— feeling blessed.

4. janúar 2015

Máttur þess að segja upphátt hvernig okkur líður: – Þegar við erum búin að segja það líður okkur yfirleitt betur.- Stundum þorum við ekki að segja öðrum hvernig okkur líður, því að þá berskjöldum við okkur, sérstaklega á það við þegar líðanin er ekki góð, við erum hrædd, kvíðin o.s.frv. – Höldum að aðrir geti ekki treyst okkur ef við viðurkennum að við erum hrædd. Ég held að flestum líði á einhverju tímaskeiði lífsins eins og okkur. – Þegar við látum alltaf eins og allt sé í lagi hjá okkur, og við „meðetta“ – þá erum við að plata náungann og hann heldur að hann standi einn uppi með að líða ómögulega, vera kvíðinn o.s.frv. Þess vegna verða svo margir fegnir þegar einhver stígur fram á sjónarsviðið, sérstaklega einhver sem hefur verið í sviðsljósinu – og staðið sig vel í einhverju og viðurkennir að hann er bara mannlegur, kvíðinn, feiminn, eða hvað sem það nú er. –

Hér er hugtakið „Guð“ notað sem sköpunarkrafturinn, orkan sem skapar líf.  Líf hverrar lifandi veru.

Mannfólkið er svolítið mikið sér á parti, því það skapar svo mikið „auka“ … og hvað á ég við með því?

Fólkið notar orð yfir allt og byrjar að skilgreina – áður en barn er fætt.   Kynið er frá náttúrunnar hendi,  en við höfum búið til nöfnin og fljótlega verðum við forvitin og viljum vita kynið: er það stelpa eða strákur? –   Það eru í rauninni fyrstu skilgreiningarnar.  Síðan kemur nafnið.  Nafnið er algjörlega „man-made“  – kynið og kynhneigðin síðar er eitthvað sem er skapað af tjah .. Guði, eins og ég lýsi Guði hér í upphafi pistils. En nafnið er skapað af foreldrum yfirleitt. –  Svo byrja auðvitað fleiri skilgreiningar. „krútt, sæt, falleg, fötluð, ófötluð, stór, glaðleg .. og lýsingar-og skilgreiningaorðin hrannast upp. –

Það sem sameinar okkur er að við erum skapað líf af tegundinni „Homo Sapiens“  en tegundarheitið þarna er líka búið til af mönnum.

Þegar við eldumst, förum í skóla o.s.frv. – halda skilgreiningar áfram.  Við verðum alls konar fræðingar með mismunandi forskeytum,  við fáum starf og sumir verða eiginlega starfið sitt og við kynnum okkur oftar en ekki með starfsheiti, eins og við kynnum okkur stundum með hlutverkinu okkar.

Hver man ekki eftir þessu: „Ég er BARA húsmóðir“  ..    Þannig að hvað við gerum ruglast við þau sem við erum.    Sjálfsmyndarkreppan felst í því að við trúum að við séum skilgreiningarnar okkar.

Við erum nafnið okkar, hlutverkið okkar í fjölskyldu, menntun okkar, starfið okkar.  Við erum það sem við gerum. Sem er auðvitað eitthvað sem manneskjan hefur komið á.

Þetta gerir það að verkum að við förum að metast um hver er meiri manneskja og verðmeiri jafnvel.

Þar að auki bætist við – að við verðmetum okkur eftir því hvort að við höfum háar tekjur eða lágar. Hvernig barnið okkar stendur sig eða ber sig að í lífinu.

Hvað ef að viið værum bara þetta líf, öll? –   Mannverur en ekki „manngerur“  – Human Beings en ekki Human Doings?  Við bara ERUM.

Hundur sem færi í hundaskóla teldi sig ekki merkilegri hund en hundur sem hefði aldrei verið þjálfaður.   Það eru öðruvísi lögmál í dýraríkinu,  þar er aldursröðin mun meira ríkjandi og ýmislegt sem ég ætla ekki og kann kannski alveg að fara út í hér, en gaman að bera þetta saman. –   Dýrin fara meira eftir eðli, en því sem kemur að utan.  Þau eru þau sem þau eru, – en vissulega reynir maðurinn oft að breyta þeim eða eðli þeirra, kannski svipað og við gerum við börn? –

Kannski er frjálsasti maðurinn á þessari jörðu – sá sem er nafnlaus, ómenntaður og án starfs? –   Algjörlega „ómengaður“  af skilgreiningu, flokkun, innrætingu o.s.frv.-

Hvernig vitum við hver við erum, þegar það er búið að segja okkur svona mikið um okkur?  Sumir kvarta undan því að börn séu borin til skírnar og hafi ekkert um það að segja.  Þá er verið að tala um það hvað trúna varðar.  En hvað með nafnið? –   Af hverju ekki bara að fá að velja sér nafn sjálf? –

Það sem er skrifað hér að ofan er hluti af íhugun minni um „Hver er ég?“  eða hver við erum hvert og eitt okkar.   Hvað er ekta og hvað er óekta? –

Besta svarið sem ég hef fengið var frá Anita Moorjani:

 „Mundu hver þú ert – þú ert það sem er varanlegt – það sem var í upphafi og í endinum – þú ert stórfengleg sköpun.“ –

Hvað er ekta við þig? –  Hvað og hver ert þú?

Hvað og hver er Guð? ….

Við tölum oft um að lífið sé skóli – og þess vegna ætti það að vera eðlilegasti hlutur að áföll og veikindi séu „áfangar“ í skóla lífsins. –

Sumt er þannig í þessum skóla að það er hægt að læra það, án þess að meiða sig, en annað er sársauki, sem sprengir alla sársaukaskala, ég er búin að fara þangað. –  En jú, „nú þarft þú að læra meira“ .. hljómar hálf hallærislega eftir slíkt.  Lærði ég ekki nóg og hvenær erum við fullnuma og hversu miklu á að troða í eitt líf?

Við myndum aldrei segja við barn sem býr hjá foreldrum sem vanrækja það og elst upp í gaddavír (eins og Guðni Gunnarsson orðaði það) –  að það sé nú í skóla og þurfi að læra. – Nei, það er ekki viðeigandi.  Þetta barn aftur á móti stendur upp e.t.v. á fulllorðinsárum og segist hafa lært af æsku sinni og því að búa hjá vankunnandi foreldrum. –

Allt hefur sinn tíma.

Sá sári skóli að missa einhvern nákominn, – breytir okkur fyrir lífstíð.  Eftir því nánari þess meiri missir og meiri breyting. –   Á hverjum morgni vöknum við upp við þennan missi, en við aðlögumst honum – og eigum í öðruvísi sambandi við þann sem við misstum.  – En enginn myndi sega við þann sem er að ganga í gegnum missi: „jæja, þetta er eitthvað sem þú vinur minn – eða vinkona – áttir eftir að læra“.

Nú er ég búin að „læra“ býsna margt – og tilbúin að fara að njóta.  Ég á pottþétt eftir að „læra“ mikið af því að vera með krabbamein – en þegar fréttirnar eru nýjar,  og jafnvægi hvorki komið á sál né líkama, og áfallið enn að síga inn,  þá er ekki gott að heyra: „Þú áttir eftir að læra þetta“ …

Allt hefur sinn tíma og stað.

Það breytir lífinu að fá krabbamein, það er missir á heilsu og lífsgæðum.  Stundumm missir á líkamshutum,. –  nú eða einhverju sem einkennir fólk sem karl-eða kvenveru.   Það þarf að aðlagast því – en eins og okkar nánasti sem fór kemur það ekki til baka.

Þegar krabbamein greinist snemma, er stundum hægt að skera það burtu, – og það kemur aldrei aftur.   Sumum „batnar“ aldrei af krabbameini, en það er hægt að aðlagast því og lifa með því eins og missinum.  Það er gífurlega mikil breyting, – og við verðum að gefa fólki tíma til að ná sátt við þessa miklu breytingu.

Velviljað fólk – vill koma með ráð og pepp, en það er eins í þessu eins og öðru, það er alltaf á gráu svæði að gefa ráð óumbeðið. –

Fólk í sorg og missi er viðkvæmt – oft með flakandi sár.  Því er það þannig að velmeinandi fólk getur stundum sært.  Að sjálfsögðu óvijandi og vegna þess að það getur ekki  (sem betur fer) sett sig í spor þeirra sem eru að missa, syrgja, upplifa heilsubrest, – eða að taka á móti nýju „verkefni“ – sem það vill ekki fá.

Við getum öll lent þarna, báðum megin. Sem sá sem tekur á moti einhverju sem særir eða sagt eitthvað sem særir.

Eflaust verður ekkert okkar „fullnuma“ í þessu lífi.  Kannski þurfum við bara helst að læra það að allt hefur sinn tíma undir sólinni. –

Ég upplifi mig treggáfaða – þegar sagt er:  „Þú þarft að læra meira“ …..   Kannski er það stóri sársaukinn minn, að ég er „slow learner?“ ..

Þetta tekur á, – og það heggur í viljastyrkinn á sundinu og orkuna þegar öldurnar koma of þétt.

En, ok, um leið og ég skrifa þetta – þá veit ég líka að það er hægt að aðlagast og á endanum ná sátt við það sem er.   Annað hvort með lífi – eða dauða.    Stóri sigurinn er hvernig við tökum við öldunum, –  við stingum okkur þá bara aftur og aftur í mótlætið og reiknum með því að það kaffæri ekki. –  Ef það gerir það, er nákvæmlega ekkert sem við getum gert í því,  en við höfum þó a.m.k. gert okkar besta.   Það verður aldrei betra en það.

ÁST  út í alheiminn.  Förum varlega að viðkvæmum berskjölduðum sálum.  Verum ekki besservisserar um eitthvvað sem við höfum ekki hugmynd um.  Eða notum óviðeigandi frasa.   Ekki ég heldur! ..

Ég skrifa til að lifa, – það á við um þennan pistil líka.

Lítill voffi – hann Pjakkur – kvaddi þennan heim óvænt á fyrsta degi nýs árs. Eins og fram kemur í pistlinum var hann „stjúpömmuhundur“ – í tvö ár, en það er kannski einmitt lýsandi fyrir hvað lífið verður flókið þegar tveir einstaklingar fara í samband og slíta því svo aftur, – það er ekki bara fólk sem fléttast inn í samböndin og er svo eiginlega kippt úr sambandii aftur, heldur eru það líka blessuð dýrin. Væntumþykjan hverfur þó ekki, þó að samskiptin séu ekki lengur. Ef það gerist er það að sjálfsögðu ekki ekta væntumþykja eða kærleikur.

—

Það tíðkast ekki að skrifa minningargreinar um hunda, – held ég – en mig langar að skrifa pinkulítið til minningar um lítinn fallegan Papillion – eða fiðrildahund eins og þeir eru kallaðir á íslensku,  sem var partur af lífi mínu í tvö ár.  Bæði um hundinn og líka eðli hundsins – hans Pjakks, sem kvaddi þessa veröld á fyrsta degi nýs árs 2015.

Það má segja að Pjakkur hafi verið „stjúpömmuhundurinn“ minn, en það var líka hún Kola, Mambó og Zorró. – En þetta voru allt hundar sem dætur fyrrverandi sambýlismanns míns áttu.  Pjakkur var svona hundur sem vildi að öllum líkaði við sig.  Þeir eru nefnilega með misjafnan karakter hundarnir eins og við mennirnir.  Hann varð stundum uppáþrengjandi, en einhvern veginn alltaf hægt að fyrirgefa svona miklu krútti.   Hann og Simbi, ömmuhundurinn minn – áttu margar góðar stundir saman.  Stundum slógust þeir um athyglina 😉   En það var nóg pláss fyrir þá báða undir sænginni, en sumir hundar elska að kúra undir sæng til fóta, nú eða alveg uppí hálsakoti.

Ég var hrædd við hunda þegar ég var barn,  en sú hræðsla hefur þróast yfir í algjöra andstæðu, þ.e.a.s. ást á hundum.   Sumum hrylllir við tilhugsuninni að hafa hund uppí rúmi, en ég man þá tíð að hafa tvo hunda og tvo ketti malandi í þokkabót og finnast í sælu.  Ég held þetta hafi eitthvað með líf og náttúru að gera.   Það er líka talið hollt að umgangast dýr, hollt fyrir sálina og svo það nýjasta líka:  fyrir ónæmiskerfið.  Við erum nefnilega OF þrifaleg og steríl – og þá verðum við viðkvæmari fyrir.

Ég kynntist Pjakki, eins og áður hefur komið fram í gegnum fyrrvverandi sambýlismann, en ung dóttir hans var „mamma“ Pjakks, og grætur hún og öll fjölskyldan þennan litla vin nú sárt.   Við hófum sambúð á Hvanneyri í septemberbyrjun 2012,  í raðhúsi þar sem ekki var ætlast til að hafa dýr, en fengum undanþágu fyrir Pjakk – og svo kom Simbi einstaka sinnum í heimsókn.

Ég fann meira að segja mynd af Pjakki, þar sem húsið er enn tómt og við rétt að byrja að flytja.   Pjakkur var skemmtilegur, – kunni þó nákvæmlega ekkert að vera í borg og helst ekki í bandi og gelti á fólk þegar við fórum í göngutúr.  Það var bara gjamm hundsins sem vissi ekki hvernig hann átti að vera þegar hann mætti ókunnum.  Hann var allltaf góður og vildi öðrum vel. –

Pjakkur þvældist um allt – og fór stundum í pössun til langafa og langömmu. Eins og fleiri dýrkuðu þau litla Pjakk, þó langafinn kvartaði stundum undan honum.

Ég gleymi aldrei prédikun  sem sr. Heimir Steinsson heitinn flutti út frá trúarjátningunni, sem sumir vilja enda á „Ég trúi á upprisu mannsins“ –  en Heimir vildi ekki einskorða þessa upprisu við manninn, – heldur hafa það upprisu alls lífs, líka dýranna og þar er ég sammála.  Við sem erum dýravinir viljum sjá fyrir okkur að það sé ekki sérstakt hundahimnaríki og mannahimnaríki,  heldur séum við öll saman. –

Þegar dóttir mín var aðeins fjögurra ára (fyrir 29 árum síðan, sagðist hún hafa séð hundinn okkar sem var nýdáinn.  Hún lýsti honum á sínu barnalega máli „að hann væri með ekkert hár framan á fótinum og meiddi“ –   Hundurinn hafði verið rakaður á framfæti og sprautaður. –   Að svæfa þann hund var ein mesta eftirsjá lífs míns, – og var mikið grátið.  Við lærðum af því.

Barnið gat engan veginn vitað – og ég vissi reyndar ekki heldur þegar hún lýsti þessu, hvernig var, en pabbi hennar upplýsti mig um það þegar ég sagði honum frá þessari frásögu hennar.  Hún sá reyndar ekki bara hundinn sem barn, – hún var mjög næm og var oft að lýsa fólki sem var ekki á staðnum og hræddi unga móður sína upp úr skónum!

Ég hef þá trú að við getum hugsað til fólksins okkar sem er farið og það er komið til okkar, og það geta dýrin líka.  Æviskeið dýra er að meðaltali mun styttra en okkar mannanna,  svo við upplifum oftar sorgina yfir missi dýra.   Þau verða okkur misjafnlega mikið náin en okkur getur þótt svo ofur, ofur vænt um þau og þau verða stórir karakterar í okkar lífi og taka því mikið pláss,  þó þau séu bara lítil eins og litli Pjakkur var.   Það eru liðnir nokkrir mánuðir síðan ég sá Pjakk, og það var viss sorg í mér að hann væri ekki lengur partur af minni „fjölskyldu“ – eins og ffleiri – og mér brá þegar ég fékk fréttirnar að þessi litli hundur með góða hjartað og alla vinsemdina væri alllur. –  Barnabörnin mín dáðu Pjakk og systurdætur mínar líka.  Við kynntumst honum, þessum litla mjúka vini sem nú er farinn í himnaríki – ekki bara hunda – heldur allra.

Ömmubörnin mín sem búsett eru í Danmörku hittu Pjakk ekki oft, en það varð strax gagnkvæm hrifning eins og sést á myndinni hér fyrir ofan.

Pjakkur litli – minning hans er stór, eins og allra þeirra sem elska mikið og marga.  Ég finn til með ungu „hundamömmunni“ – sem er ekkert ósvipuð í eðli sínu eins og hundurinn hennar, með stórt hjarta og vill elska alla. ❤

Knús á okkur öll, það er allt í lagi að gráta það sem er okkur kært, þó sumum finnist það litiið þá eru þessir „sumir“ ekkert staddir í okkar sporum og við getum aldrei skilið hvort annað fulllkomlega.  En við getum virt hvort annað  og tilfinningar hvers annars.

ÁST út í alheiminn til manna og dýra og alls sem lifir.

.

Dvel ég í draumahöll
og dagana lofa.
Litlar mýs um löndin öll
liggja nú og sofa.
Sígur ró á djúp og dal,
dýr til hvílu ganga.
Einnig sofna skolli skal
með skottið undir vanga.

Lag: Thorbjörn Egner
Texti: Kristján frá Djúpalæk

Ég afvegaleiddist í trúnni, – nú nýlega þegar ég fékk þær fréttir að ég væri með krabbamein í eitlum í hálsi. –  Ég fór yfir á veg óttans og eymdarinnar, – veg sem ég hef nákvæmlega engan áhuga á að ganga,  vegna þess að vegur trúarinnar er bæði miklu skemmtilegri og gefur mér svo mikla gleði og von. –

Ég varð allt í einu steinninn í eigin farvegi, – en sem betur fer ekki lengi.  Þurfti bara að opna augun, opna hjartað og fá betra líf (eins og Páll Óskar syngur um).

Öll mín prédikun fauk út um gluggann, öll mín prédikun um að ganga lífíð i gleði á meðan við hefðum líf.   En ég hljóp á eftir henni og hún hafði ekki komist langt.  Hún lá hér útí garði og hafði flækst í snúrustaurunum.   Skrítið hvernig maður (kona) getur dottið niður í gamla farveginn – eða ekki skrítið því auðvitað erum við mennsk og það er búið að mála hlluti eins og krabbamein eins og eiturmerki og við verðum hrædd.   Ég sem veit alveg að það er óttinn sem veikir og hindrar bata. –   Ég er ekki hrædd – lengur.

Ég er hoppandi, himinlifandi yfir að hafa komist aftur á farveg gleðinnar.  Ég veit það að ég þarf að huga að tilfinningalífi mínu fyrst og fremst, annað er aukaatriði, öll framkvæmdin. 

Ekki vera glöð ÞEGAR eitthvað eða EF eitthvað – heldur bara NÚNA ❤

Textinn hér að ofan er skrifaður eftir að ég las þennan texa sem kemur hér á eftir:

„Well being is the basic nature of your body. – Well being should be yours – and your cells know exactly how to ask and what to do and if you would completely get out of the way and trust, you would become well again, because the cells know what they need and they are asking from their direct source of life, and if you are not in the way of that that cell is going to find their way of recovery.And if that cell does, the other one can and you are going to feel very good.

The trick is: – How do I do that when I hurt? – How do I do that when somebody gives me a label that frightens me? Got to separate the two journeys. You can have the illness and feel hopeful or have the illness and be afraid. You just got to soothe yourself, words like faith and trust can be irritating, but there is a vibration within those words – faith and trust – the vibration that is really at the heart of these words are a non resistant place – expecting well being even before I have any reason to given the evidence that I have. People usually say Give me reason to have hope, and I´ll have hope, give me reason to have faith“ and I´ll have faith. That´s why  so many mythology so many different medicine and so many different processes have come about. Anybody who can give it to them is a powerful healer. People are almost frantic for hope. –

Ég sá danska grein um það hvernig okkur tækist að eyðileggja lífið án þess að átta okkur á því.  Þar kom ýmislegt fram, en fyrsta atriðið var þetta:  „Þú eyðileggur líf þitt með að velja rangan maka“ – en það skrifar pistlahöfundurinn Bianca Sparacino og hvað meinar hún með því?

Jú, hún segir í framhaldinu, – að við gerum stór mistök þegar við leggjum allt kapp á að verða „einhvers“ í staðinn fyrir að vera „einhver.“

Samband sem er skapað af þörfinni til að fylla tóma plássið í rúminu við hliðina á þér, sem svarar þörfinni fyrir athygli – frekar en þörf fyrir ástríðu, það er ekki kærleikssamband, sem blæs þér gleði í brjóst þegar þú vaknar á morgnana. –

Þess vegna eigum við að leyfa okkur að vera ein. Borða ein, sofa ein og fara ein á samkomur.  Og bíða eftir ástarsambandi sem vex upp af ástríðu. –

—
Sumir segja að þegar við erum orðin sátt við að vera ein, þá séum við í raun tilbúin í samband við aðra sátta manneskju. –  Þegar við erum „á þörfinni“ – þá getur það verið samband sem hefst í örvæntingu, eins og áður kemur fram – örvæntingu eða einmanaleika.

Málið er að einmanaleikinn hverfur ekki ef að aðilinn sem deilir með þér rúminu, borðar með þér morgunmat o.s.frv. er rangur aðili, þ.e.a.s. er ekki af heilum hug í sambandinu.

Það er því góð pæling – eða íhugun þetta að vera „einhver“ en ekki bara „einhvers.“

Hvað er heilt samband eða ekta? –

Það er líklegast þegar báða aðila langar að vera í sambandinu fyrir sjálfa sig, en ekki bara fyrir hinn aðilann (eða jafnvel bara fyrir börnin eða aðra ættingja).

„Ó hvílikt frelsi að elska þig“ – er ein besta setning til að lýsa „raunverulegu“ sambandi að mínu mati.

Það er líka frelsi að elska sjálfan sig og þykja vænt um sjálfan sig.

Ástin er frjáls og ástin er skilyrðislaus.   Ekkert „ef“ þar, því þá er hún háð skilyrðum og ekki lengur sönn og heil.

Ég var að átta mig á svolitlu, – eða í raun ekki svo – litlu, heldur mjög stóru.

Þegar við tökum mynd af blómi sjáum við bara blóm sem er kyrrt.  Ef við stillum myndavélina, eða linsuna á blómið – og skiljum hana eftir – og spilum síðan hratt, sjáum við blómið blómstra, og kannski deyja ef við höfum hana nógu lengi gangandi. –

Sl. föstudag sýndi ég syni mínum upptöku sem ég tók af dóttur hans, og hann sagði að hann saknaði hennar svona, – þessa litla barns, en um leið var hann auðvitað ekki að segja að hann vildi ekki hafa hana nákvæmlega eins og hún er í dag.  Ég svaraði á móti að ég saknaði hans líka frá því hann var pinkulítill. –  Og við skildum hvort annað. –

Okkur finnst stundum lífið ganga of hægt og stundum of hratt. –  Fólk fæðist, lifir og deyr.

Barnið sem var einu sinni er ekki beint dáið, en það er ekki lengur barn, það er fullorðin manneskja. –   Við viljum halda í barnið, en samt langar okkur að það þroskist og verði fullorðið.

Hvað ef dauðinn er ekki dauði, heldur umbreyting?    Bara risastór umbreyting?  –  Breyting þar sem  eitthvað ódauðleegt lifir þó að hylkið (líkaminn)  gefi sig – endanlega?

Vandamál dagsins eru svo stór ef við teygjum stundina og gerum þau að aðalatriði lífs okkar, en samt ef við spólum hratt áfram eyðast þau – eftir tvö ár eða þúsund ár eru þau horfin. –

Þá eru þau ekki neitt lengur. –  Magnaður þessi tími.  Stundum eigum við stundir sem okkur langar að hraðspóla, – stundir sem okkur langar að spóla til baka og endurgera og stundir sem okkur langar að frysta, því þær eru svo dásamlegar að við getum ekki hugsað heiminn betri. –

Þetta er í þjóðsögnum okkar, og þjóðsöngurinn er innblásinn af sálmi í Biblíunni.  Menn hafa vitað þetta alla tíð, um afstæði tímans. –

Úr þjóðsöng Íslendinga eftir Matthías Jochumsson:

“ Fyrir þér er einn dagur sem þúsund ár
og þúsund ár dagur, ei meir:
eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár,
sem tilbiður guð sinn og deyr.“

Úr 90. Davíðssálmi:

Drottinn, þú hefur verið oss athvarf
frá kyni til kyns.
²Áður en fjöllin fæddust
og jörðin og heimurinn urðu til,
frá eilífð til eilífðar ert þú, ó Guð.
³Þú lætur manninn hverfa aftur til duftsins
og segir: „Hverfið aftur, þér mannanna börn.“
⁴Því að þúsund ár eru í þínum augum
sem dagurinn í gær, þegar hann er liðinn,
já, eins og næturvaka.
⁵Þú hrífur þau burt sem í svefni,
þau er að morgni eru sem gróandi gras.
⁶Að morgni blómgast það og grær,
að kvöldi fölnar það og visnar.

Við erum svo lítil og líka svo stór.  Hvert og eitt okkar er eins og fruma í risastórum líkama sem kallast heimur. –  Stundum veikjast frumurnar og ráðast á hvor aðra, eins og blóðkornin gera.  Líkaminn ræðst á sjálfan sig og þá verðum við veik.  Svoleiðis ráðumst við mannfólkið á hvort annað og þá verður heimurinn veikari. –

Eina sem bjargar heiminum er meiri kærleikur, meiri ást og skilningur á að við erum eitt.  Að þegar við ráðumst að öðrum – erum við að ráðast að okkur. –

Hvert og eitt okkar skiptir máli, en samt ekki ölllu máli,  því lífið heldur áfram án okkar.

Það er mikilvægt að hafa í huga að lifa fallega, vera „falleg“ fruma og láta gott af sér leiða á meðan við höfum möguleika, en svo er spurning um endurkomuna? –  Ef við nú bara spólum hratt? –

Ég hef verið að pirra mig á því að í landi mjólkur og hunangs, sem Ísland svo sannarlega er, hafi ekki allir þegnarnir nóg að bíta og brenna. –   Það myndast einkasamtök, góðgerðasamtök, hjálparsíður, þar sem velviljaðir einstaklingar halda utan um gjafir og góðverk þeim til handa sem ekki hafa í sig og á. –   Ég myndi vilja óska að slíkar „stofnanir“ væru óþarfar, og er það m.a. vegna þess að einn á ekki að þurfa að „betla“ af öðrum það sem eru sjálfsögð mannréttindi: það er a.m.k. að fá að nærast og fá húsaskjól.

En úr því að svona er komið, þá er ekki hægt að láta fólk svelta, eða eiga svefnlausar nætur af kvíða fyrir afkomu næsta dags eða mánaðamóta. –

Áhyggjur eru misjafnar hjá fólki, eins og ég sagði þá er áhyggja dagsins hjá sumum hreinlega hvaðan matarbiti morgundagsins kemur á meðan aðrir eru í öngum sínum hvort þeir eigi að velja Spán eða Flórída fyrir fríið á næsta ári.  (Ég er að segja ykkur satt, því ég hlustaði á konu sem fannst hún eiga mjög bágt yfir þessu „stóra“ vandamáli).

Þessi mál eru mér mjög umhuguð. Ég hef sjálf verið stödd í þessum afkomukvíða, þegar ég átti varla fyrir mat og horfði öfundaraugum á fólk sem gat borið fulla poka í eigin bíla fyrir utan Bónus.  Það virkar ekki mikill lúxus – en þegar þú ert matar-og bensínlaus þá er það lúxus.

Ástandið á Íslandi er þannig í dag, að það eru sumir mjög vel staddir fjárhagslega og geta í raun leyft sér hvað sem er og t.d. keypt sér skó fyrir 50 þúsund, eins og ég gerði einu sinni.  Síðar seldi ég skóna 🙂 ..  því þeir voru óþægilegir!

En hvað getum við gert? –  Hvað get ég gert? – Jú, um leið og ég hef meira en nóg fyrir mig, eða þú fyrir þig,  eigum við þá bara að fara að hugsa: „hvað get ég nú keypt mér?“ eða „á ég kannski auka?“ –    5000.- krónur er mikill peningur fyrir þann sem á engan pening, en lítiið fyrir þann sem er með miðlungs eða háar tekjur. –

Við getum styrkt hjálparsamtök sem gefa mat, við getum styrkt einstaklinga sem við sjáum að eru í þörf, – það er hægt að fara inn á síður eins og matargjafir og gefa matarpoka, nú eða hreinlega treysta fólki og leyfa því að velja sjálfu í sinn poka og leggja inn smá upphæð fyrir mat hjá þeim. –  Stundum er þetta fólk nær okkur, en við áttum okkur á. Við ættum að þekkja það frá facebook, eða jafnvel það er bara ættingi okkar sem er í vanda. Við erum oft feimin við að segja frá því.

Munum að verðmæti okkar er ekki mælt eftir hvað við eigum mikið eða lítið af peningum.  Við erum öll verðmæt,  en við getum látið gott af okkur leiða.

Ánægja heimsins verður meiri ef fleiri verða ánægðir.  Að gefa er vinningur og að þiggja er vinningur.  Svo það er vinningur heimsins. –

Þó ég sé á móti því að það þurfi samtök eins og Fjölskylduhjálp og síður eins og matargjafir, er það það sem er að hjálpa fullt af fólki í dag.   Ríkisstjórnin forgangsraðar undarlega að mínu mati, en það þýðir ekki að við þurfum að gera það.

Hverju getum við breytt? –  Jú, við getum jafnað aðeins út mismuninn – og ójafnvægið með því að gefa með okkur þegar og ef við eigum.  Það er nóg af mannfólki og málefnum til að styrkja.

Hugsum okkur um næst þegar við ætlum að fara að kaupa einhverja yfirborðsmennskuvöru,  eða sólarlandaferð – hvort að það sé ekki hægt að velja pinku ódýrara og gefa mismuninn – og fá þá bæði yl í hjarta og á kroppinn?

Nú hef ég verið í hamingjusömu sambandi við sjálfa mig í þó nokkurn tíma. –  Ég nýt þess að vera minn eigin „herra“ á mínu heimili.  Fá að ráða öllu og raða, – bæði tíma mínum og húsgögnum. –   Það er ákveðið frelsi að vera og búa ein/n. –

Ég rifjaði þó upp pistil sem ég skrifaði einu sinni, – sem bar yfirskriftina „að eignast maka upp úr miðjum aldri“ – og fór sem eldur í sinu um netheima, svo ég vissi að ég hafði hitt á einhvern streng. –

Hér ætla ég að birta pistilinn, eða endurvinna hann réttara sagt – því ég mun stytta hann örlítið:

„Þegar við erum ung og verðum kærustupar þá er lífið þokkalega einfalt.  Það er bara þú og hann,  eða þú og hún,  svona eiginlega bara svoleiðis.

Svo gerist það svo oft,  því miður alllt of oft, að þetta par með einfalda lífið fer að flækja það því það kann ekki alveg að vinna saman eða lifa saman og endar sambandið þá oftar en ekki með skilnaði,  ef þau þá ekki hanga á óánægjunni einni saman  – nú eða af gömlum vana.

Annað hvort ætti fólk að leita sér hjálpar hvað sambandið varðar og finna sátt í sambandinu eða slíta því.  Svona hvorki né, er varla neitt til að hrópa húrra fyrir, nú og svo er auðvitað ömurlegt að líða þannig að eina „undankomuleiðin“ úr sambandi er eigin dauði eða makans  (Þetta er því miður ekki eitthvað sem einhver einn eða ein hugsar, ég hef heyrt þetta miklu oftar en einu sinni, en ekki þora allir að hugsa þetta upphátt, hvað þá segja).

En hvert vorum við komin, jú, þegar flæða svona fyrrverandi út á „sambandsmarkaðinn“  þá eru þessir fyrrverandi oftar en ekki með börn – og fyrrverandi eiga fyrrverandi í misgóðu andlegu jafnvægi eða stuði til að láta fyrrverandi í friði.  Fókusinn er allt of oft stilltur á fyrrverandi,  hvað hún/hann er að gera,  o.s.frv.   Annað hvort er að vera eða ekki vera í sambandi, er það ekki?

Það er ekkert auðvelt að byrja í nýju sambandi,  en fólk tekur áhættuna því það er gott að elska og vera elskuð.  Snerta og vera snert.   En vegna þess að fólk kemur með farangur inn í sambönd vill farangurinn oft verða of þungur að dröslast með og þá verður að kunna að losa sig við þannig að það passi í ferðatöskuna.  „Hámarksvigt 20 kg“ .. eins og í flugvélunum!

Það þarf að sortera – svo vélin geti flogið! ..

Farangur getur þýtt ýmislegt,  hann getur þýtt að vandamálum fyrra sambands sé pakkað með í það nýja og það getur þýtt að fyrrverandi sé pakkað með inn í nýja sambandið – það er engin spurning að það þarf að létta töskuna um þann aðila.   Börn eru líka farangur en það skilur enginn við börnin sín, eða ætti ekki að gera það þó sumir geri því miður.   Þau eru hluti farangurs sem verður að taka með í reikninginn og læra að púsla þeim inn í nýja sambandið.   Hljómar einfalt? – Það er það ekki og sérstaklega ekki þegar fyrrverandi hefur ítök og reynir að spilla fyrir.  Skil ekki að fólk hafi ekki meiri sjálfsvirðingu en að vera að böggast í fyrrverandi og nýja sambandinu? –   Eða jú ég skil það,  þetta eru særðar manneskjur sem oft hafa upplifað mikla höfnun og vanlíðanin er slík að þær vilja skemma fyrir – „Ef ég finn ekki hamingjuna má hann/hún ekki finna hana“ –

„Hann/hún á ekki gott skilið eftir það sem hann/hún gerði – og ég ætla að skemma fyrir“ …

En ojbara – af hverju ekki sleppa tökum á þessum „njóla“ sem fyrrverandi hlýtur að vera og fara að lifa í eigin lífi en ekki hans/hennar?

Snúið?

Svona vesen er allt of algengt – og ég hvet alla/r til að líta í eigin barm.

Fyrirsögnin er „Að eignast maka … upp úr miðjum aldri“ ..  það þarf ekkert að vera „miðjum“ aldri .. það er bara hvenær sem er.

Það getur verið um þrítugt – fertugt – fimmtugt og uppúr ..

Ég talaði við konu á sjötugsaldri og hún saknaði þess að eiga „partner“ –

þegar þú segir „ping“ – þá er einhver annar sem segir „pong“ ..  Það er koddahjal og knús og svona „hvernig var dagurinn hjá þér“  rabbið sem margir sakna.   Einhver sem deilir með þér lífinu,  þú kastar og það er einhver sem grípur,  kastar til baka og þú grípur.

Einhver sem nýtur með þér sólarlagsins. 

Það er ekki þannig að það sé alltaf skemmtilegra að eiga partner (eins og fram kom hér í upphafi)  – sérstaklega ef þeir eru mjög neikvæðir eða niðurdrepandi .. eiga við drykkjuvandamál að stríða eða með einhver önnur vandræði þá dregur þessi partner, eða það sem fylgir honum úr þinni eigin lífsgleði.. þá sannast hið forkveðna að betra er autt rúm en illa skipað.

Það er dýrmætt að eiga góðan maka – sem mætir þér á miðri leið, þarf ekki að vera í samkeppni við þig,  þið styðjið hvort annað,  hafið kósý saman á köflóttum náttbuxum – og dekrið hvort annað til skiptis.  Undirstaða góðs sambands er samt alltaf að vera í góðu sambandi við sjálfa/n sig.  Það er gott að vera í góðu sambandi og njóta sólarlagsins.

Eigum við það ekki öll skilið?“

Þarna lauk pistlinum mínum (og ég bætti smá inn og breytti).  Það má alveg koma fram að við getum upplifað okkur meira einmana í sambandi en utan þess, – sérstaklega ef makinn er fjarlægur og það er skortur á nánd.  En það sem flestir þrá í makasamabandi er nánd, skilningur og síðast en ekki síst að eiga öxl til að halla sér upp að þegar á reynir. –  Börnin, vinir, vinkonur, systkini koma aldrei í sama stað og maki, – það eru bara öðruvísi tengingar í sambandi pars – og tenging sem þau sem hafa upplifað hana vita hver er.

Þann 23. nóvember sl. flutti ég á Sólheima í Grímsnesi, en þann 4. nóvember hafði ég skrifað undir ráðningarsamning um starf forstöðumanns félagsþjónustu, – þessi starfstitill er svo stór og langur að ég á eftir að finna einhverja góða styttingu.  Heimilisfólkið er með þetta á tæru og segir að ég sé forstöðukona, og ég er bara hrifin af því. Sumir segja að menn séu konur, en samt tölum við aldrei um ófrískan mann. –  En heitið á starfi mínu er auðvitað algjört aukaatriði, það er innihaldið sem skiptir máli.

(Smá um töluna 444 – en ég hef gaman að „númeralógíu“ eða pælingum í sambandi við tölur. – Ég nefnilega skrifaði undir samninginn 4. nóvember,  gisti svo í herbergi í Brekkukoti – sem er gistihús á staðnum númer 4 og morguninn eftir, hugsaði ég með mér, „hvar er nú þriðji fjarkinn?“ – Þegar ég var að ganga inn í gamla Sólheimahúsið, upplýsti sr. Birgir Thomsen mig um það að Sesselja hefði flutt inn í kjallarann á húsinu 4. nóvember 1930, – gamanaðessu, en þetta var útúrdúr). 

Mér finnst ég himin og heiminn höndum hafa tekið,  með að „lenda“ hér á Sólheimum. Nándin við náttúruna er mér mikilvæg, kyrrðin er yndisleg og síðast en ekki síst er ég hrifin af heimilisfólki (ég lærði það á fyrstu dögum að hér er fólk að sjálfsögðu ekki vistmenn eða vistfólk, – því þetta er heimli en ekki stofnun!).

Starfsfólk er að sjálfsögðu heimilisfólk hér líka, – hér býr fullt af fólki fastri búsetu og sumir búa aðra hvora viku, svo það þýðir auðvitað að þau búa hér næstum hálft árið! –

Umhverfið er dásamlegt, og hugmyndafræðin góð.  Hér, eins og annars staðar mætti kannski bæta samskipti – það er að segja þessi mannlegu, – því við getum í raun alltaf bætt þau.  – Það er sama hvert litið er, í fyrirtæki eða heimili, oftast eru það samskiptin sem fólk þarf að skoða. Upplýsingaflæði og samskipti, það er víst það sem oft skortir. Það er svo mikilvægt að geta starfað og búið í sátt og samlyndi.    Við t.d. getum eiginlega ekki ætlast til þess að stríðið hætti í heiminum, fyrr en við erum búin að semja frið heima hjá okkur, nú eða við okkur sjálf.

Eins og ég sagði í upphafi, þá flutti ég hingað 23. nóvember þannig að bráðum er kominn mánuður.  Ég gæti ekki verið ánægðari með móttökurnar!  Fyrsta kvöldið mitt hér var bankað á dyr og þar stóðu nágrannar mínir, Birgir og Erla Thomsen með bakka með bývaxkerti, þremur rauðvínsglösum, nachos og salti. (Nachos var táknrænt fyrir brauð) en það er sko mikilvægt að salt og brauð sé eitt af því fyrsta sem maður flytur inn á nýtt heimili!   Hér er aragrúi af frjóu og skemmtilegu starfsfólki og mjög mikill vilji til að gera góðan stað að betri stað.

Það þykir mér einstaklega spennandi, að vinna í kjarnanum – andanum – sem skiptir svo miklu máli.  Frá því ég flutti hefur félagslífið mitt vaxið um 100%.

Jólastund í kirkjuskóla – Litlu jólin þar við snæddum hangikjöt í boði Lionsklúbbsins Ægis og vorum með jólaskemmtun þar sem enginn annar er Ómar Ragnarsson mætti á svæðið! Þess naut ég með sonardótturinni, Evu Rós, sem var alsæl líka með að fá að dýfa kerti í kertasmiðjunni!

Héðan fóru um eitthundraðmanns á jólahlaðborð á Geysi,  þar sem var dansað – hvort sem fólk var á fótum eða í hjólastól. – Starfsmenn voru með rólega kvöldstund þar sem hver kom með sitt á borðið, og rætt var saman við arineld.  Kaffihúsastemmingin er í Grænu könnunni og jólamarkaður.   Ég gleymi örugglega einverju, en mér hefur ekki leiðst hér eina mínútu síðan ég flutti í yndislegt parhús og það í Upphæðum, hvorki meira né minna. –

Það er mikið að gera og í mörg horn að líta á stóru HEIM-ili.  –

Ég var svo lánsöm að þessi fyrstu skref í starfi var hér að störfum bæði yndisleg og klár kona, hún Svaný – eða Svanhildur Kristjánsson einhverfusérfræðingur, m.meiru og hef ég verið að læra af henni.  Ég var búin að minnast á nágrannana Erlu og Birgir, en hér i nokkurra skrefa fjarlægð býr Reynir Pétur sem safnaði stórfé m.a. til að byggja íþrótta-leikhús á Sólheimum og síðan er það hún Hólmfríður Árnadóttir, talmeinafræðingur sem hefur reist sér hús á svæðinu og er ég búin að vera tvisvar í kvöldmat með henni og Svaný, – og varla má á milli sjá hvor er dásamlegri.

Já, mikið af góðu fólki – og vel að hlutum staðið.  Fæ góðan stuðning frá framkvæmdastjóranum og stjórnarformanni, en þeir eru víst skyldir 🙂    Bíllinn minn festist í skafli og þá kom viðhaldsdeildin eins og kölluð og losaði.  Ekki slæmt að eiga viðhöld í kippum 🙂 …

Já, – best að fara að ljúka þessum pistli. – En ég þurfti að skreppa til læknis í gær, – og í rannsóknir, og vona að það verði nú allt í lagi með mig, hugleiði meira ljós í frumurnar mínar. – Ég varði því föstudeginum í ys og þys borgarinnar og í föstudagtraffíkinni en komst af stað upp Ártúnsbrekkuna um fjögurleytið. –  Það var fín færðin yfir heiðina en smá skafrenningur frá Biskupstunganbrautinni, en svo kom ég HEIM,  og vá hvað það er mikið HEIM.   Það er SVO fallegt hérna þar sem látlaus hvít jólaljós eru ráðandi og snjórinn hylur jörð.  Mér hefur sjaldan liðið eins mikið heim og hér. –

Ég hlakka mikið til að fá fleiri heimsóknir, – og óska fleirum að njóta þess sem þetta umhverfi hefur upp á að bjóða. –

Eigum frið heima sem að heiman.