Það skiptir máli hver þessi „einhver“ er. – Þessi „einhver“ sem segir okkur eitthvað um okkur sjálf og hver við erum. –

Ef það er persóna úr innsta hring, nánasta fjölskylda eða maki, er það stórhættuleg og áhrifamikil persóna. –  Við gerum þessa persónu nefnilega stundum að Guði – og Guð getur varla sagt annað en rétt, eða hvað? –   Ef þetta væri Guð, myndi hann aðeins kenna okkur gott, – svo líklegast er þessi persóna bara alls ekki Guð, jafnvel þótt þetta sé mamma, pabbi, dóttir, sonur, amma, afi, systir, bróðir .. nú eða „elskandi“ maki. –

Þessi náni aðili gæti verið haldinn sjálfhverfu, ranghugmyndum, ástundað frávarp (margur telur mig sig) eða bara verið með brenglaða mynd hver þú ert.  Nú og svo er auðvitað engin/n manneskja froskur, talandi um það.  Það gæti verið að það sé búið að segja við einhvern að hann sé vandamál, að hann sé ómögulegur,  latur o.s.frv. –  í laaaaangan tíma.   Og jú, þá er því trúað, sérstaklega ef það er sagt af fyrrnefndum aðilum, sem við höfum tilhneygingu til að trúa og treysta. –

Þá komum við aftur að þessu með trúna.  Skiptum um trú.  Hættum að trúa öllum öðrum, eða flestum öðrum betur en okkur sjálfum. –  Og/eða  treystum þeim sem nota uppörvandi orðalag,  jafnvel þegar okkur verður á. –  Sá eða sú sem kallar fífl er nefnilega oftast að dæma sjálfa/n sig í leiðinni og það á ekki að trúa þeim sem talar út frá þeim grunni. –

Við verðum svo oft það sem við trúum að við séum og við verðum stundum veik ef við trúum nógu sterkt að við séum veik.  Á móti verðum við líka oft það góða sem við trúum að við séum og við læknumst þegar við förum að trúa að við getum læknast. –

Auðtivað er þetta ofureinföldun, en ofangreint hjálpar til.

Ég hlustaði á fyrirlestur Lissa Rankin í nótt, – um mikilvægi hugans og þess sem við trúum. –  Mikilvægi þess að eiga í góðum samskiptum. – Mikilvægi þess að eiga góðan félaga. –  Mikilvægi þess að vera hjá lækni sem hvetur okkur og hefur trú á lækningu okkar.-  Lækni sem kann mannleg samskipti..- Mikilvægi þess að kunna að slaka á, o.fl. –  Andleg vanlíðan, stress og kvíði yfir því að verða veik og að við trúum að við verðum veik, er líklegra til að gera okkur veik. –

LISSA RANKIN telur upp eftirfarandi atriði:

1. Þú verður að trúa að það sé hægt að læknast – skiptu um trú.

2. Finndu rétta aðstoð, líkaminn getur læknað sjálfan sig, og enn betur með hinum rétta lækni – heilara.

3. Hlustaðu á innsæi þitt, þú þekkir líkama þinn betur en nokkur annar. Hugsaðu: „Líkami minn er mitt mál.“ –

4 Greindu rót vandans. Hvað er komið úr jafnvægi?

5. Skrifaðu lyfseðilinn fyrir sjálfa/n þig, hvað þarf líkami minn til að lækna sjálfan sig? –   –

6. Slepptu tökunum.  Kannski er sjúkdómur okkar að segja okkur eitthvað.  Við erum ábyrg að taka á sjúkdómnum ekki fyrir honum. Við þurfum að vinna með sjúkdómnum.

„We doctors we do nothing, we only help and empower the doctor within“ Albert Schweitzer

Það eru oft óljós mörkin milli andlegs sjúkdóms og líkamlegs sjúkdóms. –  Dæmi Lissa Rankin eru um fólk sem fór að gera það sem það hafði dreymt um að gera, þegar því var sagt að það væri ekki hægt að bjarga því lengur og þetta fólk lifði ekki bara hálft ár, eða heilt, það lifði langa ævi. –

Það á ekki að þurfa að bíða eftir að fá versta úrskurð, þetta ætti að ýta við hverju mannsbarni að fylgja ástríðu sinni, láta draumana rætast, – (ekki hugsa „ekki ég“ ) .. á námskeiðinu „Ég get það“ .. eru þegar komnar míní kraftaverkasögur,  af fólki sem hefur verið að breyta hugarfarinu,  nota „law of allowance“ eða lögmál þess að leyfa góðum hlutum að gerast, taka á móti gjöfum lífsins, fókusera upp á nýtt. –

Hugarfarið skiptir máli og trúin á OKKUR skiptir máli. –

Þessi pistill er í raun aðeins inngangur að löngum fyrirlestri Lissa Rankin, en ég set hann hér með. –  Einhver birti einu sinni sögu af því að ef við hentum undirskál í gólfið og brytum hana, þá þýddi lítið að segja fyrirgefðu, því skaðinn væri skeður. –

Við erum ekki undirskál.  Við erum ekki hlutur. Við erum svo miklu, miklu, miklu máttugri en nokkur hlutur, við erum með frumur sem endurnýjast, og við höfum lækningamátt heilunarinnar.

Leyfum Lissa Rankin að fá orðið.

Smelli hér að neðan eldri pisti – þar sem ég skrifaði á svipuðum nótum:

Við erum ekki skemmd nema að við trúum því. 

Margir upplifa að þeir séu skörðóttir, brotnir, með tómarúm í hjarta o.s.frv. ..

Það er eins og segir: “upplifun” – og á meðan að við trúum henni þá er hún sönn og við lifum samkvæmt því.

Við reynum að fylla í skörðin,  bæta okkur upp með öðru fólki, – við fyllum í tómu rýmin með alls konar afþreyingu, mat, áfengi .. fíkn sem á að plástra sárið sem myndaðist þegar holan/rýmið/brotið myndaðist.

Það er e.t.v. búið að vera til og að öllum líkindum frá bernsku.

En ef þetta verður til huglægt,  er þá ekki hægt að lækna það huglægt líka? –

Þessi rými eða brot verða til við sársauka, ofbeldi eða sorg.

Við missi, höfnun, langvarandi neikvæð skilaboð, einelti  o.s.frv. –

Eini heilarinn okkar erum við sjálf.

Það er vegna þessarar ástæðu að talað er um “self-love”  sjálfs-ást eða sjálfs-kærleik sem besta lækninn.

Ef að einhver utanaðkomandi, viljandi eða óviljandi, nær að særa okkur,  þurfum við “innanaðkomandi” að heila okkur. –

Í staðinn fyrir að viðhalda opnu sári, holu í hjarta,  þá förum við að horfa öðru vísi á okkur.  Við græðum sárin. –

Sársauki verður sárs-minnkun. –

Ef að skörðin okkar myndast huglægt,  þá ER öruggt að þau eru ekki þarna.  Það er aðeins spurning um sjónarhorn.  Eina manneskjan sem viðheldur þeim erum við sjálf. –

Þú ert ekki brotin/n,  Þú ert ekki ónýt/ur,  skörðótt/ur.

Þú ert ekki með innra tómarúm.

Þú þarft bara að sjá þig, finna þig og elska þig.

Eckhart Tolle sagði söguna um betlarann við veginn sem sat á kassa og var búinn að betla í mörg ár,  maður gekk að honum og spurði af hverju hann væri að betla, hvort hann hefði ekki kíkt í kassann sem hann sæti á. –  Betlarinn hafði ekki gert það,  en maðurinn benti honum á að kíkja.  Betlarinn sá sér til mikillar furðu að kassinn var fullur af gulli. –

Hver og ein manneskja er full af gulli.  Hver og ein manneskja ER heil.

Á meðan við samþykkjum það ekki höldum við áfram að betla.

Betla það sem aðrir geta gefið, vímuefni geta gefið, vinna, annað fólk, – eða hvað sem við upplifum að okkur vanti eða skorti. –

Það er ekkert skrítið að við betlum því að það er búið að segja okkur að við séum e.t.v. ekki heil. –

Ég vil leyfa mér að segja að fagnaðarerindið sé;  Við erum heil,  við þurfum bara að hætta að trúa að við séum það ekki og fara að trúa að við séum heil og að við séum NÓG. –

Allt hið utanaðkomandi er bónus,  það á ekki að vera uppfylling í okkur sjálf,  eitthvað tómarými sem aldrei fyllist.   Við tökum á móti því sem heilar manneskjur.

Í Davíðssálmi 23 er sagt:

“Mig mun ekkert skorta” – sem þýðir “Ég er nóg – mig vantar ekki neitt” –

og

“Bikar minn er barmafullur” – sem þýðir líka að “Ég hef nóg” ..

Við sækjum ekki gleðina út á við, kærleikann, friðinn. –

Allt þetta er innra með okkur og það þarf bara að virkja það – sjá það og finna. –

Aðferðin við að sjá, finna, heila er að koma heim til okkar, lifa með okkur,  sjá okkur. –  En margir eru orðnir aftengdir sjálfum sér. –

Öll þráum við þessa fullnægju, þessa Paradísarheimt, þessa upplifun að vera heil og nóg. –

Ef við stöndum í myrkri er vonlaust að sjá gullið í kassanum, og það er vonlaust að sjá nokkurn hlut. –  Þess vegna verðum við að upplifa ljósið og leyfa því að lýsa,  sýna okkur hvað við erum dásamleg, endalaus uppspretta lífs, gleði, friðar og kærleika. –

Við erum börn náttúrunnar,  við erum náttúra og náttúran getur kennt okkur.

Böðum okkur í sjó og vötnum,  göngum berfætt í grasinu,  leggjumst í lyngið.  Öndum að okkur vindinum,  og föðmum önnur börn náttúrunnar. –

Leggðu lófann á hjartað þitt, lygndu aftur augum og finndu fyrir þér.

Og já,  þú ert dásemarvera.

Lifum heil. –

Anna var ung kona, – hún hafði eignast barn þegar hún var tuttugogfimmára, eftir þó nokkuð bras. – Þetta barn var sólargeisli lífs hennar. – Hún dýrkaði barnið og vildi lifa fyrir það. –  Anna hafði, frá unglingsárum, átt við offituvandamál að stríða og þegar hún kom frá lækninum síðast kom í ljós að hún var að þróa með sér sykursýki. –

Læknirinn varaði hana við, bað hana vinsamlegast  að fara að skera niður sætindi, en þau voru m.a. það sem héldu henni í hættulegri yfirþyngd.

Anna elskaði barnið sitt svo mikið, en fór nú að óttast það að deyja frá barninu sínu ef hún héldi áfram þessari sjálfskaðandi hegðun. 

Af hverju gat hún ekki tekið sér taki? –

Henni fannst hún algjör lúser, – hvað var hún búin að gera sér? – Hún upplifði skömm fyrir þessa vanstjórn og þegar henni leið illa, lá leiðin inní skáp að leita sér að huggun. –  Hvar var nú súkkulaðipakkinn sem hún hafði falið fyrir sjálfri sér? –

Anna leitaði sér hjálpar, – hún skammaðist sín, því að henni fannst hún vera að bregðast barninu sínu, – en í raun áttaði hún sig ekki á því að hún var að bregðast sjálfri sér fyrst og fremst. –  Hún elskaði sig ekki nógu mikið. –  Að elska sig, er nefnilega að taka ábyrgð á heilsu sinni og hamingju og um leið er það það besta sem hún gæti gert fyrir barnið sitt. –   Anna hugsaði með sér að það gæti litið út fyrir að hún elskaði barnið sitt ekki nógu mikið,  en hún vissi auðvitað sjálf að hún elskaði það mest af öllu,  en fannst samt skrítið að geta ekki gefið því heilbrigða mömmu, sem gæti hlaupið hratt með því líka, þegar svo bæri við. –

Það snérist aldrei um það að hún elskaði ekki þetta barn,  þetta snérist ekki um ástina til barnsins, bara um ástina til hennar sjálfrar. 

Það sem hindraði var að Önnu fannst hún ekki þess verð að vera móðir, hún ætti ekki skilið þessa hamingju, hún hefði ekki leyfi til að skína eða þiggja.  Hún átti margar niðurrifsshugsanir, sem allar unnu gegn henni og þær komu vegna þess að hana vantaði þá trú að hún væri sjálf dýrmæt mannvera og mikils virði. –

Þetta er svo ótrúlega öfugsnúið. – Hún mátti líka vita það, að þrátt fyrir umframkíló væri hún mjög dýrmæt og verðmæti okkar færi ekki eftir vigt, eða nokkru slíku.  Verðmætið væri það sama og þegar hún fæddist í þennan heim.  Ómetanlega dýrmæt sköpun – alltaf.  Gjöf lífsins til hennar sjálfrar og fyrst og fremst þyrfti hún að virða þessa gjöf og fara vel með hana, bæði likama og sál. –   Það er ákvörðun, tekin hér og nú. –

Dæmisagan hér að framan gildir líka þegar um framhjáhald er að ræða. Anna var þarna í sögunni að „halda framhjá“  með sætindum, halda framhjá sjálfri sér og um leið gæti hún hafa verið að gefa barninu sínu til kynna að henni þætti sama um það, þar sem læknirinn hefði sagt henni að með áframhaldandi sjálfskaðandi hegðun væri heilsa – líf hennar í hættu? –   Hvað með foreldra sem reykja og börnin lesa á pakkann og á honum stendur „Reykingar drepa“  – þykir pabba/mömmu ekki vænt um mig? –  Vilja þau bara drepast? –

Þetta snýst ekki um barnið heldur þann sem reykir, þann sem borðar í óhófi, þann sem drekkur og jafnvel þann sem heldur framhjá maka sínum. – 

Þá er viðfangið, – sá/sú sem haldið er framhjá með ekki annað en súkkulaði, áfengi, tóbak …  eitthvað sem viðkomandi leitar í,  leitar á svo kolröngum stað,  þegar það sem hann/hún leitar að er sitt eigið „heim“..

Fíkn á sér uppruna í skömm, oft skömm fyrir okkur sjálf.  Fíkn er flóttaleið frá sjálfum sér og tilfinningum sínum. 

Finnum til en ekki frá. –

Ef maki þinn heldur framhjá þér er hann í sársauka, og kann ekki að leita inn á við.  Það er ekkert vísindalegt við þessa tilgátu,  en hún er þó byggð á eigin reynslu, byggð á samtölum við fólk og það að vinna með fólki. – 

Konan sem gat ekki elskað sig, var að leita að einhverju til að uppfylla tilfinningalega þörf, auðvitað varð hún ekki södd af súkkulaðinu.

Að „detta í það“  .. það = mat, áfengi, skókaup, framhjáhald, er eins og að missa piss í skóna.  Okkur vantar yl og pissum, það vermir um stund, en varir ekki og afleiðingarnar eru vond lykt og vesen. –

Það sem er varanlegt er hið innra.  Það er sál barnsins, barnsins sem ert þú,  þú sem ert svo dýrmæt vera,  bara ef þú sæir þig með augum kærleikans myndir þú byrja að hlæja.  Þú myndir skynja gleðina, ástina og friðinn í hjarta þínu og þú myndir hleypa þeim öllum út að leika.

Hamingjan er ekki skilyrt við þyngd, stað eða persónur.   Hún er hér ef þú bara segir já takk og uppgötvar hversu mikil heilun og frelsi fylgir því að stunda sjálfsumhyggju. – 

Konan sem ég talaði um í upphafi er byggð á raunverulegri konu, sem lærði að það var hún sem þurfti að elska sig. –  Að hana langaði til þess en þurfti það bara ekki. – 

Ég held að þegar við áttum okkur á þessu, í samskiptum, í samböndum – hverrar tegundar sem þau eru, að líta í eigin barm og skilja að það að elska sig er það besta sem við gerum fyrir heiminn, landið, borgina, fjölskylduna, barnið … okkur sjálf.

Því elskandi heimur er góður heimur og við þurfum að vita að besta leiðin til að breyta heiminum er að vera breytingin sem við viljum sjá.

Að elska sig, stuðlar því að heimsfriði og ást.

Anna er nóg.

Hugleiðslunámskeið fyrir fólk á öllum aldri!

“Af heilu hjarta”  þar sem við æfum okkur í að sjá það sem býr innra með okkur, í kjarnanum,  áttum okkur á því að við þurfum ekkert að leita að okkur sjálfum – aðeins að uppgötva okkur sjálf. –  Hugleiðsla er líka eitt af verkfærunum til að finna innri ró og jafnvægi, sem svo marga skortir í hröðum heimi.

Jóhanna Magnúsdóttir, guðfræðingur og ráðgjafi Lausnarinnar  deilir með sér sinni eigin „hugleiðslukörfu“ – en það er bland í poka af því sem hún hefur lært og tileinkað sér,  en hugrækt er ekki síður mikilvæg en líkamsrækt.

Námskeiðið verður einu sinni í viku,  90 mínútur í senn.

Ummæli frá þátttakendum:

„Ég var með höfuðverk þegar ég mætti – hann er horfinn“ ..  

„Ég sef miklu betur“ ..

„Kvíðinn er næstum horfinn“ ..

„Vöðvabólgna fór á meðan á hugleiðslu stóð“…

„Ég hef oft prófað hugleiðslu, en aldrei virkað fyrr…“

Staður:  Borgarnes –  Brákarbraut 25, jarðhæð  (í sama húsi og Nytjamarkaðurinn).

Tími:  

 kl. 20:00 – 21:30  Hefst  þriðjudag 25. febrúar  og síðasti tíminn verður 18. mars.   (4 þriðjudagar). 

Verð kr. 8000.-   (Innifalinn er hugleiðslu-hugvekjudiskurinn Ró, en diskurinn er byggður á hugtökum æðruleysisbænarinnar,  æðruleysi, sátt, kjarkur og sátt).   

Ákjósanlegur fjöldi þátttakenda: ca. 6 – 12

Skráning og fyrirspurnir hjá Jóhönnu:   johanna@lausnin.is

Vinsamlega takið fram:

Nafn, kennitölu og símanúmer. Hægt er að greiða með að leggja inn á reikning eða koma á staðinn og greiða (er þó ekki komin með posa).   Verð við á þriðjudag  t.d. 11. febrúar kl. 20:00 -21:00.

VERIÐ HJARTANLEGA VELKOMIN  ❤

Skilnaður er makamissir og makamissi fylgir sorg. –  Sorg er safnheiti svo margra tilfinninga, – og þó að margar tilfinningar við skilnað séu eins eða sambærilegar og við dauða maka, þá eru sumar sem tilheyra dauðsfalli maka en aðrar tilfinningar eins og skömm og höfnun oft ráðandi við skilnað. –  Sumum finnst skömm að skilja, öðrum finnst skömm að hafa verið í vondu hjónabandi of lengi. –

Hafa „leyft“ einhverjum að koma fram við sig á þennan og hinn mátann, – og svo endar það stundum með hvelli eða leiðindum. –

Fólk getur líka upplifað skömm að hafa ekki tekist að halda drauminum um gott hjónaband á lofti, skömm fyrir að hafa ekki getað gert makann hamingjusaman þannig að hann leitaði annað, jafnvel, þó við ættum að vita að hver og einn ber ábyrgð á sinni hamingju. –

Það er margt sem getur verið uppi á teningnum, en þegar skilnaður er orðinn að veruleika,  þá upplifir fólk missi, jafnvel þó að missinum fylgi í sumum tilfellum einhvers konar frelsistilfinning þá er breytingin erfið.

Síðan er það þeirra sem skilja að vinna sig í gegnum sorgarferlið eftir skilnað og standa síðan sterkari og upplifa þá, þegar til baka er litið að ganga í gegnum þroskaferli. –

Hvort sem skilnaður átti sér stað fyrir viku eða fyrir tíu árum, ef þú ert að glíma við gremju, reiði, óréttlæti heimsins eða hreint út sagt einmanaleika þá er mjög mikilvægt að afneita ekki sorginni við skilnað, jafnvel þó óskað hafi verið eftir honum af báðum aðilum.  Það er sambandið,  eins og við óskuðum okkur, sem deyr, og þann missi syrgjum við flest.

Þegar við hugleiðum hamingjuna, þurfum við lika að vita hvað hindrar hamingjuna. –  Flestar hindranir koma innan frá, og ytri hindranir verða oft að innri hindrunum. –

Hvað meina ég með því?

Jú, – Gunna hefur tekið ákvörðun um að hefja skólagöngu í haust eftir margra ára hlé, sem átti bara upphaflega að vera eitt ár, – búin að losa sig við ýmsar hindranir og hefur tekið ákvörðun. –  Móðir hennar kemur í heimsókn og fer að draga úr Gunnu, „heldur þú að þú getir þetta nú Gunna mín?“ – „Hvað með _______“  bættu í eyðuna að vild. –

Þarna reynir á sjálfstraust Gunnu, – stendur hún með sínum ákvörðunum eða „samþykkir“ hún efasemdir móður sinnar og gerir þær þá að SÍNUM innri hindrunum? –  Ef hún gerir efasemdir móður sinnar að sínum, eru þær orðnar hennar innri hindranir. –

Oft eru það okkar nánustu (og þá þau sem vilja okkur vel) sem eru þau sem hindra okkur mest, því þau hafa sterkust ítökin í okkur.  Þarna getur verið um að ræða þau í nánasta hring; foreldra, systkini, maka o.s.frv. –   Þau setja stundum upp þessar hindranir vegna þess að þau trúa ekki að við náum árangri (vantar trú á okkur) og eru hrædd – fyrir okkar hönd – að okkur mistakist og verðum þar af leiðandi særð. – 

Þegar okkur svo tekst áætlunarverk okkar, verður þetta fólk voðalega stolt af okkur, –  hmmm… af hverju verður ÞAÐ stolt? –  Fyrir að reyna að draga úr okkur, eða að okkur hafi tekist að standa með okkur sjálfum og láta ekki þeirra ótta verða að okkar?..

En víkjum aftur að Gunnu, hún stendur með sjálfri sér, – hún er meðvituð um óöryggi móður sinnar og gerir það ekki að sínu. –

Gunna hefur lært ýmislegt í sjálfsræktinni – og það er m.a. að hún ber sjálf ábyrgð á eigin hamingju og það þýðir að hún hlustar líka á sína innri rödd, en gerir ekki annað fólk að Guðum skoðanna sinna, en þar liggja oft hindranir okkar. –

Hvað hefur Gunna lært meira um hindranir?

Hún veit að það að ætla sér að gera allt fullkomlega og vera alltaf til staðar fyrir alla er ekki hægt, og hún gerir ekki þær ómanneskjulegu kröfur til sjáfrar sín, því þær draga jú úr hamingju hennar. –  Kannski gera aðrir þær kröfur til hennar,  en hún er meðvituð um að þær eru ósanngjarnar og valda henni samviskubiti – og samviskubit bítur mann bara í rassinn svo það er sárt. –  Fókusinn fer á sársaukann en ekki á hamingjuna við að vera til. –

Hamingjusamasta fólkið hugsar ekki;  „Hver þykist ég vera?“ – „Ég geri aldrei nógu vel.“ – „Það vill enginn vera með mér.“ – „Ég á ekkert gott skilið.“ – „Ég þarf að sanna mig til að fá ást og viðurkenningu.“ –  „Enginn elskar mig.“ – „Hvað ætlar fólk að gera fyrir mig.“ –  „Ef aðeins _______ myndi breytast þá upplifði ég hamingjuna.“  –  svo dæmi séu tekin. –

Hvernig lifir hín hamingjusama Gunna?

• Hún trúir því að hún sé verðmæt og hún sé hluti heildar
• Hún hefur hugrekki til að vera ófullkomin
• Hún lágmarkar dómhörku í eigin garð og annarra
• Hún kemur fram af einlægni og heiðarleika
• Hún þorir að lifa lífinu – án þess að vera með öryggisnet eða vita hvað er hinum megin við hornið  (þorir að treysta)
• Hún hættir að láta eins og eitthvað sem skiptir hana máli skipti engu máli. –
• Hún hættir samanburði við aðra og gerir SITT besta, miðað við umhverfi og aðstæður
• Hún leyfir sér að lifa berskjölduð, – leyfir öðrum að sjá hvernig hún er í raun og veru, og þá fellir hún grímu hlutverksins svo fólk sér hennar raunverulega andlit
• Hún leyfir góðum hlutum að gerast (lögmál þess að leyfa/law of allowance)  .. og sleppir áðurnefndum inri hindrunum
• Hún leyfir sér að finna til og vera til, afneitar ekki tilfinningum sínum
• Hún elskar   – skilyrðislaust
• Hún lærir að treysta sinni eigin rödd og umfaðma sjálfa sig og hver hún er.
• Hún gefur sér tíma til að enduruppgötva sjálfa sig, tengjast sjálfri sér og átta sig á tilgangi sínum.
• Hún veit að hún er nóg og þarf ekki að fá frá öðrum það sem hún hefur þegar sjálf. –

Þetta eru stór markmið, – þeim er seint öllum náð, –  en „fagnaðarerindið“  er að við þurfum ekki að vera stödd þarna, – heldur aðeins að vilja þetta fyrir okkur, –  það er aðeins ein ákvörðun sem við þurfum að taka,  – það er að velja veg hamingjunnar, og þá erum við komin á hann. –

Hvenær vitum við að við erum dottin út af honum aftur? –  Jú, þegar við förum að upplifa gremju, tala niður til okkar, dæma okkur eða aðra o.s.frv. –   og þá er bara að vera vakandi,  hér og nú – hver er fókusinn, hver er ákvörðunin,  ef við segjum JÁ TAKK – núna – erum við stödd þar NÚNA. –   Það er það sem skiptir máli, –  að vera nóg núna og hamingjusöm núna. –

Sjáðu þig fyrir þér með brjóstið fullt af hamingju, sjálfstrausti og friði og næst þegar ytri hindranir reyna að sveigja þér af hamingjubrautinni,  hugsaðu þá með þér, “ „Aha“  það er svona sem þetta virkar  –  það hrekur  mig ekkert af mínum farvegi,  nú veit ég hvar ég stend og hvar ég vil vera og ég læt ekki hindra mig, eða hrekja mig burt lengur! .. “

„Ég samþykki mig eins og ég er – ytri hindranir verða ekki mínar lengur – ég elska mig eins og ég er og ég vil mér það besta“…

Elskum meira og óttumst minna. – 

Ekki láta annað fólk taka ákvarðanir um okkar hamingju, – flest fólk er eins hamingjusamt eins og það ákveður að vera. –

Við segjum ekki,  „fylgdu hans/hennar/þeirra hjarta“ …

Fylgdu ÞÍNU hjarta … 

Það er í þínu hjarta sem þú upplifir hamingjuna. –

Lifum heil

Árið 1991 kom út myndin „Sleeping with the Enemy“ – þar sem ung kona sem leikin er af Juliu Roberts, –  lætur líta út fyrir að hún sé látin, til að sleppa frá eiginmanni sínum. –  Hún treysti sér s.s. ekki til að yfirgefa hann. – Hún óttaðist hann í hjónabandinu, óttaðist að fara frá honum og afleiðingar þess. –

Það er vont að vera stödd á þessum stað. – Í kóngulóarvef maka, og það er auðvitað mjög sorglegt. –

Þegar ég fékk nemendur mína til að aðstoða mig í þankahríð (brainstorm) um hvernig þau sæu betri heim, þá kom m.a. „ekkert stríð“ -og flest viljum við sjá stríðlausan heim og herlausan kannski. –

En hversu erfitt er það ekki ef ekki er einu sinni hægt að halda friðinn á heimilunum. –  Af hverju stríð? – Er þetta spurning um eign?  Spurning um yfirráð og vald? –

Unga konan í fyrrnefndri mynd óttaðist að standa sig ekki, – hún þurfti að raða handklæðunum rétt, dósunum í skápnum o.s.frv. –  Röfl, gagnrýni, ásakanir á maka geta snúist upp í það að makinn fer að óttast hinn aðilann í sambandinu. –   Það verður spenna á heimilinu, – þú gerir aldrei nógu vel, eða ekki rétt. –  Það er látið í ljós með orðum, viðmóti, fýlu o.s.frv. –  Stjórnunartæknin er fjölbreytt. – Þetta þarf ekki að vera að aðeins annar aðilinn sé svona, kannski eru þau bæði.

Það er stríð og í stríði er fólk ekki vinir – það er óvinir. –

Það getur ýmislegt gengið á yfir daginn, aðfinnslur, fýla, samviskustjórnun og leiðindi. –  Svo á að fara upp í rúm og hvað?  Sofa saman?  Elskast? –   Sumt fólk fær að vísu eitthvað „kick“ út úr því að sættast í gegnum kynlíf, en spurning hvort það er að elskast eða einhvers konar útrás? –

En þetta gengur ekki svona að eilífu, því auðvitað fer mikil orka í stríðið, í óánægjuna. –

Kynlíf sambýlisfólks/hjóna varir allan sólarhringinn og er ekki bara samfarir. –  Kynlíf er tilfinningatengt og það er bara ekkert varið í að sofa hjá óvini sínum, eða þeim sem þú óttast. –

Þegar þú getur ekki verið heiðarleg/ur við maka þinn þá óttast þú hann. Þegar þú þorir ekki að segja honum hvernig þér líður vegna viðbragða þá óttast þú hann. –

Ég held að allt of mörg pör óttist hvort annað, vegna þess að þau geti ekki verið heiðarleg við hvort annað. –  Hvað ef að þú hefur gert mistök, á þá að segja maka sínum frá því? –  „Æ er ekki betra að sleppa því, hann/hún bregst svo illa við og dæmir mig svo hart“. –

Harðir dómar, ásakanir – hörð viðbrögð eru til þess gerð að við þorum ekki að vera heiðarleg og förum að ljúga. –

Hvað er hægt að gera? –

Sannleikurinn gerir okkur frjáls, –  við verðum að geta talað við maka okkar án þess að óttast viðbrögð.  Báðir aðilar þurfa að vera umburðarlyndir og báðir þurfa svo sannarlega að vera heiðarlegir og traustir. –    Traustið felst m.a. í því að geta sagt maka sínum frá sínum göllum sínu klúðri o.s.frv. –  Trúnaðarbrestur er mjög sár, og það vita þau sem hafa reynt. –  En sárið verður mun verra þegar bresturinn er upplýstur utan frá. – Makinn segir ekki frá.

Ótti við að það sem við höfum að segja særi maka okkar, hefur líka áhrif á hversu heiðarleg við erum. –   Í raun er það þannig að þegar við ottumst að særa maka okkar, – erum við mest hrædd við að meiða okkur sjálf við að sjá makann særðan.

Ótti er gegnumgangandi hér.

Hvað segir það okkur? –   EIgum við ekki að vera hugrakkari?  Horfast í augu við óttann,  og ganga í gegnum hann en ekki ganga í ótta?

Það er ótrúlegt frelsi að vera í sambandi þar sem hægt er að tala um ALLT – án þess að óttast viðbrögð makans. –

Fullorðnar manneskjur bera ábyrgð á sjálfum sér, og við verðum að leyfa makanum að hafa þann rétt að tjá sig og við höfum þann rétt að svara. – Ef við svörum með árás eða ásökunum,  þá hefur makinn þann rétt að ákveða hvort hann vill vera í sambandi með manneskju sem er dómhörð, stjórnsöm og erfið.

Við höfum alltaf val og við verðum að setja mörk. – Láta vita hvað við viljum og líka hafa það á hreinu hvað er boðlegt í samskiptum.

Viljum við stríð eða frið?

Sumt fólk skapar stríð vegna þess að því leiðist. – Hvernig væri að gera eitthvað allt annað við leiðanum?

Vonandi eru ekki margir þarna úti sem þurfa að „feika“ dauða sinn til að sleppa frá maka sínum.

Það á að ríkja frelsi og friður í samböndum. – „Ó hvílíkt frelsi að elska þig“ – söng Páll Óskar. –

Fólk er ekki alltaf sammála og þá eru málin rædd, eins og á góðum starfsmannafundi. – Ef ekki fæst lausn eru til hlutlausir ráðgjafar sem hægt er að leita til. –

Óöryggi skapar ótta, vantraust og erfiðleika svo að það er á ábyrgð hvers og eins að finna sinn styrk, byggja sína sjálfsmynd, rækta sig og sjálfsástina. –

Það eru tveir heilir og kærleiksríkir einstaklingar sem ná að lifa saman í friði. –

Hver var aftur boðskapurinn?  „MAKE LOVE NOT WAR“ ..

Heimilið er friðarsvæði – en ekki jarðsprengjusvæði þar sem fólk er hrætt við að stíga á ranga flís á eldhúsgólfinu eða parketfjöl. –

Allt of margir kannast við spennuna sem er á sumum heimilum. Börnin tala um að það sé betra þegar annað hvort mamma eða pabbi er ekki heima, því þá ríki ekki spenna. –  Það er eitthvað rangt við það. –

Tölum saman í kærleika, tölum frá hjartanu og svörum með hjartanu. Ef samræðan er gerð í vináttu og styrk,  þá er um að ræða vináttu, annars óvináttu og það er engum bjóðandi að sofa hjá óvininum.

Mikið vona ég að þetta hjálpi einhverjum til skilnings á mikilvægi þess að vera heiðarleg – traust – kærleiksrík o.s.frv. –  Lífið er ekki þrautarganga – hjónaband er ekki eitthvað sem á að þrauka heldur, heldur njóta. –

Mæli með að þegar þetta er skoðað, að líta í eigin barm, skoða eigin viðbrögð, eigin stjórnsemi, eigin fýlu-eða samviskustjórnun. –  Við græðum miklu meira á því en að vera alltaf að leita að göllunum hjá hinum. –  Þeir geta líka verið til staðar, en hvað ef báðir aðilar eru tilbúnir að skoða sig, heila sig, bera ábyrgð á sér? –

ELSKA SIG  – JAFNVEL ?

Meðvirkni verður til þegar þú reynir að fá frá öðrum það sem þú heldur að þú hafir ekki. – Takið eftir „það sem þú heldur að þú hafir ekki“ – við höfum nefnilega það sem við erum að reyna að fá frá öðrum, – en það er búið að telja okkur trú um að við höfum það ekki (það byrjar í bernsku) – Þess vegna þurfum að hugsa upp á nýtt, fara að trúa öðru, – trúa á okkur sjálf, – og það heitir sjálfstraust. – Sjálfstraust er því andstæða meðvirkni og meðvirkni er því sjálfs-vantraust. –

Við treystum okkur ekki til að setja mörk, eða segja NEI við þau sem við elskum, eða viljum fá elsku frá því við erum hrædd við að missa þau. – Meðvirkum aðila er líka oft hægt að stjórna eins og strengjabrúðu, þegar viðkomandi áttar sig á þessum veikleika hans.

Stjórnsemi er líka meðvirkni – hinn stjórnsami þrífst á að hafa einhvern til að stjórna, eða jafnvel bjarga. Sá aðili sem rýfur hið meðvirka samband er að gera báðum greiða. Það er rofið t.d. með að hætta að taka þátt eða ýta undir vanvirka hegðun. – Hætta að gera alkóhólistanum auðveldara fyrir að stunda drykkju sína – fela drykkjuna, eða ummerki hennar fyrir umhverfinu. – Meðvirkni er ekki bara tengd alkóhólisma, – foreldrar geta verið meðvirkir með vanvirkum unglingum. Unglingar geta stjórnað foreldrum. Það er t.d. ein gryfjan sem fráskildir foreldrar detta í, -börn/unglingar notfæra sér samkeppni foreldranna um athygli þeirra. –

Meðvirkni er líka  skortur á sjálfs-ást. Þar sem viðkomandi getur ekki séð eigið verðmæti og dýrð og þarf þá að fá samþykki og viðurkenningu utan frá.

Meðvirkni er því ástand hins óörugga aðila sem trúir ekki  á eigið verðmæti og dýrð,  trúir ekki á eigin ást eða að hann sé elsku verður.

Meðvirkar manneskjur eru oftast góðar manneskjur, en stundum „of góðar“ – eins og fram kemur í ofdekri eða ofverndun. – Þá er hætta á að hin góða manneskja steli gleði eða þroska frá öðrum. –

Dæmi um gleðiþjófnað:  Strákur var búinn að vera marga mánuði að bera út blöð og var að  safna fyrir hjóli – góði afi gat ekki beðið með að sjá svipinn á strák, – og keypti hjólið fyrir hann. –  Þegar strákur kom heim með síðasta launatékkann og ætlaði að fara að kaupa hjólið, beið það fyrir utan húsið heima hjá honum. –  Afinn kampakátur, en strákur …

Dæmi um þroskaþjófnað:  Unglingurinn gleymir alltaf að taka húslykilinn þó mamma segi honum að gera það. Hann er læstur úti og hringir í mömmu – sem er í vinnu – til að koma og opna. – Hún kvartar og kveinar yfir unglngnum – en kemur ítrekað heim úr vinnu til að opna fyrir honum. –  Unglingur heldur áfram að gleyma lykli, því mamma kemur hvort sem er alltaf að opna þó hún kvarti sáran yfir því. –  Hann missir þarna af þvi að læra um orsakir og afleiðingar.  Heldur áfram að vera kærulaus og gleyma lykli. –

Hvað ef mamma segði Nei? – Væri mamma þá ekki leiðinleg? – Vond jafnvel? –  Ef mamma er óörugg – heldur hún áfram að hlaupa til, – því hún er svo „góð“ ..

Dæmi: Sigga litla er komin langt yfir kjörþyngd og mamma og pabbi þurfa að passa upp á mataræðið hennar. – Amma gefur henni súkkulaðiköku með rjóma, því að það finnst Siggu svo gott, –  SIgga „elskar“ ömmu fyrir að gefa sér uppáhaldið sitt og amma er upp með sér að hafa glatt Siggu.

Amma ætti að vita betur er það ekki? –

Er þetta ást, eða skortur á ást?  Hvernig var upphafssetning pistilsins: „Meðvirkni verður til þegar þú reynir að fá frá öðrum það sem þú heldur að þú hafir ekki.“

Það er háttur meðvirkra að fá ást frá öðrum aðilum,  í gegnum það að ala á fíkn þeirra eða vanvirkni. –

Ekki ala á fíkn eða vanvirkni annarra til að sækja þér traust, ást eða viðurkenningu.

Sjáðu hvað þú ert verðmæt mannvera – núna –  það er allra hagur. –

„Remember who you are“ …  eða Mundu þig er að einhverju leyti skrítin yfirlýsing – eða hvað? – Í minningarbókunum skrifuðum við „Mundu mig, ég man þig“ –  en munum við okkur sjálf, eða hver við erum og hver erum við? –

Erum við sama manneskjan og skrifaði í minningarbókina? – Já, – en við erum ekki lengur barn í grunnskóla, ekki 12 ára og kannski komin í vinnu, búin að eignast heimili, maka, börn, komin með stóran maga og menntun og e.t.v.  hrukkur? –

En breytir það einhverju um það hver við erum? –  Nei, vegna þess að við erum ekki aldurinn okkar, útltið, stétt, staða í þjóðfélagi o.s.frv. –

Þetta undantalið er allt sem við erum ekki, –  við erum ekki það sem er breytanlegt, heldur það sem er varanlegt. –

Það er gott að spyrja sig „hvað varir?“ – Líkaminn breytist óumflýjanlega – umhverfið breytist – eigurnar breytast … en hvað varir? Ég tel að við séum andlegar verur sem séum í heimsókn á „hótel jörð“ .. við látum glepjast af þessu veraldlega – umhverfinu og því hvernig kroppurinn lítur út, eins og við séum útlitið okkar. – Það er yndislegt að rifja upp hver við erum í raun og veru og upplifa frelsið við að þurfa ekki að lifa eftir væntingum hins veraldlega, væntingum sem eru í raun aldrei almennilega uppfylltar og skapa því oftast vonbrigði. – Elskum að vera þau sem við erum, og „minnumst“ okkar. – Svæfum ekki andann með fíknum og flótta.
Hvað varir? – hvað er eftir af þér þegar búið er að tína burt titla, stöðu, stétt, útlit, eigur o.s.frv.? Einhver vera – nafnlaus – allslaus bara vera sem er, eins og Guð er.

Það er þessi varanlega vera – sem er eitt með lífinu – sem er sú sem gott er að minnast, minnast þess að hún er.

Mundu þig, ég man mig – munum okkur. 

Rósir gefa frá sér rósailm …

Hvítlaukur angar sem hvítlaukur …

Hvað gefur þú frá þér? …

Ertu full/ur af reiði?

Ertu full/ur af gleði?

Ertu full/ur af hatri?

Ertu full/ur af friði?

Ertu full/ur af gremju?

Ertu full/ur af ást? ..

Hvað viljum við gefa?

Væntanlega ást, gleði og frið … og fleira í þeim dúr?

Þá þurfum við að rækta það sem við viljum gefa til að eiga nóg af því, en ekki rækta það sem við viljum ekki gefa. –

Heil og sæl,

Nú er stofan mín – Lausnin Vesturland –  í Brákarey (í sama húsi og Nytjamarkaðurinn)  að verða tilbúin. – Ég get því tekið á móti fólki sem hefur þann styrk að sækja sér stuðning, „pepp“ – hjálp við að finna fókus, hjálp varðandi meðvirkni, ofbeldi, sambönd, samskipti á vinnustað,  sorg, kvíða o.s.fl.-

Einkaviðtal kostar kr. 8000.-   og er ca. 60 mínútur – innifalið í fyrsta viðtali er hugleiðsludiskurinn Ró, sem er byggður á æðruleysisbæninni.

Viðtöl fyrir börn, unglinga og eldri borgara kr.  6000.-

Ég mun setja upp námskeið fljótlega, svipuð og þau sem ég hef sett upp í Reykjavík. –

Til að panta viðtal er hægt að senda póst á johanna@lausnin.is  (takið fram að það er í Borgarnesi).

Ég tek vel á móti öllum, konum og körlum á öllum aldri. –

Hægt er að biðja um fyrirlestra og námskeið á Vesturlandi.

Sjá nánar um starfsemi Lausnarinnar á http://www.lausnin.is