinn
Ég anda djúpt og hlusta
á lökin taka undir fuglasönginn
Mikið er gott að vera hér
við þvottasnúrurnar
þar sem hamingjan hangir
JM 2016

Rómantískt hugarflug
Við leiddumst út á gólfið
mér fannst ég reyndar svífa
tónarnir flæddu fram
úr hljóðfærunum
og líka úr hjartanu
við vorum í takt
á allan mögulegan máta
horfðumst í augu
djúpt inn í sálina
ógleymanlegt
og eilíft
Eitthað sem aldrei deyr
er það sem við áttum
í rólegum dansi
sem var okkar
og aðeins okkar
dýrmæt perla
í perlufesti
minninganna
JM 2014

JM 2016  …

Bleikur himinn
minnir mig alltaf á þig
klukkan tifar
lífið gengur
hjarta móður
leyfir sér að finna til
en um leið
að vera til
ástin mín
Eva mín
að eilífu

JM 2013

Að byggja sig upp á fordæmalausum tímum.

Titillinn vísar í það – að í stað þess að „nærast“ enn meira á fréttum af kórónavírus – að snúa vörn í sókn og mennta sig um það sem skiptir mestu máli,  um mannlega þáttinn!

Ég hef áhuga á að vera leiðbeinandinn þinn í að þekkja sjálfa/n  þig svo þú getir t.d. vitað hvað ÞÚ vilt  – en þinn vilji er ekki endilega vilji allra annarra í kringum þig  🙂  ….

Hvað geri ég best – og hvað finnst mér skemmtilegast að gera? –
Því er fljótsvarað:  Það er að kenna og deila því sem ég hef lært með öðrum í því markmiði að bæta heiminn. –

Það var á lokaárinu minu í guðfræði sem ég fór fyrst að heyra um meðvirkni – og mér var bent á að ég væri meðvirk.   Það var prestur sem tók mig í starfsþjálfun sem rétti mér bókina „Aldrei aftur meðvirkni“ – en ég eiginlega bara skildi ekkert í þessu og kannaðist ekkert við mig í þessum pakka –  og lagði bókina á hilluna aftur.   Þetta var árið 2002.
Svo var það árið 2011 að ég skráði mig á námskeið um meðvirkni í Skálholti – og þaðan var ekki aftur snúið,  vissulega frá Skálholti,  en ekki frá vitneskjunni.   Ég þakka endalaust að fá að læra um og skilja hvernig meðvirkni virkar í okkar lífi, hvernig hún er í raun eins og eitur.

Síðan er mikið vatn runnið til sjávar,  meiri lærdómur tekinn inn – og ég hef skrifað marga pistla  um efnið,  sá þekktast e.t.v.  „Meðvirkni er ekki góðmennska“ …

En til að gera laaaanga sögu stutta,  þá ætla ég að bjóða upp á námskeið á netinu – á facebook  í grúppu sem heitir bara NUM  ❤      (Námskeið um meðvirkni – og svo hjarta á eftir – og hjartað skiptir miklu máli – því þegar við erum mjög meðvirk skortir okkur oft þetta  ❤   eða sjálfsástina.

Nýtt námskeið um meðvirkni: Orsakir – afleiðingar – og hvernig við vitum hvenær við erum meðvirk og hvenær bara t.d. góð? –
Er meðvirkni stjórnsemi – eða er hún kannski umhyggja?
Hversu skaðleg er meðvirkni í raun?

Ég mun einnig blanda inn í umræðuna sjálfsstyrkingu og kvíðalosun – og bara allskonar ráðum til betri lífsgæða. 

Mér finnst best að tala inn í tímana eins og þeir eru, þannig að ég læt umhverfið svolítið ráða hvað verður á dagskrá á hverjum degi – tala inn í aðstæður hvern dag.

Námskeiðið byrjar miðvikudag eftir viku kl. 16:00 á íslenskum tíma. (Það er beina útsendingin – en hægt að horfa eftir á).
Það fer fram í fyrirlestrum í lokuðum hópi. Fyrirlestrarnir verða fjórir, 8. apríl – 15. apríl – 22. og 29. apríl.

Verð fyrir þetta námskeið er einungis 1400.- krónur 

Hvort sem þú ert að pæla í eigin meðvirkni eða annarra þá vertu velkomin/n. Alltaf gott að fræðast og maður getur endalaust á sig blómum bætt.

Vinsamlega sendu þátttökuósk á mig hér í skilaboðum eða á netfangið: johanna.magnusdottir@gmail.com

Ég mun, að námskeiði loknu, í lok apríl – bjóða upp á framhald sem verður sett upp á svipaðan hátt og grúppurnar sem ég var með hjá Lausninni, þar sem ca. 10 manns „hittast“ í 90 mín og þar verður gagnvirkt samtal í gegnum zoom fundarbúnað. (Segi nánar frá því í hópnum sem mun byrja).

Deilið gjarnan 

17499540_914738481996934_1047657613236719554_n