Ég er 57 ára gömul lífsreynd kona.  Ég er móðir og ég er amma.  Ég er fráskilin –  einu sinni eftir hjónaband með föður barnanna minna og svo er ég fráskilin eftir þrjár styttri sambúðir. –    Það gerir mig hvorki verri né betri en aðrar manneskjur,  en ég hef prófað það að skilja og upplifað vonbrigðin þegar að samband sem ég hélt að yrði lengra varð það ekki.     Engum um að kenna,  það þróaðist bara þannig. –

Það að skilja setti sitt mark á mig,  það að eiga börnin og ala þau upp gerði það líka.   Það að missa dóttur mína, aðdragandi og „eftirleikur“  gerði það líka.     Ég les í andlit mitt og sé þar líf mitt.  Ég vil sjá það.    Þegar ég horfi á augnlokin minni ég mig pínkulítið á afa minn, sem var með svona sigin augnlok. –   Við fáum það kannski flest.   Einu sinni langaði mig að fylla upp í hrukkur og línur og líma upp augnlokin.   Kannski geri ég það ef þau fara að hindra sjón,  en ekki annars. –     Ég forðast allan óþarfa sársauka,  eins og að láta skera í mig vegna útlits. –    það er bara ég – en ég er ekki að skipta mér af því þó aðrir geri það.     Ég vil alveg líta vel út,  en það sem er mér kannski mikilvægast er að gefa frá mér góða strauma. –   Eitthvað fallegt   ❤

Ég er þakklát fyrir hvert ár,  vegna þess að ég hef líka verið á þeim stað að ég hélt ég yrði ekki mikið eldri …   það var í lok árs 2014,   þegar ég var greind í annað sinn með krabbamein og það í eitlunum.   Það hafði upphaflega verið í húð,  en nú var sortuæxlið komið í eitlana og það þýddi að það var komið á 3. stig og ég fór að lesa alls konar tölfræði.    En tölfræði er ekki fólk,  hún er bara tölfræði.    Og þó það væru 1 %  líkur  hvers vegna ætti ég ekki að vera í þessu eina prosenti? –      Það eru þó mun hærri líkur á lífi  við 3. stig en 1. prósent lífslíkur – og í raun skipta svoleiðis tölur engu máli.

Það sem skiptir mig máli er bara þakklæti fyrir hvern dag,  og að hafa eitthvað til að hlakka til.     Það skiptir mig raunverulega máli.     Núið skiptir auðvitað máli,  en ég er ekki svo „langt komin“  í  núvitundinni að ég láti mér það nægja.    Ég þarf  að hafa framtíðarsýn og hafa eitthvað til að hlakka til.

Tilhlökkun er fyrir mér andstæða kvíða,  og ég bý að alls konar „tækjum“ til að umbreyta kvíða í tilhlökkun. –     Ég hlakka líka til að sameinast stóru stelpunni minni á ný, –  svo dauðinn er ekki kvíðvænlegur,   en hann er ekki á dagskrá strax.  Fyrst ætla ég að hlakka til alls konar með börnum og barnabörnum  hérna megin tjaldsins.   Og með sjálfri mér.  Ég veit líka að í dauðanum  munum við fá að sjá allt púslið,   fá skýra sýn á heildarmyndina og hvers vegna þetta og hvers vegna hitt. –

Allt hefur sinn tíma undir sólinni –  en það er alltaf tími fyrir þakklæti og ég er þakklát fyrir líf mitt og þakklát fyrir að fá að eldast.

Giulietta degli spiriti er mynd sem ég horfði á fyrir mörgum árum, með  félögum mínum í rannsóknarhópnum/kvikmyndaklúbbnum  Deus Ex Cinema.

Myndin er litrík, og mikið konfekt fyrir skilningarvitin. Þrátt fyrir mikinn súrealisma, er myndin býsna sterkur raunveruleiki margra. Raunveruleikinn er reyndar stundum súrealískur.

Efni myndarinnar kallast á við efni það sem ég hef verið að læra um meðvirkni.  Þ.e.a.s. sá hluti sem lýtur að því að finna eigin rödd, en vera ekki bundinn í raddir eða bregðast við umhverfinu með lærðri hegðun frá æsku.

Það er staðreynd, að við sjálf erum oftast okkar stærsta hindrun, vantraust okkar á sjálfum okkur. Það er okkar eigin úrtölurödd, sem talar niður drauma okkar, skammar okkur, eða hindrar í að gera hluti sem við gætum gert ef við hefðum ekki þessa hindrun.  Að sama skapi þurfum við að sjálfsögðu að hafa okkar takmarkanir svo við förum ekki að voða. En við viljum þagga niður í röddinni sem hindrar okkur í að vera við sjálf.

Einn kafli bókarinnar Women, Food and God, eftir Geneen Roth,  fjallar um „The Voice“ eða Röddina. Stundum nefnt Superego.  Þarna er um að ræða okkar innri rödd,  ekki þessi sem elskar okkur skilyrðislaust – heldur þá sem er dugleg við að kritisera okkur.  Röddin sem gæti sagt „hvað þykist þú eiginlega vera“ ..   Röddin sem stelur frá okkur draumunum og skellir okkur niður flötum þegar við fáum áhuga á að framkvæma eitthvað sem er óvenjulegt eða erfitt. Þessi rödd gæti t.d. hljómað eins og mamma okkar þegar við vorum börn.  Stundum segja mömmur og pabbar eitthvað óvarlegt og drepa þá líka óvart niður sjálfstraust og drauma.  Það er ekki vegna þess að þau voru vond, heldur vegna þess að þau kunnu ekki betur, voru e.t.v. að tala eins og þeim var kennt, og kannski kom þessi rödd í raun einhvers staðar úr vanvirkri fjölskyldu í fortíð.

En aftur að myndinni.
Aðalpersónan Júlíetta, er óhamingjusöm og er í því að þóknast öllum í kringum sig, þ.m.t. eiginmanni sem heldur fram hjá henni, en hún hefur valið að láta eins og ekkert sé og halda „kúlinu“. Í myndinni er ferðast aftur í tímann og hún sýnd sem barn þar sem hún er að leika í skólaleikriti og er bundin niður. Móðir hennar er stjórnsöm og pabbinn ævintýragjarn og fer í burtu með sirkuskonu.  Ég man ekki fléttuna nákvæmlega, en það sem skiptir máli er hér hvernig Júlíetta vinnur úr sínum málum.
Í myndbrotinu sem fylgir er Júlíetta komin á þann stað að íhuga að fremja sjálfsmorð, þegar hún heyrir barnsgrát, – hún spyr hvaðan þetta komi og þá birtist henni andlit móður sinnar sem segir að þetta sé aðeins vindurinn.
Hún neitar því og sér þá litla hurð, sem á að tákna undirmeðvitund hennar, og hún ákveður að opna dyrnar.  Móðir hennar segir henni að stoppa, en þá svarar Júlíetta

„Ég er ekki hrædd við þig lengur“ .. Um leið og hún segir það opnast dyrnar.
Stundum er það þannig að við tileinkum okkur rödd fortíðar, rödd móður, rödd föður eða einhvers sem hefur haldið aftur af okkur. Við ruglumst á eigin rödd og annarra.

Einhvers sem hefur ekki haft trú á að við gætum staðið á eigin fótum og við höfum þannig tileinkað okkur þá trú ómeðvitað. Við höfum viðhaldið „röddinni“ sem talar niður til okkar, dregur úr okkur kjarkinn og viðhöldum óttanum.
Stundum erum við það brotin, orðin það kjarklaus að við þurfum að fá utanaðkomandi stuðning. Nýlega las ég bréf frá nemanda til námsráðgjafa, sem hafði náð sér upp úr óreglu „Ég fór að trúa á mig, af því að þið höfðuð trú á mér.“ –  Oft er sagt að við þurfum að treysta á okkur til að aðrir geri það, en ef við erum mjög brotin, þá þarf oft „pepplið“ til.
Hvernig sem Júlíetta fer að þessu hefur hún loksins komist á þann stað í lífinu að hún þaggar niður í röddinni, hlustar á eigin rödd og fer inn í litla herbergið þar sem hún sér sjálfa sig sem litlu stelpuna í skólaleikritinu, og losar böndin sem hún er bundin með.

Hún frelsar hana – leysir úr viðjum fortíðarinnar.  Hún hafði öðlast sjálfstraust til þess, tekur utan um stelpuna og sleppir henni svo út þar sem hún hverfur.  
Aðeins þannig gat Júlíetta öðlast frelsið. Aðeins þannig að fara til fortíðar og losa um barnið sem var bundið. Hún fór ekki til baka sem barn, heldur fullorðin manneskja og frelsaði barnið.
Á þennan máta frelsum við okkur sjálf, förum inn í okkar eigin meðvitund, skoðum rætur, uppruna og ef að við sjáum þar grátandi barn þá tökum við það í fangið og hleypum því svo út í sólina.
Barnið þarf ekki að vera bundið, það getur bara verið sitjandi undir borði, uppi í stiga, inní rúmi eða hvar sem er. Kannski átt þú svona sögu af sjálfri þér eða sjálfum þér.
Merkilegt nokk eigum við það flest, en oft er djúpt á að finna þetta barn. Oft er sagan í móðu, enda oft sár. Margir muna ekki eftir bernskunni, heldur hafa blokkerað hana, en hún er þarna að sjálfsögðu og kannski er þar grátandi barn sem þarf að hugga.

Til að við getum lifað hamingjusöm í núinu, þurfum við stundum að fara til baka í þáið til rótanna, til barnsins og frelsa það, því að þó við vitum ekki af því þá er það þarna einhvers staðar að halda aftur af okkur og heftir okkur í því sem við erum í dag.
Heftir okkur í að elska, heftir okkur í að elska okkur sjálf og vera við sjálf.
Það þarf ekki að hafa verið dramatísk reynsla á mælikvarða fullorðinna, en hún getur hafa verið mjög erfið og óréttlát á mælikvarða barns. Barn er ekki með sömu viðmið og fullorðnir og raunir þess og tilfinningar eru alveg jafn mikilvægar og raunir okkar sem fullorðinna.
Þess vegna ætti ekki að gera lítið úr tilfinningum barns, eða sorg yfir því sem okkur finnst ómerkilegt.
Börn fara oft að bæla tilfinningar sínar ef við gerum lítið úr þeim, eða jafnvel hlæjum að þeim vegna þess að okkur finnst þær ómerkilegar. Það getur haft þær afleiðingar að þegar eitthvað stórkostlega alvarlegt kemur upp (á bæði barns og fullorðinsmælikvarða) barn verður fyrir ofbeldi eða misnotkun, þá treystir það ekki lengur hinum fullorðna til að taka við tilfinningum sínum.
Það er því dauðans alvara að gera lítið úr tilfinningum barns, jafnvel „væli“ því að vælið er oft eina leið þess að tjá tilfinningarnar.

Meðfylgjandi er myndbrot þar sem sýnt er hvernig Júlíetta bjargar „sínu innra barni“ –  hún frelsar stelpuna og segir við röddina:  „Ég hræðist þig ekki lengur“ ..
Þegar óttinn er hættur að stjórna nær hún loksins að frelsa sjálfa sig.

Sjá myndbrot

Kona var að tala við Abraham og hún sagði:  „Ég er svo kvalin,  ég er með  gigt í mjöðmunum og mér líður allar stundir illa.  –  Hvernig get ég hugsað um líkama sem líður vel þegar hann er svona  kvalinn?“

Abraham:   „Þú verður að aðgreina  það sem er að gerast,  frá því hvernig þér líður varðandi það sem er að gerast.   –

!þú ert í gigtveikum verkjuðum líkama og tilfinningin er ótti“
eða
„þú ert í gigtveikum kvöldum líkama og tilfinningin er von.“

Munurinn á von eða ótta er munurinn á bata eða ekki. 

Abraham/Esther  Hicks  (í viðtali við Oprah Winfrey)

Upprunalegi textinn:

A lady was talking to Abraham and she said  „I´m in such pain  I have arthritis in my hips  and every moment I feel uncomfortable    –  how can I think about a good feeling body when my body hurts so much? “  Abraham said:   „You have to separate what´s happening from the way you feel about what´s happening,  in other words:

„You are in a painful arthritic body and you feel frightful“
or
„you are in a painful arthritic body and you feel hopeful.“

The difference between hope and fear is the difference between recovery or not.  

Ég þýddi þetta upp úr þessum pistli – en þar er líka mun ítarlegra farið í hvern lið.

https://www.everydayhealth.com/ketogenic-diet/diet/best-worst-fats-eat-on-keto-diet/

Í messuformi hinnar íslensku Þjóðkirkju er bæn sem kölluð er upphafsbæn.   Orðin eru stundum þulin upp hugsunarlaust,  en þau eru í raun þaulhugsuð. –   Ég ætla ekki að birta alla bænina hér, einungis línu úr bæninni sem ég ætla að fjalla um hér:

„Opna þú með þínum heilaga anda hjarta mitt .. “ ..

Hvers vegna í ósköpunum biðjum við Guð að opna hjarta okkar?   –  Hver er tilgangurinn með því eiginlega? –    Í framhaldi mætti spyrja;  hvers vegna erum við mætt saman í tilbeiðsluna? –  Er ekki nóg að vera einn heima með sjálfum sér og Guði? –

Ég veit ekki með ykkur,  en mér finnst mjög gaman að upplifa með öðru fólki –  t.d. að fara í bíó með einhverjum sem hlær innilega og tengjast þannig í hlátrinum. –    Svo er það ótrúlega magnað að gráta saman,  biðja saman  og dást að náttúrunni saman. –

Þegar ég er að aka Suðurlandið – þá óska ég svo oft að einhver sé með mér í bílnum að sjá það sem ég sé og segja „vá“ með mér yfir dýrð náttúrunnar.

Hvað hefur þetta allt með opið hjarta að gera? –       Opið hjarta er eins og heimboð til okkar.   Við opnum dyrnar og segjum við náungann:   Vertu velkomin/n  í mitt rými – ég er með þér.     Með lokað hjarta er eins og við séum  með lokaðar dyr að herberginu okkar og setjum á það skilti:  „vertu úti“ ..

Auðvitað þurfum við stundum frið frá öðru fólki og dveljum í einrúmi –   og það finnur hver og ein/n fyrir sig og  við drögum okkur í hlé  –  kannski ekki síst til að tengjast okkur sjálfum og taka á móti sjálfsást og ást Guðs –  Æðri máttar –  lífsorku .. eða hvaða nafni sem við köllum uppsprettuna.

Margt fólk í samböndum kvartar yfir maka sínum, –  „hann er svo lokaður“ .. eða „hún er svo lokuð“ ..    og þá er það auðvitað þetta lokaða hjarta. –

Auðvitað eru ástæður fyrir því að fólk er með lokað hjarta. –    Það eru yfirleitt sár eða áföll sem hafa lokað hjartanu.   Fólk þorir ekki alveg að opna „dyrnar“  því það gæti eitthvað vont læðst inn. –      Það þarf hugrekki til að opna hjartað,  sérstaklega þegar það hefur verið sært – og þá þykir öruggara að hafa allt í lás. –

„Bátur er öruggastur í höfn,  en tilgangur bátsins er að sigla“ ..   Hver er tilgangur mannsins?   Að vera í öryggi? –    Lífið er í sjálfu sér áhætta, –  og það er áhætta að elska,  því að við getum misst,  og við missum,  en við viljum samt ekki missa af því að elska – eða hvað? 

En hvað þá með að koma í öruggt rými, –  sem er helgidómur og opna hjarta sitt með fólki sem er líka að biðja heilagan anda um að opna sitt hjarta? –     Þar sem kærleikurinn er boðaður,  gleðin og ekki síst  mikilvægi nærverunnar og þá ekki síst nærvera Jesú Krists?

Jesús var svo „kúl gaur“   – svo ég noti orðalag unga fólksins.    Hann benti á það sem var rangt – og hann  var ekki fylgjandi þöggun.   Við erum svona rétt að þora að fylgja í hans fótspor í dag.     Kannski er það líka vegna þess að við þorum að lifa berskjölduð  (með opin hjörtu?) –  og taka því sem koma vill,  vegna þess að það er í raun að lifa lífinu lifandi?   –

Hvað ef ljós okkar er í hjartanu okkar? –   Eigum við að setja það undir mæliker og fela eða eigum við að láta það lýsa svo aðrir sjái og gefa þannig af okkar ljósi? –

Hvernig tengjumst við ljósi annarra?

Nándin og tengingin fæst aðeins með því að við opnum hjörtun  –  og lífið verður bara svo miklu, miklu meira LÍF með opið hjarta.    Jú, við erum auðsæranleg og finnum til,  en það að finna til er að vera til.   

Guð opna þú með þínum heilaga anda hjarta mitt.   

Veistu hvað ÞÚ vilt,  eða veistu bara hvað aðrir vilja fyrir þig? –     Setur þú þín markmið með það í huga hvað þig langar – raunverulega langar og með það í huga að þú sjálf/ur verðir spennt/ur? –

Tímarnir hafa vissulega breyst mikið.   Einu sinni var það þannig að væntingar fjölskyldunnar gengu fyrir væntingum barnsins  – eða unglingsins.    Hann fékk kannski ekki neinu að ráða.   Skólinn og jafnvel starfsframinn var ákveðinn af fjölskyldunni – stundum leynt og stundum ljóst. –

Nýlega hlustaði ég á indverska konu segja frá hvernig foreldrar hennar ákváðu hverjum hún skyldi giftast – og sama gilti um maka hennar, –  þetta var „arranged marriage“  eða skipulagt brúðkaup af hálfu fjölskyldna þeirra. –    Hún viðurkenndi að hafa sagt „JÁ“   ekki vegna þess að hún væri ástfangin af manninum sem henni var ætlað að giftast,  heldur til að þóknast fjölskyldu sinni og til að særa engan.    Hún kallaði sig „people pleaser and a doormat“ ..      Hún var að þóknast fólki og upplifði sig sem dyramottu sem mætti ganga á. –

Þremur dögum fyrir brúðkaupið þyrmdi yfir konuna og hún hættir við allt saman.   Hún bar saman möguleika sína.   Í annan stað gæti hún giftst manninum og gert alla ánægða  (nema sjálfa sig)  og hún vissi á hverju hún ætti von og hver staða hennar yrði.  –   Það var búð að plana lífið og stöðu hennar í lífinu.  –  Blaðsíðan var svolítið eins og í litabók,  búið að teikna myndina – en átti bara eftir að lita.    Á hinn bóginn var lífið eins og  blaðsíða í teikniblokk,  hún myndi sjálf teikna myndina  OG lita hana.

Hún valdi óvissuna  fram yfir það sem var búið að plana,  en kallaði að sjálfsögðu yfir sig alls konar vandlætingu og leiðindi.    Hún  áttaði sig þá á því hversu miklu auðveldara þetta hefði veri ef hún hefði sagt NEI strax,  en ekki látið hlutina ganga svona langt og valda svona miklum sárindum.    En auðvitað réði hún ekki við það á sínum tíma.
Hugrekkið kom síðar og stökkið varð stærra.

Við hristum auðvitað hausinn yfir svona hlutum,  og þó við sjálf séum ekki í svona  „extreme“   aðstæðum,   þá erum við samt flest einhvern tímann í þeim aðstæðum að við erum að þóknast vegna þess sem ætlast er til af okkur,   alveg eins og í tilfelli þessarar konu,  – stundum leynt og stundum ljóst.  –     Okkar eigin vilji –  hvað við raunverulega viljum kemst stundum ekki að fyrir  því sem aðrir vilja að við gerum.   Stundum er það bara í „hausnum á okkur“  … þ.e.a.s.  við ályktum út frá því sem við höfum lært.

En hver er munurinn á að lifa eigin lífi og lífa lífi annarra? –      Þegar þú veist hvað þú vilt og hvað þig langar –  þá getur þú farið að setja þér þín eigin markmið.   Og þegar þú ert farin/n að vinna að eigin markmiðum –  þá vaknar þú með tilhlökkun í maganum. –

Tilfinningar eins og eftirvænting og gleði  verða miklu meira ráðandi í þínu lífi en ótti og kvíði.    Hvatningin kemur innan frá –  en ekki utan frá.   Í stað þess að heyra „You can do It“ –   Þá heyrir þú og segir  „I can do it“   og þetta „It“   er eitthvað sem þig langar.  Þig langar vegna þess að það er þitt hjartans mál,  en ekki annarra hjartans mál fyrir þína hönd.    Auðvitað getur það fylgst að – að það sem þig langar er líka það sem aðra langar fyrir þig,   en það er bara miklu skemmtilegra að vinna að því ef hvatningin kemur innan frá. –

Spurningin sem við öll leggjum því upp með er:  „Hvað vil ég?“ ..

Ég varð fyrir smá vakningu áðan þegar ég hlustaði á Matt Kahn,  sem er djúpt þenkjandi andlegur fyrirlesari.   Hann var í viðtali hjá konu sem heitir Anita Moorjani – sem  er einnig á þeim nótum og varð hún fyrir „nærdauða- lífsreynslu“   fyrir nokkrum árum og þegar hún kom til baka var hún gjörbreytt. –    Þessi pistill er ekki um  þau tvö,  heldur um það sem Matt Kahn sagði þegar hún spurði hann hvað væri erfðast við það að vera svona ofurnæmur og  „heart – centered“  sem væntanlega er að lifa mikið eftir tilfinningum sínum. –

Hann sagði það að það sem væri erfitt væri að hafa alltaf tekið öllu persónulega og vera ofurviðkæmur,   EN svo bætti hann við að um leið væri það gott og það væri hreyfiaflið hans.

Hann sagðist taka ÖLLU persónulega og fannst það ekki neikvætt.    Jú, erfitt, en um leið lærdómsríkt og það dýpkaði hann og hann lærði af því. –

Þegar þú  værir alltaf að berjast við að taka hlutunum ekki persónulega – þá værir þú í raun að vera  annað en þú ert – og eins og þú værir gallaður ef þú tækir einhverju persónulega.   

Ég sagði í upphafi að þetta væri vekjandi fyrir mig,  og já, það er það – og ákveðin frelsun í leiðinni.     Sumir eru bara þannig „víraðir“  að þeir taka hlutunum persónulega og er það þá nokkuð galli?   Er það ekki bara allt í lag? –

Ég fór og „fletti upp í sjálfri mér“  á Facebook og  í október 2016 – hafði ég skrifað þetta:

„Vantar þig sjálfsöryggi?“ .. „Ertu svona meðvirk/ur?“ … „Ekki taka þessu persónulega!!!“ … Það er hægt að höggva svona í okkur .. vegna þess að við erum viðkvæm og opin, – og vegna þess að eflaust er svarið að við erum allt af þessu. Okkur skortir sjálfsöryggi, við erum meðvirk, og við tökum hlutum persónulega. Þó við vitum að við eigum ekki að vera svona og hinsegin, og það sé svakalega „kúl“ að vera orðin svo fullkomin að geta tekið ENGU persónulega eins og segir „Lífsreglunum fjórum“ … þá er bara allt í lagi að við séum ekki búin að ná því. Við erum ekki vélmenni, við erum viðkvæm og ófullkomin. – Það er svo sjálfsagt að stefna að því og vita um – að það sem fólk segir – segir meira um það en okkur, en samt sem áður getur okkur sárnað! .. Við gætum kannski í flestum tilfellum bara svarað: „spegill“
Ekki berja okkur niður fyrir að vera ekki orðin „búddísk“ eða guðum lík. Við erum „bara“ manneskjur. Sjálfsástin er kannski það sem er mikilvægast .. eða númer eitt.. að fyrirgefa okkur fyrir að vera bara eins og við erum  .. og það er bara allt í lag! 

þann 22. október 2018   skrifaði ég svo:

„Við könnumst flest við að hafa verið bitin af moskító eða maurum, nú eða af lúsmý! – Einhverri óværu, en það merkilega er að við virðumst vera mismunandi viðkvæm fyrir þessum bitum, sumir bólgna upp við minnstu stungu á meðan aðrir verða varla við nokkuð varir. –
Svoleiðis held ég að við séum líka gagnvart andlegri „óværu“ þ.e.a.s. þegar einhver bítur okkur eða stingur með orðum. –

Þess vegna er ekki réttlátt að sá sem finnur ekki mikið til – eða fyrir stungum, segi við hinn: „ekki taka þessu svona illa“ ..

Við erum bara svakalega misjöfn og misjafnlega viðkvæm fyrir.“

Bottom line:     Sumir taka hlutunum persónulega og aðrir ekki,  og við erum öll bara allt í lagi eins og við erum!

Hér er tengill á  samtal þeirra Anita og Matt  smellið HÉR 

Peningar geta verið jafn mikið „tabú“ að ræða eins og dauðinn.   Sérstaklega þegar við erum að ræða um andlega hluti. –    Eru peningar illir eða eru peningar góðir?   Fer það ekki svolitið eftir hvernig þeir eru notaðir – þannig að sá veldur er á heldur? –
Biblían getur verið vond sé henni beitt illa,  og góð sé henni beitt vel.  Hamar getur rotað mann, og hamar getur byggt hús.   En hamarinn er ekki sjálfvirkur. –

Ég hef nokkrum sinnum á ævinni upplifað mikla erfiðleika vegna peningaleysis. –   Jafnvel sorg.   Þegar ég varð fimmtug var ég atvinnulaus og mjög blönk –   ef ég hefði átt peninga hefði ég keypt flugmiða til að bjóða stelpunni minni sem bjó í Danmörku,   að vera með mér á fimmtugsafmælinu.  –     Ég ákvað að halda upp á afmælið –  en notaði til þess kreditkort og óskaði svo eftir peningum í afmælisgjöf,  og kallaði það „ferðasjóð“ –  og draumurinn var að fara til Ítalíu – en ferðasjóðurinn var notaður til að borga afmælisveisluna.   Ég var mjög glöð að geta haldið veislu  (sem var reyndar „low budget“ eins og sagt er) –  hitt vini mína  fjölskyldu og ég er viss um að þeir fyrirgefa mér fyrir að hafa borgað veisluna … með þeirra peningum.    Reyndar gat ég ferðast nokkrum árum  síðar þessa Ítalíuferð og fleiri ferðir,  þannig að þetta var þá „lán“  ..  þegar mér fór að ganga betur fjárhagslega. –

Svo var það í desember 2012,  að það kom neyðarkall frá Danmörku og þá var stelpan mín lasin.  Þá átti ég ekki fyrir flugfari,  en örlögin höguðu því þannig til að ég átti ónotað kort frá Master Card og keypti – án umhugsunar – ferð til Danmerkur sem kostaði yfir 100 þúsund krónur því þetta voru jú jólaverð og miðinn keyptur með engum fyrirvara. –

Í báðum þessum tivikum voru peningar nauðsynlegir og góðir.   Það er miklu betra og þægilegra að lifa án þess að hafa áhyggjur af því að geta brugðist við þegar á reynir. –

Ég hef lært svolítið,  og nú á ég varasjóð fyrir óvæntar uppákomur.

Sumir segja:  „peningar eru ekki allt“  og svo sannarlega ekki,  en það er auðvelt þegar það kemur úr munni þess sem hefur nóg.    Og munni þess sem þarf ekki að kvíða næstu mánaðamótum. –

Það er mikilvægt að við öll, mannfólkið,  höfum nóg til að hafa öruggt húsaskjól,  nóg að borða  og einmitt bregðast við þegar koma upp veikindi eða  eitthvað sem snertir okkur tilfinningalega.    Það er vont fyrir  mömmu eða pabba,  eða ömmu eða afa að geta ekki stutt börn eða barnabörn þegar á reynir. –

Ég er heppin í dag,  ég er í starfi sem ég unni –  vegna þess að ég vinn með fólki þar sem það er að upplifa tilfinningarnar sínar.  –  Ég er það sem kallað er „empath“  eða ofurnæm fyrir öðru fólki.   Ég þrífst á að hjálpa,  og ef ég gæti  myndi ég ekki taka krónu fyrir mín störf,   en til þess að ég geti starfað og átt þokkalega eðlilegt líf þarf ég laun.  –   Bara laun sem dekka kostnað til að geta lifað.  Ég er ekki að tala um að þrauka.   Þannig „að lifa“  fyrir mér,  er að ég geti farið  – haft efni á – að heimsækja barnabörnin mín erlendis  ca. þrisvar á ári.     Að lifa er líka að geta leyft mér að borga  af neti  – síma,  geta keypt mér einstaka fallegan kjól o.s.frv. –

Ég held að það séu til nægir peningar til að allar manneskjur á jörðinn geti lifað sómasamlegu lífi,  þannig að þær hafi líka möguleika á að tengjast fjölskyldum erlendis ef svo ber undir. –    Það eru bara sumir með svo svaaaakalega mikið undir sínum kodda – og aðrir með svo svaaaaakalega líti að þeir eiga ekki einu sinni kodda.  –
Þetta er svona svipað og með matinn.   Það er til nógur matur í heiminum,  en honum er bara misskipt.    Á einum stað þarf að henda haugum af mat – á meðan annars staðar er  hvert einasta grjón borðað. –   Við höfum alveg tækni og kunnáttu til að dreifa peningum og mat jafnt –  EN  það virðist vanta viljann og kærleikann. –

Ég óska þess að einhverjir snillingar verji sínum gáfum til þess að jafna þessu út í heiminum.

Um leið og ég er búin að skrifa þetta, –   fæ ég samviskubit – vegna þess að ég á meira en sumir,  og um leið veit ég að ég á minna en aðrir og ég er alltaf að tala um að vera sjálf breytingin sem ég vil sjá í heiminum 🙂 ..

Það snýr upp á mig að hugsa það  – og okkur öll,  hvað við getum gert.
Ein pæling líka: „hvað er nóg?“ ..

Erum við raunverulega kristin,  nema við gefum helming okkar til þess sem á ekkert?
Ef að allir gerðu þetta – líka þeir ríkustu ríku – væri þá ekki nóg fyrir alla?

Pæling?

Í dag er glatt í döprum hjörtum,
því Drottins ljóma jól.
Í niðamyrkrum nætursvörtum
upp náðar rennur sól.
Er vetrar geisar stormur stríður,
þá stendur hjá oss friðarengill blíður,
og þegar ljósið dagsins dvín,
:,: oss Drottins birta kringum skín. :,:

Þessi sálmur sem við sungum hér við upphaf helgistundarinnar – er einhvern veginn svo ljúfsár og hreyfir við tilfinningum okkar.   Jólin okkar – hvers og eins – bregða fyrir hugskotssjónum.

Við erum glöð vegna þess að það er hátíð –  og gleðin er vegna jólabarnsins.  Samt veit sálmaskáldið að hjörtun geta verið  döpur –  og á bak við það eru jafn margar ástæður og við mennirnir eru margir. –
Eins og gleðin kemur í stað depurðarinnar,  kemur sól í stað nætursvarts niðamyrkurs,  það kemur friðarengill í stað stormsins stríða –  og að lokum er það þegar ljósið dvín –  að birta Drottins skín allt um kring. –

Þarna er talað um andstæður –   og þannig er lífið.  Það er ekki einsleitt eins og við vitum.

Jólasálmarnir okkar eru afskaplega mikill fjársjóður  – og hluti af menningu okkar.   I fyrradag hlustaði ég á viðtal sem Sigurlaug Jónasdóttir tók við tónlistarmanninn Jónas Sigurðsson.   Hann talaði um  sálmana okkar og hvernig þeir ristu dýpra við hvert lífsár.     Því er ég sammála og sálmarnir rista djúpt hjá mér –  og þá get ég  rétt ímyndað mér hversu djúpt sálmarnir ná í ykkar hjörtum,  sem hér eruð íbúar á Klausturhólum,  þið sem hafið lifað mörg jól og áramót.

Það sama gildir um jólaguðspjallið –  það er frásögn sem flestir þekkja og sem verður dýpri við hvern lestur og hverja hlustun.   Jólaguðspjallið, er eins og við vitum flutt í sálmunum, flutt í orði og ekki síst í helgileik barnanna.    Allt er þetta ómissandi  hluti af hefðum og siðum kringum jólahátíðina. –

En hvað með gjafirnar,  eru þær ómissandi hluti jólahefðarinnar? –    Einhvers staðar las ég að eftir því sem árunum fjölgar styttist  óskalistinn.     Mamma hafði alltaf svar á reiðum höndum þegar við spurðum hana,  fimm barna einstæðu móðurin;  „hvað viltu í jólagjöf mamma?“ –  „Ég vil bara þæg og góð börn“ ..   var alltaf svarið hennar.

Ég held að flestir foreldrar geti tekið undir það að eiga góð börn og heilbrigð sé efst á þeirra lista.   María og Jósef eignuðust gott og heilbrigt barn.   Meira að segja ofurgott.   Barn sem átti eftir að vaxa úr grasi,  og þó að Jesús yrði ekki langlífur þá náði hann að marka svo sterk spor í mannskynssöguna að hann varð fyrirmynd og leiðtogi og ER ENN og verður.

Hvert einasta barn sem fermist – játast því að gera Jesú Krist að leiðtoga lífsins.

Það er svo margt sem Jesús kenndi okkur –   og svo gott að leita í hans fjársjóð – spekina sem við getum lesið í Biblíunni   – þegar við erum í vafa.  –    Jesús var lagður í jötu,  og það er nokkurs konar upptaktur – eða fyrirboði um líf hans.   Það var allt annað en það sem við köllum hefðbundið.

Jesús er leiðtoginn og um leið leiðsögumaður okkar –  Hann er vegurinn.

Þegar við erum í vafa um hvað er rétt og hvað er rangt –   hef ég rétt fyrir mér?  Hefur þú rétt fyrir þér?   Hvern á að spyrja um réttlætið? –

Við kórfélagarnir höfum verið að æfa fallegan sálm sem er bæn um leiðsögn.

Leið mig, Guð, eftir þínu réttlæti.
Gjör sléttan veg þinn fyrir mér.
Því að þú, Drottinn, lætur mig búa óhultan í náðum.

Þessi sálmur hefur verið bæn mín til margra ára.   Guðs réttlæti þarf ekki endilega að vera það sama og mannanna réttlæti – ég tala nú ekki um  þegar tvær fylkingar stríða og báðar eru handvissar um að þær hafi rétt fyrir sér.    Stundum getur þessi fullvissa og þörf fyrir að hafa rétt fyrir okkur skemmt fyrir okkur heilu dagana – og kannski heilu næturnar líka – því við getum orðið andvaka af ergelsi yfir að sanna að við höfum réttinn okkar megin.    Þá er gott að leggja sig í hendi Guðs sleppa tökum – og allri þráhyggju og segja:  Leið mig Guð,  eftir þínu réttlæti.  Að því loknu að treysta handleiðslu Guðs.     Við höfum beðið og treystum að Guð svari.    Það getur fylgt því mikill léttir að hvíla í Guðs hendi,  og við verðum alveg eins og barnið sem hvílir í jötunni – áhyggjulaus  og í trausti þess að foreldrar muni fyrir sjá –  eins og Guð faðir sér fyrir okkur.

Ég hóf þessa prédikun á fyrsta erindinu í á sálmi Valdimars Briem, sálmaskáldsins mikla – en hann samdi líka annan sálminn,  um hjartans hörpustrengi.   Það eru tilfinningar hjartans – og kallað er eftir gleðitilfinningunni.    Í 3.  erindinu segir:

Hann, þótt æðst í hátign ljómi,

hógvær kemur alls staðar.

Hjarta þitt að helgidómi

hann vill gjöra’ og búa þar.

Opna glaður hjartans hús,

hýs hinn tigna gestinn fús.

Getur nokkuð glatt þig fremur:

Guð þinn sjálfur til þín kemur?

Ég sagði hér áðan að hefðirnar og siðirnir væru margir hverjir ómissandi, –  við tökum þannig til orða – en við vitum – vegna þess að við höfum lifað og höfum reynslu af lífinu að það eina sem í raun er ómissandi á jólum er  Jesús sjálfur  –  hann vill búa í döprum hjörtum  til að gleðja þau,  hann hrærir hjartans hörpustrengi og  biður okkur um að opna hjartans hús og hýsa hann.

Þegar við finnum fyrir Guði í  hjarta okkar –   jólabarninu innra með okkur,   þá er ekkert sem vantar.    Þannig eru jólin fullkomin.     Eigum gleði og frið um jólin.