Þegar Jesús Kristur segir „Enginn er spámaður í eigin föðurlandi“ .. er hann að meina að hans nánustu, í borginni Nasaret, eru ekki alveg að kaupa boðskap hans. –

Það sama gerist oft í fjölskyldum.  Fólk getur verið búið að afla sér góðs trausts í starfi og út á við. En svo kemur það heim og þá er viðmót þeirra nánustu eins og það hafi ekkert álit á skoðunum eða hugmyndafræði þessa fjölskyldumeðlims. –  Þess vegna verður fólk líka oft óöruggast í kringum sína nánustu. –

Sjálfur meistari Eckhart Tolle, – sem er þekktastur sem höfundur bókarinnar „Mátturinn í Núinu“ eða „The Power of Now“ .. og hefur þess utan skrifað fjölda annarra bóka og er þekktur fyrirlesari,  segir frá því í einu viðtali þegar að hann fór að heimsækja foreldra sína.  Löngu eftir að hann viðurkenningu heimsins, má segja. –

Pabbi hans spurði:

„Ertu enn í þessu andlega bulli?“ – „Ekki enn kominn með vinnu?“ –   ..  en Tolle notar þetta til að sýna fram á mikilvægi þess að láta slíkt ekki koma sér út úr „stundinni“ – að halda áfram að dvelja í stundinni, en ekki fara í gamla farið og fara t.d. í vörn.

Það er skemmtilegt að bera þessar tvær sögur saman, – sögu Jesú frá Nasaret sem segir frá því þegar fólkið var ekki alveg að taka á móti þessu sem hann var að boða, og Eckhart Tolle´s sem lenti í þessu hjá föður sínum.

Við erum öll meistarar – meistarar í okkur sjálfum og það veit engin/n betur hver við erum eða hvernig við EIGUM að vera. –

Þess vegna er gott að hafa í huga að þessir miklu meistarar eru gagnrýndir af sínu heimafólki – og ekki metnir. –  Og það eru miklar líkur á að foreldrar okkar eða okkar nánunstu „fatti“ okkur ekki, t.d. þegar við erum að koma út úr skápnum sem við sjálf.

Hér er hlekkur á Tolle, – það er þess virði að horfa á þetta og læra líka viðbrögðin, – að dvelja í „The present moment.“ –

Hvað er að vera „langt niðri?“ –  Jú, líklegast er hér um að ræða „holuna“ sem ég kalla sem svo, en holan er akkúrat „langt niðri.“

Það er misjafnt hvað kemur okkur niður í þessa holu, það geta verið ytri aðstæður og hindranir, – en það geta líka verið innri aðstæður og hindranir.

Innri RÖDDIN.

Það er nefnilega hægt að tala sig niður.

„Hver þykist þú vera?“

„Þú átt ekkert gott skilið?“ ..

„Þú ert nú meira fíflið?…

„Af hverju gerir þú aldrei neitt nógu vel? ..

„Af hverju ert þú ekki eins og _______?“ ..

Þarf ég nokkuð að halda áfram?

Þetta er niður-rifs-röddin.   Og hvað rífur hún niður? –  Jú ÞIG – alveg niður í holu.

Þetta er kviksyndi neikvæðra hugsana, eftir því sem þú talar meira sekkur þú dýpra.

Hvað er til ráða?  Jú, ef að neikvætt sjálfstal kemur okkur niður, þá er spurningin um að fara að stunda jákvætt sjálfstal, ekki satt? –

Sú sem er einna þekktust á svið „Jákvæðra staðfestinga“ er kona sem heitir „Louise L. Hay“ og er komin á níræðisaldur.  Það er hægt að finna efni með henni á Youtube, eins og „101 Power thoughts“ – eða 101 hugsun máttar.   Og eins og þarna stendur þá er það málið, – að fá máttinn.  Um leið og við tölum upp, er komin viljayfirlýsing.

Ytri hindranir eru raunverulegar, – en við höfum val hvernig við tökum við þeim og hversu mikið vægi við gefum þeim. –  Ef glóandi kolamoli er lagður í lófa okkar, – er hann í upphafi eitthvað sem að okkur er rétt og þá ytri hindrun.  Ef við grípum um hann og höldum fast þá erum við sjálf farin að brenna okkur.    Ef að við aftur á moti sleppum kolamolanum þá sviður fyrst á eftir en síðan grær lófinn, ef við höfum brennt okkur.

Það er svo mikilvægt að sleppa, – í svo mörgu.  Sleppa kolamolanum og opna lófann og taka á móti heilun.

Let it go …

Kolamolinn getur verið táknrænn fyrir margt, – vondar hugsanir, – fólk sem heldur aftur af okkur – þannig að við erum „langt niðri.“ –

Það sama gildir með fólkið og kolamolann. Ef við höldum of fast í fólk sem er okkur óhollt þá brennir það okkur.  Þetta á líka við fólk sem á í sumum tilfellum „raddirnar“ í höfðinu okkar, – sem hefur hjállpað til við að búa til neikvæða orðræðu í okkar höfði. –

Við erum öll dýrmæt, hvert á sinn máta.  Það sem kemur okkur upp er að fara að þykja nógu vænt um okkur sjálf til að sleppa því sem meiðir okkur. –

Ef þig vantar „tæki“ til að fara upp á við – upp úr holunni, upp á við í hamingjuskalanum, þá er það eins og áður sagði – þetta jákvæða sjálfstal, – mjög öflugt tæki er kallað „fyrirgefning“ – og enn annað tæki – kallað þakklæti.  Við fókusum á alla okkar kosti,  þökkum fyrir það sem við erum, það sem við gerum,  sýnum sjálfum okkur samhug og fyrirgefum sjálfum okkur. –   Það eru mörg „stögin“ sem geta haldið niður loftbelgnum okkar sem vill svífa upp á við.   Í hvert sinn sem við þökkum erum við að létta lóðin. –

Við höfum öll eitthvað til að vera þakklát fyrir. –

Neikvætt sjálfstal kemur okkur niður og við verðum okkar eigin óvinir og árásarmenn.  Jákvætt sjálfstal kemur okkur upp og við verðum okkar eigin vinir og heilarar.

Það er kannski ekki tilviljun að hringar eru settir upp þegar fólk trúlofast, og/eða giftist. Hringur er tákn þess sem ekki er rofið.  Traust er ekki rofið.  Hringurinn heldur utan um tvo einstaklinga og þessir einstaklingar dvelja saman í hringnum. –

Það skiptir ekki máli hvort stendur hægra megin eða vinstra megin, – bara að það sé „innan hrings“ …

Ég heyrði einu sinni frásögu af presti, sem var að gifta. – Brúðarparið kom upp að grátunum –  þau höfðu víxlað þannig að hann stóð vinstra megin en hún hægri, en skv. seremóníunni átti það að vera öfugt. –  Presturinn beygði sig varlega að brúðgumanum og hvíslaði: „Hinum megin“ ..  Brúðguminn, sem var ekki alveg með á nótunum,  klofaði yfir gráðurnar til prestsins.  Mér er sagt að þetta sé sönn saga.  Og hún flokkast undir „prestabrandara“ – en það er pinku alvarleiki yfir henni,  þegar við hugsum út í það að þarna er komin „girðing“ milli parsins. –

Hvað ef að það táknar – að setja upp hringa m.a. að par lofar hvort öðru trausti? –  Hvað liggur í orðinu „Trú-lofun?“ – Jú „Traust-lofun“ –  Við lofum trausti.  Hringurinn er því loforð um hring og standa bæði „innan hrings.“ –

Hvað ef að það kemur tælandi rödd og hvíslar að öðrum aðilanum „komdu hinum megin“ – og án þess að hugsa lætur þessi aðili tæla sig út úr hringnum? – Nú eða bara hefur ekki meiri trú á sambandinu en að hann fer út úr því – fer yfir traustsgirðinguna? –

Hann hefur rofið sambandið, – rofið eiðinn um trúnað. –

Sá eða sú sem stendur eftir inní hringnum er sár, en stundum verður sársaukinn svo mikill að viðkomandi byrjar að ljúga að sér, – og segja jafnvel að makinn sé inní hringnum.  Trúnaðarbrestur er nefnilega það vondur að lygin er mildari en sannleikurinn.  En svo dembist hann yfir eins og köld sturta, eða bara heill foss og ef ekki er vaknað þá, þá – þegar við stöndum orðið ein eftir inní hringnum, –  þá förum við að meiða okkur. Brjóta á eigin trausti, eigin hjarta.

Gott hjónaband eða góð trúlofun gerist ekki utan hrings.

Ef að makinn þarf stanslaust að vera að „bregða sér í burtu“ – eða yfir .. þá er hringurinn brostinn.  Það þarf ekki gull eða silfurhringa,  til að vera í sambandi.  Það þarf hring traustsins. –  Hringarnir eru táknrænir fyrir traust samband.

Þeir verða meira og meira óekta í hvert skipti sem hoggið er í heiðarleiikann, hoggið er í traustið, hoggið er í virðinguna –  og verst af öllu þegar það kemur í ljós að ástin er ekki til staðar.   Ást makans til þín,  ást makans til sín og  ást þín til þín. –

Þessi hugleiðing er sprottin af meðfylgjandi mynd.  En það er alltaf gott að vita að sá eða sú sem helst ekki innan hrings, er í vanlíðan – skorti, og leitar þess vegna „út fyrir hring.“ –   Það er ekki þú – það er oftast sá sem fer sem er að leita að sjálfum sér, en í leitinni er hann í raun að flýja sjálfan sig.

Heiðarleiki við sjálfan sig er mikilvægastur, hvað ef að hjónabandið /sambandið er þannig að þið eruð bæði utan hrings?   Þá er sambandið tómt.

„All you need is Love, Love is all you need“ ..

Þar sem við höfum tilhneygingu til að raða vitlaust, þ.e.a.s. vitum ekki alltaf hvort er á undan eggið eða hænan, – teljum við stundum að eitthvað þurfi að koma á undan ástinni.  En ástin kemur fyrst.  Hún kemur alltaf fyrst, því hún er í okkur við fæðingu, og líka fyrir fæðingu. –

Sumt fólk heldur að þegar það er orðið glatt, þá geti það farið að þakka, en það er þannig að fyrst þökkum við og síðan verðum við glöð.  Fyrsta tilfinning er þakklæti og í kjölfar þakklætis kemur gleði. –   Fyrsta tilfinning er ást og í kjölfar ástar kemur vellíðan. –

Og hvað svo? –

Hvernig fáum við þessa ást? – Eigum við að sækja hana til einhvers annars? – Er það annað fólk sem á að gefa okkur hana? –  Nei, það er okkar eigin ást sem við erum að leita eftir, eða í raun rifja upp því hún er þarna inni, stundum pinku týnd okkur, eða hulin sjónum.  Við erum betlarinn sem situr á kassanum sem er fullur af gulli, en ef við kíkjum aldrei í kassann vitum við ekki að við sitjum á gulli. –  Ást er gull. –

Hvað blokkerar sjónina? –  Jú, það er þessi trú á að við þurfum að betla og við verðum svo svakalega upptekin af því að horfa út að við lítum aldrei inn. –  „Gef mér“ ..  segjum við þegar við erum nóg í sjálfum okkur. –

Hvað þá með ástarsamband? –  Raunverulegt ástarsamband er á milli þeirra sem vita að þau eiga gullið. – Hafa opnað augun (og hjartað)  fyrir eigin fjársjóðskistu.  Annað verður alltaf gallað og verður eigingjörn og óþroskuð ást. Óþroskuð ást er eigingjörn en þroskuð ást er óeigingjörn.

Það er gott að elska, vegna þess að þá finnum við fyrir ástinni í kroppnum. –
Annað fólk getur stuðlað að því með sinni ást, að þú uppgötvir þína eigin ást, alveg eins og einhver gæti hjálpað betlaranum við að kíkja í kassann og sjá gullið. –

En það er ekki nóg að vita bara af gullinu, vita af ástinni, það þarf að upplifa hana og njóta þess sem hún gefur. –  Ef við finnum ekki eigin ást, – sem er að elska okkur og þykja vænt um okkur sjálf,  er svo margt annað sem fer úr skorðum í lífinu.  Við reiðum okkur á að aðrir haldi kassanum opnum. –

Þess meira sem við skynjum okkar eigin uppsprettu ástar, verða aðrar tilfinningar ómerkilegri og minna ráðandi í okkar lífi.  Við verðum ekki eins reið, afbrýðisöm, pirruð o.s.frv.-  þegar við finnum fyrir eigin ást, því eigin ást veldur vellíðan og hamingju og þegar við erum hamingjusöm hafa ytri aðstæður minni áhrif, þó við losnum sjaldnast við það að þau hafi áhrif. –

Ástin er vöggugjöfin sem engin/n á eða má taka frá okkur.

Ást og ábyrgð eru nátengd.  Við (fullorðin og heilbrigð) tökum ábyrgð á okkar ást.  Lítið barn elskar sig skilyrðislaust, – til að byrja með – þar til við byrjum að dæma það, og segja því hvar það sé ekki nóg.  Barn getur ekki borið fulla ábyrgð og þess vegna bera uppalendur mikla ábyrgð, – ábyrgðina á því að barnið fái að viðhalda sinni eigin ást. –   En eftir að barnið vex úr grasi, ber það ábyrgð á sér, en þá þarf það líka oft að byrja að „hreinsa sig“ af ranghugmyndum um sjálft sig og verðmæti, – sem búið að „skíta það út“ með.   Það er búið að byrgja sýn þess og það þarf að brjóta niður veggi. Veggi sem einangra það frá sjálfu sér.  Þessir veggir eru byggðir með alls konar ofbeldi, – ofbeldi orða og ofbeldi tómlætis eða ofverndunar.  Þeir eru alls konar. –

Hver er þá tilgangur þessa lífs?  Jú það hlýtur að vera þetta verkefni að rifja upp ástina.  Að muna hver við erum.

Þegar einhver segir við okkur „Ég elska þig“  án þess að vera að biðja um það sama til baka, er það sönn og þroskuð ást. –  Ef það er sagt í þeim tilgangi að fá sama svarið til baka, er það eigingjörn ást. –   Það verður að koma frá okkur, af því að okkur langar að segja það, en ekki frá okkur af því að við erum að segja það til að geðjast hinum eða hinn hugsar „Gef mér“ ..

Þetta er súpereinfalt og súperflókið. –

Þegar við segjum „Ég elska sólina“ –  þá vitum við að hún svarar ekki með orðum, hún elskar okkur með að skína á okkur og hún hefur ekki farið fram á nein orð af okkar hálfu.  En okkur langar samt að segja það. –  Sama gildir um rigninguna, – eða hvað sem er.

Ástin er okkar eigin.  Hún þarf góðar aðstæður til að dafna, – eins og við sjálf. Það er áskorun að elska áfram, að loka ekki á ástina, þegar aðrir geta ekki elskað  okkur.  En missum aldrei trú á ástinni, – ekki frekar en okkur sjálfum. –

ÁST …

Ég rakst á góðan pistil í morgun eftir Maureen Healy, – og ætla að fá að láni lista sem ég fann þar um 10 verstu orð sem foreldrar segja við börn.  Það má að sjálfsögðu heimfæra það upp á afa og ömmur, – eða aðra sem umgangast börnin, en áhrif foreldranna eru yfirleitt mest, enda má segja þau komast næst „guðum“ í huga barns.  Ef ekki á að trúa foreldrum, hverjum þá?

Uppeldi eða ofbeldi?

Á námskeiði um ofbeldi, sem ég sótti fyrir mörgum árum,  heyrði ég fullorðna konu segja að andstæða uppeldis væri ofbeldi, og ég hef oft gripið í þá setningu síðan.  Orðið sjálft „uppeldi“ felur í sér uppbygginu – það að ala upp en ekki niður.   Ofbeldi,  er í raun bæling að bæla niður.  Hvað erum við að bæla við ofbeldi? –   Erum við ekki að bæla sál barnsins, eða bara hið hreina eðli barnsins þegar við notum niðurbrjótandi orð?   „Aðgát skal höfð í nærveru sálar.“

Að vera eða gera

Það er eitt sem er gott að gera sér grein fyrir, það er að það er munur á því að gera og vera.  Það er munur á að ljúga og vera lygari. –   Það tengist sjálfsmyndinni okkar, – og eftir því oftar sem við erum stimpluð með niðrandi orðum því dýpra samlagast það sjálfsmyndinni.  Barn sem er sífellt kallað vandræðabarn, – fer hægt og bítandi að trúa að það sé í sjálfu sér vandræði – og það er ekki langt síðan ég talaði við ungan herramann,  sem sagði mér það að hann væri vandamálið í fjölskyldunni. –   Pælið í því: „Ég er vandamál“ .. – Hvers konar grunnur er það að byggja á og hvernig er líðanin með þá sjálfsmynd? –

Listinn

Hér er svo listinn kominn og hann kemur „á hvolfi“  þ.e.a.s. orðið sem er í 10 sæti kemur fyrst og það sem er í 1. sæti yfir verstu orðin sem foreldrar kalla börn sín.  Það er eflaust álitamál hvort þetta eru 10 verstu orðin, en þau eru a.m.k. vond og við eigum örugglega einhver orð sem við gætum bætt á listann,  en hér koma þau s.s. í öfugri röð.  –

10.       GRENJUSKJÓÐA

9.         ERFIÐ/UR  (erfitt að gera til hæfis)

8.         AUMINGI

7.         VÆLIN/N

6.         ÓMERKILEG/UR  (ekki verðmæt/ur)

5.         VANDRÆÐABARN  (vandamál)

4.         OFURVIÐKVÆM/UR  (veiklunda)

3.         DRAMADROTTNING

2.         ÞRJÓSK/UR

1.         FREKJA

Notum uppbyggileg og andstæð orð

Höfundur greinarinnar bendir á að þessi orð eigi öll andstæður – og það sé mikilvægt að nota uppbyggjandi orð í stað þessara sem eru niðurbrjótandi, -í stað þess að segja: „Ekki vera svona mikil frekja“ – segja „Vertu sanngjörn/sanngjarn“ eða eitthvað álíka.

Lítum í eigin barm

Við höfum eflaust flest verið kölluð eitthvað af þessu, – og/eða notað þessi orð á börnin okkar eða annarra.  Það er a.m.k. mín reynsla, – og síðastliðinn laugardag gerði ég mig „seka“ um að kalla barnabarnið mitt dramadrottningu, þó ég hafi lofað sjálfri mér að gera það ekki, en það skiptir miklu máli að vakna til vitundar og ekki bara hugsa: „Já „hinir eiga að laga þetta“ – við þurfum að gera það öll.

“The voice of parents is the voice of gods, for to their children they are heaven’s lieutenants.” Shakespeare.

Ef smellt er HÉR er hægt að lesa  grein höfundar og meira um hana.

Lokaorð

Gott að hafa ofangreint i huga, – og eins og fram kemur, þá datt ég sjálf í eina af þessum gildrum nýlega – þó ég sé orðin mjög vel vöknuð. – Það lifir enn með mér að hafa verið kölluð „óhemja“ þegar ég var barn … og því miður notaði ég eitthvað af þessum orðum á mín börn í uppeldinu, en við lærum svo lengi sem við lifum, ekki satt? … Höfum í huga orðið „upp-eldi“ við erum að ala upp en ekki niður. Þessi orð eru ekki til upp-örvunar heldur til að stimpla og til niðurbrots.

Mig langar svo að taka það fram hér í „lokalokin“ að það skiptir auðvitað máli „hvernig“ orðin eru sögð, og viðmót okkar.  Það er ekki alltaf að orðin eru sögð í reiði – eða með leiðindum,  en orð hafa áhrif og orð geta orðið álög.

Hvert stefnir þú? –  Á hvaða leið ert þú? –   Hvað ef það væri nóg að segja: „Ég er á hamingjuleiðinni?“ –   Hversu satt er það á skalanum 0 – 10? –

Hvar ber þig af leið og hvað þarftu til að halda þig á leiðinni? –

Hvað ef þú þarft fyrst og fremst sjálfa/n þig? –  Er ekki aðalmálið að þú sért sjálf/ur á veginum? –  Hvað ef þú ert alltaf að hlaupa útaf til að redda öðru fólki inn á,  hvert ertu þá komin/n? –    Gætir þú verið sjálf/ur á veginum og lýst upp veginn svo annað fólk gæti séð þig og komið til þín? –

Þegar þú ert í essinu þínu, – með gleði, ást og frið í hjarta ferðu að lýsa öðrum. –  Ef þú byrjar að dimma ljósið þitt með áhyggjum eða ótta,  þá er lampi þinn daufari. –

Bjóddu fólki með þér í gönguna, – en ekki dragast inn á ógæfu – eða eymdarbraut þeirra sem þar vilja ganga. –  Ef þú sérð liggjandi manneskju við vegarkantinn, sem getur enga björg sér veitt, – taktu hana með þér inn á veginn og hjálpaðu henni. –  Þú getur lagt lykkju á leið þína til að sækja „týndar“ sálir,  ef þær vilja láta finna sig, þ.e.a.s. –   En þá er mikilvægt að rata aftur upp á veginn með þær,  en ekki týnast með þeim.

„Þó ég gangi um dimman dal óttast ég ekkert illt“ ..  (dimmi dalurinn er lífið okkar og dimman kemur af skugganum af yfirvofandi dauða).  Af hverju óttast ég ekki, – jú – Guð er með mér, – Guðsríki er í hjarta hverrar manneskju og hver manneskja er ljósvíkingur, – ef hún opnar hjarta sitt og trúir að hún eigi ljósið. –  Ég geng ekki ein – og þú ekki heldur 🙂 ..

Hamingjan liggur í því að vita að við erum aldrei ein, að við höfum máttinn og æðri máttinn, – bara ef við hættum að krossleggja hendur yfir hjartað, opnum faðminn – opnum hjartað og þannig tenginguna.

Hamingjan er hér – í þér.

Það er til eitthvað sem heitir „æskileg þyngd“ – alveg eins og það er til eitthvað sem heitir æskilegur blóðþrýstingur. –  Blóðþrýstingur kemur útliti ekkert við, en mataræði getur hjálpað til við að leiðrétta blóðþrýsting.  – Það sama á við um þyngdina, – mataræði getur hjálpað til við að leiðrétta þyngd. –

Einhver frávik – efri mörk – neðri mörk í blóðþrýsting eru væntanlega ekki svo hættuleg, og fólk er misjafnt.  Sumir eru frekar lágir alla ævi og sumir frekar háir alla ævi án þess að fara undir eða yfir þeirra eigin hættumörk.  Það sama gildir um vigtina.  Það er allt í lagi að vera léttari en meðalþyngd og þyngri en meðalþyngd á meðan það hamlar ekki heilsufari – eða lífsorkunni okkar. –

Þegar ég tala um lífsorku, þýðir það að við þurfum ákveðið mikið af þessu og hinu, heilsufarsllega séð, bæði andlega og líkamlega til að vera í jafnvægi orkulega séð.  Við þekkjum það að vera orkulaus, – og það er oft vegna lélegs mataræðis, nú eða við umgöngumst fólk sem dregur úr okkur orku. –

Til að vera heilbrigð og gæta að okkar lífsorku, – þurfum við bæði að hugsa um andlega og líkamlega næringu.

Þegar við nærumst getum við spurt okkur; – „Er þetta gott fyrir lífsorkuna mína?“ –   Í staðinn fyriir að vera í stanslausu hugsanamynstri um hvort við fitnum eða grennumst.  Það hugsanamynstur – er í sjálfu sér vont, því þá erum við meira að hugsa það út frá útlitinu, og þá hvernig aðrir sjá okkur m.a. –  Hugsum þetta frekar eins og við séum að koma jafnvægi á blóðþrýstinginn.   Markmiðið er jafnvægi og góð orka.

Það er mikilvægt að koma sér í rétta „stemmingu“ – og átta sig á því að forsenda þess að við veljum það sem er okkur gott er vegna þess að við elskum okkur og veljum heilbrigði frekar en að við förum af stað með þá hugmynd að við hötum okkur og þurfum að grennast, því að við séum ekki elsku verð öðruvísi. –

Líkaminn er farartækið okkar, – ef líkaminn er hraustur og hefur orku, þá getum við notið lífsins í mun ríkara mæli en ef hann er það ekki.  Það er því okkur í hag að ná jafnvægi.

Það er gott að vakna til vitundar í jafnvægi, – sem þýðir að vegurinn að markmiðinu er jafn góður og markmiðið í sjálfu sér. Um leið og við vöknum erum við komin á rétta braut – á rétta tíðni.   Við höfum valið farveginn, og bara með ákvörðuninni erum við komin á hann. –   Næst þegar við verðum svöng, og ætlum að stinga upp í okkur kókósbollu – þá getum við spurt okkur: „Er þetta að þjóna lífsorkunni minni og mér?“ –  Var ég ekki að lesa um að sykur væri eitur – jafnvel fíkniefni?“  –  Hvað ætti ég að bjóða mér upp á sem þjónar líkamanum mínum og lífsorkunni, sem stuðlar að því að ég haldist á veginum en fari ekki útaf honum,  því ég veit að þessi vegur er minn „hamingjuvegur“ – og hamingjan er leiðin en ekki ákvörðunarstaðurinn. –

Hugsanabreyting er allt sem þarf – þegar kemur að langa í betri heilsu, jafnvægi í líkama og sál. –  Það er hugsanabreyting hvernig við hugsum til okkar sjálfra, – þykir okkur vænt um okkur sem heild, – sem líkama og sem sál. Við erum sálir og eigum líkama.  Við þurfum líkama – holdið til að eiga jarðneska tilveru.  Verum væn við okkur sjálf því við eum væn, – og ræktum okkur til fulls, – þannig að við megum vera sem heilbrigðust, ekki of né van,  hvorki með háþrýsting né lágþrýsting.

Jafnaðargeð og jafnaðarlífsorka er markmiðið,  við erum verðmæt núna – og verðmæti okkar fer ekki eftir tölum á vigt – ekki frekar en það fer eftir tölum á blóðþrýstingsmæli, eða nokkrum tölum. –

Hlúum að þessu verðmæti – með að halda heilsu, með því að elska okkur núna og með því að elska okkur tökum við ábyrgð á eigin heilsu, eigin lífsorku og það er yndislegt markmið.

Lifum heil.

Ef þú vilt fræðast meira – vilt ná andlegu og líkamlegu jafnvægi – kíktu þá á þetta námskeið HÉRNA

Hvað ef við værum alltaf í falinni myndavél? –  Þá er ekki nóg að sýnast, heldur að gera og vera, HEIL.  Ekki bara vera góð þegar einhver sér til, eða þegar við höldum að einhver sjái til, heldur alltaf. –

Hugmyndin um Guð/alheiminn sem njósnara er ekki sérlega heillandi, – en um alheimsvitund, sem veit allt og skilur allt og vissulega fyrirgefur allt, – er áhugaverð.

Þegar við erum þakklát þá skynjar þessi vitund þakklætið, eins og húsmóðir sem fær þakkir fyrir matinn. –  Hún verður leið á þvi, til lengdar, ef að við tökum við matnum (jafnvel hrifsum) án þess að þakka fyrir hann, eða taka hann sem sjálfsögðum hlut.

Hvað ef að hvert einasta smáverk- smá-góðverk skiptir máli.  Líka þegar við vökum yfir litlu barni, með ælupest, og hugsum „ætli barnið viti hvað ég er að leggja á mig fyrir það?“ –  Jú, stundum hugsum við svoleiðis.  En það skiptir ekki máli hvort barnið viti það, ef að alheimsvitund veit það og þar sem við erum tengd alheimsvitund, að VIÐ vitum það. –

Verum því ávallt vitur og góð í okkur, gjörðum, viðmóti og hegðun. – Það er ekki ástæða til annars.  Við munum uppskera (að lokum) eins og við sáum! ..

Í sunnudagaskólanum sungum við …

Gættu að þér litla eyra hvað þú heyrir.
Gættu að þér litla auga hvað þú sérð.
Gættu að þér litli munnur hvað þú segir
Gættu að þér litla hendi hvað þú gjörir
Gætti að þér litli fótur hvar þú stígur
því að Guð vor himnum á horfir litlu börnin á …

Á tímabili fannst mér þetta röng skilaboð, að við þyrftum þetta „utanaðkomandi“ eftirlit, eins og ég minnist á hér að ofan. En nú er ég komin í hring.  Þetta er ekki eftirlit,  Þetta er spegillinn okkar.

Ef við gefum ást, endurspeglast ást alheimsins. –

Brosum framan í heiminn og heimurinn brosir við okkur. –

Lífið er spegill, – hvað sérðu í speglinum?

Þegar þú sérð ÁST ertu komin/n heim.

Guðs ríki er hið innra, – þegar þú speglar þig sérðu Guðs ríki.

Guðs ríki er ÁST.

Þessi pistill fellur í flokk „feel-good“ pistla – þar sem ég deili tilfinningum þeim að vera amma, og hafa barnabörnin í gistingu.  Barnabörnin mín eru þrjú, – Ísak Máni er elstur en hann er tíu ára, síðan kemur systir hans Elisabeth Mai fimm ára, og yngst er Eva Rós en hún er fjögurra ára.  Þau eldri eru börn Evu Lindar dóttur minnar og sú yngsta er dóttir Þórarins Ágústs, sonar míns.

Stelpurnar eiga það sameiginlegt, fyrir utan að vera bæði yndislegar blondínur, að þegar þær sofa uppí, eru þær eins og þyrluspaðar.  – Þess vegna á amma í fullu fangi við að breiða yfir þær sængina.

Eva Rós gisti í nótt, –  ég rumska um miðja nótt og ég hef mjakast nær kanti – en hún liggur þvert, og fæturnir uppi á maganum á mér. –  Ég rétti hana af og breiði yfir.  Þetta er endurtekið nokkrum sinnum, þar til í morgun – að ég er komin algjörlega útá brún í Drottningarrúminu mínu, – og lítill handleggur liggur yfir hálsinn.

Haldiði að ég hreyfi hana, eða mig? –  Nei! – Það er fátt dásamlegra en að hafa lítinn handlegg sem liggur um háls ömmu.   Svo ég frysti stundina og ligg frosin – þar til hún hreyfir sig næst 🙂 .. það er bara notó. –

Um leið og ég er að skrifa þetta man ég eftir einu „barnabarni“ í viðbót, – úff, hvernig er hægt að gleyma því, en það er hann Simbi (hundur) – „sonur“ Jóhönnu Völu, dóttur minnar – og eins og önnur „barnabörn“ fær hann að sofa uppí  (hann er bara lítill og fer ekki svo úr hárum) – en hann á það til þegar hann er þannig stemmdur að leggja framfótinn á öxlina á ömmu líka.  Annars er hans uppáhalds að sofa undir sæng til fóta. –

Sumir myndu segja, oj, ég læt aldrei hund sofa uppí, – en við höfum öll okkar, og mér finnst það æði – og eiginlega er best þegar það eru mörg börn og margir hundar og toppurinn er að hafa einn hrjótandi karlmann líka. –

En þetta var s.s. sunnudagspistillinn, bara á svona fjölskyldunótum og óska ég ykkur góðs dags, og góðrar viku. 🙂

Mynd tekin 2011  ❤

Að elska Guð – og náungann eins og sjálfan sig. Af allri sálu, af öllum mætti og af öllu hjarta. – Er það ekki kunnuglegt? –   Og er það ekki svarið við lífsgátunni?

Að elska – eða þykja vænt um sig og aðrar manneskjur eins og við erum og þær eru. –   Við verðum að byrja á réttum stað í völundarhúsi lausnarinnar. – Það er á upphafinu, – sem erum við sjálf. Við erum sköpuð i mynd skaparans, til að skapa okkur tilveruna. –  Við elskum skaparann (Guð – sem gæti líka bara verið „Being“ -eða tilveran) –  sem elskar okkur nógu mikið til að skapa okkur og þykja vænt um okkur með kostum og göllum, með verkjum og í vellíðan. – Við elskum okkur eins og sköpunin elskar okkur.  Þá komumst við áfram á næsta borð, sem er að geta elskað annað fólk, – og þegar að það finnur elskuna okkar, sendir það okkur orku til baka til að komast áfram. –
Vandamálið er að það eru send á okkur alls konar „ef“ og „þegar“  til truflunar, – og síðan eru það afsakanir – og hlutir sem eru eins og þungur bolti sem er í keðju, læstur við fætur okkar.  Lykillinn að þeim er líka trúin á þessa ást, trúa á mikilvægi þess að elska, – að þykja nógu vænt um okkur og elska okkur nógu mikið til að losa okkur við þessa fótafjötra efa, ótta og vantrúar. –

Hvað sem var, hvað sem er og hvað sem verður. – Munum svarið, lykillinn hangir um háls okkar, og liggur  því í hjartastað. –

Það er ekki nóg að vita af honum.
Notum lykilinn. –
Ást-undum.