Hvað var ég að hugsa sl. sunnudag þegar ég var búinn með 1/7 af gönguferðinni  og náði varla andanum fyrir mæði í brattri brekkunni? …

Hvað var ég að hugsa sl. föstudag þegar ég leigði  Stihl sláttuorf 40-2 (þungt og stórt) til að slá bakgarðinn, – og ég hafði fyrir eitthvað kraftaverk (og hjálp youtube) náð að starta því, en síðan hrundi allt framan af hausnum? ….

Ég var að hugsa: „Ég get þetta“…. 

Í báðum tilvikum hvarflaði að mér í nokkrar sekúndur að gefast upp og segja „Ég get ekki“ –  en stundum er þrjóskan góð, og það að kunna að bjarga sér.

Í fyrra tilvikinu, þá ákvað ég að hætta að hugsa hversu mikið ég ætti eftir svo það væri ekki yfirþyrmandi, og taka þetta skref fyrir skref.  Ég var vissulega þreytt í hnjánum í restina,  en „ÉG GAT ÞAГ …

Á síðustu metrunum …

Í síðara dæminu, – með sláttuorfið,  var ég að gefast upp,  líka þegar þráðurinn sem átti að lengjast átómatískt við ákveðna aðgerð neitaði að láta sjá sig,  en þá fékk ég leiðbeiningar frá góðum og reyndum bændum og vinum mínum á facebook.

Það er oft sem við erum komin á miðja leið, eða í miðja á jafnvel og spyrjum „Hvað var ég að hugsa“ .. en þegar hugarfarið er rétt, er ótrúlega magnað hvað kona getur. –

Í báðum tilfellum voru þetta sjálfskapaðar aðstæður, – eitthvað sem ég valdi.  Í báðum tilfellum hefði ég að sjálfsögðu getað gefist skammarlaust upp.  En ég þurfti þess ekki.  Og auðvitað hafa komið aðstæður þar sem ekki er hægt annað en að gefast upp, – en þá eru það oft ytri hlutir sem stöðva.  Ef t.d. að hnéð hefði gefið sig í upphafi ferðar, og ég ekki getað stigið í fótinn,  þá er ekkert hægt að gera annað en að hætta.  Ef að græjan hefði verið biluð hefi ég líka þurft að hætta.

Það er munur á ytri og innri ástæðum, og oft er erfitt að greina á milli.  Við viljum of oft gera meira úr innri ástæðum, og hreinlega skapa afsakanir fyrir að við getum ekki, og það er kúnstin.

Við erum eins misjöfn eins og við erum mörg, – ég hef gaman af áskorunum, að prófa eitthvað sem jafnvel aðrir segi að ég geti ekki,  það getur virkað öfugt á mig. En svo getur það líka verið þannig að ef að raddir (bæði innri og ytri) geta verið það sannfærandi – og niðurdrepandi að við getum ekki það sem við ættum hreinlega alveg að geta.   T.d. eins og að standa fyrir framan hóp af fólki og halda ræðu. –   Þá er það þessi trú – sjálfstrú eða sjálfstraust sem skiptir máli.

Það er fátt skemmtilegra en að komast yfir hindranir, sérstaklega þær sem voru erfiðar og við efuðumst kannski um á tímabili að við kæmumst yfir. –  Það getur vel verið að við þurfum að breyta tækni á miðri leið,  eða biðja um hjálp, eins og ég reyndar gerði í báðum þessum hversdagslegu dæmum sem ég nefndi hér að ofan.

Í göngunni fékk ég lánaða göngustafi og teygjuband utan um fótinn. –

Það er ekki að ástæðulausu að bók Louise Hay um jákvæðar staðfestingar heitir „Ég get það“ og að ég hef verið að kenna samnefnt námskeið.  Hugarfarið, það sem við trúum að við getum, og að tala sig upp en ekki niður getur skipt sköpum um hvort við getum eða getum ekki. –  Það dugar í flestum tilvikum aðeins fyrir okkur sjálf, – en það er að sjálfsögðu mikilvægt að smita þessu hugarfari til sem flestra, þó eins og við vitum verðum að játa að öðru fólki eða hugsanaferli þeirra verður ekki breytt, –  það verður að gera það sjálft og langa til þess. –

Hér fyrir neðan eru myndir úr teikni-glósubókinni minni –  þar er myndin um árangur (success)  og hvaða lögmál liggja að baki þess að ná árangri.  Ég nota hugtök eins og innri hindranir og ytri hindranir, en líka innri árangur og ytri árangur.

Eitt af því sem færir okkur árangur er GLEÐIN, og gleðin getur verið „útgönguleiðin“ þegar við erum föst í einhverju fari.  Það er ákvörðunin um gleðina. –  Þetta ætla ég að útskýra betur í fyrirlestri í dag,  – endilega skella ykkur í smá leiðsögn.  Ég fylgdi leiðsögukonunni í fjallgöngunni – enda þekkti hún leiðina vel.  Það má segja að það sem ég er er að kenna,  sé „andleg fjallganga“  ..  en þar hef ég mikla reynslu, m.a. að standa upp eftir miklar hindranir,  sem ég hef ekki gert að innri hindrunum.

Smellið HÉR til að skoða betur hvatningar- fyrirlesturinn sem er í boði í dag.

Hver er þinn besti/versti ferðafélagi? –

Efesusbréfið 4:29 Látið ekkert fúkyrði líða ykkur af munni heldur það eitt sem er gott til uppbyggingar, þar sem þörf gerist, til þess að það verði til góðs þeim sem heyra.

„Gleðin er besta víman“ ….  það er svo sannarlega satt, og gleðin er forsenda fyrir árangri. –

Hvernig væri þá að gera eitthvað í því að hækka gleðistuðulinn?   

Ég (sjá hér að neðan hver þessi „ég“ er)   ætla að bjóða upp á hvatningarfyrrlestur  – og leiðsögn inn á gleðiveginn .. og útskýra hvernig það  að „fjárfesta“ innan frá – styrkir okkur í hinum ytri heimi! ..

Heiminum sem er fullur af ævintýrum, en okkur vantar oft bara að sjá þessi ævintýri. Auðvitað sjáum við þau ekki, þegar fókusinn er rangt stilltur.   En meira um það á morgun:

))))))))))    Sunnudag 6. júlí 2014  (((((((((((

Fyrirlesturinn verður frá 15:00 – 17:00  í Síðumúla 13, 3. hæð í húsnæði Lausnarinnar. –

Verð kr. 3500.-     

Vinsamlega leggðu inn á reikning til að taka frá sæti:

0327-26-9579 Kennitala: 610311-0910

og sendu tölvupóst á johanna@lausnin.is   (mikilvægt)  –  og þú færð staðfestingu í tölvupósti til baka.

Ef þú getur ekki/eða vilt ekki af einhverjum orsökum greiða í gegnum heimabanka, – vilt e.t.v. greiða með korti, nú eða bara með peningum og ert harðákveðin/n í að koma hafðu þá samband í síma 8956119. –

HAPPDRÆTTI:    TVEIR SEM SKRÁ SIG FÁ HJARTABOLLA

KAFFI – TE – VATN .. vingjarnleg vínber og brosandi bananar í boði … 

Ef þið skráið ykkur tvö/tveir/tvær saman er 500 krónu afsláttur, – og verð fyrir tvo/tvö/tvær er 6000.-  🙂

Skemmtileg sunnudagsuppákoma .. sem gæti verið upphafið að einhverju nýju …

Er þetta eitthvað fyrir þig, eða einhvern sem þú þekkir? …

Fyrirlesari er Jóhanna Magnúsdóttir, fv. aðstoðarskólastjóri, guðfræðingur og ráðgjafi,  en eftirfarandi orð eru úr meðmælabréfi:

„Jóhönnu hef ég litið mjög upp til í gengum árin og hefur hún reynst mér frábær fyrirmynd. Hún hefur einstaka sýn á lífið og fyllir þá sem hana umgangast af óbilandi trú á lífið og kraft kærleikans. Jóhanna er haldin ólæknandi jákvæðni sem er bráðsmitandi.

Hver sá sem hlustar á erindi hennar eða les pistla hennar á netinu kemst að því að hér er á ferð náttúrlega fæddur predikari sem minnir á Louise Hay og Dale Carnegie. Boðskapur hennar er mannbætandi og á erindi við alla. Jóhanna er líka ein af þeim manneskjum sem að iðkar það sem að hún boðar, hún er sjálf gangandi dæmisaga sem hægt er að tengja við. Hún setur sig ekki á háan hest heldur í spor annara, þau eru mörg þung sporin sem hún hefur sjálf þurft að stíga á ævinni og erfiðleika lífsins þekkir hún af eigin raun. Hún hefur unnið úr raunum lífsins með sínum einstaka lífskrafti og verið öðrum fyrirmynd og innblástur á sínum erfiðustu tímum.“ –  

Virðingarfyllst,  Hákon Guðröðarson  

——-

Margir halda að þeir geti ekki verið glaðir, – og finna alls konar afsakanir fyrir því og kenna fólki eða aðstæðum um „ógleði“ sína. –   Það er gott að gera sér grein fyrir hvað eru afsakanir og innri hindranir og hverjar þessar raunverulegu hindranir eru, – hvort það geti verið að þær séu mun færri þegar við förum að sortéra? – 

Ert þú tilbúin/n að taka á móti þegar gleðin kallar á þig? … 

Það er mikið um það rætt hvort að óhætt sé að elska sig  – og langþekktasta líkingin er um að þessi sjálfselska sé á þeim nótum að setja súrefnisgrímuna á sig fyrst áður en barn er aðstoðað.

En það má líka skoða þetta út frá þeim sem eru að gagnrýna einhvern fyrir að vera sjálfselskandi, – eru þeir ekki bara að segja; „Þú átt að elska þig minna og mig meira?“ –

Í dag vitum við flest um hvað er rætt þegar talað er um sjálfsást, sjálfsumhyggju og s.frv. – það er ekki verið að tala um að taka ekki tillit til annarra, heldur bara að taka líka tillit til okkar sjálfra og sinna okkur.

Það er mjög algengt að fóllk setur sig langaftast í röðina og finnst því margt bjóðandi sem það myndi aldrei bjóða náunga sínum uppá. – Það vantar sjálfsást.   Auðvitað er til fólk sem treður sér fremst og traðkar á annarra tám. –  Ég held að það sé reyndar miklu frekar hægt að greina það sem sjálfhverfu eða siðblindu.  Þú sérð engan nama sjálfan þig og hinir skipta ekki máli.   Þarna erum við enn og aftur komin inn á gullna meðalveginn, þ.e.a.s. allt þarf að vera í jafnvægi í þessum heimi.
Þegar móðir „fórnar sér“ fyrir börnin sín (með fórnarlambsviðhorfi), – er hún oft að kenna ranga hluti, og það gerir hana e.t.v. fulla gremju, sérstaklega þegar hún fær ekki þakklæti til baka. Þá upplifir hún sig fórnarlamb, – og þá hætta börnin (sem hún fórnaði sér fyrir) að líta upp til hennar  . – Það sama gildir í parasamskiptum. Annar makinn „fórnar sér“ eða sínum plönum fyrir hinn, – svo að hinn geti blómstrað, – klárað nám, unnið meira o.s.frv. – ef það er gert á forsendum fórnar – þá er líka hætta á að við séum komin með eitt stykki  fórnarlamb, – og makinn sem blómstraði fer í burtu frá fórnarlambinu, og það situr eftir með sárt ennið og segir: „Og ég sem fórnaði x mörgum árum fyrir þig og blah, blah.. “ – Það þurfa ALLIR að blómstra, og til þess þarf að næra sig, og bera ábyrgð á sínu blómi, = Elska sig.
Að vera góð fyrirmynd er besta uppeldið. Hvernig viltu að barnið þitt verði? – Vertu þannig?
Ef barnið á að standa sig í iþróttum, hreyfðu þig. Ef barnið er of mikið í tölvunni, ekki vera of mikið í tölvunni. Ef þú vilt að barnið þitt verði hamingjusamt, – vertu hamingjusöm/samur.

Ef þú vilt að barnið þitt verði fórnarlamb, vertu fórnarlamb. –

Við þurfum að iðka það sem við kennum. – „Practice what you preach“ ..

Orð og gjörðir verða að haldast í hendur,  því annars er ekkert að marka okkur.   Við verðum að standa við orð okkar, og vera og gera það sem við segjum að sé rétt.

Stundum eru orðin tóm, –  ef þeim fylgir ekki sannfæring og heiðarleiki.

Við fórnum engum árum, þegar við ölum upp börnin – við fórnum engum árum í sambandi, – ekki nema að við lítum á það sem við gerum sem fórn. –

Gerum það sem við gerum út frá réttum forsendum, vegna þess að það er okkar val. Ef einhver kann ekki að meta það sem við gerum, eða við fáum ekki þakklæti,  þá skiptir það minna máli ef við erum að gera það, ekki til að fá þakkir eða viðurkenningu, heldur vegna þess að þetta er það sem við viljum einlæglega gera. –

Það er gott að sjá ekki eftir neinu, –  því það er vont að lifa lífi í eftirsjá. Það er háttur þeirra sem hugsa;  „Og ég sem fórnaði ……..“ –

Hugsum bara að allt sé eins og það á að vera, – við erum komin á þennan reit í Lúdóspilinu og við erum ekki að pæla hvað gerðist þarna eða á hinum staðnum.  Jú, kannski til að gera ekki það sem olli okkur vanlíðan aftur, – tili að læra af því, en ekki til að væla yfir því. –

Það er svo gott að rísa yfir þessa „aumingja ég“ hugsun, – og „ef bara“ .. það er nú eitt af því sem ég lærði hjá móður minni, –  „það þýðir ekkert að segja ef“ .. og ég veiit það kom vegna þess að pabbi, – maðurinn hennar drukknaði í sjónum og ef ……

Mamma mín gerði alls konar gloríur, en ég man ekki að hún hafi einu sinni sagst hafa fórnað einu né neinu fyrir okkur börnin sín fimm. –  Þó mörgum hafi fundist hún gera það.

Ég upplifði hana sem hetju en ekki fórnarlamb. –  Það er líka hetjudáð að standa í fæturnar við svoleiðis aðstæður, og halda áfram rútínu.  Halda áfram að hafa matinn klukkan sjö, halda páska, halda jól,  halda heimili fyrir fimm ærslafulla krakka,  og reglusamt heimili.

Þegar ég varð mamma og bað hana að passa meðan ég fór til útlanda, fann ég að hún gerði það ekki af fórnfýsi heldur með gleði. –  Sérstaklega man ég eftir þegar við komum einu sinni heim frá Spáni, þá var hún búin að hjálpa krökkunum að skreyta allt með músastigum og hengja upp myndir. –   Það var enginn fórnarlambsfílingur í því, heldur gleði.  Á sama hátt sinni ég barnabörnunum mínum í dag, og hvar skyldi ég hafa lært það? –
Vissulega getur fólk snúiið þessu alveg á hvolf s.s. það sér að fyrirmyndin er ekki góð og ákveður að vera andstæðan.  En þeirri ákvörðun þarf líka að fylgja einlægni, því við eigum til í að detta (óviljandi) í sama gír og fyrirmyndirnar. –   Ég hef gert það í bæði í þessu góða og vonda, og nú sé ég börnin mín líka gera svipað og við foreldrarnir. –

Það er mikilvægt að iðka sjálfsvirðingu til að kenna sjálfsvirðingu.

Við höfum mörg misst – við höfum mörg gefið – við höfum mörg elskað og hjálpað ..  er það ekki yndislegt að geta gert svoleiðis?

Óttumst minna og elskum meira – líka okkur…

„Engir lúserar hér“  …

Ef við hættum að reykja hvað þá?  Ef við hættum að borða sykur hvað þá?  Ef við hættum í sambandinu (sem er okkur jafnhollt og reykingar) hvað þá?   Ef við hættum að versla skó, hvað þá? –  Ef við hættum í vinnunni (og missum titilinn) hvað þá? – Allur missir er sorg, allur missir veldur sársauka. Hvort sem það er, að missa það sem almennt telst óhollt eða skaðlegt, eða að missa ástvini sem eru okkur góðir og hollir, – þá er missir sársauki. Hann verður sárari eftir því hversu sterk þessi tengsl eru/voru eða hversu háð/náin  við vorum. Það eru til heilbrigð tengsl og óheilbrigð tengsl. –

Óheilbrigð tengsl eru t.d. tengsl þar sem við erum háð einhverju sem gerir okkur illt eða er óhollt. Sígarettur láta reykingamanni líða vel, – draga úr kvíða, – geta virkað sem „félagi“ – það kemur einhver vellíðan.  Sama gildir um þann sem borðar það sem honum er óhollt, sama gildir um áfengi hjá alkóhólista, og sama gildir í óheilbrigðum samböndum, – það er hægt að upplifa vellíðan í ofbeldissambandi, – því sambandið er oftast ekki nema að hluta til ofbeldi, – alveg eins og sambandið við sígarettuna.  Hún er full af eitri, en gefur vellíðan líka. –

Auðvitað erum við hrædd að sleppa,  einhverju sem lætur okkur líða vel og/eða færir okkur öryggi.   Sérstaklega ef við kunnum ekki sjálf að láta okkur líða vel. –  Ef við þurfum eitthvað utanaðkomandi til að upplifa vellíðan eða utanaðkomandi til að upplifa öryggi.  Eitthvað sem er þekkt. Það er munur á að láta sér líða vel eða að vera háður öðru eða öðrum til að láta okkur líða vel. Af hverju er verið að kenna möntruna „Ég er nóg“ – „Ég hef nóg?“ Jú, vegna þess að hún er sönn. Úr því að það er hægt að byggja upp ytra veldi og verðmæti  (Hús, menntun, útlit, stöðu o.s.frv.)    Þá er líka hægt að byggja upp og styrkja innra verðmæti.  Það er gert í sjálfsræktinni. –  Þegar við ræktum „sjálf“ erum við ekki að byggja hús,  heldur byggja sjálfsmat, styrkja sjálfsmynd og traust. – Þegar pósturinn Páll hætti að vinna í póstinum,  var hann bara Páll. –   Var það nóg?  Var hann verðmætur eftir það? – Þegar við erum að fjárfesta, er talað um að setja ekki öll eggin í sömu körfuna, – en okkur hættir til að setja öll eggin í hið ytra. –  Ef við svo missum körfuna, og eggin brotna,  þá eigum við engin egg.  Það er vegna þess að við gleymdum að „fjárfesta“ í okkur sjálfum. Það er ekki okkur að kenna, – á meðan við ekki vitum eða kunnum meira í fjárfestingum. En við getum vaknað til vitundar,  og þá lært það að það sem er besta fjárfestingin er að vinna í þessu innra verðmæti. –

„Fagnaðarerindið“ er að eins og áður sagði „við erum nóg“ – sem þýðir að við eigum fulla bankareikninga hið innra, við verðum bara að fá „pin“ til að opna þá. – Sumir fá þannig uppeldi, að þeir glata aldrei þessu „pin-númeri“ og geta farið inn og sótt sér styrk, ást, gleði, eða hvað sem vantar – og þetta er uppspretta sem aldrei þrýtur. – Flest erum við í ströggli með þetta. En margir eru að læra leiðir og fá tæki til að komast í hið innra bankahólf.  – Það er dásamleg lífsreynsla að upplifa eigið verðmæti, óháð hinu ytra. Óháð maka, óháð menntun, útliti, eignum, barnafjölda, afrekum eða hvað nú sem það er. – Við erum fædd með þennan fjársjóð.  Hver einasta manneskja er fædd með hann. Það eru til heilbrigðar aðstæður, heilbrigð sambönd, sambönd við fólk – sambönd við mat – sambönd við okkur sjálf. –

Við dettum sem betur fer inn í þessi sambönd, reglulega, en því oftar sem það gerist, veitir það okkur hlutfallslega meiri vellíðan. Innri friður, innri gleði, – fókusinn inn og að lifa innan frá og út, út frá endalausri uppsprettu, hlýtur að vera markmið okkar í mannlegri tilveru. – Að lifa út frá tilfinningunni um fullnægju en ekki skort. – Óttinn við að sleppa, liggur í óttanum við að það verði ekkert eftir. Ég er að segja þér það,  það er ekkert að óttast – þú ert þarna. Þú þarft bara að sjá það, skynja það, vita það. Sannleikurinn frelsar, en stundum er hann sársaukafullur. –  Við sleppum ekki við sársaukann alveg, því að oft er sárt að hætta að lifa í afneitun eða blekkingu.  Það er sárt að upplifa að þegar við hættum að skilgreina okkur eftir alls konar ytra þá finnum við tómarúm.  Við höfum reynt að fylla á það með alls konar dóti og drasli, með mat, með áfengi, með einhverju sem gerir okkur ekki södd.   Það getur ekki gert okkur södd, eða fært okkur ró  því það er aðeins stundarfriður.  Við verðum fljótt svöng eða óróleg aftur. Það er vegna þess að það kemur að utan,  en við erum í raun að þrá að upplifa innri ró og lífsfyllingu. –

Það eru hlutir sem stuðla að þessari innri ró, eins og hugleiðsla, jóga, útivera, góð samskipti með uppbyggilegu fólki, svo dæmi séu tekin. – Við þurfum að rifja okkur sjálf upp, – taka ábyrgð á heilsu og hamingju okkar.  Ekki kaupa hana í  ÁTVR, nammibarnum – eða láta annað fólk bera ábyrgð á henni. Við þurfum ekki að kaupa né betla hamingjuna. Þegar við förum að taka ábyrgð,  þá erum við um leið að elska, virða og treysta þessari manneskju – dýrmætu manneskju sem við erum fyrir okkur sjálfum. Einhvers staðar – kannski þegar við vorum börn – lokaðist á tenginguna við fjársjóðinn okkar, kannski þurftum við að gera það,  því þannig voru aðstæðurnar. Sjáðu þig fyrir þér inní fjársjóðsgeymslunni – í himnaríkinu hið innra – þar sem allt þetta góða er, ástin, friðurinn, gleðin sem þú átt –  og þú ert að ausa af þessum verðmætum til annarra, og eftir því sem þú gefur meira þess meira örvast framleiðslan. –

Ég var í heimsókn í Fitjakirkju hjá henni Huldu vinkonu minni, eftir langan göngutúr.  Hún sýndi okkur gífurlega fallegan kaleik, sem var eftirlíking af öðrum fornum, og sagði þetta „kaleik-INN“ – þ.e.a.s. þessi kaleikur var einn sá merkilegasti sinnar tegundar.  Hún hafði lagst í rannsóknir á táknunum á kaleiknum og í fyrstu virtust þar vera blómamyndir, – en ef betur var að gáð sáust þar fiðrildi, en fiðrildi tákna upprisu og frelsis.

En hver er þessi barmafulli bikar eða kaleikur í raun? – Hver og ein manneskja er bikar,  fullur bikar –  en stundum þarf að rýna svolítið vel til að sjá fiðrildin, til að upplifa frelsið við að vera og skilja að við getum risið upp, hvert og eitt okkar á hverjum degi. – Óttastu ekki,  því þú ert með þér og allt það heilaga er með þér, um leið og þú opnar lófann til að sleppa – þá opnar þú fyrir tækifærinu á að taka á móti bikarnum. Taktu við þér,  þú ert gjöfin, þú ert.

Það var í júlí 2012 að ég var stödd í Lindarbrekku, sem er ættarbústaðurinn okkar, og tilheyrði áður föðurafa-og ömmu, – ég var ein og ég svaf í gamla rúminu þeirra.  Ég vaknaði upp um miðja nótt og fannst ég heyra orðin, eða hafði kannski dreymt þau: „Let it be“ .. sem var auðvitað bein tilvísun í hið fallega lag bítilsins Paul McCartney. –   Ég hef alla tíð síðan haft mikið dálæti á laginu, en í morgun komu þessi orð aftur til mín,  – og ég fór að íhuga þau.  Ég fór líka að íhuga þýðinguna og muninn á „Láttu það gerast“  eða „Leyfðu því að gerast“ .. nú eða „Láttu það verða“.. eða „Leyfðu því að verða“ ..

Let it = Leyfðu því …

Svo gúglaði ég „Let it be“ og sló inn orðið „meaning“ með, og „voila“ ég fékk söguna á bak við lagið, sem kom skemmtilega á óvart. –

Paul hafði s.s. verið að ganga í gegnum erfiða tíma um haustið 1968. Það voru farin að koma upp ýmis samskiptavandamál í hljómsveitinni, – og hann segist hafa skynjað að hún væri a liðast í sundur. Hann var farinn að vaka lengi frameftir, drakk og dópaði eins og margir gerðu á þessum árum.

Hinir meðlimirinir buggu allir úti á landi með sínum mökum,  en hann var piparsveinn í London í eigin húsi.  Hann segir það hafa e.t.v. verið undirliggjandi að þarna væri kominn tími á að hann finndi einhvern lífsförunaut,  því þetta var stuttu áður en hann fór að vera með Lindu.

Hann var algjörlega búinn á því, og sumar nætur fór hann í rúmið og sofnaði á maganum með andlitið grafið í koddann, og þegar hann vaknaði, átti hann í erfileikum með að rísa upp og hugsaði, – „eins gott að ég vaknaði, annars hefði ég nú bara kafnað.“

Síðan gerðis það eina nóttina, einhvers staðar milli svefns og vöku, að hann dreymdi móður sína, sem hafði látist þegar hann var aðeins fjórtán ára gamall.  Hún hafði verið hjúkrunarfræðingur, sem hafði lagt mikið á sig í vinnu því hún vildi það besta fyrir börnin sín.  Fjölskyldan var ekki stöndug, átti ekki bíl og rétt náðu því að eiga sjónvarp,  svo báðir foreldrar voru útivinnandi.  Þegar hún kom heim á kvöldin eldaði hún matinn, svo þau höfðu ekki mikinn tíma saman, en nærvera hennar hafði haft þægileg áhrif í lífi hans.  Eftir að hún dó og árin liðu átti hann erfiðara og erfiðara með að sjá andlit hennar fyrir sér, og hann talaði um að líklegast væri það oftast svoleiðis og að fólk þyrfti að rifja upp andlit hinna látnu m.a. með að skoða myndir, og þannig hafi það verið fyrir honum.

Svo í þessum draumi, tólf árum eftir dauða hennar, birtist móðir hans honum, og hann sá andlit hennar skýrt, sérstaklega augun hennar, og hún sagði blíðlega og mjög hvetjandi um leið: „Let it be.“ –

Hann segir það hafa verið dásamlegt, og hann hafi vaknað með dásamlega tilfinningu. Það hafi verið eins og hún hafi heimsótt hann á þessum erfiða tíma lífs hans og gefið honum þessi skilaboð:  Vertu ljúfur, ekki berjast gegn hlutum, reyndu bara að fara með straumnum og það mun allt ganga upp. –

Af því að hann var tónlistarmaður, fór hann beint að píanóinu, og byrjaði að semja lagið: „When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me“ … en María var nafn móður hans … „Speaking words of wisdom, let it be. There will be an answer let it be.“

– Margir hafa eflaust talið þetta eiga að vera Maríu Guðsmóður, og kannski ekki gert mikið úr að leiðrétta það dags daglega.

Það tók hann ekki langan tíma að semja þetta, og hann samdi það að mestu í einum rykk. Honum fannst lagið sérstakt, svo hann lék það fyrir hina strákana og fyrir fleira fólk og síðar varð það einnig titillinn á hljómplötunni,  þar sem það var svo mikils virði fyrir hann.   Einnig segir hann frá því að þegar að eitthvað gerist, eins og fyrir töfra, sé það eitthvað sem annað fólk taki líka eftir.

Það var siðan fljótlega eftir drauminn að hann fór að vera með Lindu, sem hann segir að hafi bjargað sér, – og hann talar um að það megi segja að mamma hans hafi sent hana til hans.

Lagið er líka eitt af því fyrsta sem hann og Linda gerðu saman í tónlistinni og hann notar rödd hennar sem bakrödd í laginu.

Lagið er í dag, orðið næsum eins og sálmur.  Það var sungið á minningarathöfninni um Lindu og eftir 11. september var það mikið spilað í útvarpinu, og Paul söng það í fjáröflunartónleikum í New York í kjölfar atburðarins.

Þessi orð eru mjög hugleikin Paul, ekki aðeins vegna þess að móðir hans kom með þau til hans í draumi, á erfiðum tíma í lífi hans – þar sem lífið fór að batna í kjölfarið – heldur líka að með því að gera þau að lagi og taka það upp með Bítlunum, varð það huggun og heilandi yfirlýsing fyrir annað fólk.

(Hér hef ég ekki skrifað alla söguna, – og er þetta bara endursögn, en upprunalegi, en heimildin  er HÉR).

„LET IT BE“ ..

Kærar þakkir til Paul McCartney – fyrir að deila þessu með okkur hinum! …Það eru góð skilaboð að stjórnast ekki of mikið eða rembast í hlutunum, heldur bara að leyfa þeim að gerast og treysta.  Ef við ætlum að leyfa, megum við ekki heldur hindra. –

Þegar við erum „high“ – eða hátt uppi, – þá getur það verið að aðrir séu „low“ eða bara í voðalega miklu óstuði. –  Þá getur þetta fólk sem er í stuði verið mjög óstuðandi fyrir þau serm eru það ekki. –

EN

Leyfum öðrum að vera í sínu stuði, alveg eins og við getum leyft einhverjum að vera í óstuði. –

Við getum líkt þessu við að við séum á palli – hamingjupalli, þar sem okkur líður bara vel.  Við eigum alveg að geta sagt upphátt hversu glöð við erum, kannski var það heilmikið klifur að komast á þennan hamingjupall! –   Ef öðrum líkar það illa, verða þeir að eiga það við sig, – en líklega eru þeir að hugsa „af hverju er ÉG ekki þarna?“ –

Ekki fara að skemma fyrir gleðinni hjá öðrum með því að draga þá niður – ef við erum skör neðar í hamingjutröppunum,   eða á lægra palli.  Það hjálpar okkur ekki upp, en skemmir bara fyrir hinum. –   Að sama skapi, ef við erum þarna „uppi“ – þá er mikilvægt að hlusta ekki á þá sem standa fyrir neðan og hrópa „komdu niður, þú átt ekki skilið að vera „happy“ ….   „það geta nú ekki allir verið happy, og þá mátt þú það ekki heldur“ ..

Kannski hefur þú upplifað að vera dregi/n niður,  nú eða sá sem dregur niður.  Við þurfum að vera vakandi fyrir hvoru tveggja.

Kannastu við þetta? –

Eigum við ekki bara að láta hvort annað í friði, og hvert og eitt að hafa það að markmiði að ná okkar palli, án þess að draga aðra niður.

Það ber hver og ein fullorðin manneskja ábyrgð á sinni hamingju, –  þannig að ef að einhver segir eitthvað og við drögumst niður, þá erum við ekki að taka ábyrgð, heldur að gefa þeim valdið sem dregur okkur niður. –

Taktu þitt vald, og taktu þína ábyrgð.

Allir sem elska þig skilyrðisaust vilja að þú sért hamingjusöm/samur. –

Annað er eigingirni.

„Þú mátt ekki vera glöð/glaður nema að ég sé það líka,  nú eða bróðir þinn eða systir o.s.frv.“ –

„Þú mátt ekki elska þig svona mikið,  þú átt að elska mig“ …

Hvers óskum við öll? – Að vera hamingjusöm?  Af hverju ekki að óska náunganum hamingju? –

Elska náungann eins og sjálfan sig, er það ekki aðalboðorðið?

Við getum aðeins séð um það fyrir okkur sjálf, við getum kennt það með það að gera það sjálf.  Við kennum það ekki með að segja öðrum að gera það en gera það ekki sjálf.

Fyrirmyndin er að elska náungann eins og sjálfan sig. –

Ég vil vera hamingjusöm, eiga innri frið og sátt.  Ég get breytt sjálfri mér og valið mér viðhorf.  En ég get ekki breytt fólki og valið þess viðhorf.

Ábyrgðin á mér er mín og ábyrgðin á þér er þín.

Vandamálið er fólkið sem okkur er nánast, í innsta hring er oft mjög nálægt okkur, erfitt að sjá mörkin hvar þau byrja og við endum, eða hvar við byrjum og þau enda. –

Það þýðir að það hefur tilfinningaleg áhrif á okkur.  Það nær til okkar, í gegnum tengslin.  Við erum tengd.

Þess vegna, eftir langar sambúðir eða hjónabönd,  eiga fyrrverandi makar oft greiða leið að tilfinningum – og drepa gleði,  vegna þess að ástin hefur snúist upp í andstæðu sína, ef hún þá var? –   Kannski var hún bara eigingirni. –  Ef við elskum, viljum við hamingju þess sem við elskum. –   Eckhart Tolle segir að það séu ekki tvær hliðar á ást.  Ástin sé hrein.   Þess vegna breytist ástin ekki í hatur.  Ekki raunveruleg og óeigingjörn ást.

Ef einhver getur ekki elskað okkur, er óþarfi að fara að hata viðkomandi, er það ekki?   Snérist sambandið bara um að við værum elskuð, eða snérist sambandið um að elska.

Það er gott að elska, þvi ef við getum elskað eigum við ást innra með okkur.  Ef við hötum, eigum við hatur innra með okkur.  Það er okkar vandamál.

Ljót orð koma frá ljótum munni. –  Hatur kemur frá hatursfullum líkama.  –

Gleði leiðir af sér gleði,  reiði leiðir af sér reiði,  ást leiðir af sér ást,  hamingja leiðir af sér hamingju. –

Það er gott að henda af sér klöfum reiðinnar, hatursins, og alls sem heldur okkur niðri, á óhamingjupallinum.   Já, það er í raun það sem heldur okkur niðri.  Ef við viljum komas upp, þýðir ekkert að öskra á einhvern annan að koma niður, eða beita samviskustjórnun til að fá hann/hana niður. –   Jú, kannski virkar það að einver færist niður, – gerir það okkur hamingjusöm,  er hefndin svona góð? –  Er gott að sjá aðra engjast um, eða vera óhamingjusama.   Hvað segir það um okkur? –  Elskum við þá náungann eins og okkur sjálf? –  Nei er auðvitað svarið.

Það getur vel verið að náunginn kunni ekki boðorðið um náungakærleikann,  en það er ekki okkar að stjórna því.  Við óskum að hann uppgötvi þetta boðorð og við óskum honum hamingju. –

Þegar við elskum meira og óttums eða hötum minna,  þá lyftir það okkur sjálfum upp.  Það er líka máttur fyrirgefningarinnar. –  Hún er gjöf okkar til okkar sjálfra. –

Við þurfum að vera sterk – mild en máttug. –

Að lokum,  leyfum gleðinni að vara – heiminum veitir ekki af gleði á vogarskálina, til að vega upp á móti sorgum heimsins.

Ekki drepa gleðina … hún lengi lifi!

❤

Ég las í texta frá henni Anitu Moorjani,  að hún talaði ekki um að skapa framtíð, heldur að skapa raunveruleikann. –

Mér finnst það áhugaverður punktur.

Hvað er raunverulegt? – „What is real?“ –

Raunveruleikinn getur í raun bara verið núna, –  því við stöndum í núinu.  Sjáum fortíðina út frá núinu og framtíðina ímyndum við okkur út frá núinu.  Því sem er núna og er raunverulegt. –  Við breytum ekki fortíðinni, eða sköpum hana, en við getum skapað núið,  með því að velja hvernig við hugsum til fortíðar.  Með söknuði? – Með gremju? – Með þakklæti fyrir það sem var? –   Hugsum við um það góða sem var eða stillum við fókusinn á það vonda og sára. –  Það verður raunveruleikinn okkar núna. –

Við finnum til núna.  Við fundum til gleði og við fundum til sorgar.

Ef ég vil gleði núna, skapa ég mér gleði.  Ég á hana,  helling af henni, innan í mér og ég fer og sæki hana í forðabúrið.  Ég hugsa um eitthvað fallegt, skemmtilegt, gleðilegt – hugsa inn í minn eigin „gleðibanka“ – því það er eini bankinn sem ég treysti.

Prófaðu með mér að láta þetta virka 🙂  🙂 🙂  sköpum góðan raunveruleika…

• Hugsaðu um eitthvað sem þig langar, og láttu þér líða eins og það sé raunverulegt. Hugsaðu fallegan stað, jákvætt fólk, eitthvað sem þú ert að gera sem veitir þér gleði. Þetta er s.s. bænin um vellíðan og gleði.  Láttu eins og óskin/bænin hafi ræst, – og þakkaðu fyrir, fyrirfram þakkir.

• Vænstu þess að alheimurinn geti skynjað þessa bæn, og vænstu þess að hann svari.  Allir verða glaðir þegar þeir upplifa þakklæti –  og vilja þá í flestum tilfellum gera meira fyrir þig, og hvers vegna skyldi alheimurinn ekki vilja gera það? –

• Alheimurinn veit alltaf leiðina til að svara bænum þínum.  Þannig að ekki búa til aðferðafræði eða fara að stjórna hvernig það á að gerast.  Leyfðu alheiminum að færa þér það sem þú biður eða óskar.

Það fyrsta er lögmál aðdráttaraflsins,  þú skapar gleðina og laðar að meiri gleði, með þakklæti og fullvissu um að þú eigir skilið að vera hamingjusöm/samur.  –  Síðan er lögmál þess að leyfa, þú leyfir alheiminum að færa þér gjafir.  Og að lokum er lögmál þess að eiga skilið,  þú átt skilið gjafir heimsins. –

Ástæðan fyrir að þetta virkar ekki, er þegar við leyfum ekki og þegar okkur finnst við ekki eiga skilið. –

Nú getum við skapað raunveruleikann.

Gefum þessu tækifæri, – það er eins og að kveikja undir katlinum – og treysta því að hann sjóði fyrir afl rafmagnsins.   – Ef við slökkvum undir eða fjarlægjum ketilinn, vegna þess að við erum óþolinmóð þá gerist ekkert.

Vertu endilega með í Raunveruleikunum 2014  ..   hvað sem er að gerast hið ytra, eigum við alltaf möguleika á að skapa okkar innri raunveruleika, – innri frið, hvernig væri að láta hann berast út? … Verða að ytri friði? –

Lifum innan frá og út, – þannig höfum við mest áhrif.  Ef við lifum utan frá og inn, þá erum við að láta aðra hafa áhrif á okkur.

Verum breytingin sem við viljum sjá í heiminum – sköpum raunveruleikann.

Það er margt sem við höfum lært kolrangt …

Við höfum lært að fyrst þurfum við að ná ákveðnu markmið og ÞÁ verðum við hamingjusöm.

Við höfum lært að þegar að fólkið þarna úti fer að friðmælast og hætta stríði öðlumst við innri frið. –

Þess vegna reynum við að stilla til friðar, – en merkilegt nokk, oft alls ekki með góðum árangri, því í þessum friðarumleitunum erum við oftar en ekki erum við að fórna okka innri frið.

Hvar byrjar friðurinn?

Hann byrjar heima hjá okkur.

Þess sáttari og friðsælli sem við erum, þess friðsælli augum lítum við á heiminn og mætum honum. –  Við getum horft á stríðið, við getum tekið á móti storminum, – án þess að verða honum að bráð, án þess að sogast inn i hann.

Sumt fólk er orðið eins og persónugervingar stríðs.  Samskipti við það er eins og að eiga samskipti við terrorista.  Það vill bara stríð og læti. – Hefur engan áhuga á friði.  Þá er spurning hvort að við ætlum að taka þátt í þeirra stríði eða bara fókusera á okkar innri frið, og vera friðurinn? –

Þegar stormur geysar úti, er oft gott að geta leitað inn, heim í sitt eigið, í skjól og frið.

Við rísum yfir rokið, við rísum yfir rifrildi, við rísum yfir hatur og ofbeldi. –

Við tökum ekki þátt,  við förum heim – í okkar heimsfrið, heima hjá okkur!

Í okkar eigin ❤

Inni í hverri manneskju er hennar eigin uppspretta, innsæi, hennar innra barn. Þetta barn veit alltaf hvað er best fyrir okkur, og þetta barn hefur rödd.

Þetta er röddin sem við fæðumst með. Svo byrjum við að heyra aðrar raddir, rödd pabba, rödd mömmu, rödd félaga, vina, vinkvenna, systkina, yfirmanna…eða bara allar þessar ytri raddir samfélagsins.  Þær sem eru í innsta hring, og hafa verið með okkur lengst eru yfirleitt háværastar.

Stundum heyrum við ekki í okkar rödd, og stundum teljum við okkur trú um að hún hafi minnst vægi við okkar ákvarðanir. Hinar raddirnar eru merkilegri, en þessi sem kemur innan frá. Oft er eins og við greinum þessa innri rödd, þessa sem kemur frá hreinni uppsprettu, sem vill okkur það besta fyrir okkur. Það er röddin sem segir að við eigum skilið að láta drauma okkar rætast, röddin sem segir að við megum skína og taka pláss í þessu lífi. Röddin sem segir „Ég elska þig“ og hún meinar það.

En af einhverjum ástæðum, kannski af því að við höfum fengið þau skilaboð, þá tökum við ekki alltaf mark á þessari rödd, hlustum ekki á hana og svörum ekki þegar hún segist elska okkur.

Þegar við sem börn, dettum og meiðum okkur, og einhver fullorðinn segir „þú meiddir þig ekkert“ … hverjum eigum við að trúa? …Eða þegar við erum að gráta þegar við erum leið, og biðjum um faðmlag og einhver sýni okkur skilning, en sagt er við okkur „hérna, fáðu kökubita“ … þá verðum við ringluð. Við vorum ekki svöng í köku, heldur skilning.

Barn sem lendir í misnotkun veit í hjarta sér að það er rangt, en sá/sú sem misbýður eða misnotar lýgur einhverju, að einhver verði e.t.v.særður, eða jafnvel,deyi ef það segi frá. Barnið vill ekki skapa vesen, vandamál, það segir ekki frá. Ef sá sem misnotar er náinn vill það ekki koma honum í vandræði og tekur í raun á sig skömm og sök. Stundum treystir Það ekki eigin innsæi, því einhver var búinn að segja að það finndi ekki til þegar það fann til.

Svo verðum við ungmenni, og röddin segir; „Gerðu það sem gerir þig hamingjusama/n“ … kannski er það að fara í bóknám, kannski í verknám, kannski í list, íþróttir, eða að vinna. En ef þú heyrir ekki í þínu vali vegna þess að óskir foreldranna eru háværari, þá gæti verið að þarna verði misbrestur á, þú velur kannski nám eða starfsframa á forsendum annarra en sjálfs þín.

Þú kynnist maka þínum, hann stjórnast í þér eða talar niður til þín, þú leyfir það, því þú skynjar ekki verðmæti þitt. þú hlustar ekki á röddina sem segir; þú átt betra skilið, „farðu“ því þú þráir svo mikið að vera elskaður/elskuð og í sambandi, en þú fattar ekki að þú ert að reyna að fá frá þessum maka það sem þú átt innra með þér. Það er búið að telja þér trú að þú hafir það ekki,  en þarft bara að hlusta og þá heyrir þú í og skynjar ástina.

Við hættum að hlusta eða treysta okkar eigin rödd, við týnum henni því það er búið að hringla svo mikið í henni.

Þegar við svo verðum fullorðin og finnum sársauka, afneitum við honum, bælum hann, flýjum hann .. við hlustum ekki.

Þegar við sýnum sjálfum okkur tómlæti, heyrum ekki barnið kalla; „hlustaðu!“ þá erum við að hafna tilfinningum okkar, óvirða barnið hið innra og það upplifir höfnun.   þar sem við og þetta innra barn erum eitt, upplifum við að við séum að hafna sjálfum okkur, okkar vilja og okkar löngunum.  Við skiptum ekki máli,  við upplifum gjaldfellingu á innra verðmæti þegar á það er ekki hlustað. Þegar við áttum okkur á að við vorum ekki að virða okkur, við vorum að hylma yfir frmkomu makans jafnvel, upplifum við skömm.  Við skömmumst okkar fyrir að hafa ekki hlustað, að hafa ekki virt okkur meira.

Hvað átt þú skilið? Hvað á þitt innra barn skilið? Að þú hlustir á allar hinar raddirnar eða þína eigin?  Er ekki dásamlegt að geta fylgt hjarta sínu, draumum sínum, eigin sannfæringu og vilja? ..

Þegar okkur er misboðið, þegar við erum óvirt og við hlustum ekki á mótmæli barnsins, sem reynir að láta okkur vita, göngum við gegn okkur sjálfum.

Höfum hugrekki til að hlusta, og fylgja þessu innra ljósi, því það mun lýsa okkur á réttan farveg.  Það er e.t.v. stærsta hlutverk lífs hverrar manneskju að vernda þetta barn, elska það og virða og taka þannig ábyrgð á heilsu þess og hamingju.

Verum okkur góð, við eigum það skilið.