Skilnaður er makamissir og makamissi fylgir sorg. –  Sorg er safnheiti svo margra tilfinninga, – og þó að margar tilfinningar við skilnað séu eins eða sambærilegar og við dauða maka, þá eru sumar sem tilheyra dauðsfalli maka en aðrar tilfinningar eins og skömm og höfnun oft ráðandi við skilnað. –  Sumum finnst skömm að skilja, öðrum finnst skömm að hafa verið í vondu hjónabandi of lengi. –

Hafa „leyft“ einhverjum að koma fram við sig á þennan og hinn mátann, – og svo endar það stundum með hvelli eða leiðindum. –

Fólk getur líka upplifað skömm að hafa ekki tekist að halda drauminum um gott hjónaband á lofti, skömm fyrir að hafa ekki getað gert makann hamingjusaman þannig að hann leitaði annað, jafnvel, þó við ættum að vita að hver og einn ber ábyrgð á sinni hamingju. –

Það er margt sem getur verið uppi á teningnum, en þegar skilnaður er orðinn að veruleika,  þá upplifir fólk missi, jafnvel þó að missinum fylgi í sumum tilfellum einhvers konar frelsistilfinning þá er breytingin erfið.

Síðan er það þeirra sem skilja að vinna sig í gegnum sorgarferlið eftir skilnað og standa síðan sterkari og upplifa þá, þegar til baka er litið að ganga í gegnum þroskaferli. –

Hvort sem skilnaður átti sér stað fyrir viku eða fyrir tíu árum, ef þú ert að glíma við gremju, reiði, óréttlæti heimsins eða hreint út sagt einmanaleika þá er mjög mikilvægt að afneita ekki sorginni við skilnað, jafnvel þó óskað hafi verið eftir honum af báðum aðilum.  Það er sambandið,  eins og við óskuðum okkur, sem deyr, og þann missi syrgjum við flest.

Þegar við hugleiðum hamingjuna, þurfum við lika að vita hvað hindrar hamingjuna. –  Flestar hindranir koma innan frá, og ytri hindranir verða oft að innri hindrunum. –

Hvað meina ég með því?

Jú, – Gunna hefur tekið ákvörðun um að hefja skólagöngu í haust eftir margra ára hlé, sem átti bara upphaflega að vera eitt ár, – búin að losa sig við ýmsar hindranir og hefur tekið ákvörðun. –  Móðir hennar kemur í heimsókn og fer að draga úr Gunnu, „heldur þú að þú getir þetta nú Gunna mín?“ – „Hvað með _______“  bættu í eyðuna að vild. –

Þarna reynir á sjálfstraust Gunnu, – stendur hún með sínum ákvörðunum eða „samþykkir“ hún efasemdir móður sinnar og gerir þær þá að SÍNUM innri hindrunum? –  Ef hún gerir efasemdir móður sinnar að sínum, eru þær orðnar hennar innri hindranir. –

Oft eru það okkar nánustu (og þá þau sem vilja okkur vel) sem eru þau sem hindra okkur mest, því þau hafa sterkust ítökin í okkur.  Þarna getur verið um að ræða þau í nánasta hring; foreldra, systkini, maka o.s.frv. –   Þau setja stundum upp þessar hindranir vegna þess að þau trúa ekki að við náum árangri (vantar trú á okkur) og eru hrædd – fyrir okkar hönd – að okkur mistakist og verðum þar af leiðandi særð. – 

Þegar okkur svo tekst áætlunarverk okkar, verður þetta fólk voðalega stolt af okkur, –  hmmm… af hverju verður ÞAÐ stolt? –  Fyrir að reyna að draga úr okkur, eða að okkur hafi tekist að standa með okkur sjálfum og láta ekki þeirra ótta verða að okkar?..

En víkjum aftur að Gunnu, hún stendur með sjálfri sér, – hún er meðvituð um óöryggi móður sinnar og gerir það ekki að sínu. –

Gunna hefur lært ýmislegt í sjálfsræktinni – og það er m.a. að hún ber sjálf ábyrgð á eigin hamingju og það þýðir að hún hlustar líka á sína innri rödd, en gerir ekki annað fólk að Guðum skoðanna sinna, en þar liggja oft hindranir okkar. –

Hvað hefur Gunna lært meira um hindranir?

Hún veit að það að ætla sér að gera allt fullkomlega og vera alltaf til staðar fyrir alla er ekki hægt, og hún gerir ekki þær ómanneskjulegu kröfur til sjáfrar sín, því þær draga jú úr hamingju hennar. –  Kannski gera aðrir þær kröfur til hennar,  en hún er meðvituð um að þær eru ósanngjarnar og valda henni samviskubiti – og samviskubit bítur mann bara í rassinn svo það er sárt. –  Fókusinn fer á sársaukann en ekki á hamingjuna við að vera til. –

Hamingjusamasta fólkið hugsar ekki;  „Hver þykist ég vera?“ – „Ég geri aldrei nógu vel.“ – „Það vill enginn vera með mér.“ – „Ég á ekkert gott skilið.“ – „Ég þarf að sanna mig til að fá ást og viðurkenningu.“ –  „Enginn elskar mig.“ – „Hvað ætlar fólk að gera fyrir mig.“ –  „Ef aðeins _______ myndi breytast þá upplifði ég hamingjuna.“  –  svo dæmi séu tekin. –

Hvernig lifir hín hamingjusama Gunna?

• Hún trúir því að hún sé verðmæt og hún sé hluti heildar
• Hún hefur hugrekki til að vera ófullkomin
• Hún lágmarkar dómhörku í eigin garð og annarra
• Hún kemur fram af einlægni og heiðarleika
• Hún þorir að lifa lífinu – án þess að vera með öryggisnet eða vita hvað er hinum megin við hornið  (þorir að treysta)
• Hún hættir að láta eins og eitthvað sem skiptir hana máli skipti engu máli. –
• Hún hættir samanburði við aðra og gerir SITT besta, miðað við umhverfi og aðstæður
• Hún leyfir sér að lifa berskjölduð, – leyfir öðrum að sjá hvernig hún er í raun og veru, og þá fellir hún grímu hlutverksins svo fólk sér hennar raunverulega andlit
• Hún leyfir góðum hlutum að gerast (lögmál þess að leyfa/law of allowance)  .. og sleppir áðurnefndum inri hindrunum
• Hún leyfir sér að finna til og vera til, afneitar ekki tilfinningum sínum
• Hún elskar   – skilyrðislaust
• Hún lærir að treysta sinni eigin rödd og umfaðma sjálfa sig og hver hún er.
• Hún gefur sér tíma til að enduruppgötva sjálfa sig, tengjast sjálfri sér og átta sig á tilgangi sínum.
• Hún veit að hún er nóg og þarf ekki að fá frá öðrum það sem hún hefur þegar sjálf. –

Þetta eru stór markmið, – þeim er seint öllum náð, –  en „fagnaðarerindið“  er að við þurfum ekki að vera stödd þarna, – heldur aðeins að vilja þetta fyrir okkur, –  það er aðeins ein ákvörðun sem við þurfum að taka,  – það er að velja veg hamingjunnar, og þá erum við komin á hann. –

Hvenær vitum við að við erum dottin út af honum aftur? –  Jú, þegar við förum að upplifa gremju, tala niður til okkar, dæma okkur eða aðra o.s.frv. –   og þá er bara að vera vakandi,  hér og nú – hver er fókusinn, hver er ákvörðunin,  ef við segjum JÁ TAKK – núna – erum við stödd þar NÚNA. –   Það er það sem skiptir máli, –  að vera nóg núna og hamingjusöm núna. –

Sjáðu þig fyrir þér með brjóstið fullt af hamingju, sjálfstrausti og friði og næst þegar ytri hindranir reyna að sveigja þér af hamingjubrautinni,  hugsaðu þá með þér, “ „Aha“  það er svona sem þetta virkar  –  það hrekur  mig ekkert af mínum farvegi,  nú veit ég hvar ég stend og hvar ég vil vera og ég læt ekki hindra mig, eða hrekja mig burt lengur! .. “

„Ég samþykki mig eins og ég er – ytri hindranir verða ekki mínar lengur – ég elska mig eins og ég er og ég vil mér það besta“…

Elskum meira og óttumst minna. – 

Ekki láta annað fólk taka ákvarðanir um okkar hamingju, – flest fólk er eins hamingjusamt eins og það ákveður að vera. –

Við segjum ekki,  „fylgdu hans/hennar/þeirra hjarta“ …

Fylgdu ÞÍNU hjarta … 

Það er í þínu hjarta sem þú upplifir hamingjuna. –

Lifum heil

Árið 1991 kom út myndin „Sleeping with the Enemy“ – þar sem ung kona sem leikin er af Juliu Roberts, –  lætur líta út fyrir að hún sé látin, til að sleppa frá eiginmanni sínum. –  Hún treysti sér s.s. ekki til að yfirgefa hann. – Hún óttaðist hann í hjónabandinu, óttaðist að fara frá honum og afleiðingar þess. –

Það er vont að vera stödd á þessum stað. – Í kóngulóarvef maka, og það er auðvitað mjög sorglegt. –

Þegar ég fékk nemendur mína til að aðstoða mig í þankahríð (brainstorm) um hvernig þau sæu betri heim, þá kom m.a. „ekkert stríð“ -og flest viljum við sjá stríðlausan heim og herlausan kannski. –

En hversu erfitt er það ekki ef ekki er einu sinni hægt að halda friðinn á heimilunum. –  Af hverju stríð? – Er þetta spurning um eign?  Spurning um yfirráð og vald? –

Unga konan í fyrrnefndri mynd óttaðist að standa sig ekki, – hún þurfti að raða handklæðunum rétt, dósunum í skápnum o.s.frv. –  Röfl, gagnrýni, ásakanir á maka geta snúist upp í það að makinn fer að óttast hinn aðilann í sambandinu. –   Það verður spenna á heimilinu, – þú gerir aldrei nógu vel, eða ekki rétt. –  Það er látið í ljós með orðum, viðmóti, fýlu o.s.frv. –  Stjórnunartæknin er fjölbreytt. – Þetta þarf ekki að vera að aðeins annar aðilinn sé svona, kannski eru þau bæði.

Það er stríð og í stríði er fólk ekki vinir – það er óvinir. –

Það getur ýmislegt gengið á yfir daginn, aðfinnslur, fýla, samviskustjórnun og leiðindi. –  Svo á að fara upp í rúm og hvað?  Sofa saman?  Elskast? –   Sumt fólk fær að vísu eitthvað „kick“ út úr því að sættast í gegnum kynlíf, en spurning hvort það er að elskast eða einhvers konar útrás? –

En þetta gengur ekki svona að eilífu, því auðvitað fer mikil orka í stríðið, í óánægjuna. –

Kynlíf sambýlisfólks/hjóna varir allan sólarhringinn og er ekki bara samfarir. –  Kynlíf er tilfinningatengt og það er bara ekkert varið í að sofa hjá óvini sínum, eða þeim sem þú óttast. –

Þegar þú getur ekki verið heiðarleg/ur við maka þinn þá óttast þú hann. Þegar þú þorir ekki að segja honum hvernig þér líður vegna viðbragða þá óttast þú hann. –

Ég held að allt of mörg pör óttist hvort annað, vegna þess að þau geti ekki verið heiðarleg við hvort annað. –  Hvað ef að þú hefur gert mistök, á þá að segja maka sínum frá því? –  „Æ er ekki betra að sleppa því, hann/hún bregst svo illa við og dæmir mig svo hart“. –

Harðir dómar, ásakanir – hörð viðbrögð eru til þess gerð að við þorum ekki að vera heiðarleg og förum að ljúga. –

Hvað er hægt að gera? –

Sannleikurinn gerir okkur frjáls, –  við verðum að geta talað við maka okkar án þess að óttast viðbrögð.  Báðir aðilar þurfa að vera umburðarlyndir og báðir þurfa svo sannarlega að vera heiðarlegir og traustir. –    Traustið felst m.a. í því að geta sagt maka sínum frá sínum göllum sínu klúðri o.s.frv. –  Trúnaðarbrestur er mjög sár, og það vita þau sem hafa reynt. –  En sárið verður mun verra þegar bresturinn er upplýstur utan frá. – Makinn segir ekki frá.

Ótti við að það sem við höfum að segja særi maka okkar, hefur líka áhrif á hversu heiðarleg við erum. –   Í raun er það þannig að þegar við ottumst að særa maka okkar, – erum við mest hrædd við að meiða okkur sjálf við að sjá makann særðan.

Ótti er gegnumgangandi hér.

Hvað segir það okkur? –   EIgum við ekki að vera hugrakkari?  Horfast í augu við óttann,  og ganga í gegnum hann en ekki ganga í ótta?

Það er ótrúlegt frelsi að vera í sambandi þar sem hægt er að tala um ALLT – án þess að óttast viðbrögð makans. –

Fullorðnar manneskjur bera ábyrgð á sjálfum sér, og við verðum að leyfa makanum að hafa þann rétt að tjá sig og við höfum þann rétt að svara. – Ef við svörum með árás eða ásökunum,  þá hefur makinn þann rétt að ákveða hvort hann vill vera í sambandi með manneskju sem er dómhörð, stjórnsöm og erfið.

Við höfum alltaf val og við verðum að setja mörk. – Láta vita hvað við viljum og líka hafa það á hreinu hvað er boðlegt í samskiptum.

Viljum við stríð eða frið?

Sumt fólk skapar stríð vegna þess að því leiðist. – Hvernig væri að gera eitthvað allt annað við leiðanum?

Vonandi eru ekki margir þarna úti sem þurfa að „feika“ dauða sinn til að sleppa frá maka sínum.

Það á að ríkja frelsi og friður í samböndum. – „Ó hvílíkt frelsi að elska þig“ – söng Páll Óskar. –

Fólk er ekki alltaf sammála og þá eru málin rædd, eins og á góðum starfsmannafundi. – Ef ekki fæst lausn eru til hlutlausir ráðgjafar sem hægt er að leita til. –

Óöryggi skapar ótta, vantraust og erfiðleika svo að það er á ábyrgð hvers og eins að finna sinn styrk, byggja sína sjálfsmynd, rækta sig og sjálfsástina. –

Það eru tveir heilir og kærleiksríkir einstaklingar sem ná að lifa saman í friði. –

Hver var aftur boðskapurinn?  „MAKE LOVE NOT WAR“ ..

Heimilið er friðarsvæði – en ekki jarðsprengjusvæði þar sem fólk er hrætt við að stíga á ranga flís á eldhúsgólfinu eða parketfjöl. –

Allt of margir kannast við spennuna sem er á sumum heimilum. Börnin tala um að það sé betra þegar annað hvort mamma eða pabbi er ekki heima, því þá ríki ekki spenna. –  Það er eitthvað rangt við það. –

Tölum saman í kærleika, tölum frá hjartanu og svörum með hjartanu. Ef samræðan er gerð í vináttu og styrk,  þá er um að ræða vináttu, annars óvináttu og það er engum bjóðandi að sofa hjá óvininum.

Mikið vona ég að þetta hjálpi einhverjum til skilnings á mikilvægi þess að vera heiðarleg – traust – kærleiksrík o.s.frv. –  Lífið er ekki þrautarganga – hjónaband er ekki eitthvað sem á að þrauka heldur, heldur njóta. –

Mæli með að þegar þetta er skoðað, að líta í eigin barm, skoða eigin viðbrögð, eigin stjórnsemi, eigin fýlu-eða samviskustjórnun. –  Við græðum miklu meira á því en að vera alltaf að leita að göllunum hjá hinum. –  Þeir geta líka verið til staðar, en hvað ef báðir aðilar eru tilbúnir að skoða sig, heila sig, bera ábyrgð á sér? –

ELSKA SIG  – JAFNVEL ?

Meðvirkni verður til þegar þú reynir að fá frá öðrum það sem þú heldur að þú hafir ekki. – Takið eftir „það sem þú heldur að þú hafir ekki“ – við höfum nefnilega það sem við erum að reyna að fá frá öðrum, – en það er búið að telja okkur trú um að við höfum það ekki (það byrjar í bernsku) – Þess vegna þurfum að hugsa upp á nýtt, fara að trúa öðru, – trúa á okkur sjálf, – og það heitir sjálfstraust. – Sjálfstraust er því andstæða meðvirkni og meðvirkni er því sjálfs-vantraust. –

Við treystum okkur ekki til að setja mörk, eða segja NEI við þau sem við elskum, eða viljum fá elsku frá því við erum hrædd við að missa þau. – Meðvirkum aðila er líka oft hægt að stjórna eins og strengjabrúðu, þegar viðkomandi áttar sig á þessum veikleika hans.

Stjórnsemi er líka meðvirkni – hinn stjórnsami þrífst á að hafa einhvern til að stjórna, eða jafnvel bjarga. Sá aðili sem rýfur hið meðvirka samband er að gera báðum greiða. Það er rofið t.d. með að hætta að taka þátt eða ýta undir vanvirka hegðun. – Hætta að gera alkóhólistanum auðveldara fyrir að stunda drykkju sína – fela drykkjuna, eða ummerki hennar fyrir umhverfinu. – Meðvirkni er ekki bara tengd alkóhólisma, – foreldrar geta verið meðvirkir með vanvirkum unglingum. Unglingar geta stjórnað foreldrum. Það er t.d. ein gryfjan sem fráskildir foreldrar detta í, -börn/unglingar notfæra sér samkeppni foreldranna um athygli þeirra. –

Meðvirkni er líka  skortur á sjálfs-ást. Þar sem viðkomandi getur ekki séð eigið verðmæti og dýrð og þarf þá að fá samþykki og viðurkenningu utan frá.

Meðvirkni er því ástand hins óörugga aðila sem trúir ekki  á eigið verðmæti og dýrð,  trúir ekki á eigin ást eða að hann sé elsku verður.

Meðvirkar manneskjur eru oftast góðar manneskjur, en stundum „of góðar“ – eins og fram kemur í ofdekri eða ofverndun. – Þá er hætta á að hin góða manneskja steli gleði eða þroska frá öðrum. –

Dæmi um gleðiþjófnað:  Strákur var búinn að vera marga mánuði að bera út blöð og var að  safna fyrir hjóli – góði afi gat ekki beðið með að sjá svipinn á strák, – og keypti hjólið fyrir hann. –  Þegar strákur kom heim með síðasta launatékkann og ætlaði að fara að kaupa hjólið, beið það fyrir utan húsið heima hjá honum. –  Afinn kampakátur, en strákur …

Dæmi um þroskaþjófnað:  Unglingurinn gleymir alltaf að taka húslykilinn þó mamma segi honum að gera það. Hann er læstur úti og hringir í mömmu – sem er í vinnu – til að koma og opna. – Hún kvartar og kveinar yfir unglngnum – en kemur ítrekað heim úr vinnu til að opna fyrir honum. –  Unglingur heldur áfram að gleyma lykli, því mamma kemur hvort sem er alltaf að opna þó hún kvarti sáran yfir því. –  Hann missir þarna af þvi að læra um orsakir og afleiðingar.  Heldur áfram að vera kærulaus og gleyma lykli. –

Hvað ef mamma segði Nei? – Væri mamma þá ekki leiðinleg? – Vond jafnvel? –  Ef mamma er óörugg – heldur hún áfram að hlaupa til, – því hún er svo „góð“ ..

Dæmi: Sigga litla er komin langt yfir kjörþyngd og mamma og pabbi þurfa að passa upp á mataræðið hennar. – Amma gefur henni súkkulaðiköku með rjóma, því að það finnst Siggu svo gott, –  SIgga „elskar“ ömmu fyrir að gefa sér uppáhaldið sitt og amma er upp með sér að hafa glatt Siggu.

Amma ætti að vita betur er það ekki? –

Er þetta ást, eða skortur á ást?  Hvernig var upphafssetning pistilsins: „Meðvirkni verður til þegar þú reynir að fá frá öðrum það sem þú heldur að þú hafir ekki.“

Það er háttur meðvirkra að fá ást frá öðrum aðilum,  í gegnum það að ala á fíkn þeirra eða vanvirkni. –

Ekki ala á fíkn eða vanvirkni annarra til að sækja þér traust, ást eða viðurkenningu.

Sjáðu hvað þú ert verðmæt mannvera – núna –  það er allra hagur. –

„Remember who you are“ …  eða Mundu þig er að einhverju leyti skrítin yfirlýsing – eða hvað? – Í minningarbókunum skrifuðum við „Mundu mig, ég man þig“ –  en munum við okkur sjálf, eða hver við erum og hver erum við? –

Erum við sama manneskjan og skrifaði í minningarbókina? – Já, – en við erum ekki lengur barn í grunnskóla, ekki 12 ára og kannski komin í vinnu, búin að eignast heimili, maka, börn, komin með stóran maga og menntun og e.t.v.  hrukkur? –

En breytir það einhverju um það hver við erum? –  Nei, vegna þess að við erum ekki aldurinn okkar, útltið, stétt, staða í þjóðfélagi o.s.frv. –

Þetta undantalið er allt sem við erum ekki, –  við erum ekki það sem er breytanlegt, heldur það sem er varanlegt. –

Það er gott að spyrja sig „hvað varir?“ – Líkaminn breytist óumflýjanlega – umhverfið breytist – eigurnar breytast … en hvað varir? Ég tel að við séum andlegar verur sem séum í heimsókn á „hótel jörð“ .. við látum glepjast af þessu veraldlega – umhverfinu og því hvernig kroppurinn lítur út, eins og við séum útlitið okkar. – Það er yndislegt að rifja upp hver við erum í raun og veru og upplifa frelsið við að þurfa ekki að lifa eftir væntingum hins veraldlega, væntingum sem eru í raun aldrei almennilega uppfylltar og skapa því oftast vonbrigði. – Elskum að vera þau sem við erum, og „minnumst“ okkar. – Svæfum ekki andann með fíknum og flótta.
Hvað varir? – hvað er eftir af þér þegar búið er að tína burt titla, stöðu, stétt, útlit, eigur o.s.frv.? Einhver vera – nafnlaus – allslaus bara vera sem er, eins og Guð er.

Það er þessi varanlega vera – sem er eitt með lífinu – sem er sú sem gott er að minnast, minnast þess að hún er.

Mundu þig, ég man mig – munum okkur. 

Rósir gefa frá sér rósailm …

Hvítlaukur angar sem hvítlaukur …

Hvað gefur þú frá þér? …

Ertu full/ur af reiði?

Ertu full/ur af gleði?

Ertu full/ur af hatri?

Ertu full/ur af friði?

Ertu full/ur af gremju?

Ertu full/ur af ást? ..

Hvað viljum við gefa?

Væntanlega ást, gleði og frið … og fleira í þeim dúr?

Þá þurfum við að rækta það sem við viljum gefa til að eiga nóg af því, en ekki rækta það sem við viljum ekki gefa. –

Heil og sæl,

Nú er stofan mín – Lausnin Vesturland –  í Brákarey (í sama húsi og Nytjamarkaðurinn)  að verða tilbúin. – Ég get því tekið á móti fólki sem hefur þann styrk að sækja sér stuðning, „pepp“ – hjálp við að finna fókus, hjálp varðandi meðvirkni, ofbeldi, sambönd, samskipti á vinnustað,  sorg, kvíða o.s.fl.-

Einkaviðtal kostar kr. 8000.-   og er ca. 60 mínútur – innifalið í fyrsta viðtali er hugleiðsludiskurinn Ró, sem er byggður á æðruleysisbæninni.

Viðtöl fyrir börn, unglinga og eldri borgara kr.  6000.-

Ég mun setja upp námskeið fljótlega, svipuð og þau sem ég hef sett upp í Reykjavík. –

Til að panta viðtal er hægt að senda póst á johanna@lausnin.is  (takið fram að það er í Borgarnesi).

Ég tek vel á móti öllum, konum og körlum á öllum aldri. –

Hægt er að biðja um fyrirlestra og námskeið á Vesturlandi.

Sjá nánar um starfsemi Lausnarinnar á http://www.lausnin.is

„Ég hata á mér magann“  =  bölvun

„Þoli ekki þessar hrukkur“ = bölvun

„Hata þennan verk alltaf“ = bölvun

—-

„Ég elska á mér magann“  =  blessun

„Elska þessar hrukkur“  = blessun

„Ég sendi kærleik í verkina mína“  = blessun

Tölum fallega við kroppinn okkar, –  eins og hann væri góður vinur eða vinkona. –  Líkaminn okkar á það besta skilið og hann á skilið að við blessum hann en bölvum honum ekki. –

Blessum líka það sem við setjum í líkamann, matinn og hvað sem er, aldrei setja neitt ofan í okkur sem við bölvum, – ef þú reykir sígarettu blessaðu hana og óskaðu þess að hún geri þér gott.   Já, hljómar undarlega,  en af tvennu illu er þetta betra. –

Veljum gleði – blessun og hamingju en ekki skömm – bölvun og óhamingju. –  Líka fyrir líkama okkar. –

Já veljum blessun en ekki bölvun og sjáðu bara hvað fer að gerast?

Gæti verið að þú upplifðir betri heilsu? – Það skyldi þó aldrei vera?

En aðalatriðið – ekki trúa á óttann – heldur elskuna. –  það er mitt allra besta heilsumeðal. 

Lifum heil

Af hverju segja frá og létta af okkur skömm?

Jú, skömmin þolir ekki ljósið, ekki sólargeislana og alls ekki sannleikann, sem er sá að við eigum hana ekki skilið! …

Skömm er stjórnunartæki, og þegar því er beitt á okkur þá upplfium við okkur sem slæm, heimsk, vitlaus, ódýr og ómerkileg.  Það er erfitt að ætla sér stóra hluti með skammarbakpokann á bakinu.

Ég segi stundum að það sé eins og að spyrna sér upp úr dýi, þú sekkur bara lengra.

Leyndarmál lífshamingjunnar er að eiga ekki leyndarmál, það þýðir m.a. að það á aldrei að sitja uppi með eitthvað sem við upplifum sem skömm alein/n. –

Þegar meðvirkt fólk fer að vakna af meðvirkni sinni,  áttar það sig líka oft á að það eru að burðast með skömm.  Skömm fyrir að „leyfa“ einhverju að viðgangast, eða einhverjum að ganga yfir sín mörk,  en þá þarf það að átta sig á því að það gat bara ekki gert betur miðað við aðstæður,  það var að gera sitt besta miðað við spilin sem gefin voru.. Miðað við umhverfi, innrætingu, uppeldi o.s.frv. –

Ef við erum alin upp við samviskustjórnun „skammastu ÞÍN“ .. þá er ekkert skrítið að við lærum að skammast okkar fyrir okkur. –  Ég myndi aldrei nota þessi orð við nokkurn mann í dag,  ef ég vildi honum bata, og hvað þá barn.

Skömmin er ein langversta tilfinning okkar  Hún kemur oft í kjölfar á annarri tilfinningu,  þegar okkur er hafnað,  þegar við upplifum að við erum ekki einhvers virði nema að við gerum eitthvað rétt eða erum dugleg.

Skömmin er vond fyrir sálina, en líka fyrir líkamann, – hún sest þar að eins og sjúkdómur og er því heilsuspillandi.

Brené Brown útskýrir á einfaldan hátt mun á skömm og sektarkennd:

Skömm:  Ég ER vond/ur.

.Sektarkennd: Ég GERÐI eitthvað vont.

Það er vont að upplifa að skömm sé hluti af hver við erum og við það þarf fóllk að losna.

Góðu fréttirnar eru að það er til lækning við skömm – eins og ég skrifaði í upphafi, skömmin þolir ekki ljósið og hún þolir heldur ekki að það sé sagt frá henni,  því þá minnkar hún og endanlega hverfur. .

Skömmin er stjórntæki .. Að segja „skammastu þín“ – er eins og að segja „láttu þér líða illa“ … og það er bara engin ást í því, því að út frá vanlíðan sprettur ekki hinn frjálsi vilji til að gera betur, heldur viljinn til að þóknast þeim sem stjórnar tilfinningunni. – Það eru kolrangar forsendur og í raun brot á frjálsum vilja. Hún býr til vítahring meðvirkni.

Þú getur aflétt álögum orðanna „skammastu þín“ …  og þér þarf ekki að líða illa. –    

Greinin hér að ofan er innblásin frá grein sem má lesa hér og er ítarlegri.

Abraham Lincoln sagði,  flest fólk er eins hamingjusamt og það ákveður að vera.“

Flest fólk játar það líka að það vilji vera hamingjusamt, en er samt að hindra hamingju sína – af hverju? –

Það er eitthvað innra með okkur sem hindrar, hindrar eins og áhyggjufull meðvirk móðir sem vill ekki að barnið meiði sig þegar það fer að ganga og leyfir því ekki að spreyta sig. –  Það gæti nefnilega dottið og meitt sig!

Þetta er sama tilfinningin og kemur yfir ástfangið fólk, – það byrjar að finna gleði og ást, og þá kemur óttinn við að missa gleðina og ástina í kjölfarið og þá tekur stjórnsemin við,  og vantraustið á lífið, – „getur verið að ég eigi þetta skilið? – „Á ég hamingjuna skilið?“ – Efasemdaröddin er sterk og stjórnsöm og segir stopp,  þú gætir meitt þig og þessi hamingja, fuss og svei, – þetta hlýtur að vera of gott til að vera satt! .. o.s.frv. “ ..

VIð hindrum hamingjuna vegna þess að við treystum ekki, förum að hugsa til baka þegar við treystum einu sinni og hún brást og erum viss um að það gerist aftur, – og ætlum þá ekkert að standa upp, heldur hvíla í örygginu – jafnvel í vanlíðan því það er staður sem við þekkjum. – VIð vitum hvað við höfum en þegar við kynnumst hamingjunni þá erum við í óvissunni og óörygginu um hvort hún endist og þá – til að ekkert komi nú á óvart, þá er betra að hafna henni áður en hún hafnar þér. –

Svona getur þetta virkað. –

Af hverju ættum við að kjósa það að vera hamingjusöm? –  Jú, ekki bara fyrir okkur,  –  líka vegna þess að við verðum aldrei nógu óhamingjusöm til að öðrum fari að líða betur. – (Undantekningin er veikur einstaklingur sem fær eitthvað út úr óhamingju annarra og það er þá ekki aðili sem elskar okkur, og jafnvel hið gagnstæða og af hverju að geðjast þeim sem vill okkur illt?) ..

Hreinsum ástæðurnar fyrir að vera ekki hamingjusöm, ástæðurnar sem liggja alveg aftur í bernsku,  hættum að hafna hamingjunni og bjóðum hana velkomna inn í okkar líf.

Eitt af því sem gerir mig hamingjusama er að hjálpa einhverjum öðrum, stundum beint og stundum óbeint.  Hamingjan er smitandi eins og óhamingjan er smitandi. –

Það er alls konar flensa í gangi – og fólk smitar fólk.

Væri ekki dásamlegt að vera smitberi hamingjunnar? –

Eða myndir þú forðast slíkan einstakling, er það ógnvænlegt?

Spurðu þig þá af hverju, og af hverju þú átt ekki skilið að öðlast hamingjuna? –

Hvernig væri bara að segja „já takk og velkomin?“  .. taka hugrekkisstökkið og opna dyrnar fyrir hamingjunni, – þú gætir dottið, jú, jú, en þú gætir líka tekið mörg skref og jafnvel hlaupið! –  en hvað barnið ef það dettur?   Jú það kannski meiðir sig, grætur smá – en ……..

Óttumst (hamingjuna) minna og elskum meira  ❤