Þegar ég fékk mitt eigið rými til að starfa í hjá Lausninni, fjölskyldumiðstöð – þar sem ég starfaði áður, – ákvað ég að hafa þemað grænt og bleikt.  Það eru svolítið litirnir mínir – svipað og rósamyndin hér í hausnum á blogginu. –

Ég fór í Europris (blessuð sé minning þess) og sá þar teppi, eða það var pakkað saman og sá að í mynstrinu voru litirnir bleikur og grænn – og að vísu eitthvað grátt í því líka.  Ég ætlaði að hafa teppið sem yfirbreiðslu fyrir fólk, ef því væri kalt.

Þegar ég opnaði teppið – kom í ljós að á þvi var rós, fiðrildi og áritunin:

„Love is the beauty of the soul,  bears all things, believes all things.“ –  

Mér þótti (og þykir enn) þetta svo fallegt að ég notaði teppið sem veggteppi og flutti það svo með mér á skrifstofuna sem ég opnaði í Borgarnesi.-

Ég pakkaði því niður í nóvember, þegar ég lokaði skrifstofunni og nú er það í húsinu mína á Sólheimum. –

Í gærkvöldi fór ég að sjá þá mögnuðu mynd „Interstellar“  sem hitti beint í mark hjá minni, og þar sem ég var komin upp í rúm í kvöld, – fór ég að hugsa um myndina og skilaboðin. Hugsaði hvort það væru svona skilaboð sem við værum að fá, en tækjum kannski ekki eftir.  Í því var mér litið upp og til vinstri – og þar var teppið mitt sem ég er búin að hengja fyrir svefnherbergisgluggann – svona bráðabirgða – og kannski ekki. –

“Love is the one thing that transcends time and space“ – (úr Interstellar).

„Friður á jörðu og fengin sátt, fagni því menn sem bæri.“   –  Jólahugvekja.

„Elskaðu þá sem eru þér næstir – og ef þeir elska þig ekki til baka – finndu aðra sem gera það. Allir eiga skilið að elska og vera elskaðir tilbaka. Ekki sætta þig við neitt minna. Finndu vinnu sem þú elskar, en ekki verða þræll hennar. Grafskriftin þín verður ekki: “Ég vildi óska að ég hefði unnið meira”..

Dansaðu, hlæðu og borðaðu með vinum þínum. Sönn, heiðarleg og sterk vinatengsl eru blessun og valmöguleiki – miklu frekar en blóðtengsl. Veldu þau sem þú hefur í kringum þig vandlega – og baðaðu þau í allri þeirri ást sem þér er fært. Umkringdu þig með fallegum hlutum. Lífið er með fullt af gráma og sorg – finndu regnbogann og rammaðu hann inn. Það er fegurð í öllu, stundum þarf að horfa vandlega til að sjá hana.“

Textann hér á undan las ég á íslenskri vefsíðu, – en upprunalegur höfundur hans var kona að nafni Charlotte, – en hún hafði skrifað þetta til vina sinna og fjölskyldu skömmu fyrir dauða sinn. – Hún var aðeins þrjátíu og fimm ára.

Það er þegar að eitthvað bankar á, – þegar okkur er stillt upp við vegg að við virðumst loksins sjá hvað er dýrmætt og hvað skiptir raunverulega máli.

Því fékk ég að kynnast jólin, eða “ekki jólin”  2012,  þegar ég þann 20. desember flaug í skyndi til Danmerkur, þar sem dóttir mín,  þrjátíu og eins árs tveggja barna móðir,  hafði verið flutt á spítala og fréttirnar voru að sýkingartalan í blóði hennar væri að hækka.   Þann 8. Janúar 2013,  var hún úrskurðuð látin. –   Jólin fóru algjörlega framhjá mér,  þetta árið eða þau voru í raun “ekki jólin” – eða einn erfiðasti tími lífs míns og fjölskyldu minnar.

Það eru margir sem kvíða jólunum,  þó jólin eigi að vera hátíð gleði og friðar, – verða þau í hugum margra sem hafa misst stór minnisvarði um það sem var. –

En þess vegna er gott að huga aftur að textanum hennar Charlotte sem ég setti hér inn í upphafi.  Enginn sem fer, vill að við sem erum eftir missum af jólagleðinni! .. Og þó að einir fari þá eru aðrir sem eru eftir, eins og t.d. börn dóttur minnar og jólin verða ekki af þeim tekin,  þó mamman hafi verið það, og jólin verða ekki tekin frá mér þó dóttir mín hafi verið það.

Einhvern veginn hélt ég, að ég myndi aldrei geta haldið jól á ný, jólaskrautið yrði ógeðfellt, jólasöngvarnir o.s.frv. – en svo var það bara ekki svoleiðis.

Á Þorláksmessu 2013,  tæpu ári eftir missinn skrifaði ég:

„Jæja, komið Þorláksmessukvöld 2013, eina sem heyrist er suðið í ísskápnum, borðstofuborðið hlaðið óinnpökkuðum gjöfum, svo verkefnin eru næg. Það þarf engin/n að þykjast eða látast, það er fjand…. erfitt þessa dagana, brest í grát aftur og aftur, tárin streyma út úr augunum og niður kinnar og maskarinn með.
Það er þó ekki þannig út í eitt sem betur fer, – þetta er meira eins og veðrið, gengur á með hryðjum en svo skín á milli. En þessi tími ýtir á alla tilfinningatakka, þó ég hafi þulið möntruna í bílnum í dag; „Lífið er núna“ og það róar mig alltaf tímabundið.

Það sem við Eva Lind Jónsdóttir ræddum fyrir nákvæmlega ári síðan var að við svona aðstæður sem ógna lífi manns, förum við að hugsa öðruvísi. það verður ekki þetta „much to do about nothing“ eða mikið að gera úr engu …við gerðum okkur grein fyrir hvað skipti máli, og munum að gjafirnar, það að ná að skúra eða ekki skiptir ekki öllu máli og bara minnstu máli. Gerum það sem er gaman og okkur langar, meðan við höfum líf. Ekki þræla okkur út fyrir óþarfa. Verum meira saman, meira í náttúrunni, leikum, fíflumst og hlæjum. Ekki taka okkur of hátíðlega. Lifum meðan við höfum líf.“

Þennan pól hef ég tekið í hæðina, – að lifa lífinu lifandi meðan við höfum líf, og að halda jólin með gleði á meðan við höfum jólin. –  Jólin 2013 voru góð jól, og ég fékk að vera með barnabörnunum öllum þremur yfir áramótin, og það var mín stærsta jólagjöf.   Þau minntu mig á lífið og að lífið heldur áfram.

Hvað er þá það sem skiptir raunverulega máli? –  Jú, fólkið skiptir máli.  Þú skiptir máli og ég skipti máli.  Að við njótum hvers annars hvort sem um er að ræða jól eða bara hversdagurinn. –  Við gerum það ekki síður fyrir þau sem lifa í hjartanu okkar.

Viðhorfið skiptir svo miklu máli, – viðhorfið að sjá það sem við höfum og það sem við getum, í stað þess að rýna í það sem við getum ekki eða höfum ekki. –

Á jólunum fögnum við fæðingu frelsarans, – jafnvel þó hann hafi dáið fyrir tæpum 2000 árum síðan!     Allt hefur sinn tíma, það er tími til að gleðjast og tími til að syrgja.  Á jólunum er tími til að gleðjast og fagna og njóta lífsins.  Veita lífinu athygli.  Við heiðrum minningu þeirra sem frá okkur eru farin og við heiðrum minningu Jesú Krists. –  Við gerum það með því að lifa okkar lífi til fulls,  með því að þakka fyrir það hversdagslega,  það sem við tökum oft sem sjálfsögðum hlut, en skiptir í raun gríðarlega miklu máli.

Þökkum því fyrir jólin, hátíð friðar og gleði.  Þökkum fyrir að fá að elska, því eins og skáld nokkurt sagði og ég hef tileinkað mér: “það er betra að fá að  elska og missa, en að missa af því að elska.”

Verum til og finnum til. Það er hluti af því að vera manneskja í þessu jarðlífi. – Fyllum hjörtun af gleði, fyllum þau af friði og fyllum þau af ást.

Mig langar að stinga inn í  þessa hugvekju fyrsta og síðasta erindi sálmsins Nóttin er sú ágæt ein, eftir Einar Sigurðsson,  en það söng ég iðulega fyrir börnin mín á aðventunni þegar ég var að svæfa þau.

Nóttin var sú ágæt ein,
í allri veröld ljósið skein,
það er nú heimsins þrautarmein
að þekkja’ hann ei sem bæri
Með vísnasöng ég vögguna þína hræri

Lofið og dýrð á himnum hátt
honum með englum syngjum brátt,
friður á jörðu og fengin sátt,
fagni því menn sem bæri.
Með vísnasöng ég vögguna þína hræri.

„Friður á jörðu og fengin sátt, fagni því menn sem bæri.“   

Gerum okkar ítrasta til að lifa í sátt og friði, – því það þrífst engin/n lengi í ósátt og ófriði. –   Leyfum okkur að eiga stund með okkur sjálfum á aðventu og á jólum, – því við skiptum máli.  Slökkvum á sterku rafmagnsljósunum og öllum „græjunum“ sem eru iðulega í gangi, kveikjum á kerti setjumst niður og horfum í logann, opnum hjartað og leyfum ljósinu að eiga þangað greiða leið.  Öndum djúpt frá okkur sem íþyngir og öndum að okkur jólagleði og jólafrið.

Þannig eigum við samveru með okkur sjálfum og þeim sem búa í hjörtum okkar og þannig tökum við fagnandi á móti frelsaranum.

Hamingjan er hversdagurinn
ekki fjallstopparnir
því þeir verða aldrei nógu margir
til að viðhalda hamingjunni
Hamingjan er leiðin
ekki fjarlægur áfangastaður
Hamingjan er í dag
Ekki hinum megin við girðinguna
Það þarf ekki að sækja hana
Vegna þess að hún er heima
Og heima er ekki hús
heldur þar sem hjartað er
En spurningin er:
Ert þú heima?

Október 2014 – Jóhanna Magnúsdóttir

Þessa teikningu var ég með uppi á vegg hjá mér á aðstoðarskólastjóraskrifstofunni minni. – Ásamt æðruleysisbæninni og skilti „We Can Do It“

Það er ekkert bull að líkamsstaða okkar skiptir máli. –  Það hefur verið rannsakað og nýlega hlustaði ég á fyrirlestur á fyrirlestur á TED.COM  en þar var kona að tala um mikilvægi líkamsstöðu.

Alveg eins og það að bíta þvert í penna – s.s. neyða sig til að brosa, eykur gleðina okkar.  Virkar það að setja sig í „power-pose“ eða stellingu þar sem við höfum vald, – til þess að við upplifum okkur öruggari.  Þetta er ekki eitthvað „vúhú“ – þetta eru vísindi.

Þannig að – t.d. ef við viljum auka sjálfstraust,  þá æfum við okkur heima. – T.d. fyrir fyrirlesturinn sem við þurfum að flytja í skólanum eða í vinnunni.  Þá stöndum við ekki eins og lúpur,  við krossleggjum ekki hendur og fætur, eða fitlum við hálsinn. –  Við tökum okkur pláss.   Heimaverkefnið yrði því að fara í stellingu þar sem við lítum út fyrir að vera örugg. –  Stellingu sigurvegarans sem breiðir út hendurnar eins og hann sé til í allt,  stellingu þess sem hefur valdið, –  og þá stöndum við gleiðfætt og tyllum höndum á mjaðmir. –

Líkamstjáning er jafn mikilvæg – ef ekki mikilvægari en orðin sem við notum.  Við gefum ákveðin skilaboð í raun bara eins og hundarnir gera.  Við tölum stundum um lúpulegan hund.  Það er þá hundur sem setur undir sig bæði rófuna og hausinn, og lætur sem minnst fyrir sér fara.

Það þarf ekki að standa eins og ofurhetja í fyrirlestrinum sjálfum,  þó að það sé gott að taka smá ofurhetjupósur til að styrkja andann – fyrir hann.

Andinn og líkaminn vinna saman, – svo það er gott að vita hvernig samstarfið virkar! …

Og muna svo að tala aldrei illa til líkama síns, því hann er samstarfsfélagi!

Þegar ég ræði hér um fullkomleikann, þá er ég að tala um hann eins og hann kemur okkur venjulega fyrir sjónir.  „Hin fullkomna fjölskylda“  „Hinn fullkomni maður“ o.s.frv. – Það eru til alls konar öðruvísi skilgreiningar, en ég er hér að nota hugtakið eins og við þekkjum það úr daglegu tali. –  Innblásturinn að pistilinum og hluti hans er frá Lissa Rankin, en hluti hans beint úr minni hugmyndasmiðju (og ykkar).

Öll erum við að hamast við að vera fullkomin, og láta líta út fyrir að allt sér fullkomið og allt sé í lagi þegar það er ekki í lagi. – Hvers vegna er það ekki bara í lagi? –  Jú, það gerir okkur einmana! –  Okkur finnst eins og við séum þau einu sem eigum við vandamál að stríða, séum að „klikka“ –  hvort sem það er bara í sambandi við okkur sjálf, í sambandi við maka eða annað fólk.

Þegar við þykjumst – þá erum við ein.  Þegar við heyrum að það eru aðrir þarna úti sem eru að glíma við svipuð eða stundum nákvæmlega eins mál og við sjálf.  Þá kemur þessi hugsun. „Ég er ekki ein/n“  ..    En eftir því sem fleiri eru að þykjast – og láta eins og ekkert sé, – þá upplifum við, eins og áður sagði, meiri einangrun.

Ég spurði einu sinni börnin mín hvort það væri ekki bara best að við kæmum út úr skápnum sem fyrsta ófullkomna fjölskyldan á Íslandi. –

Við þurfum ekki að halda að allir séu fullkomnir – nema við.  Við erum öll  á einhvers konar meðvirknirófi, – fyriir utan það að eiga öll okkar „issjú.“

Þegar einhver sýnir – eða segir frá ófullkomleika sínum, – eins og t.d. þegar Dorrit forsetafrú sagði frá ofvirkni sinni – eða adhd, þá var fjöldi manns sem tengdi við hana.  Þegar fólk segir frá sínum vandamálum – og viiðurkennir að líf þeirra er ekki fótósjoppað – þá tengjum við við það.

Við erum öll að rembast við að vera fullkomin, en við í raun eigum erfitt með fullkomið fólk.

Hvað ef við sýnum heiminum hversu ófullkomin við erum?  (eða fullkomin í ófullkomleika okkar?)

Hvað ef við hættum að látast eða þykjast,  þannig að aðrir hætti að bera sig saman við falskar ímyndir okkar? –  Hætta að hugsa: „Ég vildi að ég væri eins og hún – hann – þau“  í staðinn fyrir að segja bara  „Mikið er ég þakklát/ur fyrir að vera ég“ –  Nú eða par „Mikið erum við þakklát fyrir okkar samband“ –   Ath!  Þetta virkar í báðar áttir, – s.s. ekki fara að leita að fólki sem er almennt talið ófullkomnara en við sjálf, til að réttlæta okkur sjálf.  (Hér er ég að tala um dæmið um karlinn með stóru bumbuna sem er altaf að benda á aðra kalla með stærri bumbu til að réttlæta sína).  Það þarf ekki samanburð til að réttlæta sig.

Við erum svolítið föst í því að horfa yfir í garðinn hjá hinum og hugsa „mig langar í það sem hann/hún/þau hafa/eiga“ ..  eða „Gvöð – hvað ég er fegin að vera ekki eins og þessi/hinn“ …

Hvernig væri þá að viðurkenna að við erum fullkomlega ófullkomin – og ófullkomleiki okkar, sársauki, átök, örin sem hafa komið í gegnum ævina gera okkur falleg, einstök og er það sem tengir okkur við aðrar manneskjur?

Ég sagði hér á undan að ég væri í ófullkominni fjölskyldu og þar er ég ekki undanskilin. Ég er sjálf með alls konar innri vandamál og átök í sjálfri mér.  En munurinn á mér í dag og áður, er að ég elska mig – líka ófullkomna.  Í hvaða ástandi sem er í raun.  Ég sýni sjálfri mér samhygð.   Eins og annað fólk dett ég í óöryggispyttinn.  „Hver þykist ég vera“  „Ég er ekki nóg“ .. og allt þetta,  en ég er vakandi fyrir því.  Ég er búin að hitta svo mikið fólk sem er svoleiðis svo ég veit ég er ekkert ein.

Það er pinku sorglegt ef að fólk er inní skápnum með sín vandamál – og þorir ekki að koma út sem það sjálft, vegna þess að þá gæti „fattast“ að líf þess er ekki eins „æðislegt“ og það vill láta líta út fyrir að vera. –  Ég hef alveg verið þarna í skápnum, og stundum skrepp ég inní hann,  en það er alveg hundleiðinlegt að vera þar.

Við erum hrædd við að vera hafnað, ef við sýnum okkar rétta andlit. –

Hvernig komumst við svo yfir þessa áráttu við að vera fullkomin?

Kannski með því að fara að þykja vænt um okkur eins og við erum, ekki eins og við viljum láta líta út fyrir að vera.  Kannski þarf okkur að þykja vænt um sambandið okkar eins og það er en ekki vilja breyta því til að það sé eins og hjá „Sigga og Gunnu“  sem er á fullu að þykjast (í raun).  Við erum svo oft að eltast við það sem ekki er til! ..

Hvað getum við sagt við okkur þegar við höfum t.d. klúðrað einhverju? – „Elsku ég, ég sé að þú hefur klúðrað málunum.  Ég veit að þú ert að reyna að gera betur og ég elska þig eins og þú ert, nákvæmlega núna, og ég hef enga þörf fyrir að þú sért nokkur annar/önnur en þú ert.“

Ímyndum okkur ef að allir tækju af sér grímurnar og segðu: „Til fjandans með yfirborðsmennskuna,  við ætlum bara að vera við sjálf og vera raunveruleg.“

Við erum ekki eins og aðrir – en við erum það. 

Það er fleira sem er likt með okkur en ólíkt. Við erum öll mennsk, með hendur, fætur, höfuð, hjarta heila o.s.frv. –  Við getum hugsað, fundið til og verið til.  Það sem gerir okkur stundum átakanlega einmana er þegar við höldum að við séum ekki eins og aðrir.  Það er nefnilega ekki til neitt sem heitir „normal“ fólk – eða eðlilegt, en sumt fólk er flinkara í að sýnast og þykjast. Þegar við uppgötvum að aðskilnaður manna er sjónhverfing – hverfur einmanaleikinn.

Eftirfarandi texti er eftir Timothy Leary (hér í minni þýðingu).

“Viðurkenndu það bara. Þú ert ekki eins og annað fólk. Ekki einu sinni nálægt því. Það getur verið að þú klæðir þig stundum eins og þú tilheyrir, horfir á sömu heilalausu sjónvarpsþættina og það gerir, borðir jafnvel sama skyndibitann.  En það virðist vera að eftir því meira sem þú reynir að passa við hina, þess meira líður þér sem geimveru að horfa á  „normal fólkið“  sem er  í sjálfvirkri tilveru.   Því að í hvert skipti sem þú notar lykilorð klúbbsins eins og „Góðan daginn“ – og „Hryllingur þetta veðurfar, finnst þér ekki?!“  Dauðlangar þig til að segja eitthvað sem er  bannað  eins og  „Segðu mér frá einhverju sem gerir þig leiða/n?  eða „Hvað segir þú um deja vu?“  „Viðurkenndu það, þig langar jafnvel að tala við konuna í lyftunni.  En hvað ef að konan í lyftunni  (og sköllótti manninn sem gengur fram hjá skrifstofunni þinni í vinnunni) -eru að hugsa það sama?  Hver veit að hverju þú gætir komist að með því að taka sénsinn á því að hefja samræður við einhvern bláókunnugan? –  Allir eru með hluta af púslinu. Enginn kemur inn í líf þitt fyrir tilviljun.  Treystu eðlisávísun þinni.  Gerðu hið óvænta.  Finndu hina.

Timothy Leary

Hverngi finnum við „the others“ eða hina?  Erum við nógu hugrökk til að fella a.m.k. nokkrar hlutverkagrímur og sýna heiminum okkar raunverulega andlit?  Getum við sagt a.m.k. frá einum hlut sem aðrir vita ekki um okkur?  Getum við skoðað ófullkomleika okkar án þess að skammast okkar?   Kannski þurfum við að sýna okkur samhygð og elska okkur ekki þrátt fyrir ófullkomleikann, heldur einmitt vegna ófullkomleikans?  Kannski eru aðrir þarna úti sem elska okkur ekki síður vegna hans, vegna þess að við erum að hjálpa þeim að fella sínar grímur og rjúfa þeirra einmanaleika?

Við erum öll í þessu saman. 

Við erum aldrei ein. 

Eftirfarndi er listi sem Lissa Rankin hefur sett upp, – sem á að auðvelda fólki við „línudansinn“ – milli nándar og frelsis.

1. Mættu þínum eigin þörfum fyrst

Ef við leggjum ábyrgðina á eigin hamingju á annarra herðar, endum við sem botnlaus þurfandi karfa.  Hér er ekki verið að segja að sambönd eigi ekki að uppfylla einhverjar þarfir.  Þau gera það.  Og sambönd eru oft einn mikilvægasta þáttur í heilsu okkar. En heilbrigt samband á sér stað milli tveggja sjálfráða einstaklinga sem taka ábyrgð á hamingju sinni og auka á þá gleði með nándinni. –

2. Biddu um það sem þig langar 

Það getur verið óþægilegt að deila löngunum.  Ef við höfum þörf fyrir meiri nánd, getur verið að við séum hrædd við að vera kölluð „þurfandi“ – eða „needy.“ Ef við höfum þörf fyrir aukið rými,  getur verið að við séum hrædd við að það særi einhvern. En hver er hinn valkosturinn? –   Að segja ekki hvers við þörfnumst, hvort sem það er meiri nánd eða meira rými? –  Jú, valkosturinn er e.t.v. að sitja uppi með gremju.

3. Verum tilbúin að berskjalda okkur

Í stað þess að íklæðast fullum herklæðum og setja upp brynjuna, þegar við upplifum sársauka eða finnst að verið sé að kæfa okkur, verum nógu hugrökk til að fella brynjuna, að berskjalda okkur.  Það getur verið það erfiðasta sem við höfum nokkurn tímann gert, en ef sambandið er þess virði að rækta,  mun það færa ykkur nær hvort öðru og hjálpa þeim sem við elskum að skilja betur hvers við þörfnumst. .

4. Lærðu að njóta eigin félagsskapar

Förum með sjálfum okkur út. Förum ein í heilsu-spa.  Förum í heitt bað, lesum góða bók, gönguferð – eða annað sem við getum gert með okkur sjálfum.  Þegar við lærum að njóta samverustunda með okkur sjálfum,  mun það ósjálfrátt gerast að öðrum mun líka betur að eiga stund með okkur.

5. Opnum hjartað. 

Mörg okkar hafa upplifað það að vera særð af þeim sem þau elska, svo það er svo freistandi að byggja varnargarða.  Þessi tilfinningavörn gerir það að verkum að aðrir upplifa óöryggi og fjarlægð og getur alið á einhvers konar þurfandi hegðun, – sem væri ekki til staðar, ef við værum tilbúin að opna hjarta okkar.  Fólk getur verið hrætt við það, en Lissa segir að hún hafi séð það margsannað að ef þú gefir þeim sem þú elskar leyfi til að særa hjarta þitt, muni hjartað stækka, jafnvel þó það særist.  Þegar við getum gert þetta, – er líklegra að við finum jafnvægi milli nándar og rýmis.

Hér lýkur lista Lissu, – það sem mér finnst einna merkilegast við þetta er það að hætta að loka á hjartað þó það særist, – þó að við förum í gegnum samband sem ekki gengur að vera ekki hrædd, heldur halda áfram að elska, – þó ástin beinist ekki endilega að aðilanum sem getur ekki elskað þig til baka. 

ÁSTIN ER MÖGNUÐ

Ég hef endalaust gaman af því að spekúlera í þessu;  „Allt er eins og það á að vera?“  sem er eflaust í anda þess sem Eckhart Tolle talar um þegar hann segir að við eigum að samþykkja það sem er, eða að lifa í sátt við Núið. –  Jafnvel eins og við hefðum valið það. –

Fólk gæti fussað og sveiað,  og sagt:  „Ég valdi mér sko ekkert þennan sársauka“ – „Ég valdi mér ekki missinn“ – „Ég valdi mér ekki foreldra“ og svo má lengi telja.

Við getum nú tekið stað sem við eigum öll sameiginlegan,  en það er jörðin.  Við höfum ekki val um jörðina eða mars,  því jörðin er eini hnötturinn sem er í boði fyrir okkur.   Við getum jú valið líf eða dauða.   Dauðinn er eini valkosturinn fyrir utan lífið.  Hvort veljum við líf eða dauða? –   Flestir velja lífið.  En mjög margir eru ósáttir við lífið og hugsa mikið um útgönguleiðina.  –  Það er dæmi um það að lifa ekki í sátt við það sem er og samþykkja þar af leiðandi ekki sjálfa sig, aðstæður og lífið.

Hvort er betra að lifa í sátt eða ósátt við sjálfan sig og lífið?   Við hljótum að svara því að betra sé að lifa í sátt.   Þannig skýrist þetta af sjálfu sér mikilvægi þess að samþykkja augnablikið.

Góð er dæmisagan um manninn sem varð bensínlaus, og hann gat ekki sætt sig við það – og afneitaði því með því að líma broskall yfir bensínmælinn.  Hann sat lengi vel en komst auðvitað ekki fet á bensínlausum bílnum.   Hann viðurkenndi ekki vandamálið og þar af leiðandi samþykkti hann það ekki.   Þegar hann hafði setið dágóða stund, viðurkenndi hann að broskallinn dugaði ekki til,  þá fór hann að berja sig niður fyrir að hafa ekki fylgst með mælinum,  fyrir að hafa ekki stoppað á síðustu bensínstöð.  Hann sat drykklanga stund og býsnaðist –  fór síðan að pæla í því að ef að konan hans hefði ekki verið að rífast í honum áður en hann fór af stað hefði hann verið betur vakandi og ekki verið að hugsa svona mikið um hvað þau ættu erfitt.  En hann hugsaði og hugsaði – pældi mikið í því hvað konan hans væri ómöguleg, og líklegast væri bensínleysið bara henni að kenna.

Þrátt fyrir allar þessar hugsanir – komst maðurinn ekki af stað.

Broskall – sökudólgur – sjálfsniðurtal … alltaf sat hann fastur,  bensínlaus á þjóðveginum.    Hvernig væri að viðurkenna aðstæður?  Sætta sig við þær,  hvað var málið – raunverulega?    Jú, bíllinn var bensínlaus.  Púnktur.  Það var staðreynd.

Hvað gat maðurinn gert.   Þarna þurfti hann ekki að leggjast í orsakavinnu, – að finna  „rætur“ þessa bensínleysis,    heldur að annað hvort hringja eftir hjálp eða fara sjálfur eftir bensínbrúsa til að bæta á bílinn.

Ef við erum lengi föst í því að segja „þetta á ekki að vera svona“ –  en gerum ekkert í því,  jú nema að leita að sökudólgum eða berja okkur niður,  þá höldum við áfram að vera föst.

Það er því mikilvægt að viðurkenna það sem er,  lifa sátt við það sem er,  því úr jarðvegi sáttar sprettur nýr vöxtur og teygir sig til himins.