Þessi pistill fellur í flokk „feel-good“ pistla – þar sem ég deili tilfinningum þeim að vera amma, og hafa barnabörnin í gistingu.  Barnabörnin mín eru þrjú, – Ísak Máni er elstur en hann er tíu ára, síðan kemur systir hans Elisabeth Mai fimm ára, og yngst er Eva Rós en hún er fjögurra ára.  Þau eldri eru börn Evu Lindar dóttur minnar og sú yngsta er dóttir Þórarins Ágústs, sonar míns.

Stelpurnar eiga það sameiginlegt, fyrir utan að vera bæði yndislegar blondínur, að þegar þær sofa uppí, eru þær eins og þyrluspaðar.  – Þess vegna á amma í fullu fangi við að breiða yfir þær sængina.

Eva Rós gisti í nótt, –  ég rumska um miðja nótt og ég hef mjakast nær kanti – en hún liggur þvert, og fæturnir uppi á maganum á mér. –  Ég rétti hana af og breiði yfir.  Þetta er endurtekið nokkrum sinnum, þar til í morgun – að ég er komin algjörlega útá brún í Drottningarrúminu mínu, – og lítill handleggur liggur yfir hálsinn.

Haldiði að ég hreyfi hana, eða mig? –  Nei! – Það er fátt dásamlegra en að hafa lítinn handlegg sem liggur um háls ömmu.   Svo ég frysti stundina og ligg frosin – þar til hún hreyfir sig næst 🙂 .. það er bara notó. –

Um leið og ég er að skrifa þetta man ég eftir einu „barnabarni“ í viðbót, – úff, hvernig er hægt að gleyma því, en það er hann Simbi (hundur) – „sonur“ Jóhönnu Völu, dóttur minnar – og eins og önnur „barnabörn“ fær hann að sofa uppí  (hann er bara lítill og fer ekki svo úr hárum) – en hann á það til þegar hann er þannig stemmdur að leggja framfótinn á öxlina á ömmu líka.  Annars er hans uppáhalds að sofa undir sæng til fóta. –

Sumir myndu segja, oj, ég læt aldrei hund sofa uppí, – en við höfum öll okkar, og mér finnst það æði – og eiginlega er best þegar það eru mörg börn og margir hundar og toppurinn er að hafa einn hrjótandi karlmann líka. –

En þetta var s.s. sunnudagspistillinn, bara á svona fjölskyldunótum og óska ég ykkur góðs dags, og góðrar viku. 🙂

Mynd tekin 2011  ❤

Að elska Guð – og náungann eins og sjálfan sig. Af allri sálu, af öllum mætti og af öllu hjarta. – Er það ekki kunnuglegt? –   Og er það ekki svarið við lífsgátunni?

Að elska – eða þykja vænt um sig og aðrar manneskjur eins og við erum og þær eru. –   Við verðum að byrja á réttum stað í völundarhúsi lausnarinnar. – Það er á upphafinu, – sem erum við sjálf. Við erum sköpuð i mynd skaparans, til að skapa okkur tilveruna. –  Við elskum skaparann (Guð – sem gæti líka bara verið „Being“ -eða tilveran) –  sem elskar okkur nógu mikið til að skapa okkur og þykja vænt um okkur með kostum og göllum, með verkjum og í vellíðan. – Við elskum okkur eins og sköpunin elskar okkur.  Þá komumst við áfram á næsta borð, sem er að geta elskað annað fólk, – og þegar að það finnur elskuna okkar, sendir það okkur orku til baka til að komast áfram. –
Vandamálið er að það eru send á okkur alls konar „ef“ og „þegar“  til truflunar, – og síðan eru það afsakanir – og hlutir sem eru eins og þungur bolti sem er í keðju, læstur við fætur okkar.  Lykillinn að þeim er líka trúin á þessa ást, trúa á mikilvægi þess að elska, – að þykja nógu vænt um okkur og elska okkur nógu mikið til að losa okkur við þessa fótafjötra efa, ótta og vantrúar. –

Hvað sem var, hvað sem er og hvað sem verður. – Munum svarið, lykillinn hangir um háls okkar, og liggur  því í hjartastað. –

Það er ekki nóg að vita af honum.
Notum lykilinn. –
Ást-undum.

Þetta er hin saklausasta spurning, – sérstaklega þegar þú ert kannski búin/n að koma því að að þú sért móðir eða faðir. –  Væri kannski hálf kjánalegt að spyrja, ef þú vissir ekki hvort viðkomandi ætti yfirhöfuð nokkur börn. –

En þessi spurning er ein af þeim sem sló mig stundum út af laginu,  eftir að Eva mín dó. –

Ég var spurð að þessu í morgun, enda var ég að tala um börnin mín og sambandið við þau.

„Hvað áttu mörg börn?“ – Ég svaraði:  „Ég á þrjú og þrjú barnabörn“ – og fór svo ekkert lengra í þá sálma.

Það er rétt að ég á þrjú börn, þó það elsta sé farið.  En stundum veit ég ekki alveg hvernig ég á að svara, sérstaklega þegar umræðan heldur áfram um börnin. –  Eða þegar ég er spurð nánar út í ferðirnar til Danmerkur, – þegar ég svara að ég sé að fara að heimsækja barnabörnin þar,  þá kemur svo oft í framhaldi – auðvitað – hvort það sé dóttir mín eða sonur sem búi þar,  eða eitthvað svoleiðis.   Það „venst“ aldrei að segja „dóttir mín er látin“ – og svo er maður ekkert alltaf tilbúin að fara að útskýra allt sem gerðist.

Þó við séum búin að „sætta“ okkur við orðinn hlut,  þá er grunnt í sárið, og að fara að segja frá þessu – er oft eins og að rífa ofan af. –

Já, stundum er auðveldast að svara bara „Ég á þrjú börn“ – og reyna svo að beina talinu að öðru. –

Það er engin biturð í þessu, aðeins kannski að minna á þessa viðkvæmu hluti, – að það er til tími og staður fyrir allt og það líður ekki sá dagur sem barnið manns er í hjartanu – huganum – hugsuninni.  En til að halda áfram þarf það að fá bara að hvíla, – við viljum ekkert endilega vera að útskýra hvað gerðist o.s.frv. – og það er stundum bara gott að leyfa – hvort sem það er mér, eða öðru fólki sem hefur misst að ákveða hvort að því langar að segja meira frá.   Ekki spyrja of djúpt og ganga nærri. –

Nýlega heyrði ég að einhver hefði spurt konu sem hafði misst bróður við sjálfsvíg, – „Hvernig fór hann að því?“ –   Það var eflaust bara spurt í góðum hug,  en stundum er erfitt að segja „ég vil ekki svara því“ – og um leið og spurningin er komin í loftið,  rifjast atburðurinn, og atburðarás í kringum dauðsfall upp í huga aðstandanda.

Aðgát skal höfð í nærveru sálar.

Og ég veit það núna að ég má alveg svara bara.  Ég á þrjú börn, ég lýg engu um það – og það er nóg svar. –

❤

Ég rakst á góða grein í Huffington Post, –  og eftirfarandi er endursögn á henni frekar en þýðing.  Innihaldið er skýrt og á erindi til svo margra. Okkar allra í raun, hvort sem við erum í sambandi eða ekki, – allir þurfa að finna sinn tilgang.  Ég lít reyndar á það að tilgangur minn sé að uppgötva sjálfa mig, – og það er hægt að læra á sig í samskiptum við aðrar manneskjur, en við uppgötvum ekki okkur sjálf í öðrum manneskjum. –  Við þurfum að vera við sjálf, en sjáum hér hvað stendur:

„Til allra þeirra karla og kvenna sem búa nú í innihaldslausu hjónabandi, sem upplifið ykkur einmana (í hjónabandinu)  og upplifið að þið séuð ekki elskuð,  þið sem þráið snertingu og nánd, því þið hafið ekki upplifað það frá maka ykkar í marga mánuði, kannski mörg ár:  Þið vaknið á hverjum morgni og uppfyllið hlutverkið sem þið tókuð að ykkur;  móðir, faðir, fyrirvinna, leigubílstjóri barna ykkar, kokkur, ráðskona/maður – aðeins til að fara í rúmið á kvöldin ófullnægð og kvíðandi öðrum tilbreytingalausum morgundegi.

Til að fylla upp í tómið og tilbreytingaleysið, endurnýjar þú eldhúsið, kaupir hvolp, eignast annað barn, leitar að nýju húsi eða kaupir nýjan bíl.
En samt sem áður, eftir þriðja barnið, nýja eldhúsið, bílinn í bílskúrnum, – upplifir þú þig samt tóma/n.  Eitthvað vantar.

Og þá er það sem hún eða hann birtist, akkúrat í tíma, til að bjarga þér. Það byrjar með brosi, síðan með samtali þar sem ykkur finnst þið hafa þekkt hvort annað í mörg ár. Þið farið að senda sms, og látið eins og það sé bara í vinskap.  Þið ákveðið að hittast, bara í kaffi, bara í klukkutíma, en síðan verða klukkutímarnir að mörgum klukkutímum.

Aha, þetta er það sem ég hef saknað, hugsar þú. Þú byrjar að bera hann eða hana saman við maka þinn, og þessi nýuppgötvaði/a ástmaður/ástkona er orðin/n fulltrúi alls sem þú hefur ekki í hjónabandinu.
Eftir aðeins örfáa mánuði, ertu orðin/n ástfangin/n af þessari manneskju, e.t.v.  meira en þú hefur nokkurn tíma verið af einhverjum. Það vindur fljótt upp á sig, og allt í einu ertu komin í þá stöðu að þurfa að velja á milli makans og ástkonu/manns.
Þetta nýja samband hefur gefið þér einhvers konar tilgang, sem þú gast aldrei náð ein/n.  Þér finnst þú skipta máli. Það sem þú ert að leggja á þig skiptir máli.  Þú upplifir að þér hafi tekist eitthvað og færð eitthvað fyrir það sem þú leggur inn.  Af öllum þínum gjörðum, er það þessi sem þér finnst þú mest metinn.
En leyndarmálið er (skv. höfundi greinar) að þetta samband er dauðadæmt.

Á meðan þú heldur áfram að reiða þig á einhvern annan til að gefa þér tilgang og því að tilheyra, mun ekkert samband ganga upp.  Svo spyrðu þig:  „Hef ég fundið tilgang minn í lífinu?“  – Átt þú drauma, þrár og væntingar utan sambandsins, sem eru enn óuppfylltar?  Þú verður ekki ánægð/ur fyrr en þú hefur fundið þinn tilgang.

Við erum að reyna að láta annað fólk fylla upp í tómarúmið okkar, eins og við erum að láta mat, áfengi, vinnu, nýtt eldhús eða bíl fylla í tómarúmið. –

Við gefum okkur ekki leyfi til að láta okkur dreyma eða taka áhættur – að reyna við draumastarfið, eða hefja eigin rekstur.  Við höfum ekki sjálfstraustið eða öryggið til að koma að okkar eigin væntingum eða þörfum – þessu einhverju sem okkur hefur alltaf langað að gera, og þá líður okkur eins og við séum föst.  Sumt fólk hedur áfram að vera fast og óánægt, en er fast fyrir aðra. Það finnur samband sem gefur þeim tilgang.  Tilgangurinn er þá að vera til staðar fyrir aðra.

Ef þig er farið að langa að halda framhjá makanum, –   reyndu að finna sjálfa/n þig fyrst –  bjóddu þig fram til að vinna við góðgerðarmál, farðu í fjallgönguna sem þig langaði alltaf í, byrjaðu reksturinn sem þig langaði að hefja, prófaðu að dansa salsa, – gerðu eitthvað sem virkjar þig. Hvað sem þú gerir munt þú finna meiri ást og/eða ástríðu í því sem þú skapar en frá nokkrum elskhuga sem liggur við hliðina á þér.  Og það sem er enn mikilvægara, að þú munt forðast það að meiða aðra og sjálfa/n þig.“

Heimild:  Huffington Post

Hægt er að lesa upprunalega grein með að smella HÉR.

p.s. stundum byrjar fólk sama hringinn aftur,  þ.e.a.s. ný kona, ný börn, nýr bíll og hús .. en í öllu þessu er erfitt að finna SINN tilgang, en þetta er mikilvæg pæling.

Ég var þeirrar ánægju aðnjótandi nýlega að fá að vera aðstoðarprestur, ekki sem formlegt embætti, en ég aðstoðaði prestinn, sem er jafnframt mjög góð vinkona mín, við brúðkaupsathöfn.  –   Ég er með sömu menntun og prestur, en ekki vígslu og því má ég ekki gifta, skíra eða annað innan Þjóðkirkjunnar sem þarf vígslu til.  Ég má þó (eins og reyndar allt annað fólk innan þjóðkirkju) aðstoða við athöfn, flytja ávörp – hugvekjur o.s.frv. –

Og þetta var ég s.s. að gera laugardaginn 7. sept sl. í yndislegri sveitakirkju sem er römmuð inn í fallegan skóg. –

Það er meginregla þegar við lærum prédikun, að átta sig á hvaða hóp við erum að tala inn í, og í þessu tilfelli var um að ræða ungt par, sem þó átti orðið fjóra unga syni og þeir voru allir viðstaddir, auk þess sem sá yngsti var borinn til skírnar.  Parið á marga unga vini með mikið af ungum börnum, svo litla kirkjan var í raun full af litlum sætum hoppandi og skoppandi börnum. –

Það er því ekki alveg þolinmæði fyrir allt of djúpar ræður, – svo það þarf þá að miða við unga fólkið, þó að hin eldri fái alveg sinn „skammt“ og það er hægt að setja fram efnið á einfaldan hátt – sem er þó það sem skýrir vel það sem um er að ræða.

Í poka hafði ég lagt:

• einn stein
• 2 hvít (jafnlöng) bómullarbönd
• 2 bolla m/hjarta og áletrun
  á öðrum bollanum stóð  FRIÐUR – GLEÐI – ÁST og á hinum bollanum stóð ÉG SAMÞYKKI MIG, ÉG FYRIRGEF MÉR, ÉG ÞAKKA MÉR ÉG VIRÐI MIG, ÉG ELSKA MIG

Það má segja í framhaldi af þessu að ég sé kannski bara nútíma pokaprestur 🙂

Ávarp mitt til brúðhjónana var þarna í þessum poka, – einskonar PPT í poka.

Fyrst var það steinninn, – og þegar ég ætlaði að fara að tala var eins og leikskóli væri farinn af stað, svo ég ákvað að sýna öllum steininn, eða „bjargið“ og syngja svo „Á bjargi byggði hygginn maður hús“ og „Á sandi byggði heimskur maður hús“  og þá tóku allir undir og börnin gáfu þessu fulla athygli og tóku undir og presturinn – hún vinkona mín leiddi hreyfingarnar! 🙂

Síðan útskýrði ég mikilvægi bjargsins, og þess að byggja hjónaband eða samband á bjargi en ekki sandi.   Bjargið táknar allt það sem er traust og heiðarlegt, – en sandurinn óheiðarleika og óheilindi.  Að byggja á vondum og fölskum grunni, hefur að sjálfsögðu þær afleiðingar að það mun fjara undan „húsinu“ .. á einhverjum tíma.  En að byggja á föstum grunni, gefur alla möguleika til að húsið standi fast.

Það er eitt sem ég hefði viljað láta fylgja í þessari ræðu, en komst ekki að með, þar sem ég þurfti að stytta, en það er mikilvægi málamiðlana.  Í sambandi þarf fólk að taka tillit og gera málamiðlanir.  Það er búið að lofa samstarfi.   Það sem þarf að hafa í huga í þessum málamiðlunum, er þó að aldrei að gefa eftir eigin lífsgildi.  Þ.e.a.s. ef við upplifum að makinn sé að gera eitthvað eða vilji eitthvað sem okkur finnst skammarlegt, eða hefur vond áhrif á okkur þá tökum við ekki þátt í því. Ef við erum farin að upplifa vanlíðan eða skömm, að leyfa einhverju að viðgangast, erum við farin að brjóta á okkur sjálfum eða gefa of mikinn „afslátt“ af okkar lífsgildum, þá heggur úr – jafnvel þessum trausta steini.

Málamiðlun þýðir s.s. ekki það að brjóta á sjálfum sér.  Ef við værum í pólitík og værum umhverfisverndarinnar, – en einhver ætlaðist til að við helltum olíu í sjóinn, – og ef við gerðum það ekki þá misstum við þingsæti okkar, – þá að sjálfsögðu létum við sætið gossa, ef við værum prinsip-manneskjur.   (Þetta er ýkt dæmi, en flestir skilja hér hvað við er átt). –   Ekki brjóta á sjálfum okkur, eða skilja við okkar eigin lífsgildi fyrir einn eða neinn.  Þá erum við líka að skilja við okkur sjálf. –

Síðan var komið að hvítu böndunum, – en þau voru táknmynd fyrir hjónabandið.  Í enskunni er sagt „Tying the knot“ –  hér fer fólk í sam-band, eða hjóna-band.  Svo ég batt saman þessa tvö bönd, fast með skátahnút – svo það myndi ekki rakna upp. –   Hjónaband er gildishlaðið orð, eins og Guð er gildishlaðið orð.  Það þýðir að margir hugsa margt misjafnt þegar um hjónaband er að ræða.

Sumir álíta að hjónabandið sé heftandi, séu hlekkir, eða eitthvað sem heftir frelsi.   Það er ein leið að líta á það, en væntanlega gera þau sem eru að ganga í hjónaband það ekki.

Hjónaband má nefnilega líta á sem öryggislínu,  – sem parið bindur á milli sín, – verndarlínu meira en nokkuð annað, –  þau eru að ganga lífsgönguna saman og ef að línan er öryggslína, þá gefur það þeim t.d. frelsi og öryggi í að ganga í mesta brattanum, því ef eitt fellur þá grípur hitt. –  Þegar fólk gengur í hjónaband, er það staðfesting á sambandi sem það vill halda.

Þarna voru þau saman komin unga parið, sem var búið að vera mörg ár í sambandi, – í þeim tilgangi að vernda samband sitt, samband sem er fóðrað með loforðum um að gæta hvers annars.

Það eru falleg loforð sem þau játa við hjónavígslu.

Þá eru það bollarnir, en auðvitað er mikilvægt að þessi þrjú atriði séu ríkjandi í hverju sambandi,  FRIÐUR – GLEÐI OG ÁST.

Þá sagði ég söguna af englunum tveimur, svona til að aðeins nálgast börnin aftur og skýra mikilvægi þakklætis, en þakklæti er forsenda gleði, eins og bjargið (heiðarleikinn og traustið) er grunnur góðs hjónabands.  –

Sagan af englunum tveimur, er þannig að það eru tveir englar í himninum að draga upp körfur með bænum.  Fyrri engillinn fær fullt af bænum, en það eru óskir um þetta og hitt. – Seinni engillinn er líka að draga upp bænir, en í hans körfu eru fáar bænir, en hann tekur á móti þakkarbænum. –  Það voru svo fáar þakkirnar að engillinn gat ekki verið mjög glaður.-

Þakklæti er grunnur að gleði, – því þegar við förum að sjá allt sem við getum þakkað og setja fókusinn á það í stað þess sem okkur vantar, verðum við glaðari. –
Það stóð líka FRIÐUR á bollanum, og þar er áhersla á innri frið, – því það er sá friður sem við helst getum stjórnað, og vera þannig friðartækið sjálf, í stað þess að t.d. öskra til að fá frið.  ÁST – það segir sig sjálft, hjónaband þarf ást.

Það skýrist betur á seinni bollanum, en þar stóð þetta allt, ÉG SAMÞYKKI, FYRIRGEF, VIRÐI, TREYSTI OG ELSKA MIG.  Er það ekki skrítið að fá svoleiðis bolla við hjónavígslu.  Er ekki málið að elska hinna aðilann? –   Það er erfitt að gefa eitthvað sem við eigum ekki.  Svo það er grundvöllurinn að því að geta elskað að geta þótt vænt um sjálfa/n sig, að því að geta virt að virða sjálfa/n sig o.s.frv. –   Það er líka þannig að ef við virðum okkur ekki eða elskum okkur ekki sjálf, þá er spurning hvort við séum að senda út í alheim boð um að við séum ekki elsku eða virðingarverð? –

Hjónaband er því gott band, til öryggis, verndar og frelsis.

Þetta par var í raun búið að vera í sambandi lengi, búið að ganga brattar hlíðar og fara í erfiða dali, því að einn sonur þeirra er búinn að vera veikur, – en hann er með hjartasjúkdóm.   Það er búið að næða um þau, og unga brúðurin  hafði  þar að auki misst mömmu sína ung að árum. Þetta er því orðið þroskað fólk, og veit að hverju það gengur.  Þau þekkja hvort annað,  í mestu erfiðleikunum og það er að sjálfsögðu þá sem reynir mest á „bandið“ – hvort sem það er kallað hjónaband eða samband.

Það er falleg yfirlýsing að staðfesta þetta band, frammi fyrir Guði og mönnum, og ekki síst, eins og í þessu tilfelli heilum herskara af börnum 🙂

Það er gott að gæta hvers annars og vernda á víxl,  gefa og þiggja til skiptis. –
Tónlistin var hófstillt og einföld, eins og öll umgjörðin,  vinir brúðhjónananna sáu um að spila og syngja, – en það eru toppklassa tónlisarfólk.  Brúðarmars var spilaður á gítar, þegar stoltur faðirinn leiddi inn ljómandi brúðina, og tvö falleg lög flutt á meðan athöfn stóð.

Himinninn grét hamingjutárum á brúðkaupsdegi unga fólksins, og systir brúðarinnar skrifaði til hennar:
„Er enn með tár í augunum yfir því hvað þetta var allt dásamlegt og sérstaklega hvað þú varst gullfalleg! Rigningin voru gleðitár mömmu, ömmu og afa!“

❤

Skemmtilegt að enda þennan pistil á laginu „Með þér“ sem var sungið með einstaklega einlægum tóni í þetta sinn:

Eftirfarandi er grein eftir  Shelly Bullard  (og hægt er að smella á nafnið hennar til að lesa meira um hana)  en greinin var einföld en sönn, svo mig langar að miðla henni hér á íslensku.

Sumt fólk er með eitthvað alveg sérstakt við sig ..

Það lýsir upp herbergi. Allra augu hvíla á þessu fólki. Sviðsljósið fylgir þeim, áreynslulaust.

Hvert er leyndarmál þeirra?

Það er kallað sál.

Fólk sem líkamnar sálina er ómótstæðilegt. Alvarlega ómótstæðilegt. Eins og „Ég-get-ekki-tekið-augun-af-þér-ómótstæðilegt.“ Svo gott er það.

Þessir sálarfylltu einstaklingar eru hundeltir.  Fólk flykkist að því. Þeir líta vel út, þeim líður vel; þeir hafa þetta eitthvað.

En veistu hvað?  Þú getur haft þetta eitthvað, líka. Reyndar ertu með það nú þegar.  Þú þarft bara að tengja þig þessu einhverju og láta það skína.  Það er það sem þessi pistill mun kenna þér.

Hér eru fjögur auðvelt skref til að líkamna sál þína og lýsa upp herbergi.

1. KJARNAÐU ÞIG  (fókusinn í miðju þína)

Gæðin sem fylgja því að dvelja í kjarna sínum, eru styrkur og innri friður; fullvissa og tign, – í samræmi við sjálfa/n sig og frjáls.

Það er dýrðlegt að vera í kringum vel kjarnað fólk, vegna þess að þessir eiginleikar eru svo eftirsóknarverðir fyrir okkur. – Þeir eru heldur ekki „normið“.

Við lifum í hraðri og órólegri veröld, svo það að vera sem friðarstólpi – er sem vin í skraufþurri eyðimörk.   Ef að flæðið þitt er tignarlegt og áreynslulaust, er enginn vafi á því að fólk mun laðast að þínu flæði.

Hvernig ferðu að því?

Það er auðvelt.

Þú ástundar það.

Hvort sem það er hugleiðsla (fókusar á andardráttinn) gjörhygli (fókusar á núið) eða einungis að veita því athygli sem er að gerast hér og nú, mun þessi iðkun leiða þig til ró og næðis.

Fólk mun taka eftir því. Það er lítil breyting með miklum áhrifum. Vendu þig á að vera hér og nú, og taktu eftir því hvernig aðrir bregðast vð tignarárunni þinni.

2. IÐKAÐU ÞAKKLÆTI

Ástæða þess að þakklæti er stór þáttur í að laða aðra að er vegna þess að það tengir þig við allsnægtarástand.  Allsnægt er yfirflæðandi – og langar til að deila. Þegar það koma yfirflæðandi góðir straumar frá þér, mun annað fólk flykkjast að þér.

Hugsaðu aðeins um það.  Hvernig líður þér að vera í kringum fólk sem er þakklátt; fólk sem er hamingjusamt, frjálst í anda, og gefandi? – Nokkuð vel, er það ekki?

Þakklæti flæðir yfir barma sína. Það er létt, gleðilegt, og algjört nammi. Þegar þú upplifir þakklæti verður þú þessi með þessa deilandi orku; sem er algjörlega segulstál fyrir fólk.

Líkamnaðu sálina þína með því að kveikja á þakklætinu.  Njóttu alls þess fallega sem þú mætir yfir daginn þinn, upplifðu það áður en þú ferð að sofa, og vertu þakklát/ur hvenær sem tök eru á.  Þessi ástundun mun stórlega auka þitt persónulega aðdráttarafl.

3. Lifðu þinn eigin sannleika.

Fólk hefur þennan hlut sem er kallaður sjálfstraust.  Ekki uppblásið sjálfstraust; ekki sjálfhverfu.  Það er djúpt sjálfstraust.  Trú.

Það veit hvað það vill, og veit það mun öðlast það.  Þessi tegund óvéfengjanlegrar sannfæringar virkar afskaplega aðlaðandi fyrir okkur, vegna þess að þetta að það sem við viljum líka.

Við viljum öll vita, og við viljum öll vera viss. Við viljum öll trúa. Þess vegna, eru þau sem lifa á þennan hátt, alveg ómótstæðileg fyrir okkur.

Ef einhver talar af sannfæringu, hlustum við.  Það getur verið að okkur líki ekki það sem þau segja, en við hlustum.  Sannfæring laðar að sér margmenni.

Veistu hvað? – Þú hefur sannfæringu, líka.  Það getur verið að þú vitir það ekki, en þú hefur hana.  Hún kemur í formi innsæis, þíns æðra sjálfs, sannleika þíns.  Það er rödd sem býr innra með þér; hún er ekki í höfðinu,  hún er í hjarta þinu.  Þegar þú hlustar á þessa rödd verður þér leiðbeint í þá átt sem þú átt að stefna.  Og þegar lífið afhjúpast eins og þú vilt – sem afleiðing þess að hafa hlustað á þessa rödd, hefur þú fundið sannleika þinn.

Ekkert er eins grípandi og manneskja í farvegi sínum. Hlustaðu á það sem hin/n sanni/sanna þú hefur að segja, og fylgdu því.  Fólk mun alltaf dragast að þér, sem afleiðingu þess að þú ert sjálfri/sjálfum þér samkvæm/ur.

4. ELSKAÐU

Elskaðu.  Já elskaðu bara.

Elskaðu borgina þína. Elskaðu heimilið þitt. Elskaðu matinn þinn. Elskaðu drauma þína.  Elskaðu fólkið þitt. Elskaðu.
Elskaðu hlutina sem auðvelt er að elska og teygðu þig til þess að elska hluti sem eru það ekki.

Þegar þú elskar óttalaust,  lýsir þú.  Þú ert ljós í stormi. Þú ert bros í fjöldanum. Þú ert ferskur andardráttur.

Ástin er þessi hlutur.

Leggðu hjarta þitt í allt sem þú gerir og fólk mun ekki geta tekið af þér augun.

Gerðu samkomulag hér og nú um að líkamna sál þína – til a vera hin mest ómótstæðilega útgáfa af þér.  Kjarnaðu þig, upplifðu þakklætið, lifðu sannleika þinn og elskaðu.  Helltu úr hjarta þínu, og þú munt, án nokkurs vafa, verða segull á alla sem upplifa þau forréttindi að baða sig í ljósinu þinu.

Mundu, að við græðum öll á geislum þínum.

Vertu sálin sem skín – og laðaðu hið góða að birtu þinni.

Innblásturinn að þessum pistli er eftirfarandi:

„Some say that you should not want money at all because the desire for money is materialistic and not Spiritual. But we want you to remember that you are here in this very physical world where Spirit has materialized. You cannot separate yourself from the aspect of yourself that is Spiritual, and while you are here in these bodies, you cannot separate yourselves from that which is physical or material. All of the magnificent things of a physical nature that are surrounding you are Spiritual in nature.“ -Abraham

eða:

„Sumir segja að okkur eigi alls ekki að langa í peninga vegna þess að löngun í peninga sé efnisleg en ekki andleg.  En við viljum að þið munið að þið eruð hér í þessum mjög svo mikla efnishyggjuheimi, þar sem Andinn birtist í efni.  Þið getið ekki aðskilið ykkur frá ykkar eigin þætti sem er andlegur,  og á meðan þið eruð hér í þessum líkama, getið þið ekki aðskilið ykkur frá því sem er líkamlegt eða efnislegt.  Allir þessir dásamlegu hlutir, líkamlegs eðlis, sem eru að umkringja ykkur eru andlegir að eðli.“ -Abraham

Hvað þýðir þetta nú allt? – Jú, við þurfum ekki að láta eins og peningar séu vondir, – þeir eru tæki eða verkfæri alveg eins og hamar er verkfæri til að byggja með. –  Við myndum ekki segja að hamar sé vondur, eða hvað? – Hann er vondur ef við notum hann til ills, en góður ef við notum hann til að byggja með.

Þegar einhver verður veikur, eða fólk lendir í hremmingum, – þá fara oft af stað safnanir. Peningum er safnað til að hjálpa öðru fólki.  Það er vont að hafa peninga- eða afkomuáhyggjur ofan í áhyggjur af veikindum. Þarna geta peningar hjálpað, bæði veraldlega og andlega,  því að eignast þá léttir áhyggjurnar.   Þarna eru því peningar góðir, og auðvitað í svo mörgum öðrum tilfellum. – Það má ekki líta á sem peninga sem uppsprettu alls ills, eða hið efnislega, – í þessu sem öðru, er það að sá veldur er á heldur. –

Peningar gefa oft öryggi, – en þó aðeins takmarkað.  Peningar geta ekki tryggt líf, en þeir geta þó komið að notum til að hægt sé að hlúa að sjúkum, – byggja betri spítala, kaupa tæki og lyf. –

Að hafa andúð á peningum er því ranghugmynd, andúðin ætti að beinast að því að gera peninga að aðalvaldinu,  því í þessu þarf að sjálfsögðu ákveðið jafnvægi anda og efnis.

Þetta leiðir líkaumræðuna að jafnvæginu milli frelsis og öryggis. –

Við viljum lifa frjáls, – en við viljum lika upplifa öryggi, að svo miklu marki sem það er hægt. –

„Freedom´s just another word for nothing left to lose“  – söng Janice Joplin.

Við erum svo sannarlega frjáls ef við eigum ekki eftir að missa neitt, – en þá erum við frjáls frá hinum efnislega heimi, nú kannski líka frjáls að öllu leyti því þarna getur verið að við séum búin að missa okkar eigin (líkamlega) líf líka? –   Þetta er frelsið frá hinu efnislega.

En við lifum í efnislegum heimi, heimi sem er ekki bara hugsun – heldur líka í föstu formi.  Við erum þátttakendur í þessum heimi, við erum í líkama sem er efnislegur.  Það er náttúrulega ekkert vit í því að afneita líkama sínum.

Frelsið er yndislegt – en stundum þurfum við skjól, – eitthvað öryggi og einhverja festu. Það er ákveðið frelsi í örygginu og öryggi í frelsinu.

Peningar veita ákveðið öryggi, eins og fram hefur komið – upp að vissu marki.  Þeir geta ekki keypt líf og geta ekki keypt hamingju.  En þeir geta veitt öryggi í formi húsnæðis, matar, og frelsi t.d. til ferðalaga.

Það er mikið talað um andlega vakningu, – og það skiptir svo sannarlega máli að vakna andlega,  en við yfirgefum ekki líkamann við það, né hættum við að læra á hinn efnislega heim eða búa í honum. –

Að vera blankur í efnislegum heimi – gerir okkur fátæk efnislega, –  það getur verið lýjandi að vera stödd þar lengi, að hafa sífelldan afkomukvíða,  og áhyggjur hvernig greiða eigi reikninga mánaðamótanna.  Nú eða hvernig eigi að brauðfæða sjálfan sig eða börnin. –

Heimurinn er úr ballans eins og er.  Það sést best á því á misskiptingu hins veraldlega, þ.e.a.s.  sumir sitja á peningatönkum á meðan aðrir lifa í sárri neyð. –  Sumir deyja úr hungri og aðrir úr ofáti.

Það vantar e.t.v. betra flæði, – og betra jafnvægi. Það vantar ekki peninga í heiminn, og það vantar ekki mat – heldur vantar betri dreifingu og meiri vilja til að deila.  Heitir það ekki kærleikur? –

Peningar eru því ekki til að safna í hlöður, – svo óörugg erum við varla? –  En um leið eru peningar ekki neitt til að vera á móti eða líta á sem slæman hlut, því eins og hér hefur komið fram þá er svo sannarlega hægt að nýta þá til góðs.

„We are all connected“ ..  við erum öll tengd, – hvað þýðir það? …

Eru ekki þræðir milli okkar – ósýnilegir þræðir eða vírar – sem eru alltaf tengdir, en það er hugsunin sem flytur boðin á milli? –

Í gegnum ævina kynnumst við aragrúa af fólki, við tengjumst því sumu mjög vel og öðru illa, en við tengjumst. –  Við tengjumst meira að segja fólki sem við höfum aldrei hitt, eins og leikurum og fræga fólkinu og við tengjumst þeim sem lenda í hamförum, – við tengjumst börnum sem lifa við eymd.  Við tengjumst líka dýrunum. –

Þegar við erum í nánd (líkamlegri nánd) höfum við möguleika á að upplifa viðkomandi mun sterkara, snertast, kyssast, njótast, saman. –  Það styrkir „sambandið“ –

Ég fékk svona „Aha moment“ eða uppljómun þegar ég heyrði konu segja, „No relationship is ever final“ –   Sem þýðir að ekkert samband er endanlegt.  Það er auðvitað í fínasta lagi, ef það er samband sem okkur líkar og finnst gott, en það er verra er það er samband við einhvern sem hefur troðið sér inn í líf okkar. – Einhver sem misbauð og fór yfir okkar mörk.  Það er ömurlegt að vera í sambandi við þann aðila.

En hvernig virkjum við þetta samband þegar viðkomandi er fjarlægur (svona í líkama). Jú við hugsum til hans eða hennar. –  Eftir því sem við hugsum meira,  þess sterkara verður sambandið og þessi aðili verður okkur raunverulegri. –

Ekkert samband er endanlegt, það er bæði gott og vont.

Það er mér sem móður sem hefur misst, mikil huggun, að geta verið í sambandi við dóttur mína. Ég sendi henni hugskeyti og hún er ljóslifandi fyrir mér. – Finnst stundum eins og hún sé að hvísla að mér.   🙂   Þetta er ekki sorgarsamband, þetta er lifandi og gott samband, sem ég hindra ekki með neikvæðum hugsunum.

Fólk skilur stundum ekki hvað það er erfitt að losna við sumt fólk, – en það er vegna þess að það er alltaf að tengja – alltaf að virkja línurnar.  Það er eins og að hringja í viðkomandi með huganum.   Við þurfum að taka þetta fólk úr „speed-dial“ hjá okkur, ef við viljum ekki vera að hugsa til þess, eða taka okkur máttinn, eins og ég segi og senda því bara kærleika ef við þurfum yfir höfuð að vera að hugsa til þess.

Sambandið slitnar aldrei, en við höfum svolítið val í hvern við „hringjum.“

Stundum er ágætt að vera ekki alltaf í símanum, heldur aðeins að vera með sjálfum sér.  Það fer engin/n í burtu og þegar við vitum að við höfum þennan dásamlega möguleika að vera tengd allan sólarhinginn þá getum við slappað af.

Þetta er minn sannleikur í dag, kannski verður hann öðruvísi á morgun.  Mér þykir vænt um þessa hugsun, og hún veitir mér gleði, huggun og mátt. –

Verum í bandi 🙂 ..

Það er hægt að hjálpa og aðstoða á svo marga vegu, – það á ekki alltaf að vera markmiðið að keyra sjálfa/n sig út, með því að taka ábyrgð á öllu og öllum, eða dragnast með allt á bakinu. –  Vera eins og dráttarklár sem dregur allt báknið, og í þokkabót vera líka sá/sú sem heldur í alla stjórntauma. –

Þær eru margar lýsingarnar.

Ef við viljum koma að gagni, án þess að gera út af við okkur sjálf,  þá er mikilvægast að vera sjálf eins og við óskum öðrum að vera,  eða „Vera breytingin sem við viljum fá fram hjá öðrum“. –

Ef við óskum eftir heiðarleika, verum heiðarleg.  Ef við óskum eftir gleði, verum glöð. Verum heimurinn,  eins og við viljum að heimurinn sé.  Þá gerum við það sem í okkar valdi stendur til að vera friðsældin, sáttin, kærleikurinn, jöfnuðirnn, þakklætið, umburðarlyndið og hamingjan sem við óskum heiminum.  Það má örugglega setja fleiri orð þarna inn í og hver og ein/n getur ákveðið hvernig hún eða hann vill hafa heiminn.

Þegar við erum sjálf stödd þarna erum við ljósberar. 

Þessi pistill fjallar um missi, um breytingar og hann fjallar um höfnun. – Höfnun er sú tilfinning sem við mannfólkið óttumst mest. – Að missa tengsl, að einhver sem er okkkur kær vilji ekki tengjast okkur. – Það er mikilvægt í því tilliti að hugsa út í tenginguna við hið heilaga í okkur sjálfum.

„Er dauðinn alltaf hið versta?“ 

Það er svolítið “off” að tala um dauðann.  Það er eins og að við viljum ekki vita af honum, en samt er fólk að deyja á hverjum degi, eins og fólk er að fæðast á hverjum degi. –

Dauðinn er svo sár og hann er svo endanlegur.

Sumir segja: “Það er enginn dauði” – og meina þá að hið andlega (sálin)  lifi að eilífu” – það er líka í kristinni trú, þó það sé túlkað misjafnlega, eins og að við dauðann sofnum við og rísum á hinsta degi.. –  Í Biblíunni er líka talað um að rísa upp í dýrðarlíkama, en þessi dýrðarlíkami er þá væntanlegi þessi andlegi, ekki þessi massi sem við köllum dags daglega líkama. –

En hvernig er dauðinn fyrir þau sem verða eftir? – Hann er sár, endanlegur, við getum ekki faðmast, talað saman eða hlegið saman – nú eða grátið saman, getum ekki svo margt sem við gátum áður og það er „THE END“ eða endirinn á svo mörgu og óhemju vond og grimm breyting í lífinu að missa þau sem eru okkur náin.

Dauðinn er missir.

HÖFNUN er missir

Nú langar mig að nálgast missi á annan hátt, en það er þegar fólk fer úr lífi annars fólks, án þess að deyja.  Það bara fer og þau sem eftir verða missa.

Það þekkja þau sem hafa gengið i gegnum skilnað, – og tilfinning sem verður ríkjandi er höfnun. – Að vera hafnað af þeim sem við elskum, er býsna súr og grimm tilfinning. Margir sem hafa lent í því, hafa viðurkennt að hafa hugsað “Það hefði verið skárra, ef að hann/hún hefði dáið” –  já, þetta virkar undarlegt og kannski taka einhverjir andann á lofti.   En ég held að við verðum bara hreinlega að viðurkenna mannlegar tilfinningar.

En það er ekki heldur allltaf bara maki sem upplifir höfnun við skilnað.  Það eru börnin.  Í allt of mörgum tilfellum hverfur annað foreldrið – stundum alveg, en stundum að einhverju leyti úr lífi barnsins síns. –  Feður sem kynnast nýjum konum og eignast “nýja” konu og jafnvel fjölskyldu  (hennar börn/þeirra börn) hafa stundum “gleymt” eða forðast það að hafa börn af fyrra hjónabandi/sambandi með í nýja lífinu. – Þá upplifa börnin höfnun.

Ég missti pabba minn sjö ára, – hann dó og það var hræðilegt.   Önnur stelpa missti pabba sinn, – hann flutti “alla leið út á land” – og hún sagði í barnslegri einlægni “ég vildi óska að pabbi minn hefði dáið” –  og aftur gæti maður andvarpað, ef við vissum ekki hvað lægi þar á bak við.  Hvað meinti hún?-   Jú, ef hann hefði dáið, þýddi það að hann hefði ekki yfirgefið hana viljandi og þannig hefði hún ekki upplifað svona mikla höfnun. –

Þegar fólk með þessar upplifanir úr bernsku, – upplifanir af höfnun foreldris sem lendir í skilnaði og/eða trúnaðarbresti – þar sem makinn velur skilnað, –  verður uppllifunin margföld,  tilfinningar barnsins koma ofan í tilfinningar hins fullorðna. –

Óttinn við að missa maka er líka mikill hjá fullorðnum aðila sem hefur misst foreldri í dauðsfalli. –  Við erum svo víruð til að tilheyra, elska og vera elskuð, við tengjum vírana okkar saman – við þau sem eru okkur náin og þegar þessir vírar slitna þá er sársauki. –

Gífurlegur sársauki.

Ég nefndi dæmi um föður hér að ofan, en að sjálfsögðu eru llíka dæmi um að börn upplifa að þeim er hafnað af mæðrum.  Það gildir það sama.

Að missa maka er sárt, að missa foreldri er sárt.  Það er sárt að missa barn, – gífurlega sárt, –  og alveg gífurlega vont fyrir foreldri líka ef það upplifir höfnun frá  barni sínu.

Ég held samt, – og tala út frá sjálfri mér hér, að hin skilyrðislausa elska sé samt mest frá foreldri til barns, – þannig að ef barn er hamingjusamt skipti það mestu máli.  – En það þarf styrk til að elska skilyrðislaust.

Þessi pistilll er ekki til að gera lítið úr missinum við dauðann, langt í frá.  En hann er til að vekja athygli á missinum og sorginni við höfnun.   Þar fylgja oft í kjölfarið tilfinningar eins og skömm og reiði. –  Það eru margar vondar tilfinningar sem gera þeim sem eftir situr ekki gott. –

Við þessa höfnun snýst hugsunin svo oft inn á við: “Hvað var að mér?” – “Er ég ekki nógu ________ góð/ur, falleg/ur, skemmtileg/ur” .. en í flestum tilfellum hefur það lítið sem ekkert að gera með þau sem eftir eru. –

Það á náttúrulega engin/n að skilja við barnið sitt, – a.m.k. á meðan það er ennþá barn að aldri.  Aðstæður geta orðið þannig á fullorðinsaldri að ekki er hægt að umgangast eigin afkvæmi, en það er efni í annan pistil.

Skilnaður er raunverulegur í nútíma þjóðfélagi,  og í mörgum tilfellum er það þannig að sá sem stígur út úr sambandi er ekki endilega að hafna maka sínum, – og það að vilja ekki vera með honum eða í sambandinu lengur hefur ekkert eða lítið með hinn aðilann að gera. –  Þetta snýst í raun ekki um makann, heldur sjálfsleit þess sem fer.  En það þýðir samt ekki að sá/sú sem eftir situr upplifi ekki höfnun.  Það sama gildir um sjálfsvíg – þau sem eftir sitja upplifa oft að þeim sé hafnað, – en að sjálfsögðu eru þau sem falla fyrir eigin hendi,  fyrst og fremst að hafna eigin lífi hér á jörðu, eina leiðin sem þau sjá til að komast “heim” er í gegnum þessa leið.

Það er sönn heimkoma, þegar við deyjum líkamlegum dauða  – og við þurfum ekki dæma þau sem fara, ekki dæma okkur sjálf heldur, – þetta var þeirra leið, við höfum okkar eigin.  Dómharka í eigin garð og annarra er mesta orkusuga sem til er og engum til góðs, og síst okkur sjálfum.

Stundum gildir það kannski líka fyrir foreldra sem yfirgefa börnin sín? –  Kannski eru þessir foreldrar fullorðin týnd börn, leitandii að sjálfum sér og að reyna að komast heim til sín, í fangi annarrar manneskju?

Flest höfum við upplifað einhvers konar höfnun í gegnum ævina.  Við erum hrædd við að biðja um greiða, um hjálp, því við gætum fengið “nei” – og þá tökum við því sem persónulegri höfnun, – en höfnunin hefur oftast ekkert með okkur að gera persónulega, viðkomandi bara er upptekin/n, ekki í stuði eða eitthvað. –

Mikið af þessum stóru höfnunum í lífinu eru sama eðlis og þær litlu,  og hafa ekkert með okkur persónulega að gera, en það er oft erfitt að sjá það. –

Það er þó oft huggun harmi gegn, – að vita af því. –

Kannski snýst þessi höfnun ekki um þann sem upplifir höfnunina, – heldur getu- eða kunnáttuleysi  þess sem fer eða hafnar, getuleysi  til að gefa ást, þiggja ást, takast á við verkefni og ábyrgð sem fylgja því að vera í sambandi við nána ástvini.

Kannski er þetta fullorðið sært barn, sem bara ekki kann og fer í burtu. Stundum með tilfinningarnar sínar inní skápnum.  Með sjálfa/n sig inní skápnum.  Sem kann ekki að lifa lífinu lifandi, en er leitandi – burt frá sínum. –  Í stað þess að leita heim. Í stað þess að muna sig og hver hann eða hún raunverulega er.

VIð stundum það mörg að hafna okkur sjálfum, – með því að leita út á við, – í stað þess að leita inn. –  Það er eflaust versta tilfinningin, að hafna sér.

Undir sama titli „Er dauðinn alltaf það versta?“ væri líka hægt að ræða óhugnanleg slys og sjúkdóma og þær breytingar sem verða á okkar nánustu og á lífi þeirra, og okkar, þar sem fólk missir eiginleika sem það hafði áður, og þá missum við í raun það fólk sem það var áður. – Fólk missir lífsgæði sín og það er sárt að horfa upp á slíkt.

Dauðinn hefur margar birtingarmyndir, –  hver breyting í lífinu er dauði á því gamla og upphaf á hinu nýja. –  Við deyjum á hverri sekúndu og lifnum á hverri sekúndu.  Viðurkennum okkur,  veitum athygli þessu lífi sem kviknar á hverri sekúndu, þannig að við verðum vör við okkur sjálf og höfnum okkur ekki. –

Á meðan að þú elskar þig, er alltaf einhver sem elskar þig.

Þegar þú upplifiir elsku þína, upplifir þú elsku Guðs,

– sem var þarna allan tímann.

Þá vitum við líka að okkur var ekki hafnað

og við höfnum ekki sjálfum okkur.

Þú ert nógu ……….

ÁST ❤