Það er sumt sem við viljum ekki hugsa um.   Eitt af því er dauðinn.   Þessi endalok líkamans.

„Af jörðu ertu komin/n ….   Af jörðu skaltu aftur upp rísa.“ 

Hvað er það sem er af jörðu komið – og hvað er það sem rís upp? ..   Ég ætla ekki að fara dýpra  út í það hér í upphafi,  en þessa spurningu sem ég set ég fram sem hugvekju,   svara ég fyrir mig,   síðar í pistlinum –  en  það er líka gott að finna svörin sjálf – hvert og eitt fyrir okkur.

Það sem ég ætla að ræða er ekki bara dauðinn – þessi, jafnvel langþráði,  sem kemur þegar manneskja hefur lifað langa ævi og eins og stundum er sagt í útfararræðum „Er södd lífdaga“ ..   Ef við viljum ekki hugsa um dauðann,  eins og ég skrifaði hér að ofan,  þá viljum við ALLS EKKI hugsa um það sem kalla má „ótímabæran“  dauða.  Dauða barna,  dauða barna í móðurkviði,  dauða unglinga,  dauða ungs fólks „í blóma lífsins.“  –   Foreldra sem deyja frá ungum börnum,  o.s.frv. –

Ég var eins og aðrir,  vildi ekki hugsa þetta, en svo var ég þvinguð til þess.  Kannski fyrst þegar pabbi dó,  þegar ég var sjö ára,  – þá fékk ég að kenna á þessu óréttlæti lífsins,  dauða foreldris í blóma lífsins,  42 ára drukknaði hann á sólarströnd á  Spáni, frá konu og fimm börnum.   Ég er bara nýlega búin að fara í gegnum það í dáleiðslu – að ég upplifði höfnun.   Já, eins og pabbi hefði hafnað okkur  (systkinum og mömmu)  með því að „fara.“ –     Það er órökrétt,  en samt eitthvað sem setið hafði í mér í öll þessi ár. –

Ég kvaddi mína bestu vinkonu árið 2008 –  en  hún lést úr krabbameini,  eins og reyndar nákomin frænka og önnur vinkona síðar.    Allt ótímabært,  a.m.k.  miðað við  reglur eða lögmál okkar mannfólksins um hvenær dauðinn á að koma.    Miðað við okkar reglur eigum við að fara í réttri röð.    Þau sem koma á undan eiga að fara á undan.   Þannig er það í okkar huga, en eins og við vitum er það bara ekki þannig,   þannig virkar ekki lífið ……. og ekki heldur dauðinn.

Stóri skellurinn – kjaftshöggið –  í mínu lífi voru veikindi og dauði dóttur minnar áramótin 2012/2013   Aðdragandinn var svo erfiður að ég fæ ennþá „flashback“  myndir frá spítalanum og öll örvæntingin sem ég og við aðstandendur hennar upplifðum þegar heilbrigðisstarfsfólk var að reyna sitt besta til að bjarga henni, en ekkert gekk.   Jú, það gekk smá –  við eygðum von,  og endurtekið var vonin glædd,  og aftur .. þar til hún slokknaði alveg.
Dauðinn kom samt –  næstum eins og blessun,  miðað við það sem á undan var gengið.  Já, skrítið að skrifa þetta og segja upphátt,   en  grimmur aðdragandi varð til þess að manni fanns dauðinn lausn.   Þegar ég heyri í fréttum að einhver hafi dáið – og ekkert þjáðst,  þá hugsa ég oft: „mikið er það gott“  – en um leið minnir það mig á  að svoleiðis var það ekki hjá stelpunni minni,  OG okkur ættingjum,   því það að horfa upp á þau sem við elskum veik og  í vanlíðan er líka þjáning,  mjög mikil reyndar. –   Vanmátturinn verður varla meiri.

Það eru samt – ljósir punktar við að fá að kveðja á þennan máta.   Að okkar nánasta sé ekki hrifið burt „á snöggu augabragði“  eins og segir í ljóðinu –  og það er tækifærið til að kveðja – tækifærið til að segja það sem var ósagt.   Það tækifæri fékk ég,  og fyrir það er ég ævinlega þakklát og þó að þetta hafi verið verstu vikur lífs míns,  voru þær líka – ekki bestu – en samt eitthvað gott og ljós í þeim.     Við Eva göntuðumst og gerðum grín að starfsfólkinu – svona þegar hún var „uppi“  eða vel verkjastillt,   við töluðum um ástina og lífið og það sem skipti máli í lífinu. –    Þessar tvær vikur voru e.t.v. stærsti skóli sem ég gat fengið og dóttir mín þess vegna minn besti og stærsti kennari.       Þetta var „námskeið“  – eða vegur sem ég valdi ekki,   en  ég lærði samt mikið og er enn að læra. –

Eva er enn að kenna mér  (og okkur öllum sem hún elskaði og elskuðu hana). 

Eva sagði orðrétt:  „Það verður allt í lagi með mig en þið munuð gráta“ ..      Þessu mun ég auðvitað aldrei gleyma.   „Það verður allt í lagi með mig“ ..    Hún var ekki bara að segja þetta um sjálfa sig,  heldur öll þau sem deyja.    Það er auðvitað ómetanlegt. –

Nú hef ég notað orðið „dauði“ og „deyja“  margoft  en í Biblíunni stendur að það sé enginn dauði,  og  svo er það þetta með upprisuna.  –  Þá erum við komin aftur að spurningunni:  „Hvað er það sem rís upp?“ –   Ég svara því að það sé sálin – þessi ódauðlega og eilífa. –

Og nú komum við að fyrirsögninni:

„Allt líf er þakkarvert,   hversu stutt sem það varir“ ..

Um leið og líf kviknar í móðurkviði  – er það orðið eitthvað fyrir einhverjum.    Það er orðið líf fyrir mömmu og líf fyrir pabba og svo kannski afa og ömmu – systkini – frænkur – frændur  o.s.frv. –

Ég hef verið þvinguð til að hugsa þetta með lífið í móðurkviði –  sem „deyr“  eða fer og þá kemur upp spurningin: „Til hvers?“ ..     Er tilgangur með þessu lífi? –    Er hægt að þakka þetta líf? –   Var þetta eitthvað líf?

Sál þessa lífs,   þessara sálna – er jafn stór og sál þess lífs sem lifir í 100 ár hér á jörðunni.   Það er s.s. ekki lítil sál í litlum búk,  heldur stór.    Þess vegna hefur þessi sál áhrif á þau sem eru henni tengd og hún mun ALLTAF verða til staðar.     „Það er enginn dauði“ ..   Þau sem hafa misst litlar manneskjur,  lítið barn í móðurkviði eða bara nokkurra daga – mánaða eða ára,  VITA að þessar sálir eru stórar.   Þau eru ekki síður kennarar en Eva mín var kennari fyrir mig.   Hún lifði í 31 ár  í sínu jarðneska formi og var stórkostlegur kennari og þess vegna er ég þakklát.

Hvað vilja sálirnar –  þessar sem eru umvefjandi kenna okkur? –    Börnin okkar sem eru farin?  –    Þau vilja kenna okkur að við höfum alltaf eitthvað til að vera þakklát fyrir,  þau vilja kenna okkur að vera ekki hrædd,  og að gera allt á forsendum kærleikans en ekki óttans.    Þau vilja kenna okkur  að lifa ekki í eftirsjá  – vegna þess að þá sjáum við ekki það sem er í kringum okkur NÚNA –   kannski eitthvað eða einhver sem við erum ekki að njóta vegna þess að við erum svo upptekin við að horfa á það sem gerðist.  –

En ef við lítum upp og allt í kring,   þá megum við vera þess fullviss að „kennararnir okkar eru ekki farnir lengra en eina hugsun í burtu.   Hvað tekur langan tíma að kveikja hugsun?

Það hefur bæst í minn kennara hóp á síðastliðnum vetri,  en það voru ungar manneskjur sem ég „kynntist“  eftir að þær voru dánar.    Já,  mér var falið að jarðsyngja þær.   Ungan mann fyrst  og síðan barn sem var andvana fætt. –    Þó ég hitti þetta fólk ekki í jarðnesku lífi,  eru þau „ljóslifandi“ fyrir mér  –  þau eru lifandi fyrir mér  VEGNA þess að sálin deyr ekki.    Það er það sem átt er við með  „Það er enginn dauði“ ..  Þau eru líka lifandi fyrir mér vegna þeirrar ástar sem ég sá að fjölskyldur þeirra báru til þeirra,   þau lifa í sínum ættingjum.    þessu fólki hef ég líka tengst að eilífu,  vegna þeirra.

Lífsins skóli er erfiður og við sem höfum gengið í gegnum það að horfa á eftir fólkinu okkar í dauðann –  líka þeim sem okkur hefði fundist eiga að fara á eftir okkur, –  við erum  að læra.     Í lífsins skóla,  eins og öðrum skólum,   stöndum við okkur misvel.   Ef við skiljum ekki lífið og dauðann,  eftir að hafa gengið í gegnum svona erfiða lífsreynslu og skiljum ekki að lífið hlýtur ekki okkar eigin lögmálum eða reglum, –   þá höfum við kannski ekki alveg náð þessu. –

Jesús var búinn að ná þessu.

„Ég lifi og þér munuð lifa“   ….    Jesús „dó“ fyrir löööngu síðan en hann er enn að, –  okkar fólk er líka að!       Það er ekki aðeins minning  sem lifir  –  það er svo margt annað,  sumt óskiljanlegt – en leyfum okkur að finna fyrir gleðinni yfir lífinu,   þrátt fyrir „svokallaðan“  dauða,   því fólkið okkar hefur sigrað dauðann …

Þakkir fyrir líf þeirra –  hið eilífa líf.

(Allt sem hér er skrifað – kemur til mín á einn eða annan hátt)  –  Ég vona að ekkert af því sem ég skrifa meiði einn né neinn,  ég skrifa mína reynslu,  kannski er þín öðruvísi).

❤

Ég hlustaði á viðtal við Stefán Karl, og hann sagði nokkrar góðar setningar – í raun mjög margar,  en það sem stendur eftir hjá mér er aðallega tvennt:   „Að skapa minningar“  og „Lífið er núna“ ..     Þær tengjast þessar setningar,    því minningarnar verða til í núinu – eða á núinu. –

Allur tími skiptir reyndar máli –  líka þessi sem skapar enga minningu,  – þar sem við bara slökum á og hlöðum batteríin til að geta  t.d. á morgun   farið í ferðalag með fjölskyldunni eða haldið matarboð.

Ég hef stundum verið í stressi þegar ég er ekki að gera neitt að ég sé að missa tímann frá mér. –    Þegar ég er ein hef ég hugsað að ég ætti að nýta tímann betur og vera meira með vinum og/eða fjölskyldu.  –    Það er svolítið af svipaðri ástæðu og hjá Stefáni Karli, – vegna þessa blessaða krabbameins sem er undirliggjandi og maður veit aldrei hvort eða hvenær brýst fram aftur. –      (Það kom fyrst 2008 og svo aftur í árslok 2014 og fjarlægt 2015).    Það eru því komin liðlega tvö ár sem ég hef verið laus.

Á ég að flýta mér að lifa?   Hvað er að lifa?     Er það endilega að gera svakalega mikið? –  Sjá allt Ísland eða sjá allan heiminn? –     Hitta fullt af fólki?

Að lifa hlýtur að vera að NJÓTA  –  að njóta stundarinnar og NÚSINS.  Ekki vera að berja sig niður fyrir að vera ekki að gera eitthvað – eða ekki að hitta einhvern. –    Best er hugsunin:  „Allt er eins og það á að vera“  ..   því hún jarðtengir mann og tengir okkur þannig einmitt við Núið.     Það er ekki þegar og þá sem við lifum.   (Þegar við förum í frí þá lifum við,  eða þegar við hittum þennan þá lifum við).

Að lifa núna er að njóta augnabliksins.  NÚNA.

Eiga fallegar hugsanir í núinu og treysta svolítið að allt annað komi eins og flæði.
Rétta úr krepptum hnefa –  opna lófann og segja:

TAKK  ❤

Lífið er ein stór minning – sem er þegar sköpuð – svo er bara að njóta.

Það er engin heilun sem næst með ásökunum.    Það þýðir ekki að það séu til orsakavaldar að því hvernig við erum eða hvað við gerum,  en þá er ágætt að skoða þessa orsakavalda og hvað við getum gert varðandi þá.

Segjum að við höfum alist upp við alkóhólisma,  jafnvel mamma og pabbi bæði hafi verið alkóhólistar.  –   Eigum við,  fullorðin,  að ásaka þau? –   Breytir það einhverju fyrir okkur.  Flytur það okkur áfram upp á næsta plan – hærra hamingjustig? –  Væntanlega ekki,  EN það þýðir frekar að við getum gert okkur grein fyrir því úr hvernig umhvefi við komum,  – og þó við höfum í raun verið varnarlaus gagnvart þessu sem börn,  eða jafnvel búð til varnir sem breyttu okkur –  (eðlileg viðbrögð við óeðlilegum aðstæðum)   þá þýðir ekki að sakast við það lengur,   því við breytum ekki fortíð. –

Þess vegna,  er gott – í stað þess að fara í ásökunargírinn og viðhalda þess vegna einhvers konar barni sem er sært af foreldrum,   að taka ábyrgð sem fullorðnir einstaklingar og  hugsa „hvað get ÉG gert?“ ..   Get ég núna tekið völdin í mínu lífi?  Eru aðstæðurnar breyttar? –   Hver ber ábyrgð á mér sem fullorðnum einstaklingi? –   Vissulega eru það ekki lengur foreldrarnir,   en ef við myndum halda fast í ásökunin  þá værum við að viðhalda þessu gamla mynstri og gera þeirra vanvirkni og sjúkdóm að okkar. –

Þarna þarf að sleppa tökunum –  ekki ásaka, heldur bara skilja og halda áfram. –

Þetta var eitt dæmi.     Svona er líka í samböndum fullorðinna einstaklinga.   Hvað ef að við erum í sambandi með ofbeldisfullum einstaklingi? –    „Það ert þú sem meiðir og það er þú sem gerir lífið mitt óbærilegt“ ..    myndum við segja við þann einstakling, er það ekki?  – A.m.k. í huganum.    En ef við lítum í eigin barm og spyrjum;  „Hvað veldur því að ég er í sambandi með ofbeldismanneskju?“   ..   Þarna væri auðvelt að stökkva yfir í aðra ásökun og það er sjálfsásökun.    „Ég á kannski ekkert betra skilið?“ ..  Eða:  „Ég er nú meira fíflið að láta bjóða mér þetta“ ..      Verður bati úr þessu? –    Nei,  vald ofbeldismannsins eykst  (þetta vökvar hans vanvirkni)   og sjálsásökun og skömm minnkar okkar eigið vald og gerir okkur veikari,   þannig að við verðum oft föst í svona sambandi.    Það er ekki fyrr en ásökunum linnir að batinn hefst.   Ekki ásaka NEINN,  bara skilja.    Yfirleitt eru einhverjar orsakir fyrir því hvernig ofbeldismaður hegðar sér,  og það eru líka orsakir fyrir því að einhver  tekur við ofbeldinu,  og kennir jafnvel sjálfum sér um. –    En ef við tökum ásakanir út – og hugsum bara  „hvað á ég skilið?“   Þá er það vissulega ekki ofbeldi.  ENGINN á það skilið.

Alveg eins og barn alkóhólistanna tekur valdið og ábyrgðina í sínar hendur þegar það er orðið fullorðið – vegna þess að það veit að foreldrarnir hafa það ekki lengur,   þarf manneskja í ofbeldissambandi að taka ábyrgð og vald á sínu lífi í sínar hendur.    Þess vegna þarf að segja – hingað og ekki lengra,   – fara úr sambandinu eða  óska eftir þriðja aðila til að ræða hvort hægt er að laga þetta vonda samskiptamynstur.    Í stað þess að sitja kyrr og ásaka,    þá þarf í raun að GERA eitthvað.

Ef bíllinn okkar er bensínlaus – þá er alveg sama hversu lengi við sitjum og skömmumst yfir því að makinn hafi gleymt að setja bensín á bílinn,  eða við sjálf.  Bíllinn mun ekki keyra.

Ásakanir  koma okkur ekki áfram,  þær geta hins vegar grafið okkur dýpra og fastara í eitthvað kviksyndi – og þá verður enn meira átak að komast upp úr þegar við loksins hættum!!  –

Hún er svolítið kaldranaleg þessi mynd sem fylgir með – en segir samt í stuttu máli það sem hér stendur að ofan.   Við höfum oft ekki val um það hvað hendir okkur,  en við höfum val um viðhorf.    ❤

Það er hægt að öfunda annað fólk ef því gengur vel,  en það er líka hægt að samgleðjast því.     Það að „ganga vel“  er reyndar mjög teygjanlegt og afstætt.  Það að ganga vel hjá einum er ekki endilega það sama hjá hinum.   Það er svona „miðað við“  eitthvað.  –
Fyrir suma er það að ganga vel að hafa heilsu,  en á meðan fyrir aðra þarf eitthvað svakalega mikið utanaðkomandi eins og að eiga mikið af peningum eða eignum.    Það er „ÞÁ“ sem gengur vel. –

Svo er annað.   Við „toppum“  á mismunandi tímum.     Stundum gengur vel hjá henni Siggu eða honum Óla – eða einhverjum – en fyrir ári gekk bara allt á afturfótunum hjá þeim.   Það er kannski pínku auðveldara fyrir suma að samgleðjast þeim þegar fer að ganga betur,  en þeim sem alltaf hafa verið „heppin“ ..    en enn kemur þetta með afstæðið inn í.
Þó að einhverjum virðist ganga vel – svona út á við –  þá er ekkert víst að viðkomandi sé svo sáttur og glaður í hjartanu,  þannig að kannski er hann bara ekkert öfundsverður? –

Í þessu öllu held ég að það sé best að líta bara í eigin barm og spyrja sig:  „Hvað er velgengni í mínum huga?“ ..      Kannski liggur svarið í spurningunni? –   „Í mínum huga“ .. Er velgengni kannski hugarfarslegur hlutur? –

Hvað ef að okkur líður vel mitt í stormi? –   Mitt í efnahagskreppu sitjum við og lesum bók við kertaljós og líður vel,   gengur okkur þá vel? –

Ég held að hugarfarið sé lykillinn að velgengni –  og um leið og við förum að öfundast út í náungann setjum við í bakkgír, –  okkur gengur ekki vel á meðan við getum ekki samglaðst   eða amk verið svona þokkalega hlutlaus,   því við vitum í raun ekkert hvað felst í þessari velgengni hans. –

Það „gengur“ vel … það er eitthvað sem gengur ..  það tikkar,  það er á hreyfingu,  það er lífið.  –

Það var mikið áfall þegar ég fékk að vita að fæðingarbletturinn sem hafði verið fjarlægður af öxlinni minni var í raun „hættulegasta tegund húðkrabbameins“  (eins og læknirinn orðaðið það).  –     Ég var ein og ég fór út í bíl og keyrði eins og ég væri drukkin.

Það ætti eiginlega að bæta því við í umferðalögin,  að eftir að fá að vita að maður er með krabbamein,  þá þurfi að líða einhver x tími áður en fréttin er farin úr blóðinu.   Eða alla veganna dofnar!  ..

Orðið krabbamein er svo gildishlaðið að auðvitað hélt ég að ég myndi ekki lifa lengi eftir þessar upplýsingar.   Það kom svo í ljós að krabbameinið var staðbundið og á yfirborðinu,   og var hægt að ná því öllu burtu í aðgerð númer 2,  sem var gerð af lýtalækni,  sem jafnframt sagði tvær gullnar setningar:

“ Í kirkjugörðum heimsins hvílir ómissandi fólk“ –  það var svarið þegar ég sagði honum að ég gæti ekki sleppt því að mæta í vinnuna – en var þá aðstoðarskólastjóri í Hraðbraut.

hitt var:

„Óttinn getur gert þig veikari en krabbameinið“ ..    þegar hann sá angistina í augum mér sko…

Þetta var gott veganesti og ég hef oft gripið til þess.   Ég var svo bara nokkuð róleg næstu árin og hafði eiginlega gleymt því að hafa verið einhvern tímann með krabbamein, –  þegar ég haustið 2014  fór að finna fyrir bólgnum eitlum fyrir ofan viðbeinið,   eða eiginlega í hálsi.   Tengdi það ekki alveg við að þeir voru aðeins 10 cm frá skurðinum,  eða kannski vildi ég það ekki.    Á þessum tíma hafði ég gleymt fleiru,   eða þessu með ómissandi fólkið.  Ég dró það að láta kíkja á bólgnu eitlana  fram í desember – en ég hafði alla veganna fundið fyrir þeim í byrjun nóvember. –

En svo fóru hjólin að rúlla,   eitlarnir voru fullir af sortuæxli – þessir tveir.   Til að gera langa sögu stutta fór ég  í ástungu,  skanna,  – svo í jáeindaskanna í Danmörku – svo í aðgerð þar sem hinir sýktu eitlar voru fjarlægðir   – þá var komið fram í mars.    Það góða sem kom út úr jáeindaskannanum var að  þetta var staðbundið við þessa tvo eitla,  en einhvern veginn höfðu krabbameinsfrumurnar ferðast frá upprunalega æxlinu í eitlana,  þess vegna var ákveðið að geisla svæðið í kring,   til þess að reyna að drepa þær ef þær væru þarna í kring.    Vonandi hefur það heppnast,   það eru komin tvö ár síðan ég var í geislum!  🙂 ..    EN  áður en ég fór í jáeindaskannann þá fannst mér eins og ég væri að kveðja.   Ég hringdi í vinkonu mína í Danmörku og vildi hitta hana,  en hún var eitthvað upptekin og ég þrælmóðguð hugsaði: „Veit hún ekki að hún fær ekki annan séns?“  .

Ég held að með reglulegu millibili – fáum við sem erum með krabbameinsgreiningu svona „panik – attack“   – eins og við séum að fara.   Og sum eru vissulega að fara,  þegar að horfurnar eru verri.  –

Hverju breytir það að vera flokkaður með 50 % lífslíkur næstu 5 árin? –    Hvað er „venjulegt“ fólk með miklar lífslíkur næstu 5 árin?  gæti ég líka spurt.    Slysin gera ekki boð á undan sér,  alvarlegir sjúkdómar gera það ekki heldur.   Það hef ég reynd að við vitum ekkert og þess vegna er,  hvort sem við erum með sjúkdómsgreiningu eða stálslegin –  mikilvægt að lifa og flippa svolítið – eins og VIÐ viljum lifa.     Ég veit ekkert með morgundaginn  –  ég gæti orðið kvenna elst og kannski hef ég svo margt að gera hér á „jörðu niðri“  að tími minn er ekki kominn til að „stinga af“ …   en þegar þá tími kemur þá „den tid den sorg“  – eða eins og hún dóttir mín sagði stundum – og hún var orðin mjög dönsk í sér  „skidt med det“ ..

Já koma tímar koma ráð – og morgundagurinn hefur sínar áhyggjur.  –

En hvenær er lífið?    Lífið er NÚNA,  –  og ég óska öllum sem þetta lesa góðs og blessunarríks lífs og að lifa NÚNA. –  

Meðfylgjandi mynd er tekin í Danmörku þar sem ég fór í göngutúr með Binna bróður – sem passaði upp á stóru systur í þessu ferli.   Hann er með „reynslu“  því hann passar upp á konuna sína líka. –

Eftirfarandi pistill er þýðing af pistli sem ég sá á netinu eftir gaur sem heitir Artie. Hann talar um þrjár aðferðir sem við notum til að meiða fólk,   hvernig við ráðumst á tilfinningar þeirra.    Enginn sem er sjálf/ur vel stemmd/ur myndi ráðast á tilfinningar fólks.       Þess vegna þurfum við að lækna okkar innra sár – til að upplifa að við séum jafningjar annarra en ekki ýta fólki niður fyrir okkur – eða halda okkur sjálfum á floti með tilfinningaárásum.

Pistill Artie er einhvern veginn svona:

„Þegar við upplifum það að vera aldrei „nógu eitthvað“   .. gerist það stundum að við látum það bitna á öðrum sem vörn – gegn þessu slæma sári innra með okkur.   Hér eru þrjár algengustu britingarmyndir þess að við séum með tilfinningaleg sár  (og notum þá þessar aðferðir):

1.  Ásökun  (að kenna öðrum  um) 

3.  Kaldhæðni og smánun. 

Það fólk sem hefur íklæðst kaldhæðnisgrímunni hefur að öllum líkindum sjálft verið fórnarlamb kaldhæðni – í dágóðan tíma lífs síns –  og þetta er mjög sértækt „neikvætt sjálfstal“  sem er óeðlilegt,  svo ef þú þekkir það,  lærðir þú það einhvers staðar, og oftast er það í bernsku.

Kalhæðnisárásin  leggur upp með það að: „allir viti eitthvað sem þú veist ekki – (vitleysingurin þinn)“ – og þetta er sérstaklega hvasst vopn til að halda öðrum niðri.  Það eru ótal aðrar aðferðir við að segja sama hlutinn án kaldhæðni,  og samt sem áður nota mildan húmor.  En sá sem vill hæðast gerir í því að  ýta hinum niður til að halda sjálfum sér á floti.

Spenntur var hann  fyrir hverja leiksýningu hjá leikfélagi Sólheima,  hann Árni Alexandersson sem renndi sér fyrir framan sviðið á „tryllitækinu“  rafknúna hjólastólnum sínum – og blikkaði ýmsum ljósum. –

Rullan var vel æfði,  en þó ég kunni hana ekki alveg þá man ég að hún var einhvern veginn á þennan veginn:  „Góðan dag, ég heiti Árni Alexandersson og er legómeistari Íslands,  nú er að hefjast sýningin  Ævintýrakistan, –  vinsamlega hafið slökkt á farsímanum“ ..      Árni hafði það fasta hlutverk að vera kynnir og eins og áður – var hann kynnir á Ævintýrkistunni,  leikritinu sem var sett á fjalirnar nú síðast – en það var líka í síðasta skiptið sem ég hitti þennan einstaka mann,  eða 30. apríl sl.

Það var svo  að morgni 1. júní sl. að ég fékk skilaboðin um að Árni hefði orðið bráðkvaddur þá um nóttina.

Ég kynntist Árna í nóvember 2014 þegar ég fór að vinna á Sólheimum,  en þar starfaði ég þar til í ágústmánuði 2016.   Frá 1. janúar það ár starfaði ég sem prestur staðarins, og  það var ekki síst í messunum sem ég minnist Árna.    Árni hafði frá svo miklu að segja, og stundum var það því þannig að hann tengdi vel við umfjöllunarefni prédikunarinnar og einu slíku atviki langar mig að segja frá hér. –   Það var þannig að á laugardagkvöldi fyrir messu,  nánar til tekið 23.  janúar 2016, – hafði ég  séð bíómynd um dreng sem fór á spítala eftir að uppgötvaðist að sprungið hafði í honum botnlanginn,  – hann „dó“  – eða læknarnir héldu að þeir hefðu misst hann,   en hann kom til baka og þegar hann kom til baka lýsti hann einhvers konar himnaríki. –  Myndin heitir „Heaven is for Real.“ –

Ég skrifaði smá klausu um þessa upplifun drengsins inn í prédikuna mína,  en ég var varla byrjuð að tala í prédikunarstól  þegar Árni  færði sig örlítið nær í stólnum sínum,  og fór sjálfur að segja frá þessari mynd og þessum dreng – og hvað hann var hrifinn af því hvað hann hefði séð margt fallegt í himnaríki,  og í raun fór hann með ágætis frásögn um þessa upplifun.

Eins og ávallt þegar Árni sagði frá var það einlægt og fallegt, svo það var bara bónus að fá hann sem „meðprédikara“ í messunum á Sólheimum.

Síðar þegar ég fór að prédika í ræðustól í Skálholtsdómkirkju,  saknaði ég stundum Árna – sem bætti upp prédikanirnar mínar. –

Árni var ekki bara góður prédikari,  – líf hans var prédikun.   Hann var oft kvalinn af verkjum, –  og líkaminn ekki alveg að þjóna honum eins og hann gerir okkur mörgum sem höfum fætur og hendur sem virka 100%  …   Þó fingur Árna væru krepptir – notaði hann þá m.a. til að stýra „bílnum“  sínum –   og fór hann stundum auka hring um svæðið til að viðra sig. –   Hann var líka ótrúlega seigur að aka í gegnum skaflana þegar fór að snjóa – og  það sem kannski einkenndi hann var að hann lét fátt hindra sig í lífinu.    Hann var ekki  að hugsa:  „Hvað get ég ekki gert?“   heldur „Hvað get ég gert?“.. – og það var margt sem Árni gat gert – ekki síst vegna jákvæðs hugarfars.

Þar sem hann gat mögulega komið því við var hann mættur! –  Vissulega stundum með hjálp góðs starfsfólks Sólheima,  sem þjónaði honum með gleði – einmitt vegna þess hvað hann var oft auðmjúkur og manni þótti bara ósjálfrátt vænt um hann. –  Starfsfólk á heimili Árna, þar sem hann var búsettur síðustu árin, í  Bláskógum – á miklar þakkir skilið fyrir frábæra ummönnun,  og allir þeir sem áttu þátt í að auka lífsgæði þessa stórkostlega manns.

Árni var einstakur og það er stórt skarð hoggið í samfélagið á Sólheimum með missi hans,  – en ég veit að hann trúði á himnaríki – eins og við sáum í fallegu bíómyndinni – og það eru margir góðir sem taka á móti honum þar,   þar á meðal íbúar sem fóru á undan honum,  mörg sem voru honum kærir vinir. –

Vinsamlega slökkvið á farsímanum –  Himnaríki er raunverulegt – góða ferð heim í kjarnann þinn elsku Árni – legómeistari Íslands.

Hafðu þökk fyrir allt og allt – og ef að ég verð vör við hvíta fjöður – þá veit ég það ert þú … þú veist  hvað ég meina.   ❤

Ég votta Dísu, kærustu Árna – og aðstandendum öllum og vinum mínar innilegustu samúðarkveðjur.

Eru ófriðar tímar hjá okkur? –  Eru hryðjuverk um allan heim – og eru þau að nálgast okkur landfræðilega? –  svarið er eflaust já.   Og það er líka rétt að það er mikið af ófriði og voðaverkum sem ratar ekki í fjölmiðlana okkar. –   Ef við fylgdumst með því öllu þá entist okkur ekki tíminn í sólarhringnum. –

Sem betur fer er líka verið að gera kærleiksverk út um allt,  bæði í fjarlægum löndum og nálægt okkur.   Fólk er að ástunda kærleika og njóta friðar. –    Hvort er mikilvægara fyrir okkur? –

Auðvitað látum við okkur málin varða,  það snertir við okkur þegar saklaust fólk – menn, konur og börn verða fyrir ofbeldi af hvaða tagi sem það er.

Það er þó mikilvægt að gera ofbeldið ekki að aðalefni.   Það væri eins og við værum á veitingastað og velja okkur mat til að borða.   Ofbeldi í forrétt,  hryðjuverk í aðalrétt,  misrétti í eftirrétt.

Myndum við velja það? –

Andleg næring er mikilvæg – og við verðum sjálf að bera ábyrgð á því hvað við setjum ofan í okkur.    Þess vegna er svo mikilvægt að velja  t.d.  Frið í forrétt,  kærleika í aðalrétt og  jafnrétti í eftirrétt. –

Ef við pælum í því hvar við erum stödd akkúrat núna, –   og hugsum „Get ég notið friðar?“ Ef við svörum neitandi – að við getum það ekki vegna þess að það er ófriður annars staðar – þá erum við ekki til staðar fyrir okkur sjálf. –     Hvað ef að ófriðurinn færðist heim til okkar,  akkúrat til Íslands – eða á þann punkt sem við stöndum.  Myndum við vilja að fólk í fjarlægu landi nyti ekki friðar í sínu heimalandi og myndum við heimta að því liði jafnvel illa – vegna þess að okkur liði illa? –

Lífið er alls konar, –  sorg og gleði – skin og skúrir.   Einn daginn rignir hjá okkur og sól annars staðar og öfugt.   Vissulega meiri sól sums staðar og minni annars staðar,  en það er önnur umræða. –
Við látum okkur náungann varða,  en við gefum ekki ofbeldismönnum valdið yfir okkur og okkar líðan.  Látum þá ekki ræna okkur því að geta notið friðar á þeim stað sem friðsældin er.

Verum eins og fiðrildin sem blakta vængjunum – og látum friðinn ferðast frá okkur  – hringinn í kringum heiminn og til baka. –   

Friður sé með þér!  ❤

Fyrirsögnin er úr „Vísum Íslendinga“ …   eftir Jónas Hallgrímsson, sem vissi þetta árið 1835. –    Þetta var reyndar vitað frá örófi alda,  og Guð vissi þetta – því hann hefði aldrei skapað okkur með tilfinningar – nema það væri einhver tilgangur með því! –

Við erum jarðvegur fyrir eitthvað fallegt. –

Það er þó smá – eða stór hængur á, –  það er þetta með að finna til.   Það getur verið svo óendanlega sárt, og þess vegna bara betra að deyfa.   Alveg eins og þegar við erum með svakalegan höfuðverk,  eða tannpínu.   Þá getum við ekki hugsað um annað en að losna við verkinn.   Þau sem eru orðin mjög sjóuð – kunna e.t.v. einhverjar öndunaraðferðir til að „anda inn í verkinn“ eða hugleiða sig frá honum,   og reyndar hefur mér tekist það stundum og einnig hef ég leitt fólk í hugleiðslu sem hefur „gleymt“ verkjunum sínum. –
En það er pínku annar handleggur.

Það sem mig langar að minnast á hér,  er það hugrekki – að þora að meiða sig.   Já svona andlega.   Ef við elskum mikið – þá líka finnum við mikið til ef að sá /sú sem við elskum elskar okkur ekki til baka. –    Eða þá að einhver rýfur tryggðaband – einhver sem við elskuðum svo mikið og treystum.    Það er sárt.     Þegar ástvinur deyr,  – sérstaklega ef hann er ungur – þá getum við upplifað svipaðan trúnaðarbrest.  Okkur finnst kannski að Guð – eða lífið sjálft hafi brugðist og það sé engu að treysta lengur.

Á þá ekki bara að skella öllum tilfinningum í lás? –    Aldrei að elska eða treysta að nýju? –  Er það lífið? –

Fyrsta ástin er auðveld –  þegar við höfum aldrei verið svikin,  eða aldrei orðið fyrir vonbrigðum. –    Þá er bara auðvelt að elska og treysta og þarf ekki mikið hugrekki til.   EN  það er eftir að hafa upplifað svik – trúnaðarbrest – eða eitthvað sem við treystum að myndi verða varð ekki.   Það er eftir að hafa verið kjöldregin tilfinningalega,  – og fara samt sem áður aftur að treysta  og elska,  sem við erum hugrökk.

Við þorum þrátt fyrir að vita af sársaukanum og við þorum þó við vitum að getur brugðið til beggja vona.

Hjartað og hugrekkið eru náskyld.    Hjartað er „core“ á latínu –  og þýðir líka kjarninn.   Af því er komið enska orðið „Courage“  eða hugrekki.   –

Sært hjarta sem elskar er hugrakkasta hjartað – og „bestu blómin gróa í hjörtum sem að geta fundið til“    Við skulum því ekki læsa þessum hjörtum eða deyfa.

Öndum að okkur elskunni – inn í sársaukann – og verum hugrökk!

HÖFUM HUGREKKI TIL AÐ ELSKA