Við lendum öll í því að þurfa að umgangast neikvætt fólk. Við getum stundum forðað okkur úr aðstæðum, en stundum ekki. –

Eins og alltaf er gott að byrja „heima“ hjá okkur sjálfum.  Hvernig á ég að mæta þessu fólki? –  eins og það er sjálft, eða get ég gert það á annan hátt. Á ég að láta þeirra tíðni draga mig niður?  – Auðvitað ekki! –  Það er gott að íhuga,  hvernig mæti ég þessu fólki?  Sem óvinur eða sem kærleiksrík manneskja sem vill öðrum vel.   Það er ákveðin áskorun falin í því að mæta neikvæðni með jákvæðni,  að mæta kaldlyndi og leiðindum með kærleika og gleði. –  Þannig höldum við okkar tíðni, og við höldumst í okkar kjarna og göngum ekki út fyrir sjálf okkur. –

Það er gott að horfa á manneskju sem er í „ham“ – eða er neikvæð sem veiðimann með veiðistöng, –  þessi manneskja danglar veiðistönginni að okkur og ef við nálgumst þau þá opnum við munninn og gleypum agnið.  Þessi nálgun sem ég er að tala um hér er tilfinningaleg nálgun.  Við förum inn í þeirra tíðni,  í stað þess að halda okkur í okkar, eða okkar kjarna.

Það er ekki alltaf hægt að ganga í burtu, því að erfiða fólkið getur verið með okkur í vinnu, í bekk í skóla eða í fjölskyldu okkar.

Þegar við eigum í þessu – þá er gott að muna að við eigum imyndunarafl.  Ágætis leið til að  taka „valdið“ af þessum neikvæðu persónum eða reiðu,  er að ímynda sér að við séum að vefja þau inn í fallega slæðu.  Slæðu væntumþykju,  því auðvitað þurfa þau á væntumþykju að halda.  Slæðan getur verið í fallegum litum.  En við vefjum þau þannig að hendurnar eru fastar.  Þær ná þá ekki að sveifla veiðistönginni.

Ef við verðum neikvæð við að umgangast neikvætt fólk – þá erum við auðvitað ekkert skárri! –  Þess vegna muna:   Kærleikann og slæðuna, og brosa – því við erum í essinu okkar,  í miðri uppsprettu kærleikans þar sem okkur líður vel og þar þrífst ekki neikvæðni.   Höldum okkur þar og þá erum við ósnertanleg.

Eftirfarandi grein er eftir Gustavo Tanaka — Brasilískan rithöfund og frumkvöðul.   Ég tók mig til og þýddi hana, – eftir bestu getu, en ef smellt er HÉR er hægt að lesa hana á frummálinu.  Ég bið lesendur að taka viljann fyrir verkið,  en þessi grein er staðfesting á svo mörgu sem ég hef sjálf upplifað og grunað.

Flest okkar hafa alls  ekki uppgötvað að það er eitthvað stórkostlegt að gerast.

Gustavo Tanaka segir frá því að fyrir nokkrum mánuðum hafa hann frelsað sig frá hefðbundnu samfélagi.  Hann hafi slitið keðjuna sem hélt honum föstum í kerfinu.  Alveg frá þeim tíma hefur hann séð heiminn frá nýju sjónarhorni;  því að allt er að ganga í gegnum breytingar, og að við flest verðum ekki vör við það.

Hvers vegna er heimurinn að breytast?  spyr hann.  Hann gefur í þessum pistli upp  átta ástæður,  sem fengu hann til að trúa því.

 1- Það þolir enginn lengur hið hefðbundna vinnu módel 

Við höfum náð þolmörkum.  Fólk sem vinnur hjá stórum fyrirtækjum þolir ekki lengur störf sín.  Skorturinn á tilgangi bankar upp á – innan frá – eins og örvæntingafullt öskur.

Fólk vill komast út. Því langar til að hætta öllu. Lítum á hversu margir eru tilbúnir að taka áhættuna og henda sér út í frumkvöðlastarf,  fólk fer í rannsóknarleyfi, fólk með vinnutengt þunglyndi, fólk sem hefur brunnið út.

2 – Frumkvöðlamódelið er líka að breytast 

Síðastliðin ár,  með sprengju í nýjungum, hafa þúsundir frumkvöðla breytt bílskúrum sínum í skrifstofur – til að blása lífi í billjón dollara hugmyndir sínar.   Kjarni frumkvöðlastarfsins var að finna einhvern til að fjármagna og fá fjármagn.  Að fá fjármagn var eins og að vinna heimsmeistaratitil.

En hvað gerist eftir að búið er að fjármagna hjá þér?

Þú ferð aftur í það að vera starfsmaður.  Það getur verið að þú hafir safnað til þín  fólki sem deilir ekki draumi þínum,  sem er ekki sammála tilgangi þínum og fljótlega fer þetta að snúast allt um peningana.  Fjármálahliðin fer að verða megin drifkraftur í rekstrinum þínum.

Fólk þjáist vegna þessa.  Það sem var í fyrstu frábært fór að falla,  vegna þess að peninga sækna módelið er endalaust.

Það þarf að finna nýja leið til að leita.  Gott fólk er byrjað nú þegar.

3 – Aukning samstarfs 

Margt fólk hefur áttað sig á því  að það þýðir ekkert að halda áfram einn síns liðs.  Margir hafa vaknað upp við það að það er ekkert vit í að halda áfram í hinni brjáluðu hugmyndafræði: „hver maður fyrir sig.“

Stöðvaðu, taktu skref aftur á bak og hugsaðu.  Er það ekki fáránlegt að við, 7 billjónir okkar, lifandi á sömu plánetu,  höfum vaxið lengra frá hvort öðru?  Hvaða vit er í því að snúa baki við þúsundum, jafnvel milljón, manns sem búa í kringum okkur í sömu borg?  Í hvert skipti sem það hvarflar að mér, verð ég sorgmæddur.

Sem betur fer, eru hlutirnir að breytast.  Við deilum,  samstarfs fjármála hugmyndir eru framkvæmdar, og þær beinast á nýjar brautir.  Í áttina að samstarfi, að deila, að hjálpa, í samkennd.

Það er fallegt að fylgjast með þessu.  Það snertir mig.

4 – Við erum loksins að átta okkur á hvað internetið er 

Internetið er ótrúlega fallegur hlutur og aðeins núna, eftir svona mörg ár, erum við að skilja mátt þess.  Með internetinu er heimurinn að opnast,  hindranir falla, aðskilnaði lýkur,  samkenndin hefst,  samstarfið springur út, hjálpsemin kemur.

Sumar þjóðir sáu alvöru byltingar sem notuðu internetið sem megin hvata, eins og Arabíska vorið.  Í Brasilíu er ný byrjað að nota þetta verkfæri betur.

Internet er að brjóta niður múgsefjunina. Stóru fjölmiðlafyrirtækin sem stýra fréttum eftir því hvaða skilaboð henta þeim best og hvað þau vilja að við lesum eru ekki lengur stærstu eigendur upplýsinga  Við leitum eftir því sem við viljum. Við tengjumst þeim sem við viljum. Við skoðum  það sem okkur sýnist.

Við komu internetsins eru þau smáu ekki lengur mállaus, þarna er rödd. Hin nafnlausu urðu viðurkennd.  Heimurinn nær saman. Og þá getur kerfið fallið.

5 – Fall hinnar óhóflegu neysluhyggju 

Í of langan tíma hefur okkur verið stýrt til þess að neyta eins mikils eins og við getum.  Til þess að kaupa allar nýjar vörur sem koma á markað, nýjasta bílinn, nýjasta iPhone,  aðal vörumerkin, fullt af fötum, skóm, mikið, mikið og mikið af eiginlega hverju því sem hönd á festi.

Með því að fara gegn fjöldanum, hefur marg fólk uppgötvað  að það að neyta minna, lifa rólegra lífi,  borða einfaldari mat – eru birtingarmyndir aðgerða sem eru í gangi núna, og sýna fram á það með mótsagnarkenndum hætti hversu fáranlega við höfum skipulagt okkur.

Færri nota bíla, færri eru að eyða um efni fram, og fleira fólk er að skiptast á fötum, kaupa notaðar vörur, deila eignum, bílum, íbúðum, skrifstofum.

Við þörfnumst ekki alls þessa sem okkur var sagt að við þyrftum.  Og þessi nýja meðvitund um neysluna getur fellt hvaða fyrirtæki sem lifir á þessum ofneyslu enda.

6-  Við borðum lífrænt og heilsusamlegt 

Við vorum svo klikkuð að við samþykktum að borða hvað sem er!  Það þurfti bara að bragðast vel og þá var það í lag.

Við vorum alveg sofandi fyrir  því að fyrirtæki byrjuðu að eitra matinn okkar og við sögðum ekkert!

En svo fór sumt fólk að vakna,  og fór að virkja og styrkja það að borða heilsusamlegt og lífrænt.

Það fer bara vaxandi.

En hvað hefur það að gera með efnahaginn og vinnuna?  Eiginlega allt, segir Gustavo Tanaka.

Matvælaframleiðsa er einn af aðal grunninum í samfélaginu. Ef við breytum hvernig við hugsum,  neysluvenjum og hvernig við borðum, verða fyrirtæki að bregðast við því að aðlaga sig að hinum nýja markaði.

Smábýlin eru farin að skipta aftur máli í framleiðslukeðjunni.  Fólk er jafnvel að rækta plöntur og fræ á eigin heimilum líka.

Og það endurskapar allt efnahagslífið.

7 —  Andleg vakning 

Hversu marga vini eigum við sem æfa jóga.  Hvað með hugleiðslu?  Hugsum nú til baka,  10 ár,  hversu marga þekktum við sem stunduðu þetta?

Hið andlega,  var of lengi,  tileinkað fólki sem iðkaði dulspeki,  þessum sem þóttu skrítnir og dularfullir.

En sem betur fer, er þetta líka að breytast.   Við erum komin að mörkum raunsæis og skynsemi.   Við náðum að skilja það, að með einungis meðvituðum huga okkar,  náum við ekki að átta okkur á öllu sem gengur á hérna. Það er eitthvað annað í gangi,  og Gustavo er viss um að við viljum ná því líka.

Við viljum skilja hvernig hlutirnir virka.  Hvernig lífið vinnur, hvað gerist eftir dauðann, hver þessi orka sé, sem fólk talar svo mikið um, hvað sé skammtafærði,  hvernig hugsanir geta orðið að veruleika og skapað tilfinningu okkar fyrir raunveruleika, hvað er tilviljun og samhljómur, hvers vegna hugleiðsla virkar, hvernig það er hægt að lækna með því að nota einungis hendur, hvernig þessar óhefðbundnu meðferðir, sem eru ekki samþykktar af þeim hefðbundun geti í raun og veru virkað.

Fyrirtæki eru farin að bjóða starfsfólki upp á hugleiðslu. Hugleiðsla er jafnvel kennd í skólum.   Hugsum um það.

8 — Afskólunar stefnur

Hver skapaði kennslumódelið?   Hver valdi greinarnar sem við verðum að taka?  Hver valdi það sem við lærum í sögutímum?  Hvers vegna var okkur ekki kenndur sannleikurinn um aðrar fornar menningar?

Hvers vegna ættu börn að fylgja sérstökum reglum?  Af hverju eiga þau að fylgjast þögul með öllu?  Hvers vegna ættu þau að vera í einkennisbúningi?  Hvað með að taka próf – upp á það að þau hafi lært?

Við höfum þróað kerfi sem styrkir og æfir fylgjendur kerfisins. Sem ræktar fólk til að verða venjulegar manneskjur.

Til allrar hamingju, er margt fólk að vinna við að endurhugsa þetta – í gegnum hugtök eins og afskólun, „hack“-skólun“  og heimaskólun.

Hér er hægt að smella á hlekk þar sem „Hackschooling“ er útskýrð.  (Ég bætti þessu við, þessi hlekkur er ekki í greininni).

Kannski höfum við aldrei hugsað þetta, og erum kannski hissa.  En þetta er að gerast.

Hægt og rólega, er verið að vekja fólk og það er að átta sig á hversu brjálað það er að lifa í þessu samfélagi.

Lítum á allt þetta nýja sem er að gerast og reynum að hugsa að allt sem búið er að kenna okkur hingað til sé eðlilegt.  Höfundur heldur ekki.

Það er eitthvað stórkostlegt að gerast. 

„We are all wired for love and belonging“  – Brené Brown.  Við höfum öll þörf fyrir ást og umhyggju, það að vera í tengslum við aðrar mannverur.   Það er hin raunverulega mannlega þörf.  En fyrst og fremst tel ég að við þurfum að vita að við tilheyrum okkur sjálfum, og við þurfum að vera í tengslum við barnið í okkur og ekki týna því á lífsleiðinni.  Það eru „hlutir“ sem fjarlægja okkur frá okkur sjálfum.  Eftir því meira sem við eigum af þessu veraldlega höfum við byggt þykkari veggi frá okkur til okkar. –  Kúnstin við að lifa – án þess að vera í skorti og langa alltaf í nýjan hlut,  er að muna að við erum börn í móðurlífi heimsins,  og þannig upplifa fullnægjuna bara við að vera til, án alls þess sem okkur er sagt að við þörfnumst.  Til að hagkerfi heimsins gangi upp þurfum við að kaupa dót og hluti af öðru fólki – dót sem okkur er sagt að við verðum að eignast til að vera ánægð.  Okkur er kennt að vera óánægð og þess vegna förum við að vinna fyrir peningum til að kaupa hluti sem margir hverjir eru alls ekki það sem okkur raunverulega vantar.  Við höfum verið göbbuð, er það ekki?  –

„All you need is love“ ..

Barn fæðist í heiminn, –  það er mikil og snögg breyting.  Áður hafði það allt sem það þarfnaðist.  Næringu, hlýju og öryggi í móðurkviði. –   Svo kemur það út í „kaldan“ veruleikann.  Það þarf að láta vita,  til að fá eitthvað,  ef móðirin er ekki nógu snögg að skynja hvað það vantar.  Það grætur, og þá eru stóru spurningarnar:   er barnið svangt?  Er því of kalt /heitt?  Er barnið búið að gera í bleyjuna? –  Er því illt í maganum?  Eða grætur það bara grátsins vegna? …   Þetta eru yfirleitt ekki nema 5 – 6 ástæður sem koma til greina, og oftast er hægt að sinna þeim fljótt og vel,  og nota útilokunaraðferðina líka, þ.e.a.s.  búið að borða „tékk“ –  þurr bleyja „tékk“ .. o.s.frv. –

Svo eldist barnið, og fer að tala og getur sagt hvað því langar og hvað það vill,  það er alltaf ákveðinn léttir þegar börn fá málið og geta sagt til um líðan sína og þarfir.

En lífið flækist meira eftir því sem við vöxum úr grasi, því að fleiri þarfir og langanir bætast við eftir því sem við eldumst og uppgötvum hvað er þarna úti og við gætum átt, eigum „rétt“ á,  hinir eiga en ekki við o.s.frv. –

Barn sem á húsakjól, foreldra sem bera umhyggju fyrir því og nægan mat,  er kannski fullnægt að mestu.  Tala nú ekki um ef að foreldrar hafa tíma fyrir það að syngja og segja sögur, strjúka því um bakið og eiga góðar stundir saman, nú eða með systkinum.

„All you need is love“ …  eða hvað?

Barnið fer að vaxa og því „vantar“ dót.   Jafnvel þótt það hafi varið mörgum klukkutímum í stóra pappakassanum – og raðað eldhúsrúllunum sem mamma keypti af syni Siggu vinkonu svo hann kæmist í keppnisferð til Póllands, sem virkisvegg í kringum pappahúsið.   Þá er eitthvað þarna í „Toys´R’ Us“  – bæklingnum sem kom inn um lúguna sem barnið „þarfnast“ gífurlega,  enda eiga margir af hans félögum þess þannig græju líka.    Herbergi barnsins er að fyllast af dóti,  sem það „þarfnast“ og mamma tekur sig til og hendir kassanum, – því það er ekki lengur pláss.

Barnið er gífurlega ánægt þegar það fær nýtt dót,  en þessi ánægja virðist ekki vara lengi og dótið lendir í rykhrúgu undir rúmi og gleymist,  og það er lika verið að auglýsa fjarstýrðan bíl í sjónvarpinu, – og það er engin gleði fyrr en bíllinn kemur. –

Barnið stækkar og verður unglingur.  Barnið þarf alls konar fatnað,  eins fatnað og hinir – til að vera ánægt.  Eitthvað sem er í tísku,  og það þarf alltaf eitthvað nýtt.

Barnið verður fullorðið og á allt í einu fulla fataskápa af engu, og ekkert til að fara í þó að það fötin flæði út –  og herbergi sem eru ekki nógu mörg og ekki nógu stór.  Það „þarfnast“ stærri fataskápa,  stærri herbergja og stærra húss.  Annars er ekki hægt að vera ánægt.   Það þarf líka fallegan bíl og auðvitað vinnu sem það fær svakalega vel greitt fyrir því það þarf að kaupa svo margt í stóra húsið með herbergjunum öllum,  og helst að fá bílskúr undir það sem er orðið úrelt og leiðinlegt og ekki hægt að „leika“ með lengur.  Nú dugar ekki að henda því undir rúm, því það er ekki pláss.  Það þarf góða geymslu þar sem þetta sem við getum lagt það sem áður var ómissandi á sinn stað, ef svo ólíklega vildi til að við vildum grípa til þess aftur í fjarlægri framtíð.   Barnið veit þó innst inni,  að líklegast verður þetta bara dót sem verður hent þegar það sjálft kveður þennan heim.

Barnið verður gamalt, lúið og flytur á hjúkrunarheimili fyrir aldraða.  Það eru ekki mörg atriði sem það þarfnast.  Það hefur misst getuna til að tjá sig, og þarfnast aðeins umhyggju,  að einhver passi upp á að skipt sé á stykki – sem nú má ekki lengur kalla bleyju, því fullorðin börn eiga helst ekki að nota bleyju þó mörg þeirra þarfnist þess.  Kröfurnar minnka, – það er ánægt ef það fær að borða, er þurrt,  og fær umhyggju. Einhver strýkur bakið og syngur.  –

Gamla barnið deyr.  Það er fullkomlega öruggt, í verndandi móðurlífi alheimsins, fær næringu og öryggi og þarfnast einskis.

„All you need is love“ ….

Ég ætla aðeins að ræða um það hér hvernig við förum að lýsa og fáum þannig þessa „útgeislun“  sem fólk talar um. –  Útgeislun þýðir í raun að við geislum innan frá og út og það þýðir auðvitað að við þurfum að næra ljósið hið innra.  Eftir því sterkara sem það verður þess sterkara náum við að skína. –

Við megum og eigum að skína.  Við höfum öll ljósið, – við erum fædd með það, en það eru ákveðnir hlutir sem næra það og ég hef útbúið lista,  „uppskrift“ – að góðri næringu.

• Hættum að tala illa um aðra, hvort sem við höfum rétt fyrir okkur eða ekki, – hættum að tala illa um okkur sjálf.  Tölum þess í stað fallega um það fólk sem okkur langar að tala vel um og um okkur sjálf.
• Hættum að bregðast  við í vörn eða með reiði, – við sjáum yfirleitt eftir því, gott að muna eftir  stop merkinu eða að telja upp að 10.
• Ekki viðhalda gremju og velja að fyrirgefa ekki, – ef við eigum erfitt með að fyrirgefa sjálf, er mitt ráð að biðja Guð/æðri mátt/hið heilaga að aðstoða við það. – Fyrirgefning þýðir ekki að við samþykkjum gjörðir viðkomandi, heldur að við losum okkur frá gjörningnum.  Fyrirgefning í eigin garð er líka mikilvæg – og kannski mikilvægust.
• Hættum að dæma aðra, dómharka er andstæða samhygðar.
• Viðurkennum bresti okkar og fíknir.  Við finnum allt til að flýja eða deyfa- ýmsar afsaknir til að flýja tilfinningar okkar, eða stunda andlega iðju eins og að hugleiða og þykjumst ekki hafa tíma,
  en gefum okkur aftur á móti e.t.v. tíma til að horfa á sjónvarpið marga tíma að kvöldi  ..
  andleg tenging getur verið við fólk, við okkur sjálf og við “hið heilaga í okkar lífi.
• Verum heiðarleg – munum að taka okkur sjálf með inní pakkann – verum heiðarleg gagnvart sjálfum okkur og öðrum.  Ekki bregðast trúnaðartrausti og ekki ljúga, ekki nota heldur “hvíta”
  lygi.
• Komum fram við líkamann sem þjón, nærum hann af nærgætni og tölum fallega við hann. Ekki fylla hann af óhollustu í formi matar, vímuefna, alkóhóls o.s.frv.  Ofneysla efna sem breyta hugarástandi fjarlægja okkur frá hinu heilaga og okkur sjálfum. Frá kjarnanum.
• Lifum í þakklætishugsun í staðinn fyrir hugsuninni um skort, þökkum það sem við eigum, höfum og gerum lista yfir það,  í stað þess að vera stödd í skortinum. –

Við þurfum að næra innra ljósið – ljósið sem veit alltaf hvað er rétt fyrir þig, innsæið þitt.

Ást, þakklæti og gleði er límið sem heldur okkur saman.

Ég á marga frasa.  Einn af þeim er „Við erum öll særð börn særðra barna“ og hann nota ég til að útskýra af hverju fólk hegðar sér stundum eins og það hegðar sér – út frá tilfinningum hins særða barns.

Einn morguninn þegar ég var að ganga í vinnuna í fallegu vetrarveðri, þá hugsaði ég nýja hugsun, – og var hissa á að ég hefði ekki notað hana fyrr.

„Við erum öll glöð börn glaðra barna“ ..   Öll vorum við líka einhvern tímann glöð, eða örugglega langflest.   Þessari gleði má alls ekki gleyma og við megum ekki skammast okkar fyrir að gleðjast eins og börn.

Barnsleg gleði er einlæg gleði.  Stundum langar okkur að hoppa og skoppa og hlæja.   En þá kemur stundum einhver fullorðinn aðili (oftast við sjálf sko)  sem tekur í hnakkadrambið á okkur eða sussar á okkur.  – „Uss ekki þessi læti“ ..

Stundum er sussað á glöð börn, – „vertu ekki með þessi læti“ ..  eða eitthvað álíka.    En gleðin má alveg fá útrás, og það er mjög mikilvægt að hleypa gleðinni að,  fíflast svolítið og leika sér.

„Við erum öll glöð börn glaðra barna“ –  og svo koma barnabörn glaðra barna … 🙂

Hvenær hættum við eiginlega að leika okkur?

Fyrirsögnin er tekin úr daglega lífinu, – eitthvað sem ég heyrði.  Faðirinn var afskiptalaus, og sonurinn upplifði áhugaleysi og tómlæti frá föður. –  Þeir töluðust varla við. –  Síðan varð sonurinn sjálfur faðir, en hann vildi að sjálfsögðu ekki að hans börn myndu alast upp við afskiptaleysi föðurs og sinnti þeim vel.  Hann vildi ekki verða eins og pabbi sinn.

Stundum lærum við af því sem fólk gerir og stundum af því sem fólk gerir ekki.

En nú var faðirinn orðinn lúinn og veikur af krabbameini, og þurfti aðstoð og hann rétti út hendi til sonarins, sem hann hafði ekki verið til staðar fyrir.

Hvernig á sonurinn að bregðast við?  Er ekki bara auga fyrir auga og tönn fyrir tönn?  Borga í því sama?

Hvað hefur þá lífið kennt syninum?    Jú, það kenndi honum að vera til staðar fyrir sín börn, – og reyndar var það pabbi hans sem kenndi honum það þó það væri með því að gera hið andstæða.   Sonurinn lærði af því hvernig hann vildi EKKI vera.

En hvað með að sinna þeim gamla á sjúkrabeði?    Af hverju ekki að vera föðurbetrungur, og stja kærleikann í fyrsta sæti, – og gefa skilyrðislausan kærleika?   Þá fyrst hefur sonurinn lært.  Lært að gefa án þess að einhver eigi fyrir því.

Ég er nokkuð viss um það að þegar upp er staðið yrði sonurinn sáttari við sjálfan sig,  að kveðja föður sinn með kærleika,  að fyrirgefa föður sínum en ekki dæma hann.   Faðirinn var vankunnandi í ´samskiptum, sem hann kannski lærði af sínum föður.

Þetta verður hugvekja mín í dag, – og kannski heyrir hana einhver sem á óuppgert við vanmáttugt foreldri og vill ekki fyrirgefa það sem einu sinni var.

En fyrirgefningin er lausn, og hún er gjöf til okkar sjálfra um að lifa frjáls.

Hlutverkin hafa snúist við, – þegar hinn aldni faðir þarfnast uppkomins sonar.  Þá er tækifæri til að snúa við blaðinu og verða kærleiksríkur kennari föður síns.

Tvisvar verður gamall maður barn. 

Við eigum það til að hengja hamingju okkar á umhverfið eða aðrar manneskjur. –  Þegar í raun – erum það við sjálf sem berum ábyrgð á hamingju okkar.  Á meðan við gerum það – gefum við líka frá okkur allt vald.  Valdið er í höndum t.d. maka, vina eða ættingja.  „Þetta er sko allt mömmu að kenna“ .. nú eða í höndum samstarfsfélaga „Þetta er sko allt þessum að kenna að ég get ekki verið ánægð/ur í vinnunni“ .. –   Svo getum við bara kennt því um að við búum á Íslandi –  „Helvítis ríkisstjórnin gerir það að verkum  að við erum óánægð“ .. –   Alltaf er valdið hjá hinum,  en ekki okkur 😦 ..

Mig langar í eins stuttu máli og mögulegt er, að útskýra svolítið mjög mikilvægt. –

Það er svo mikilvægt að það á erindi til næstum allra.

Lykilorðin í þessu eru:   „Fólus“ eða sjónarhorn  og  það að taka ákvörðun.

Kona kemur til mín í viðtal.  Hún er óhamingjusöm og telur ástæðuna vera þá að maðurinn hennar sé upphaf og orsök óhamingju hennar. –  Ef hún nú bara losni út úr þessu sambandi,  verði allt betra. –

Konan sem er búin að vera óánægð í langan tíma, – hefur í huganum búið til ósýnilegan lista yfir ástæður þess að yfirgefa manninn sinn.  Listinn er orðinn mjöööög langur, og maðurinn verður ómögulegri eftir því sem listinn lengist.  –     Hún áttar sig ekki á því að þessi listi sé til,   – en hann verður til vegna þess að fókus augna hennar er stilltur á allt það ómögulega í fari mannsins.

Það sem ég ráðlegg konunni,  er að gefa þessum manni tækifæri.  Einhverja X mánuði.   Ég útskýri fyrir henni að hún sé búin að skapa þennan lista.  Hvort hún sé til í að leggja honum og prófa að gera annan lista, og nú skriflegan gjarnan.    Hún prófi að taka eftir öllu því í fari maka síns sem er gott, jákvætt og þakkarvert.    Þessi kona er tilbúin,  því að það er ekki þannig að þessi maður sé ofbeldishneigður – þó henni sé farið að finnast hann beita sig einhverju andlegu ofbeldi,  en hún er tilbúin að skoða það líka hvort það geti verið að hún geri það lika þegar hún er að finna að hjá honum, – hæðast að honum o.s.frv. –  sem kemur óhjákvæmilega þegar hún á langa listann með öllum ómögulegheitunum.

Hún núllstillir sig,  –  fer heim – og skiptir um fókus.  Listinn er í stílabók, og nú leitar hún að kostum í stað galla.   Hún verður pinku hissa,  þegar hún fer að skrifa niður.  Hvað listinn verður fljótt langur.   Hún verður líka hissa þegar maðurinn fer að verða notalegri.

Hún kemst sjálf í aðra „tíðni“ – í betra skap. Því hugurinn er ekki fullur af því hvað maðurinn er ómögulegur.   –

Ég hef séð þetta virka – í alvöru.   Að sambönd bötnuðu og blómstruðu eftir svona fókusbreytingu.  –   Auðvitað þarf sá sem fókuserar á kosti makans,  líka að huga að sjálfum sér og lista niður sína kosti.   Eina frásögn heyrði ég af konu sem hreinlega gaf manni sínum jákvæða listann, og hann varð yfir sig þakklátur og fór að lista upp kosti eiginkonunnar.  –

Þessi lýsing hér að ofan á líka við um vinnustaði.   Það er eiginlega bara hræðilegt – hvort sem við erum í sambandi – hjónabandi – eða á vinnustað,  þar sem við erum óánægð og erum sífellt að leita að og stilla fókusinn á það sem er að! ..     Hver situr uppi með óánægjuna?

Bíddu,  en getur eitthvað batnað ef við erum ekki óánægð og ósátt?  –

Þar liggur nefnilega þetta mótsagnakennda, –   þegar við komumst í betra skap,  og sjáum meira af því góða – þá fara líka góðir hlutir að gerast.   Það er þá sem breytingarnar verða.

Það er enginn að segja að það eigi að láta bjóða sér eitthvað óboðlegt,  eins og ofbeldi eða vonda framkomu.   Þá þarf að taka ákvörðun og stíga út úr myndinni.

Þegar það er leið út,  og við viljum leiðina út þá þurfum við að standa með okkur, taka ákvörðun og ganga út.   Hvort sem það er úr sambandi eða úr starfi sem okkur líkar ekki einhverra hluta vegna.

En aldrei vera kyrr á einhverjum stað og búa til ómögulegheitalista,  og bæta þannig í gremjuna þannig að við verðum sjálf ómöguleg og óþolandi.

Ef við lítum á þetta í stærra samhengi,  þá eru það sumir staðir sem við höfum ekki val.   Það gæti t.d. verið það að við erum íbúar á jörðinni.   Það er afskaplega hæpið val að velja það að taka líf sitt til að fara frá jörðinni.   Ef við erum óánægð í þessu lífi,  hvað getum við mögulega gert?   –  Getum við kannski farið að fókusera á fallegu hlutina í lífinu?    Það fallega í mannlífinu,   í stað þess að vera upptekin af því ljóta.    Hvernig líður okkur ef að fókusinn er þannig stilltur?    Jú,  eins og okkur liður alltaf ef fókusinn er stilltur á það sem er að í stað þess sem er í lagi.  Ef fókusinn er stilltur á það sem vantar í stað þess sem við höfum.

Við gerum það besta úr aðstæðum, –   við tökum ákvörðun hvort við ætlum að vera eða fara og ef við tökum ákvörðun um að vera,  þá horfum við á það sem er gott og hækkum þannig hamingjutíðni okkar,   og ÞANNIG líður OKKUR betur.

Það spretta ekki mörg blóm úr jarðvegi ósættis,  – en það er í sáttinni við það sem ER,   sem nýr vöxtur hefst.

Ekkert „ég get ekki verið hamingjusöm eða samur vegna blah blah“ ..   við getum alltaf fundið hundrað ástæður  fyrir því að vera ekki glöð.

Segjum frekar:  „ég get verið hamingjusöm eða samur vegna þess að ______“  … já,  það eru líka þúsund ástæður fyrir því að vera glöð og þakklát.

Ég skora á okkur öll – að æfa okkur í að sjá fegurðina í kringum okkur,  það góða í náunganum, – það jákvæða í starfsumhverfi okkar o.s.frv.

Ég veit að lífið verður betra,  og ég veit að heimurinn verður betri með fleiri hamingjusömum og þakklátum sálum.

Í fyrirsögn pistilsins spyr ég „Ert það þú eða maki þinn? – Ert það þú eða starfið þitt? …     Kannski er makinn eða starfið bara endurkast af okkur sjálfum.    Ef ekki,  ef makinn er í raun ómögulegur nú eða starfsvettvangur, –  þá þarf að taka ákvörðun:  „Ætla ég að vera eða fara?“ – „Ef ég ákveð að vera, hverngi væri þá að gera það besta úr því sem ég hef?“ ..

Vertu friðurin,  vertu gleðin,  vertu ástin .. vertu besta útgáfan af þér ..  taktu valdið í eigin lífi og skapaðu þína hamingju og frið innra með þér …

„Vertu breytingin sem þú vilt sjá í heiminum“ .. Gandhi

Það var árið 2011 að ég skrifaði þennan texta, – við lagið sem Abba samdi, en ég tengdi við Mamma mia myndina:

Ég á mér draum  

Ég á mér draum,  í hjarta fann

heilt samfélag, um kærleikann.

Saman sterk við stöndum,  leiðumst hlið við hlið

styðjum hvort við annað,  færum hinu frið.

Ég trúi á engla,

eitthvað gott í öllum hægt að sjá

Ég trúi á engla,

og  tími kominn fyrir frelsi´ að ná

Guð gefur gaum – ég á mér draum

Ég á mér draum,  eitt ævintýr

í hjarta mér, heill heimur býr.

Veröldin sem opnast,  við trú og nýja sýn

veitist okkur öllum, viskan verður þín.

Ég trúi á engla,

eitthvað gott í öllum hægt að sjá

Ég trúi á engla,

og kominn tími fyrir frelsi´ að ná

Guð gefur gaum – ég á mér draum.

Ég fór á GLS ráðstefnu um helgina,  en GLS stendur fyrir Global Leadership Summit, og þar lærði ég mikið og margt um eðli þess að vera góður leiðtogi.  Ég ætla að taka til mín það sem var sagt þar, um auðmýktina, kærleikann, þjónustuna, seigluna, endurgjöfina o.fl. o.fl. því eitt af því sem kom fram var einmitt það að líta í eigin barm, og ég held það verði aldrei nógu oft ítrekað, að þegar við förum og lærum þá er mikilvægast að byrja á sjálfum sér, en ekki fara að hugsa hvernig „hinir“ eiga að gera. –

Það sem kom í huga minn í morgun, var saga sem var sögð,  af manni sem hafði verið alinn upp hjá föður, sem niðurlægði son sinn ítrekað, og notaði öll þau orð í orðabókinni gagnvart honum sem flokkast frekar undir ofbeldi en uppeldi. –  „Stattu þig, ekki vera svona mikill aumingi“ … og svo frv. –

Þegar þessi sonur varð að ungum manni,  fékk hann opinberun og  köllun til að verða prestur.  Hann hafði marga góða eiginleika og var ráðinn sem prestur til safnaðar (í Bandaríkjunum þar sem sögusviðið er).   Að hans áeggjan var síðan ráðist í að byggja risastórt safnaðarheimili, – og til að gera langa sögu stutta, setti hann söfnuðinn á hausinn,  því að kostnaðurinn var of mikill.   Honum var sagt upp störfum,   en fékk fljótlega starf sem prestur hjá öðrum söfnuði,   en viti menn,  sagan endurtók sig!

Aftur stóð hann atvinnulaus, eftir að hafa staðið fyrir byggingu á safnaðarheimili sem átti að vera svo glæsilegt og fínt. –   Hann leitaði til eldri prests, og grét hjá honum, – sagði honum að hann hefði klúðrað í tvö skipti á sama hátt, en hann langaði bara svo til að söfnuðurinn ætti fallegt og stórt safnaðarheimili.

Þá spurði gamli presturinn hann:  „Hverjum ertu að reyna að þóknast?“  ..   eða eins og þeir segja á amerískunni    „Who are you trying to impress?“ ..

Hér kemur þögn … og ég er nokkuð viss um að flestir vita svarið við þessari gátu. Auðvitað er hann enn að reyna að þóknast föður sínum, – ekki Guði föður :-),  heldur líffræðilegum pabba,  sem fannst hann aldrei nógu góður eða duglegur og setti ofan í við hann. –

Þessi þörf fyrir að geðjast og þóknast foreldrum getur verið býsna lífsseig,  og hún getur fylgt okkur yfir í fullorðinsárin,  jafnvel þó þau séu fallin frá.  Stundum tekur maki við eða einhver annar, eins og heill söfnuður, – sem er e.t.v. ekki að gera þessar kröfur,  en við yfirfærum kröfurnar sem gerðar voru til okkar sem börn yfir á fullorðinsárin! ..

Það er mikilvægt að gera sér grein fyrir þessu,  – vera vakandi og sjálfsmeðvituð,  af hverju við gerum eitthvað,  af hverju við bregðumst við á ákveðinn hátt o.s.frv.

Eru það viðbrögð fullorðinnar manneskju, eða særð barns sem er enn að reyna að þóknast og geðjast og öðlast samþykki hins ytra?

Það er sama hvert litið er, alls staðar „dúkkar“ upp það sem ég hef lært um meðvirkni, – en eitt af kjarnaatriðum í meðvirkni er að vilja þóknast og geðjast til að vera samþykkt og elskuð. –   Við förum af stað til að gera eitthvað til þess, eins og við séum manngerur en ekki mannverur.

Ég minntist á það í upphafi að við þurfum að byrja á sjálfum okkur, og það fyrsta sem við þurfum að gera er að samþykkja og elska okkur sjálf, en ekki bíða eins og betlarar eftir samþykki og elsku frá öðrum.   Út frá þeim grunni eru okkur í raun allir vegir færir,  því við hvílum örugg í kærleikanum og verðum þannig fyrirmyndir öðrum,  bestu kennararnir og bestu leiðtogarnir.

Þegar við sofnum hvílum við hugann.  Það má segja að við ýtum á „refresh“ eða endurnæringartakkann.   Það er mikilvægt að þegar við vöknum, – þá byrjum við daginn á að velja okkur fallegar og góðar hugsanir, – hugsanir sem þjóna okkur á þann hátt að okkur líður vel.  Eftir því fleiri góðar hugsanir við náum að hugsa,  þess betur líður okkur. –   Við þurfum ekki að sækja vondu hugsanir gærdagsins og endurtaka þær,  því þær þjóna okkur ekki, heldur vinna gegn okkur.

Við viljum hækka hamingjustuðulinn okkar, – með þessum góðu hugsunum.   Við getum æft okkur í fallegum hugsunum með því að skrifa niður orð sem láta okkur líða vel, dæmi:

Gleði, sátt, hamingja, hlátur, bros, ánægja, þakklæti, ást, friður, kærleikur, tilhlökkun .. o.s.frv.  ef við hugsum þessi fallegu orð – og/eða skrifum þau niður,  fer okkur hægt og bítandi að líða betur og við erum farin að vera okkar bestu vinir.

Þessi pistill er í raun „minnisglósa“  … því það kemur fyrir að við gleymum þessu, eða neikvæð orð reyna að troða sér inn og hindra okkur í að líða vel.  –

Viðbót:

Ég skrifaði ofangreind orð að nóttu til – og það sem kom í kollinn á mér var hversu mikilvægt það væri að vakna með sól í hjarta og byrja daginn vel, og þannig laða það góða að sér áfram yfir daginn. – Þetta má líka hugsa á facebook. Að byggja á góðri andlegri næringu, í staðinn fyrir t.d. að byrja á að skammast yfir pólitík eða álíka .. pælum aðeins í þessu hvað við erum að hugsa, og þá um leið hverju við erum að „sá“ meðal vina okkar. Erum við að dreifa gleði okkar eða reiði? ….