Ég var að ræða við konu sem er með mér í alþjóðlegum „Melanoma“ hópi á Facebook.   Það er hópur fólks sem hefur greinst með Melanoma, eða sortuæxli.

Hún var að tala um áhyggjur sínar, hvað henni liði illa og fleira og ég fór aðeins að deila með henni hvernig ég tæklaði lífið.   Ég minntist á það að ég væri ekki að reyna að stjórna því sem er ekki mitt að stjórna.

Hún svaraði til til að „control“ eða stjórnun væri lykilorðið í þessu.  Það að missa stjórn og ráða ekki hvert lífið stefnir, verður fólki ofviða.  Það er óvissan.

Allir lifa reyndar í óvissu, – lífið er eins og konfektkassi, eins og hann Forrest Gump sagði, við vitum ekki hvað við fáum.   Fótunum getur verið kippt undan okkur á morgun,  nú eða aldrei.

Angistin liggur í því að vera að reyna að stjórna því sem ekki er okkar að stjórna.  Þá er gott að skipta um fókus, – og sleppa tökum á því óstjórnanlega og fókusera á það sem við getum gert.  –   Það er eins og að sleppa hurðarhúni á harðlæstri hurð og prófa aðra, sem kannski opnast mjúklega. –

Það er mitt mottó að lifa lífinu lifandi, og væntanlega þitt – lesandi góður 🙂 …   og þá er að finna leiðir til þess að lifa lífinu lifandi og gera það besta úr því sem við höfum úr að moða.   Við getum setið og syrgt eitthvað°og upplifað angist vegna þess sem við  sem við getum ekki ráðið við, en það grefur okkur bara dýpra í þá stöðu.   Það er allt í lagi að syrgja en ekki festast þar.  Um leið og við tökum stöðuna okkar eins og hún er í dag í sátt, þá fyrst er möguleiki á að halda áfram.  Nýr vöxtur sprettur úr sáttinni.

Þegar fókustinn fer á það sem hægt er að gera, og að þakka það,  þá lyftist andinn um leið, og andinn skiptir ótrúlega miklu máli til þess að við lifum lífinu lifandi.   

Þetta á við um svo margt í lífinu,  – það eru ekki bara sjúkdómar, það er annað fólk og hvernig það hegðar sér,  það er vinnuveitandinn okkar, – það eru stjórnvöld jafnvel.  Við megum ekki gera út af við okkur í angist yfir því sem við höfum ekki stjórn á.  Við þurfum fyrst og fremst að líta í eigin barm og kannski bara stjórna okkur sjálfum, og vera sú manneskja og sú ríkisstjórn sem við viljum sjá og heyra?

Æðruleysisbænin á hér vel við eins og alltaf.

Það getur bæði verið styrkleiki og veikleiki að þegja.  Það fer eftir aðstæðum.   Ég fékk ábendingu frá góðri konu um það í gær,  að kannski væri mér illt í hálsinum vegna þess að ég hefði ekki tækifæri til að segja hug minn. –

Gæti það verið?

Ég lendi alveg í fólki með leiðindi og dónaskap eins og allir aðrir, en hef tekið þann pólinn í hæðina að svara aldrei með því sama, og ég mun ekki gera það.   Það sem fólk segir og lætur út úr sér skilgreinir það sjálft.   Ég skil fólkið, það er sársauki innra með því og þess vegna leyfir það sér ýmislegt.  En þarna komum við að vanda.  Hversu lengi á maður að leyfa einhverjum að ausa úr sér, – og hversu miklu?  –

Ég fékk það heilræði frá systur minni einu sinni,  þegar ég var að kvarta yfir svona ástandi, og sagði svo í framhaldi:  „En manneskjan er svo veik, svo ég hef alveg skilning á því að hún hagi sér svona“ ..      og þá svaraði mín að bragði:  „Það að manneskja sé í hjólastól gefur það henni ekki leyfi til að valta yfir þig, eða hvað?“ ..

Ef að manneskja kæmi brunandi í hjólastól og ætlaði að keyra á okkur, þá myndum við auðvitað setja fyrir okkur hendur og kalla e.t.v. „STOP“  eða „Hættu nú!“ ..

Svoleiðis er það með þá sem eru með munnlegt „valt“  við verðum að fara sömu leið.  Segja stop eða hættu,  og ef viðkomandi lætur ekki segjast,  neyðumst við e.t.v. til að fá hjálp við að stöðva viðkomandi eða bara hreinlega forða okkur frá honum. –

Góðmennskan má ekki fara út í það að við séum dyramottur sem megi ganga yfir á skítugum skónum. –

Þetta er oft erfið lexía að læra.  Best væri að við gætum verið eins og Búddar þegar einhver byrjar með leiðindi – en við erum bara fólk af holdi og blóði og með fullt af tilfinningum.  Það á engin/n skilið að það sé valtað yfir hann og það er bara vont að láta keyra yfir sig!! ..

Nei – kærleikurinn verður að virka í báðar áttir, líka að okkur sjálfum.  Ekki vildum við að komið væri illa fram við náunga okkar, og hvers vegna okkur sjálf.  Segjum bara hingað og ekki lengra! ..

Ég var alin upp við setninguna,  „Sá vægir er vitið hefur meira“ …. það dugði mér lengi, en það má þó ekki verða til þess að þessi vægð verði til þess að sá vitminni fái valdið.

Mætum náunganum alltaf með kærleika,  en þó ekki með undirgefni,  því sársaukin hans á ekki að stjórna báðum.

Elskum meira og óttumst minna.

Ég átti erfiðan dag … rölti inn í eldhús og fann þar maískökur, kókósmjöl og möndlur (af því ég er að lifa svo heilbrigðu lífi). – Fékk mér 2-3 möndlur, en þær fylltu ekki upp í tilfinningatómið sem ég var að burðast með.  Allt í einu kviknaði ljós í höfðinu á mér, – ég mundi eftir BEN & JERRY´S ísnum sem Hulda systir hafði komið með um áramótin, og við höfðum ekki opnað.  Ég hefði reyndar opnað hann síðar,  þegar ég bauð vini mínum í mat, og við höfðum fengið okkur smá skeið af ís.   Ég man að mér fannst ísinn full sætur fyrir minn smekk.

En þarna stóð þetta fallega ísbox,  strawberry and cheesecake flavour! –   Ég settist í sófann með boxið og matskeið, og skildi þá allar bíómyndirnar þar sem konurnar sátu og úðuðu í sig ís.   Allt í einu varð ísinn að unaði – og huggun.  Merkilegt!! ..   Jarðarberjabragðið kveikti á fallegri minningu,  þar sem við dóttir mín vorum staddar á Amagerbrogade og borðuðum besta jarðarberjaís sem við höfðum á ævinni smakkað (að okkur fannst á þeim tíma)! –

Það er kannski ekki alslæmt að leyfa sér stundum að njóta þess góða sem framleitt er, og merkilegt hvað þessi ís varð miklu betri þegar ég þurfti á honum að halda.   Já, ég tala alveg öfugt ofan í það sem ég er vön, – gegn „tiflinningaáti“ – og svoleiðis.   En ég er alltaf að uppgötva nýjan sannleika, a.m.k. fyrir sjálfa mig, – og auðvitað búin að átta mig á að meðalhófið er best.   Það sem skiptir mestu máli er að NJÓTA þess sem við erum að gera og ekki gera það með samviskubiti eða sektarkennd.  Þá er betra að sleppa.

Þetta var dásamleg stund, og líklegast komst ég bara í einhvers konar hugleiðsluástand við þetta …..

Lifum ofoðslega heil og glöð – og það mikilvægasta NJÓTUM! …

Einhvers staðar heyrði ég sagt að skömmin væri undirrót flestra fíkna, og því er mjög mikilvægt að átta sig á hvernig hún virkar – og hvernig hún virkar ekki.

Lítum á skömm sem eitthvað sjálfstætt fyrirbæri sem vill lifa af.  Þetta fyrirbæri tekur sér bólfestu innra með okkur,  hún felur sig innra með okkur.

En hvers eðlis er þessi skömm? –

Skilgreining Brené Brown, sem hefur rannsakað skömmina í tugi ára:

„We are all wired for love and belonging“ ..  „Shame is the intensely painful feeling that we are unworthy of love and belonging“ .. 

Við höfum öll þessa þörf fyrir að vera elskuð – að  tilheyra – til að vera samþykkt – til að vera í hluti heildar.

Skömmin felst í því að upplifa það að við séum ekki elskuð,  að við séum ekki þess virði að tilheyra – vera samþykkt eða hluti heildar. 

Í skömminni upplifum við einmanaleika, vegna þess að við erum aðskilin frá heildinni.

Skömmin býr með okkur öllum, – og hún er ein af frumtilfinningunum.

Ég skrifaði í upphafi að hún feli sig, – og þess vegna er mikilvægt að varpa á hana ljósi, – og tala um hana eða það sem veldur okkur skömm,  því við það minnkar hún.   Leynd, þögn og dómharka viðhalda skömminni,  en skömmin lifir ekki af skilning og samhygð. 

Skömmin reiðir sig á það að við höfum þá trú að við séum ein.

Góður vinur eða vinkona, nú eða ráðgjafi  getur gert kraftaverk,  með því að hlusta á frásögn okkar,  en þá með samhygð og án þess að dæma.   Þau sem hafa prófað að tala um skömm sína á hópfundum,  – og hafa fundið samkennd,  hafa upplifað frelsið.   Líka þau sem hafa hlustað á aðra segja frá einhverju sem þau héldu að þau sætu ein uppi með.  Þá kemur þessi léttir:

„Ég er ekki ein“    „Ég er ekki einn“ …

Það er því gífurlega mikilvægt – að við gerum okkur grein fyrir því að við erum ekki ein.  Ekki sitja ein uppi með leyndarmál, eða eitthvað sem við upplifum sem skömm.

Skömmin lifir ekki af samkenndina.

Sýnum samhug og skilning – og losum okkur við dómhörku,  hversu dásamleg er ekki veröldin þá?

Margt fólk lítur á nýtt ár sem nýtt upphaf,  sem er vissulega rétt.   En það má líka þrengja þetta alveg þannig að hvert augnablik sé nýtt upphaf.   Það er alltaf hægt að taka nýja ákvörðun, – og þá þurfum við að vita hvaða leiðarljós við ætlum að nota við þessa nýju ákvörðun.

Ég útbjó einu sinni lítið kennsluhefti, – og framan á það skrifaði ég

„VERTU BREYTINGIN – VELDU GLEÐI“ ..

Það þýðir m.a. að þegar við stöndum frammi fyrir vali, – þá er gott að hugsa: „Hvað er það sem færir mér mesta gleði?“ ..

Hvers vegna er gleðin svona mikilvæg?   Það er vegna þess að hún er besti drifkraftur sem til er! –

Sumt fólk er hrætt við gleðina, –  og kann ekki að njóta hennar á meðan hún varir.   Sumir hugsa:  „Þetta getur nú ekki varað lengi“  ..  og það gengur í sumum tilfellum svo langt, að fólk stoppar hjá sér gleðina, – vegna þess að það vill hafa stjórn og ráða sjálft hvenær hún stoppar, en að hún sé stöðvuð af ytri aðstæðum.   Já, svona getum við verið stórfurðuleg! –

Við getum í raun fundið þúsund ástæður fyrir því að vera EKKI glöð.  Já, það er allt frá því að ríkisstjórnin sé ómöguleg til þess að það er ekki til mjólk í kaffið okkar! –

Að sama skapi getum við fundið þúsund og eina ástæðu fyrir því að VERA glöð.

„Eymd er valkostur“ …  þ.e.a.s. ef við listum upp nóg af ástæðum fyrir að vera óánægð, þá tekst okkur það örugglega.    En fagnaðarerindið er:

„GLEÐI er líka valkostur“ …   og það er mjög snjallt að skrifa upp allt það sem gerir okkur glöð, einhvers konar gleðilista.  Leita að góðum fréttum, – hlusta á skemmtileg lög sem láta okkur líða vel, horfa á „Feel-good“  myndir.   Þær heita ekki „feel-good“ að ástæðulausu!! ..   Ef það eru til „Feel-good“ myndir hljóta að vera til „Feel-bad“ myndir, ekki satt?  –

Hvað þýðir þetta? –   Jú, við þurfum svolítið að velja hvað það er sem veitir okkur gleði.
Nú gætu sumir farið að hugsa.  Oh, en hún/hann   _______   er bara svo leiðinleg/ur – hvernig get ég verið glöð/glaður nálagt henni/honum????..

Við getum skipt um sjónarhorn gagnvart þessum einstakling, sem okkur hefur hingað til fundist eins og eitur.  Hvað ef við hugsuðum að þessi einstaklingur væri að kenna okkur lexíu? –   Hvað ef allt sem við þyrftum væri að mæta þessum einstaklingi með kærleika í stað pirrings eða óþoli?  Ekki síst vegna þess að við erum öll eitt,  og hann er bara að sýna okkur eina hlið mannlegs eðlis.  Kannski vanmátt í samskiptum?    Þú veist væntanlega að það sem aðrir láta út úr sér – skilgreinir þá en ekki þig? –

Ef við erum á okkar „happy disk“  eða svífandi á okkar hamingjuplani, – ekki láta þau sem eru þar ekki draga okkur niður. –   Bjóðum þau velkomin upp, – en segjum þeim að við ætlum ekki að stíga niður!  –  Við gerum það ekki beint,  heldur bara með því að halda okkur á okkar stað og halda áfram að vera glöð.

Ef einhver segir:  „Þú mátt ekki vera glöð/glaður af því ég er það ekki“-  þá vitum við að það er eitthvað að hjá þessum aðila.   Finnum til með honum,  en látum hann ekki kippa undan okkur gleðinni. –

Auðvitað er ég ekki að tala um að vera í einhverjum hamingjudansi í kringum syrgjendur,  við höfum nú öll einhverja skynsemi hvað slíkt varðar og við höfum flest lært að bera virðingu fyrir náunganum.

En ef við mætum manneskju,  sem hreinlega sækir í óhamingjuna og leitar upp afsakanir og ástæður til að vera ekki glöð, – endalaus „en, en, en“ – er engin ástæða til að fara í þá leit með henni eða elta hana þangað.   Ef við mögulega getum vísað henni leiðina að gleðinni,  – kannski bara með því að halda okkar gleði um leið og við sýnum þessari manneskju kærleika, – þá sigra allir.  –

Rísum yfir hversdagslegt þras og mas.

Einhvers staðar stendur að kærleikurinn sé besta meðalið,  og ef það virkar ekki, þá eigi að stækka skammtinn.

Endalaust ást – út yfir endamörk alheimins ❤

Ágæti þú, – já þú sem ert alveg einstakt eintak af manneskju.  Ef eitthvað er að íþyngja þér, slepptu því bara og hættu að reyna að stjórna því sem þú kemur aldrei til með að geta stjórnað.  Þú nærð kannski tökum á því tímabundið, en það verður ekki til langframa. –   Þú nennir varla að halda puttanum lengi í gatinu á stíflunni eða hvað? –   Hvar skilur það þig eftir? –  Jú, þá ertu fastur/föst við stífluna, og stíflan verður að þinni stíflu! –

Elskulegi þú – þú ert ekki alveg að átta þig á hversu dýrmæt manneskja þú ert, og hefur ekki alveg leyft þér að vaxa og skína eins og þú átt skilið.  Þú átt það til að láta skoðanir annarra skyggja á ljósið þitt.  Ljósið þitt má skína og á að skína,  því hvernig ætlar þú að lýsa veginn fyrir aðra ef þú heldur aftur af því og þér? –

En hvað er svo framundan minn kæri einstaklingur – þú? –  Framundan er skapandi tímabil, þú ert að skapa framtíðina og framtíðin er ævintýri! – Veistu það.  Þú ert þátttakandi í mesta ævintýri allra tíma! –  Engin ævintýri eru slétt og felld með beinum brautum.   Í ævintýrum eru góð öfl og ill, það eru álfameyjar og nornir,  risakóngulær, gryfjur og hólar.   En þú, af því það ert nú þú,  veist að þetta er ævintýri og veist (eða veist það núna)  að þú getur gert þitt besta, og ekki hins eða hennar besta.  Alltaf „ÞITT“ besta.  Og þegar þú gerir þitt besta,  þá veistu að þú ert stödd/staddur í ævintýri og gerir það besta úr hverri stund.   Núna, sko. –

Þú munt mæta fallegri persónu fljótlega, – og ef þú ert ekki í ástarsambandi gæti kviknað ást.  Þessi persóna er líklegri til að koma til þín, ef þú speglar þig á hverjum degi, kyssir spegilinn og segir: „Oh ég elska þig“ ..   þá snögglega birtist út úr speglinum annar aðili sem er líka búinn að vera að æfa sig og munnar ykkar mætast! –

Já, og ef þú ert í sambandi, – elsku þú,  – þá gerðu þetta endilega líka. Nema ekki við spegilinn, heldur maka þinn auðvitað.  Horfist í augu, eins og þið séuð að horfa í spegilinn og segið „Ég elska þig“ .. og þið verðið spegilmynd og um leið bergmál hvers annars. –

Elsku þú, ég spái þér góðum degi,  þar sem þú leiðir sjálfa/n þig á vit ævintýranna!

❤

SPENNANDI! … 🙂

Sólheimakirkja – prédikun 31. desember 2015 

Lúkasarguðspjall 13. kafli

Þá sagði Jesús þeim þessa dæmisögu: „Maður nokkur átti fíkjutré gróðursett í víngarði sínum. Hann kom og leitaði ávaxtar á því og fann ekki. Hann sagði þá við víngarðsmanninn: Í þrjú ár hef ég nú komið og leitað ávaxtar á fíkjutré þessu og ekki fundið. Högg það upp. Hví á það að vera engum til gagns? En hann svaraði honum: Herra, lát það standa enn þetta ár þar til ég hef grafið um það og borið að áburð. Má vera að það beri ávöxt síðan. Annars skaltu höggva það upp.“

Náð sé með ykkur og friður frá Guði föður og drottni Jesú Kristi.

Ó Jesú bróðir besti

og barnavinur mesti

Æ breið þú blessun þína

á barnæskuna mína

Þau ykkar sem voruð hér í messunni á aðfangadag munið væntanlega eftir sögunni úr mötuneytinu á Sólheimum, –  þar sem fjöðrin sveif.  En það er meira sem svífur á Sólheimum og það er „blómadrottningin“  sem svífur, eða réttara sagt  gengur á milli borða í mötuneytinu og syngur sálma.

Það gerði hún a.m.k. í fyrradag,  þar sem hún söng um Jesú bróður besta, og var umhugað að sr. Birgir heyrði nú sönginn hennar.  –

Hjá öðrum kollega mínum las ég það að prédikanir skrifuðu sig stundum sjálfar, – og það má segja að báðar þessar hátíðarprédikanir skrifi sig sjálfar.   Það þýðir að innihald þeirra er allt til staðar.   Lífið sjálft er prédikun.

Í Guðspjalli dagsins, – er fjallað um fíkjutré – sem bar að lokum ávöxt,  – og söngur blómadrottningarinnar tengist fyrir „tilviljun“   beint við guðspjall dagsins:

Mér gott barn gef að vera
og góðan ávöxt bera,
en forðast allt hið illa,
svo ei mér nái’ að spilla.

Hvernig berum við ávöxt?   

Þau, sem Jesús sagði þessa sögu um fíkjutréð upphaflega, hafa ekki verið í vafa um það  að þau sjálf voru fíkjutréð. Þeim var ekki heldur hulið hver ávöxturinn var sem vænst var af þeim; en það var  réttlæti og réttvísi.   Það höfðu þau áður heyrt hjá Jesaja spámanni.

Fyrst voru þau treg til, og ástunduðu reyndar ekki réttlæti og réttvísi,  en Jesús gafst ekki upp,  og þau fengu tækifæri – en þó ekki út í hið endanlega – heldur miðaðist það við eitt ár, til að bæta sig og ástunda réttlæti og réttvísi.

Það er hægt að heimfæra þessa sögu á tímann í dag og allt fólk í dag, –  að þegar við erum góð börn, og forðumst hið illa – þá nær það ekki að spilla.   Fíkjurnar á trénu eru uppskeran,  uppskera af því að gefa trénu góða og lífræna næringu.

Það má líka tala um uppskeruna sem árangur eða velgengni.  Það er hægt að upplifa innri og ytri velgengni.   Ytri velgengni er t.d. það að ná einhverju prófi,  eignast allt það sem við setjum á óskalistann, –  hús, bíl, maka eða hvað það er sem er á listanum! –  En við erum ekki að tala um þannig velgengni i þessari dæmisögu, – heldur að ná að ganga vel hið innra.  Það er t.d. að ná að vera sátt og hamingjusöm, nú og auðvitað kærleiksrík.    Það er hinn raunverulega velgengni.

Fyrir nokkrum árum fór ég á fyrirlestur hjá manni nokkrum sem heitir Brian Tracy og var fyrirlesturinn um „success“ eða velgengni.   Hann var að tala um að ganga vel bæði hið ytra og innra,  því oft þarf það að haldast í hendur,  svona eins og líkami og sál  – en þó er hið innra oft mun mikilvægari.  „Því hvað gagnast það manninum að eignast allan heiminn,  og glata sálu sinni?“  –  Það er líka oft talað um innri fegurð, – við getum hitt manneskju sem er með fallegt andlit og stæltan kropp,  en ef hún iðkar ekki kærleika og réttlæti,  þá nær þessi manneskja ekki að skína.   Það virkar líka öfugt.  Okkur getur þótt einhver ófríð eða ófríður skv. fegurðarstöðlum hins veraldlega,  en hún hefur þvílíka fegurð hið innra að við sjáum ekkert nema fegurð þegar að við kynnumst þessari manneskju. J
Það er hið andlega sem er grunnurinn.  Við þekkjum sögur af Hollywoodstjörnum sem ná ytri velgengi að virðist, þær verða ríkar og frægar,  líta svaka vel út og eiga „gordjöss“ maka. –  En samt sem áður eru þær að dópa og drekka og gera sig meðvitundarlausa vegna þess að þær kannski gleymdu að næra sig hið innra,  ytri árangur varð svo mikilvægur,  að sálin hreinlega gleymdist! –  Svoleiðis manneskja ber ekki ávöxt.

Jesús var þolinmóður,  hann gaf fólkinu tækifæri til að ástunda góða siði – ekki síst til þess að það bæri sjálft ávöxt.
Það er jafn ánægjulegt að sjá uppskeru erfiðis síns eins og það getur verið gremjulegt þegar engin uppskera verður.  Þá er eins og unnið sé til einskis.

Hann sr. Birgir hefur verið einstaklega naskur að velja sálma fyrir messurnar,  því þeir passa svo einstaklega vel við guðspjöllin og því notum við sömu messuskrána ár frá ári, enda um klassík að ræða.   Við fáum í rauninni „leiðarvísi“ hvernig við uppskerum velgengni hið innra  eða – við náum að bera ávöxt í laginu,  Þú Guð sem stýrir stjarnaher, eftir Valdimar Briem: Þar segir m.a.:

Stýr mínu hjarta’ að hugsa gott

Stýr minni tungu’ að tala gott

Stýr minni hönd að gjöra gott,

Stýr mínum fæti’ á friðar veg,

Stýr mínu fari heilu heim

Skáldið er að biðja um leiðsögn og stjórnun,  því hann veit að stjórnun guðs er leið til velgengni.   Ef við ástundum fallegt mannlíf og falleg samskipti þá fer okkur að líða vel í hjartanu.  Við tölum saman en ekki sundur.  Þannig berum við ávöxt,  svo sannarlega.  Er þetta ekki annars stórkostlegt fagnaðarerindi?  ___

Uppskriftin að velgengni hið innra er því að hugsa inn á við – og rækta andann.  En dásamlegt í raun.   Áburðurinn er til staðar og –  við höfum þetta stórkostlega tækifæri til að vaxa og dafna og bera yndislega lífræna ávexti í hæsta gæðaflokki.

Ég má til með að segja ykkur örlítið meira frá honum Brian Tracy og því sem hann kenndi.  Hann nefndi tvö atriði sem væru mjög góð til uppskera árangur og velgengni.   Það er að við tækjum okkur sjálf í fangið og þökkuðum þessa góðu sköpun sem við erum, og segðum „Mér líkar við mig“  –   Þeir sem vilja geta gert svona – eins og fiðrildi, klappað á axlir sér og sagt: „Mér líkar við mig“ –  og svo annað, sem ttengist trúnni og það er „Ég get það“ „Ég get það“ ..  og þá gekk þessi tæplega sjötugi maður um gólfið í Hörpu eins og lest, – og sagði „Ég get það“  „Ég get það“ ..   Þegar við erum að guggna, – og höldum að við séum jafnvel einskis virði  og getum ekki,  þá er ágætt að muna eftir þessu,  að faðma sig og iðka sjálfshvatningu! –

Ég var að kenna á námskeiði fyrir fólk með fötlun í Borgarnesi fyrir nokkrum árum, og þá lékum við þessa lest, – „Ég get það“ lestina.   Þegar við sögðum „Ég get það“ fór lestin áfram, En þegar við sögðum „Ég get það ekki“ fór hún aftur á bak.  Sama átti við „Mér líkar við mig“ – þá fór lestin áfram – en ef við sögðum „Mér líkar ég ekki“  – þá fór hún aftur á bak.  Til að ná árangri og uppskera viljum við halda áfram og fá stýringu jafnfram frá þessum góða Guði – sem stýrir stjarnaher.

Nú erum við á lokametrum ársins 2015.  Eftir örfáa klukkutíma slær nýja árið inn.  Áramót eru oftast  ljúfsár tími,  við förum í huganum yfir það sem var,  en um leið bíðum við spennt eftir því sem kemur.  Það er mikill tregi í því að syngja um árið sem er liðið og  sem aldrei kemur til baka.  Það er búið.  Við upplifum ákveðinn missi og söknuð –  og missir er alltaf sársaukafullur. Það er allt í lagi að gefa gaum að sorginni smá stund,  en hún er fenjasvæði til að fara í gegnum en ekki reisa þar hús. –  Leyfum okkur að fara hægt og rólega í gegnum þetta fenjasvæði,  sjá fyrir okkur það sem var en síðan kveðja það með hlýju og umhyggju.  En svo verðum við  að kunna að sleppa því sem var og taka bjartsýn og brosandi móti því sem kemur.  Ég er afskaplega bjartsýn fyrir hönd okkar hér á Sólheimum að árið 2016 verði mjög gott ár.   Ár þar sem fíkjutréð ber ávöxt.  Það er ekkert erfitt að ímynda  sér það með því góða fólki sem á Sólheimum býr og starfar.  Og þar með talað blómadrottningin sem gengur á milli borða í mötuneytinu og syngur sálma.

Með blíðum barnarómi
mitt bænakvak svo hljómi:
Þitt gott barn gef ég veri
og góðan ávöxt beri.

Sálmur eftir prédikun er ákall til Guðs um að heyra bænir okkar, –  gerum þessa bæn að okkar. Að hvert okkar beri góðan ávöxt,    – og þegar við  syngjum „drottinn kom þú til mín“ – þýðir það að Guð gefur okkur það sem upp á vantar, og við e.t.v. getum ekki alveg sjálf.  Við tökum þessi skref áfram með Guði.  Skref í átt að árangri sem felst í því að öðlast lífsfyllingu. Öðlast gleði, ást og sátt í hjarta.  Og það er ekkert betra en að gróðursetja í í sáttinni.   Því upp frá sáttinni sprettur nýr vöxtur.

Dýrð sé Guði, föður og syni og heilögum anda. Svo sem var í upphafi, er enn og verður um aldir alda. Amen.

Sálmur eftir prédikun

Ó, heyr mína bæn,

ó, heyr mína bæn.
Er ég bið, svara mér.
Ó, heyr mína bæn,

ó, heyr mína bæn,
Drottinn, kom þú til mín.

Prédikun flutt í Sólheimakirkju við aftansöng á aðfangadag 24.12. 2015

Náð sé með yður og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi.

Biðjum:

Vertu guð faðir faðir minn

Í frelsarans Jesú nafni

Hönd þín leiði mig út og inn

Svo allri synd ég hafni.

Ég var stödd – í gær – hér í Vigdísarhúsi á Sólheimum, – nánar til tekið í mötuneytinu.  Þar sátum við nokkur og vorum að klára indælan saltfisk og hamsatólg sem hún Sandra hafði matreitt fyrir okkur af sinni alkunnu snilld  – og þá sáum við þar sem kemur svífandi lítil hvít fjöður niður á borðið okkar.   Ég og borðfélagar mínir litum  upp og skildum ekkert hvaðan þessi fjöður var komin.   Mér varð þá að orði,  að þessi fjöður sé merki þess að engill hafi flogið yfir.   Sessunautum mínum finnst það ósennileg skýring,  og trúðu kannski ekki alveg þessari útskýringu  og fannst sennilegri skýring  að fjöðrin tilheyrði e.t.v. einhverri flík.   –  Þá sagði  ég þeim að hafa augun opin,  því þetta væri tákn,  og oftast kæmu fleiri tákn af sama toga samdægurs. –

Um kvöldið,   fór ég og setti upp fallega jólatréð mitt,   sem náði alveg upp í loft,  svo engillinn á trénu rak næstum höfuðið sitt upp undir.

Ég opnaði pakka með 100 ljósa seríu,  – og legg hana í sófann við hliðina á mér.   –  Mér brá pinku lítið,  við það sem ég sá.   Lítil hvít fjöður lá pent ofan á miðri seríunni. –   Tvær fjaðrir sama daginn! –  Jahérna hér!

Ég hugsaði með mér að ég ætlaði að segja sessunautum mínum frá þessari merku „tilviljun“ ef tilviljun skyldi kalla.

Auðvitað getum við sagt að þetta sé svona einstök tilviljun,  en við getum líka leyft okkur að trúa að þarna hafi hreinlega verið englar á ferð, og af hverju ekki? –

Í inngöngusálminum okkar sungum við um sveimandi engla:

Þá nýfæddur Jesús í jötunni lá

á jólunum fyrstu, var dýrlegt að sjá

Þá sveimuðu englar frá himninum hans,

því hann var nú fæddur í líkingu manns.

Við syngjum um engla,  og við syngjum í sama sálmi um nýfæddan Jesús sem lá í jötu.    Jötu  í fjárhúsi,  – en samt er talað um að það hafi verið dýrlegt að sjá.  Er eitthvað dýrlegt við fjárhús og jötu? –  Þarf virkilega ekki meira til að gera dýrlegt á jólunum,  en að vera í fjárhúsi með sveimandi engla.

Í Pistlinum sem hann sr. Birgir las fyrir okkur áðan stóð meðal annars:

„Því að náð Guðs hefur opinberast til sáluhjálpar öllum mönnum. Hún kennir okkur að afneita óguðleik og veraldlegum girndum og lifa hóglátlega“ …

Stundum er það þannig að við sjáum ekki hvað er dýrlegt í kringum okkur vegna þess að við erum með svo mikið af veraldlegu dóti í kringum okkur.  Við sjáum ekki dýrðina fyrir dótinu,   og það hreinlega truflar okkur.   Jósef og María fengu ekki pláss í gistihúsi,  –  og kannski var það bara gott,  því að þá hefði kannski verið erfiðara að upplifa dýrðina,  heldur en í fjárhúsinu,  þar sem nálægðin við náttúruna og dýrin var meiri?

Við skulum halda áfram með inngöngusálminn og heyra hér annað erindið:

Þeir sungu „hallelúja“ með hátíðarbrag:

„Nú hlotnast guðsbörnunum friður í dag.”

Og fagnandi hirðarnir fengu að sjá

hvar frelsarinn okkar í jötunni lá.

„Nú hlotnast guðsbörnum friður í dag“ …

Hvað er það sem flestir þrá?    Hvað er það sem fegurðardrottningarnar segjast vilja helst af öllu,   þegar þær eru spurðar?

Jú,  „World Peace“  eða  Frið á jörðu.

Jesús Kristur er friðarberi,  og flytur friðarboðskap,  enda syngjum við enn meira um engla og frið í sálmunum okkar í dag.

Heyra má himnum í frá
englasöng: „Allelújá.“
Friður á jörðu, því faðirinn er
fús þeim að líkna, sem tilreiðir sér
:,: samastað syninum hjá. :,:

Samastað syninum hjá.   Hvað ef við ímyndum okkur að við séum lítil börn liggjandi í jötu,  yfir okkur skíni stjarna.   Við eigum nákvæmlega ekkert, –  a.m.k. ekki fyrr en vitringarnir koma og færa okkur gull, reykelsi og myrru. –    Við eigum það sem alla dreymir um að eiga,  – við eigum frið.    Hvort sem við dveljum með jólabarninu í jötunni,  eða Jesús sem fullorðnum frelsara – þá eigum við frið.    Það er dýrlegt að eiga frið,  og dýrlegt að eiga frelsi.   Þetta eru þær gjafir sem Jesús Kristur – Frelsarinn sjálfur – færir okkur.   Við megum kalla okkur heppin hér á Íslandi að búa í friðsælu landi, –  landi án stríðsátaka,  þó stundum sé sagt að þegar okkur fer að leiðast þá búum við til heimsstyrjöld heima á stofugólfi.    Það er gott að hafa það í huga, hvort við sjálf séum friðarberar – að við eigum frið í hjörtunum okkar.  –  Það er auðvitað mikilvægast að eiga sinn innri frið.   Í blessun prestsins – fer hann með friðarkveðju og biður Guð um að gefa okkur frið.   Drottinn blessi þig og varðveiti þig,  drottinn láti sína ásjónu lýsa yfir þig og sé þér náðugur,  Drottinn upplyfti sínu augliti yfir þig og gefi þér SINN FRIÐ.   Þess óskar prestur söfnuðinum,  og þess óska ég ykkur fallega prúðbúna fólk, hér á þessari hátíðarstundu í Sólheimakirkju,  heimakirkjunni okkar.

Eigum við ekki bara að leyfa okkur að trúa að það hafi verið friðarengill í mötuneytinu í Vigdísarhúsi á Þorláksmessu?    Engill á Sólheimum,  er það nokkuð svo ólíkegt? –
Það má líka minnast á því að fjaðrir eru andlegt tákn í ýmsum trúarbrögðum, –  flestir tengja fjaðrir til dæmis við Indjána, –  en þær eru tákn um tengingu þeirra við andaheiminn.  Það vill svo skemmtilega til að á öðru borði í mötuneytinu í gær,  vorum við að ræða Indjána og kúreka,  og þá minntist hann Kristján Ellert á það að hann hefði alltaf haldið með indjánunum.  Þeirra hefði landið verið í upphafi.
Stundum fljúga englar og fjaðrir falla,  en við tökum ekki eftir því.   Kannski vegna þess að við erum svo upptekin að gera eitthvað annað,  eða vegna þess að við náum ekki að stilla friðinn, – svo það verður rok í kringum okkur og fjaðrirnar fjúka eitthvert annað.    Þegar við dveljum með Drottni,  þegar við leggjumst í jötuna til hans – leyfum okkur að slaka á og tökum á móti friðnum alla leið inn í hjartastað,  –  þá fáum við að sjá dýrð Drottins.

Við þurfum ekkert að leggjast bókstaflega í jötu,   við sjáum það bara fyrir okkur, finnum ilminn af heyinu og heyrum kannski örlítið jarm.   Það er stemming,  stemming eins og þegar við sitjumst niður og slökum á – í kyrrð og friði,   horfum e.t.v. á jólatréð okkar og leyfum jólaljósunum að lýsa sálinni.   Þá verðum við friðsæl – og líka glöð sem börnin! –

Ég bið þig, ó, Drottinn, að dvelja mér hjá,

að dýrðina þína ég fái að sjá.

Ó, blessa þú, Jesús, öll börnin þín hér

að búa þau fái á himnum hjá þér.

Dýrð sé Guði, föður og syni og heilögum anda, svo sem var í upphafi, er og verður um aldir alda. Amen.

Stundum þurfum við að sleppa einu til að geta tekið á móti öðru. – Stundum þurfum við að sleppa til að geta haldið áfram. –

Besta útskýring á því hvernig það virkar „að sleppa“ er að  þegar við höldum fast, er það eins og að halda korktappa undir vatni. – Ef við sleppum tappanum skýst hann upp á yfirborðið. – Það er í eðli korksins að fljóta og það er líka í eðli okkar. –  Þetta flokkast eflaust undir „Law of allowance“ eða lögmál þess að leyfa.

Sleppa fyrst – þá opnast höndin,  leyfa svo því sem þarf að koma að koma og trúa því að það komi – sumir segja að við eigum ekki bara að trúa heldur að vita.  Vera í fullvissu, að um leið og við sleppum og leyfum þá getum við verið viss. –

Eftirfarandi texti barst mér á fésbókinni í gegnum síðu sem heldur utan um ýmislegt hvað meðvirkni varðar. – Það var eins og skrifað til mín og ég veit að það er eins og skrifað til sumra þarna úti líka og því ætla ég að deila því áfram.

Það er best að lesa þennan texta eins og ljóð, ekki reyna að skilja of mikið. –

„Ég veit að þú ert þreytt/ur og þér finnst þú ofurliði borin/n. Það getur verið að þér finnist eins og þetta ástand, þetta vandamál, þessi erfiði tími muni vara að eilífu.

Hann gerir það ekki,  Þú ert að komast í gegn.

Það er ekki bara að þér finnist hann erfiður. Þú hefur gengið í gegnum próf, reynslu og aftur í gegnum próf sem hefur reynt á það sem þú hefur lært.

Það hefur verið gengið nærri lífsgildum þínum og trú þinni.  Þú hefur trúað en síðan efast, síðan unnið í því að trúa meira. Þú hefur þurft að trúa jafnvel þegar þú skildir varla hverju var verið að biðja þig að trúa. Verið getur að aðrir hafi reynt að sannfæra þig um að trúa ekki því sem þú varst að vonast eftir að þú gætir trúað á.

Þú hefur upplifað mótspyrnu. Þú hefur ekki komist þangað sem þú ert í dag með fullum stuðningi og gleði.  Þú hefur þurft að vinna mikið, þrátt fyrir það sem var að gerast í kringum þig. Stundum var það reiðin sem kom þér áfram, stundum óttinn.

Margt fór ekki eins og það átti að fara – fleiri verkefni en þú áttir von á. Það voru hindranir, gremja og pirringur á leiðinni.  Þú reiknaðir ekki með að hlutirnir færu eins og þeir fóru.  Flest kom á óvart, og sumt var langt frá því sem þú þráðir.
.
Samt var það gott.  Hluti af þér, hinn dýpsti sem þekkir sannleikann, hefur skynjað það allan tímann, jafnvel þegar höfuðið sagði þér að hlutirnir væru úr skorðum og klikkaðir, að það væri ekkert plan eða tilgangur, og að Guð hefði gleymt þér.

Svo mikið hefur gengið á, og sá atburður – sá sem er mest sársaukafullur, og kom mest á óvart – tengist við eitthvað sem þú áttar þig á. Þú ert að byrja að sjá það og skynja.

Þig óraði aldrei fyrir því að hlutirnir færu svona, gerðir þú það? En þeir gerðu það.  Nú ert þú að uppgötva leyndardóminn – þeir áttu að fara svona, og þessi leið er góð, betri en þú áttir von á.

Þú trúðir ekki að það tæki svona langan tíma – er það?  En það gerði það.  Þú hefur lært þolinmæði.

Þú hélst þú myndir aldrei ná því, en nú veistu að þú hefur gert það.

Þú hefur verið leidd/ur.  Margar voru þær stundirnar sem þér fannst þú vera gleymd/ur, stundir þegar þú varst viss um að þú hefðir verið yfirgefin/n. Nú veistu að þú hefur verið leidd/ur.

Nú eru brotin að falla saman.  Þú ert að ljúka þessu skeiði, þessum erfiða hluta ferðalagsins. Þú veist að þessari lexíu er næstum því lokið. Þessari lexíu – sem þú barðist gegn, mótmæltir, og fullyrtir að þú gætir ekki lært.  Já, það er hún.  Þú ert næstum orðin/n meistari í henni.

Þú hefur upplifað breytingu innan frá og út.  Þú hefur verið flutt/ur á annað plan, hærra plan, á betra plan.

Þú hefur verið í fjallgöngu, hún hefur ekki verið auðveld, en fjallgöngur eru það sjaldnast.  Nú ertu að nálgast toppinn.  Aðeins stund eftir og þú hefur sigrað tindinn.

Slakaðu á í öxlunum. Andaðu djúpt. Haltu áfram í sjálfsöryggi og friði. Tíminn til að uppskera og njóta alls, sem þú hefur barist fyrir.  Sá tími er að koma, loksins.

Ég veit þú hefur hugsað það áður, að þinn tími væri að koma, aðeins til að átta þig að svo var ekki.  En nú eru verðlaunin væntanleg. Þú veist það líka, þú getur skynjað það.

Barátta þín hefur ekki verið til einskis. Í hverri baráttu í þessu ferðalagi er hápunktur, endurlausn.

Friður, gleði, blessanir og launin eru þín hér á jörðu.

NJÓTTU.

Það koma fleiri fjöll, en nú veistu hvernig þau eru klifin og þú hefur komist að leyndarmálinu, hvað það er sem er á tindinum.

Í dag mun ég sætta mig við hvar ég er stödd/staddur og halda áfram. Ef ég er í miðri hringiðu lærdómsreynslu, mun ég leyfa sjálfum/sjálfri mér að halda áfram í þeirri góðu trú að dagur meistaradómsins og viðurkenningar muni koma.  Hjálpaðu mér, Guð, því að þrátt fyrir minn besta ásetning að lifa í friðsamlegu æðruleysi, þá eru tímar fjallgöngu. Hjálpaðu mér við að hætta að skapa óreiðu og erfitt ástand, og hjálpaðu mér að mæta áskorunum sem munu bera mig upp og áfram.“

Melody Beattie  – From The Language of Letting Go.  – Þýðing: Jóhanna Magnúsdóttir