„Hún Jóhanna bjargaði lífi mínu“ …  þessa setningu rakst ég á í gær, –  og meðfylgjandi var tengill á bloggið mitt. –  Mér hlýnaði um hjartarætur, –  og varð þakklát,  fyrir að hafa getað gert gagn. –  Ég veit að það sem ég hef verið að leiðbeina með undanfarin ár,  með hvatningu og ráðgjöf hefur hjálpað mörgum, – þ.e.a.s. þeim sem hafa verið tilbúnir til að meðtaka það sem ég hef verið að deila.

Það er alltaf fólkið sjálft sem á endanum bjargar sjálfum sér, –  það þurfa allir að ganga veginn sjálfir, en við þurfum oft leiðsögn – og þá er gott að hafa vit og auðmýkt til að leita sér leiðsagnar.

Í raun er það þannig að við höfum öll viskuna – við vitum hvað er best fyrir okkur,  en stundum þorum við ekki að treysta okkur,  eða við þurfum að heyra það sem við vitum sjálf frá einhverjum öðrum.   Það er einhvers konar staðfesting.    Stundum erum við ekki að tengja við viskuna í okkur, og erum uppfull af ó-visku,  eða ranghugmyndum um okkur sjálf og vitum ekki hvert við viljum stefna,  þá er gott að fá leiðsögn – að einhver bendi okkur í rétta átt.

Ein átt er alltaf rétt.   Það er áttinn inn á við.   Þegar við erum í tilfinningastormi eða átökum, –  hvað er þá best að gera?   Jú,  draga sig í hlé, setjast niður með sjálfum sér og e.t.v. Guði, og  hlusta á svörin í kyrrðinni.  –   Þegar fókusinn er fixaður á annað fólk og umhverfið, – að fá samþykki umhverfis og fólks,  þá erum við út á við.  –

Hún Jóhanna (ég sjálf) lendir oft „utanvegar“ –  þ.e.a.s. hún gleymir að hugsa inn á við,  og er dottin í það að hugsa um hvað aðrir vilja.  Hún væri ekki svona næm á annað fólk,  nema vegna þess að hún hefur dottið í flestar „gryfjur“ sem það dettur í.   Hún er leiðsögukona,  sem hefur gengið á undan og prófað allar eða flestar krókaleiðirnar.  Hún hefur gert gífurlega mörg „mistök“ (skrifa mistök í gæsalöppum,  því þau eiga víst ekki að vera til)  –  og henni hefur oft orðið fótaskortur.   –   Hún getur því leiðbeint fólki,  frá bjargbrúnum og djúpum gljúfrum.   Því hún var þar.

Hún er afskaplega mennsk,  –  ofboðslega berskjölduð líka, því hún leyfir sér að tala um næstum  ALLT – líka sorgir sínar, – og það er ekki alltaf sem fólk kann að fara með það og ákveður að skjóta á þessa berskjölduðu konu. Og já,  þó hún kenni æðruleysi,   þá fer hún stundum „á límingunum“ þegar að henni er ráðist,  og henni finnst að sér vegið.

Nú er komið að því að hún Jóhanna þarf að bjarga sjálfri sér.  Eitthvað hlýtur hún að hafa lært á öllu þessu ferðalagi.  Það eiga svo margir drauma um að bjarga heiminum, – en sá eða sú sem við þurfum að bjarga fyrst og fremst erum við sjálf.    Ef við erum heimurinn,  – einhvers konar micro-cosmos,  þá byrjum við á að bjarga okkur sjálfum.  Hver og ein fullþroska manneskja getur litið í eigin barm og bjargað sér.    Hún gerir það,  líka þau sem tala um það að aðrir hafi bjargað sér, –  því ef við hlustum ekki á ráðin sem leiðsögumenn okkar um lífið gefa okkur,  og við vitum í hjarta okkar að eru rétt,  þá er okkur oft ekki við bjargandi.

Þetta er gamla góða sagan um sáðmanninn, sem sáði fræi og eitthvað féll í grýtta jörð – og ekkert varð úr,   en það sem féll í frjósaman jarðveg og upp spratt gróður, – sem blómstraði síðan. –   Það er gífurlega gefandi að vera sáðmaður og sjá fólk blómstra,   en við erum bæði sáðmenn og jarðvegur á sama tíma.   Það er mikilvægt að taka við fræjum trúar og elsku,  en um leið að hafna ótta-og efasemdarfræjum.   –

Tilfinningarnar eru  ást eða ótti.   Við vökvum ástina en sýnum óttanum tómlæti.  –    Fókusinn er inn og á ástina.

Það er ekki hægt að segja annað en að árið 2015 hafi verið „skrautlegt“ ár.  Í upphafi var það litað með svörtu,  þ.e.a.s. vegna krabbameinsgreiningar minnar, – ég fór til Danmerkur í Jáeindaskanna í janúar,  í aðgerð í febrúar og dvaldi á umdeildu sjúkrahóteli í 14 daga.   Svo létti nú til, – og ég fór að heimsækja yndislegu barnabörnin mín til Danmerkur í lok apríl og fram í maí.  –  Geislameðferðin hófst í júní og kláraðist í júlí 27 skipti – þar af tvö í undirbúning. –  Ég naut þjónustu Ljóssins,  ráðgjafa, markþjálfa, iðjuþjálfa og svo fram eftir götum.  Einnig leitaði ég ráðgjafar hjá Krabbameinsfélaginu.   Þessi ráðgjöf var mest af andlegum toga, – það var eins og gamla sorgin, eða ekki svo gamla – að missa Evu, magnaðist upp við að veikjast sjálf.   Ekki hjálpaði það til að vera send í skanna á sama spítala og hún lést. – Mér fannst eins og örlögin væru að hæðast að mér.  Það var þó ekki alslæmt að vera send til Danmerkur,  því ég náði að heimsækja fjölskyldu mína þar í leiðinni.   Það er alltaf eða oftast hægt að sjá ljósa punkta í öllu.

Ég naut þess að vera á Heilsustofnun í Hveragerði frá júlílokum í þrjár vikur,  en eftir að ég kom þaðan fór ég svo að segja aftur í fullt starf.  Fann þó oft fyrir „geislaþreytu“ eins og það er kallað og á það til ennþá að verða eins og „örmagna“ .. og veit ekki hvort það er þess vegna eða bara vegna þess að það er í mörg horn að líta í starfinu mínu.

Það voru erfiðar stundir á sl. ári,  en líka mjög margar gleðiríkar, og ég myndi segja að þegar ég lít til baka,  sé ég að átta mig á hvað ég er alltaf að verða ríkari og ríkari.  – Það er fólkið sem ég hef kynnst sem gerir mig ríka.

Á árinu hef ég líka verið að hugsa mataræði mitt upp á nýtt, –  já, gleymdi að minnast á það að ég fékk gallsteinakast í júlí, þegar ég var rétt nýlokin við geislameðferð, og endaði með sjúkrabíl á heilbrigðisstofnun Suðurlands,  fór í ómskoðun sem staðfesti þessa steina.   Í viðtali við skurðlækni var ég sett á biðlista – og átti að fjarlægja gallblöðru í „haust“ – en haustið er svo sannarlega liðið, og langar mig eiginlega bara að sleppa við þessa þó smávægilegu aðgerð,   því nóg er komið! –

Það er m.a. þess vegna sem ég hef hug á að breyta mataræði og vera meðvituð um það.

Það er sumt sem við ráðum ekki við,  en sumu stjórnum við.   Ég hef ákveðið að bíða ekki til áramóta, – heldur hafa umbreytinguna núna.  Ég þarf að sleppa öllum „triggerum“ að magakveisu og þá er hveiti ekki síður þar inni.  – Sterkja, sykur, salt .. það eru essin þrjú,  eins og hann Brian Tracy talar um.   Það er ekki erfitt þegar maður kann að matreiða alls konar góðgæti,  með blandara og töfrasprota 🙂

Árið (sem er byrjað hjá mér .. ) verður því ár heilsu og gleði.

Hreyfing – matur – og andleg iðkun, og fullt af ást.  Ég ætla að skapa það,  með því að trúa því og hugsa þannig.

Ég er heilbrigð – ég er glöð – ég elska og er elskuð.  Verður „mantran“ mín og hún  byrjar hér með og ég er að hugsa um að ljúka henni aldrei. –

Þessi mantra er ókeypis,  og ég deili henni hér með með þér,  þú mátt bæta við eða draga úr. 🙂

Það er líka hægt að nota það sem hún Louise Hay – segir hér:

Ég breyti lífi mínu þegar ég breyti hugsun minni.

Ég er ljós. Ég er Andi.

Ég er yndisleg, fullfær vera.

Og það er tímabært fyrir mig að viðurkenna það

að ég skapa minn eigin raunveruleika

með hugsunum mínum.

Ef ég vil breyta raunveruleika mínum,

þá er kominn tími fyrir mig að breyta hugsun minni.

Louise Hay

Sálmur 23 er mikill trúartraustssálmur.  Trúin m.a.  á það að skorta ekkert jafnvel þótt að við eigum ekkert. Hvernig gengur það upp? –  Jú, það er sú tilfinning að skorta ekkert, finnast við fullnægð.

Trúa því að við séum að eilífu í nálægð Guðs, að himnaríki Guðs sé innra með okkur og þá ljósið sem lýsir upp dimmuna. Ef við höfum ljósið verður aldrei dimmt eða hvað? –

Okkur skortir aldrei neitt.

Þetta upplifum við í kyrrðinni, í slökun – ein með sjálfum okkur eða í tengingu við annað fólk sem er að upplifa svipaða hluti.  Við samþykkjum tilveruna eins og hún er hér og nú og öðlumst frelsi.

Stundum eigum við svo mikið af dóti – hinu ytra – að það er orðið að okkar stærsta vandamáli. Barnaherbergi yfirflæðandi af dóti, geymslur rýma ekki dót sem við burðumst með frá íbúð til íbúðar, stundum án þess að taka upp úr kössum.  Það má kannski kalla það ofgnótt? –

Við fáum aldrei frelsi eða frið með slíku, upplifum ekki þetta að eiga nóg, eða vera nóg með dóti. Við sjálf þurfum að upplifa það að vera nóg.  Þá getum við sungið „Mig mun ekkert bresta“ – eða eins og það þýðir í raun og vera „mig mun ekkert skorta“ – „I shall not want“ –

Við getum upplifað þetta í náttúrunni, með því að leggjast í græna grasið og finna okkur ein með jörðinni. – Við vatnið sem spilar undir kyrrðina og andar í takt við andardrátt okkar.

Þannig endurnýjast sál okkar, verður fersk og losnar við tilfinningabyrði hugsana okkar, eins og Jill Bolte Taylor upplifði þegar hún losnaði við 37 ára sögu sína, –  í farveg sem við veljum af því að við veljum hann, en ekki einhver segir okkur að fara. Það verður að koma að innan.

Þegar við trúum svona sterkt þá hættum við að kvíða, óttast, – óttast fólkið, almenningsálit, hvað aðrir segja, hvað öðrum finnst, – óttumst ekki framtíð né fólk og samþykkjum tilveruna og okkur sjálf.  Komi það sem koma skal, – og við tökumst á við það, aldrei ein. Það sem við upplifum upplifir Guð með okkur, grætur með okkur og hlær með okkur. Sorg þín er sorg Guðs.  Náðin fylgir okkur,  meðan við lifum í þessum líkama og alltaf.  Að dveljast í húsi Drottins að eilífu, er því að vera hluti alheimssálarinnar, því alheimurinn er hús Guðs.

Sálmur 23 í mínum orðum:

Drottinn er minn hirðir
Mig mun ekkert skorta
Hann hvetur mig til að hvílast í grænu grasinu
Leiðir mig að vötnum þar sem ég nýt kyrrðar
Hann endurnýjar sál mína
Hann leiðir mig í farveg réttlætis
vegna nafns hans

Jafnvel þó ég gangi um dauðans skugga dal
óttast ég ekkert illt
því ÞÚ ert með mér
Sproti þinn og stafur hugga mig
Velvild og náð þín fylgja mér
alla ævidaga mína
og ég mun dvelja í húsi Drottins að eilífu

„Nothing Real can be Threatened“ ..

„Ímyndið ykkur að það sé ekkert himnaríki, ekkert helvíti, ekkert land og engin trúarbrögð“ …

Hvað er verið að segja?   Að við lifum í tómarúmi? – Að við höfum enga jörð/land  til að stíga niður á og enga trú til tengja við? –

Nei

Hér er aðaláherslan á að það að við getum ímyndað okkur engin landamæri og enga  flokkun.

Það fer ekki einn til himnaríkis og annar til helvítis.   Við erum bara öll í þessu saman.

Ef við segjum,  ímyndið ykkur að það sé ekki himnaríki, – þá um leið og orðið himnaríki er nefnt,  þá er það komið í mynd.   Eflaust mjög margar myndir reyndar,  eftir því hvernig fólk túlkar himnaríki.   Það sama á við um helvíti.   Við tölum stundum um að við séum að upplifa helvíti,  þegar okkur líður mjög illa. –

Imagine – eftir John Lennon er lag gegn aðgreiningu.  Gegn sundurlyndi.  Gegn því að það séu „við“ og „hinir“ ..   

Hvað ef að það er hægt að hafa lönd,  og hægt að hafa trúarbrögð í sátt og samlyndi.  Alveg eins og það er hægt að vera ólík í sátt og samlyndi?   –

Skóli án aðgreiningar, þýðir ekki að í honum sé ekki alls konar fólk.  –  Þar er fólk með fötlun, og alls konar greiningar,   þar eru stelpur og strákar,  þar er fólk með mismunandi húðlit.

Ef að John hefði sungið um það, hefði hann sungið  „Imagine there´s no disabled,  not a boy or girl … eða eitthvað í þá áttina.   Hann vildi samt ekki má fatlaða, stelpur og stráka út af veraldarkringlunni,  ekki frekar en löndin eða trúarbrögðin. –  Bara ímyndið ykkur enga aðgreiningu og líf í núinu.

Kannski ættum við að horfa meira á það sem sameinar okkur, og minna á það sem sundrar? –    Við erum alltaf að tala um fólk.  Um einstaklinga.  Hver og einn geti verið hann sjálfur,  iðkað sína trú,  – án samanburðar og án þess að metast eða drepa fyrir hana,  nú eða fyrir land sitt.

Þetta er mín túlkun á IMAGINE ..  já Ímyndið ykkur, – og mér finnst þetta mjög fallegt lag,  og alls ekki til höfuðs neinum.

Þetta lag er til að sameina en ekki sundra.

PEACE 

„Hvernig getur þú leyft þér að vera glöð – þegar aðrir þjást?“ ….

Um daginn skrifaði ég „HAPPY“  á status minn á facebook.

Ég var stödd í Sambýlinu Steinahlíð, og var „selskapskona“  tveggja einstaklinga sem treystu sér ekki með Sólheimum á árlegt jólahlaðborð.  Ég hefði getað verið súr,  því ég komst ekki með því ég ákvað að bjóða mig fram til að sitja með þessum tveimur.  Það var ekki fórn,  það var vegna þess að mig langaði til þess.

Mér finnst gott að þessi forsaga fyrir mínu „HAPPY“ komi fram.

Ég sat s.s. í sófa – með hnellur – eða Sólheimasmákökur fyrir framan mig, heimiliskona lá kósý undir teppi og brosti reglulega til mín, en hún var lasin svo hún komst ekki.   Inní herberginu fyrir aftan mig heyrði ég skemmtilegan söng, manns sem er ekki lagviss, en söng af einlægni sem ekki er hægt að lýsa.

Mér leið nákvæmlega svona:  „HAPPY“ .  vegna þess að ég átti svo gott „NÚ“  .. eða  Mátturinn í Núinu var svo magnaður.

„HAPPY“ ..  var óútskýrður status.  –

Þá var mér bent á að það væri ekki svo gott að vera hamingjusöm eða glöð núna því að nýbúið væri að senda albanska fjölksyldu úr landi með veik börn. –

Ég svaraði því til að ég gæti því miður ekki borið allar sorgir heimsins á mínum herðum. –

Það hefur nefnilega allt sinn tíma undir sólinni.  – Einn má alveg vera glaður þó annar sé í sorg.   Þá er ég ekki að tala um í sama herbergi, að geta ekki sýnt samhygð.  Það er annað auðvitað.

Við höfum alveg leyfi til að vera hamingjusöm.

Ég man eftir konunni sem kom á námskeið og settist niður með skeifu og það var eiginlega hægt að sjá þrumuskýið yfir höfðinu hennar.  Ég spurði hvað hefði eiginlega komið fyrir hjá henni.   „Jú, hún hafði verið að hlusta á fréttir og það voru flóð í Indónesíu og hungursneið í Afríku og þessi heimur væri bara á heljarþröm“ .. –  eða eitthvað í þessa átt var svarið.  Þá datt út úr mér –  „Flóðbylgjan hefur þá enn eitt fórnarlamb“ .. og meinti þessa konu sem sat á móti mér, – og hélt síðan áfram „Og hvað hjálpar það þessum fórnarlömbum í Indónesíu og Afríku að kona uppi á Íslandi sé eyðilögð og óhamingusöm þeirra vegna?“  –

Auðvitað var þessi kona löngu búin að fatta þetta, – en við höfum örugglega verið flest í þessari stöðu, að bera sorg heimsins á okkar herðum.   En það er bara ekki á neinn mann leggjandi. –

Það má því alveg vera glöð,  þó að eitthvað erfitt og sorglegt sé að gerast hjá öðrum  Við eigum að geta metið það eftir fjarlægð.  Þegar við erum ekki í sorg,  þurfum að vera þessi sem standa í fæturnar og leggja lóð á vogarskálar gleðinnar í heiminum,  – en ef við ætlum öll að syrgja með öllum þá værum við organdi allan sólarhringinn og enginn mætti skrifa:

„HAPPY“ ..

❤

Sama hvert litið er, það eru alls staðar árekstrar.  Við mannfólkið rekumst svolítið eins og bílar í klessubílasal.

Kannski er bara best að taka því þannig líka.  Setja á okkur gúmmíhringinn – eins og bílunum.  Klessa á hvort annað og hlæja að því.

Það er þegar keyrt er of fast og ítrekað sem kannski við fáum nóg og fáum jafnvel höfuðverk.

Ég hef nú verið viðloðandi starfsmannahald í liðlega ár, og „Gvöð minn góður“ .. hvað það getur verið snúið! –

Flestir ákveða að það sé náunginn sem sé neikvæður.  Svoleiðis er það bara.   „Ha ég?“ – „Ég er bara uppbyggileg eining fyrir samfélagið“ ..

En hvort sem við erum á heimili, í vinahópi eða starfsmannahópi þá erum við alltaf fyrst og fremst manneskjur,  – sama hvaða stöðu við gegnum.  Við erum manneskjur með væntingar um að eiga gott líf og uppbyggilegt líf,  nokkurn veginn í sátt og samlyndi við aðrar manneskjur.

Það hefur gengið mynd á Facebook – um það að ef við erum óánægð þá getum við bara farið, – við séum ekki rótföst tré.   Svona líkingar eru alltaf einfaldaðar.  Það að fara – eða breyta til er kostnaðarsamt,  en reynsla min er nú samt að það borgi sig að vera þar sem við erum ánægð.

Að taka ákvörðun hvar við ætlum að vera stödd í lífinu,  og hætta að vænta þess að aðrir sjái um að gera okkur glöð, – eða hafi vald á hamingju okkar og heilbrigði. –   Við verðum eiginlega að taka okkur sjálfum það vald í hönd.   Hver og ein manneskja verður að huga að sér og gera SIG glaða.

Hvað ef hún væri að ráðleggja barninu sínu, – eða bestu vinkonu eða vini. Ef við erum í vandræðum með ráð,  þá er alltaf gott að stilla sjálfum sér upp sem persónulegum ráðgjafa sjálfs sín í því formi.

Ég held að ef við leggjum allar okkar væntingar á utanaðkomandi, – fjölskyldumeðlimi, maka, vinnuveitendur .. eða bara hvern sem er,  þá sé það uppskrift af vonbrigðum.   Það er eiginlega best að gera væntingar til sjálfs sín,  því við vitum nákvæmlega hvað okkur vantar og hvað við viljum.

Við viljum væntanlega flest það sama; það að vera heilbrigð og hamingjusöm og þá er bara að fara að koma til móts við eigin væntingar, – og ekkert „ég get ekki“ eða svoleiðis …

Hún Edda Heiðrún Backmann missti mátt í höndum, – það var enginn sem getur málað fyrir hana,  – hún fór að mála með munninum.   Hún fann lausn,  – lausn sem er ótrúleg.

Lausnir okkar margra eru ekki langt undan,  en á meðan við teljum að hún sé í annarra höndum – þá erum við magnlaus og eins og betlarar að bíða ölmusu. –

Að lokum ætla ég að birta hér dæmisöguna hans Eckharts Tolle til útskýrirngar.

Maður nokkur sat á kassa, – hann hafði setið á þessum sama kassa í mörg ár.  Hann rétti út höndina og betlaði peninga.  Einhverjir gáfu honum peninga og aðrir gengu fram hjá.  Svo stoppaði þar einn maður og spurði betlarann: „Af hverju betlar þú?“ –  „Er það ekki augljóst, vegna þess að ég er fátækur og mig vantar peninga.“ –   Þá spurði maðurinn „hefur þú litið í kassann sem þú situr á?“  –   Betlarinn svaraði því neitandi,  – en maðurinn benti honum þá á að kíkja í kassann.   Það sem kom í ljós var að kassinn var fullur af gulli. –

Fólk er fullt af lausnum, fullt af gleði og fullt af ást.  En ef það leitar alltaf til annarra til að leysa sín mál,  að uppfylla sínar væntingar þá er hætta á vonbrigðum, – eða það þarf að vera háð öðrum til þess að uppfylla væntingar.  –

Það er ótrúlegur léttir þegar við erum komin yfir það að vænta þess frá öðrum sem við höfum sjálf.  Við erum öll full af gulli, – og það er mín heita ósk að við sjáum það  ÖLL.

Já,  þessi pistill er um ÞIG,  og ÞÚ ert gulls ígildi,  pældu aðeins í því!

Enginn er betri fyrir barnið en foreldri þess og enginn er verri fyrir barnið en foreldri þess. –

Allir sem líffræðilega geta orðið foreldrar geta orðið foreldrar.  Til þess þarf enga gráðu, menntun eða annað.   Það þykir bara sjálfsagt að þegar við höfum eignast barn að við kunnum að sinna því, að við elskum það og ölum fallega upp.

Það er bara ekki alltaf svoleiðis.

Þegar barn fær ekki þá umhyggju, uppeldi eða aðbúnað sem er því eðlilegur,  fer það eðlilega að breyta sér.   Það fer að hegða sér eðlilega miðað við óeðlilegar aðstæður.  Óeðlilegar aðstæður eru í raun allar aðstæður sem gera það að verkum að barn breytir sér.  Algengast dæmið er alkóhólískt heimili.   Það getur líka verið heimili þar sem foreldri á við geðræna kvilla að stríða.   Þegar foreldrar kunna ekki eða geta ekki einhverra hluta vegna veitt barninu það sem það þarfnast,  fer barnið að taka upp á alls konar uppátækjum til að reyna að stjórna foreldrum sínum – og reyna að laða fram umhyggju, ást o.s.frv. –    Það fer í hlutverk,  – t.d. hlutverk barnsins sem reynir að gleðja.  „Ég skal mála allan heiminn elsku mamma“ ..   Barnið finnur þörf til að gera eitthvað svo mamma verði glöð og er þannig stundum farið að bera ábyrgð á gleði mömmu.
Stundum fara þessi börn að taka sig verulega á í námi,  því þau vita að það gleður mömmu eða pabba ef þau koma með háar einkunnir.   Svo vilja sum ekki vera fyrir eða taka pláss,  því það eru víst nógu mikil vandamál fyrir.  Það eru t.d. systkini langveikra barna sem fara í þann gírinn.

Svo getur það verið að þetta barn, – hegði sér ekki eins og foreldrarnir ætlast til.  Fari í uppreisn þegar það er búið að fá nóg, – það er búið að fá nóg af því að þóknast og geðjast og vera gleðigjafi heimilisins,  og fer í hinar öfgarnar.   Verður fúlt á móti og skapar vanda,  eða bara það skapar ekki viljandi vanda,  það bara getur ekki meira.   Þá fær barnið stundum að heyra að það sé vandamál.

Ég man eftir 14 ára strák, sem sagði þetta við mig: „Ég er vandamál“ – en vegna þess að ég þekkti fjölskyldusöguna vissi ég að hann var ekki vandamál og reyndar er ekkert barn vandamál.  Það geta vel verið vandamál í kringum barnið og í hegðun þess – það sem það gerir getur ollið vandamálum,   en barn er ALDREI  vandamál.
Hvernig í ósköpunum er hægt að ætla ráðgjafa,  eða sálfræðingi að hjálpa einstaklingi við að styrkja sjálfsmynd sína  sem fær að heyra það beint eða óbeint heima hjá sér að það sé vandamál-IÐ.

Ég skrifaði hér í upphafi að enginn væri betri fyrir barnið en foreldri og enginn verri.   Enginn er verri vegna þess að enginn hefur sterkari  mótandi áhrif en foreldri,  oft er það mamman og oft er það pabbinn og stundum bæði,  eða hvernig samskipti foreldranna eru.   Það er því bráðnauðsynlegt fyrir ALLA foreldra sem eiga börn sem eru í vandamálum (muna – ERU ekki vandamál),  að leita SÉR hjálpar hjá meðvirknisamtökum,  – eða einhvers staðar þar sem þau geta skoðað hvort að eitthvað í þeirra eigin hegðun, orðræðu eða annað hafi haft þau áhrif að barnið þeirra sé  að glíma við t.d. fíkn.   Muna:  ekki fara í sjálfsásökun,  – hér er verið að tala um sjálfsskoðun og að finna rót.  Kannski er hún í uppeldi foreldranna sjálfra,  eða umhverfi sem þeir geta ekki gert að,  og hvað þá til baka.  Enginn breytir fortíð,  en það er mjög mikilvægt að þekkja sína sögu og hvernig hún hefur breytt okkur þegar við sjálf vorum börn! –  Hvað var sagt við okkur?

Þegar á að hjálpa barni eða unglingi í vanda,  þarf alltaf að skoða samhengi hlutanna.   Það er alveg sama þó þetta barn eða unglingur komi frá „góðri“ fjölskyldu,   það eru margar „góðar“ fjölskyldur með alls konar ógróin sár og ómeðhöndluð sem smita áfram í ættlegginn.   Eitthvað sem hefur safnast undir mottuna og er órætt.

Þegar ég fór á mitt fyrsta meðvirkninámskeið fannst mér barnið mitt,  dóttir mín vera vandamál.  Svo var ég látin taka fókusinn af henni og huga bara að sjálfri mér.   Það var þetta með súrefnisgrímuna sko! –   Það sem ég þurfti sjálf að gera var að hreinsa út gömul sár og sorgir, – allt til bernsku.   Ég þurfti að læra að elska sjálfa mig og virða – og játast sjálfri mér eins og ég var, –  þá breyttist eitthvað.   Ég varð fyrir „opinberun“   þegar ég var seinna að hjálpa ungri stúlku – sem bjó ein með mömmu sinni og ég speglaði mig algjörlega sem móðir stúlkunnar og ég vissi þá að vandinn var að stórum hluta hjá mér.   Ég fór úr vinnunni og beint heim til dóttur minnar – tók utan um hana, grét og sagði „fyrirgefðu“ ..

Það getur verið stórt skref fyrir móður að átta sig á að hún var ekki að gera allt rétt,  en hún þarf ekki bara að fyrirgefa barninu sínu – hún þarf líka að fyrirgefa sjálfri sér.  –  Því hún kom úr ákveðnu umhverfi og uppeldi sem hún fékk engu um ráðið.

Hver er þá staðan?     Við breytum ekki fortíð,   en það er alltaf hægt að byrja upp á nýtt og gera betri framtíð.   Framtíð í meðvitund um hvernig við bregðumst við,  hvort við hegðum okkur sjálf eins og sært barn og viðbrögðin okkar verða slík,  eða hvort við erum orðin fullorðin – við séum búin að taka sjálf okkur í fangið og segja:  „fyrirgefðu elskan mín,  – þú gast ekki og vissir ekki betur – en NÚNA veistu og getur og það er aldrei of seint að skipta um fókus,  og fara að vinna upp,   og það er eina leiðin!

Hugsa upp en ekki niður,  hugsa ljós en ekki myrkur!  … áfram .. og þá erum við búin að kenna barninu okkar þess bestu lexíu – sem góðar fyrirmyndir! –

Ég hef alltaf verið ofurviðkvæm fyrir reykingarlykt, – eða réttara sagt reyknum sem kemur þegar verið er að reykja.   – Sem ung kona, og þótti hinn argasti dóni þegar ég bað fólk vinsamlegast ekki að reykja þegar ég var að borða,  eða þegar ég fór að biðja fólk um að reykja ekki inni hjá mér og í kringum börnin mín.

Sjálf ólst ég upp við að það var reykt í bílnum,  reykt inni o.s.frv.  – og við sem munum eftir því þegar boðið var upp á sígarettur og vindla t.d. í fermingarveislum og saumaklúbbum  – enda framleiddir öskubakkar og sígaretturstatíf í stíl við stellið –  hlæjum stundum að því í dag!  –

Við erum alltaf að læra!

Ég stundaði s.s. óbeinar reykingar sem barn, og var oft ekki undankomu auðið.

Þannig var tíðarandinn, og ekki er ég að dæma eina einustu manneskju fyrir að reykja ofan í barn, á meðan fólk vissi ekki betur. –  

Auðvitað er margur reykurinn í dag, og mengunin sem við erum að bjóða börnum – og fullorðnum upp á.   En þessi pistill á að fjalla um öðruvísi reyk og öðruvísi mengun,  og það er mengun orðræðunnar – mengun umtals.  Mjög klár kona sagði við mig í gær  „Það er munur á að vera gagnrýnandi eða umhverfissóði“ – og það kviknaði á ýmsu hjá mér!

Hvernig haga umhverfissóðar orðum sínum? –   Jú,  þeir t.d. tylla sér hjá þér og hella yfir þig úr öskubökkunum sínum.   Þeir reykja alveg ofan í þer og blása reyknum framan í þig þar til þú verður grænn.   Þeir mæta þér í lokuðu rými þar sem þeir púa og púa – hverja sígarettuna á fætur annarri og kannski margir saman,  þar til að þú ert orðin vel mettaður,  og fötin þín lykta þegar þú kemur heim.

Þegar þú situr í herbergi með fólki sem gerir lítið annað en að baktala náungann,  eða ræða neikvæða hluti –  þá eru áhrifin ekki ósvipuð.  –  Það er að segja þér einhverja svæsna hluti – nú eða bara hella úr skálum eða öskubökkum reiði sinnar.  (Munum að hér er ekki verið að tala um venjulega og uppbyggilega gagnrýni,  heldur umhverfisspjöll). –    Hvað í ósköpunum eigum við að gera til að forðast þetta?   Erum við ekki bara dónar að biðja fólk að hætta,  eða eigum við bara að brosa og taka við?  – Svo er auðvitað hægt að fara að reykja líka, – þá finnur maður varla lengur lyktina eða hvað?   …  

Ég hef  gerst „sek“ um umhverfismengun með orðum – en ég vil vera meðvituð.   Ég veit núna hvað þetta er óhollt,  alveg eins og við vitum núna hvað það er óhollt að anda að sér reyk,  og því er engin ástæða til að láta bjóða sér upp á eitthvað sem er eins og eitur.   Við megum segja: „Nei takk, þetta er ekki fyrir mig.“ –

Við erum alltaf að læra, eða ættum að vera að því. 

Við gætum farið að venja okkur á að anda grunnt,  til að taka sem minnst af eitrinu inn, en það er heldur ekki hollt fyrir líkamann.

Það er mjög gott að vera meðvituð um þetta,  er það sem við erum að segja,  eru orðin okkar umhverfisspjöll –  eru þau úrgangur sem við erum að dreifa um umhverfi okkar.  Hver er tilgangurinn með því sem við erum að segja?   Er það að fríska loftið eða metta það?  –

Það er hollt að hugsa og endurhugsa.  Það er líka hollt að standa með okkur sjálfum,  og næst þegar við mætum einhverjum sem vill fara að púa yfir okkur,  þá segjum við.  Afsakið,  en er þér sama þó þú gerir þetta ekki í kringum mig? –

Pælum aðeins í þessu saman.  ❤

Sköpum gott andrúmsloft, – hver vill það ekki?

Skálholt  13. desember 2015   –  hugleiðing flutt á aðventukvöldi.

„Viltu leitast við að gera Jesú Krist að leiðtoga lífs þíns?“  

Væntanlega  hafa flestir sem hér eru staddir í kvöld, og eru komnir yfir fermingaraldur svarað þessari spurningu játandi.

Í kvöld langar mig að við íhugum saman hvernig það er að gera barnið Jesú – jólabarnið að leiðtoga lífs síns,  og það er mikils virði og í raun alveg lífsnauðsynlegt að rifja upp barnið í okkur sjálfum – og reyndar aldrei að gleyma því! ..

Einu sinni á ári,  og einmitt á jólunum, –  er vakin sérstök  athygli á barninu Jesú og eins og það er margt sem mig „klæjar í“  að tala um hér í kvöld,   þá varð það  jólabarnið  og barnið í sjálfri mér  sem kallaði mest á mig.
Ég er afskaplega þakklát fyrir það að hafa heyrt það kalla,  – því það er svo sannarlega ekki alltaf svo.  Stundum kallar þetta barn hátt og snjallt, –  „“ gættu að“ …  eða  „mundu að sinna mér“ … og  þessu barni  þarf svo sannarlega að veita umhyggju, ást  og athygli, –  eins og öllum öðrum börnum þessa heims. –  Það þarf að VIRÐA það.

Börn nærast á athygli,  og börn veslast upp upplifi þau tómlæti.   Þau verða fyrir vonbrigðum, – þau upplifa jafnvel að þau séu ósýnileg.

Við erum öll börn –  öll sem sitjum hér í kvöld, sama á hvaða aldri við erum, börn  sem þurfum athygli.  Við þurfum ekki síst athygli okkar sjálfra.

Þegar við vorum lítil börn þurftum við athygli – og ef við fengum ekki athygli þá höfðum við hátt, – og það er stundum kölluð neikvæð athygli.    Það er nefnilega þannig að jákvæð athygli er best,  næst skást er neikvæð athygli, – en verst er tómlætið.

Þetta lærði ég meðal annars í námskeiði um vellíðan, sem ég sótti á vegum endurmenntunarstofnuar Háskólans í Reykjavík,  en þá vorum við ekki að tala um börn,  heldur fullorðið fólk.   Við vorum að tala um vinnustaði,  hversu mikilvægt væri fyrir þau sem eru að reka fyrirtæki væri að veita starfsfólki sínu athygli.   Það gilda nefnilega sömu lögmál í gegnum allt lífið og á öllum aldri.

Þegar að við erum börn þurfum við athygli og þegar við erum fullorðin „börn“ þurfum við líka athygli.

Áður en ég held áfram í þessum athyglispælingum – ætla ég að segja aðeins frá mér, – og hvað ég hef verið að starfa við og grúska í á undanförnum árum.   Eins og fram kemur í kynningunni heiti ég Jóhanna Magnúsdóttir,  ég kláraði embættispróf í guðfræði  í febrúar 2003,  en var vígð sem til prestþjónustu á Sólheimum í Grímsnesi,  hér í Skálholti 15. nóvember sl.

Ég held ég hafi alla ævina verið að prédika,  bæði í ræðu og riti – fyrsta útgefna efnið eftir mig var birt í skólablaði þegar ég var fjórtán ára,  og það fjallaði um umgengni.   Frá því  ég útskrifaðst úr guðfræði 2003 hef ég starfað við ummönnun aldraðra,  við sölu á legsteinum,  við fatasölu,  sem aðstoðarskólastjóri í framhaldsskóla í sex ár og svo gerðist ég sjálfstætt starfandi ráðgjafi, fyrirlesari og hélt námskeið,  fyrir fólk af öllum stærðum og gerðum, – þar til ég tók við starfi forstöðumanns félagsþjónustu á Sólheimum fyrir liðlega ári síðan.

Ég byggði þessa leiðsögn á því sem ég hafði lært í skóla, m.a. í guðfræði og kennsluréttindanámi og á námskeiðum, sem eru býsna mörg og eitt þeirra stærstu var fimm daga meðvirkninámskeið sem ég fór á hér í Skálholti,  á vegum Lausnarinnar – sem ég fór síðan sjálf að starfa með.   En síðast og alls ekki síst byggði ég það sem ég var að kenna á minni eigin lífsreynslu, og hvernig ég hafði unnið úr mínum áföllum.

Ég minnist þess að þegar ég tók sálgæsluáfanga  í guðfræðideildinni, – þá hefðum við rætt að það væri ekki á neina eina manneskju leggjandi að upplifa öll áföll mannlegrar tilveru,  til þess eins að geta sett sig í spor annarra.   En í sorg – og við áföll,  leitar syrgjandinn eftir skilningi.  Hann leitar að einhverjum sem getur skilið hvernig honum eða henni líður.   En í raun er það bara einn sem skilur allt og veit allt og hefur verið alls staðar sem við erum, –  og það er Guð.   Fyrir mér er það hluti af almætti Guðs að þekkja hverja einustu taug og tilfinningu í mér,  og Guð skilur mig hundrað prósent,  og eftir því sem ég hef upplifað meiri áföll og missi,  hef ég líka skilið Guð betur.

Hvernig má það vera? 

Í sálgæslunni lærðum við m.a.  um hann Job, – Job sem var grandvar og góður maður.  Gerði allt „rétt“ – en þrátt fyrir það fór ýmislegt vont að gerast hjá honum.   Ég ætla ekki að rekja söguna af Job hér, en hvet alla sem hafa áhuga til að lesa hana – eða lesa aftur,  því hún er mjög áhugaverð.    Job missti í raun allt,   eða svona næstum allt.  Hann missti fjölskyldu sína,  eigur sínar,   heilsuna og útlitið meira að segja líka – og hann stóð eftir  með sjálfan sig.   En þegar búið var að taka þetta burtu,  hvað sá hann þá?    Jú hann sá Guð.   Áður hafði hann bara heyrt um Guð, – vissi um Guð af afspurn –  en núna hafði hann hreinlega séð Guð, og upplifað Guð.  Guð var svo nálægur,  þegar allt annað var farið.

Ég hef átt svona „Job“ stundir í mínu lífi og mitt stærsta áfall var við missi dóttur minnar – en hún lést í janúar 2013,  aðeins 31 árs gömul, eftir stuttan og grimman aðdraganda þar sem hún var mjög veik og var eiginlega flutt í örvæntingu  á milli spítala í Danmörku,  þar sem hún hafði búið og  þar sem læknar voru ráðþrota yfir óvenjulegum blóðsjúkdómi sem þeir réðu ekki við.

Ég hugsaði til Guðs –  „Þetta þekkir þú“ –  „að upplifa þjáningu og dauða barnsins þíns.“   Og vegna þess hve dóttir mín var yndisleg manneskja, falleg og gefandi þá leyfði ég mér líka að hugsa:   „Hún er eins og Jesús“   Jesús dó fyrir okkur,  og eins og ég sakna dóttur minnar og það að hafa félagsskap hennar – þá hef ég líka  upplifað hvílíka stóra gjöf hún hefur gefið öllum með því hvernig hún var og hversu mikið við lærðum af henni.

Hún hefur m.a. kennt mér að meta lífið, hvað það er sem skiptir máli í lífinu – að hlutirnir sem skipta máli eru ekki hlutir.   Hún hefur fært okkur hin saman, – mig og yngri systkini hennar – og síðast í gær fékk ég skilaboð yngri dóttur minni  sem bauð mér að koma og gista hjá sér á þessum „Sakna Evutíma“ ..  eins og hún kallaði það,  því svo sannarlega er aðventan ekki bara tilhlökkunartími – heldur líka tími söknuðar fyrir okkur sem höfum misst.  Og það höfum við flest.

Sem móðir þurfti ég að bera hið óbærilega.  Sem barn Guðs kynntist ég því  að Guð bar þetta óbærilega með mér.  Ég hefði ekki getað gert það ein.  Hann gerði það með því að skilja mig og hafa verið þarna.  Hann hefur nefnilega verið og er alls staðar.  Í sorg og gleði og í öllu á milli.

„Þó ég fari um dimman dal – geng ég aldrei ein“ ..

En nú eru jólin að koma – við erum á aðventuhátíð og það er svo mikilvægt að gleðjast og fagna.  

Við fögnum því meðal annars að ekkert sem er raunverulegt deyr.  Jesús er lifandi,  hann er raunverulegur og hann er meira að segja jólabarn ..

Við skulum alltaf  muna eftir þessu barni – veita því athygli   Jesúbarninu og okkar innra barni sem aldrei deyr.

Job þurfti að læra það „the hard way“   eða gegnum áföll og missi að þekkja og sjá Guð.   En hvað ef við þurfum þess ekki?      Hvað ef vð hlustum eftir röddinni – guðsneistanum í sjálfum okkur,  – jólabarninu í sjálfum okkur.   Hvað ef við lokum augunum og sjáum með hjartanu? –   Hvað heyrum við þá?   Kannski eithvað eða einhvern sem vill okkur ekkert nema gott,  sem hvíslar að okkur:  „Ég elska þig“ …

Og þá erum við komin að því markmiði sem ég hafði í allri ráðgjöfinni, fyrirlestrunum og námskeiðunum.   Það er að fólk næði tengingu við uppsprettuna,  sem í kirkjunnu má að sjálfsögðu kalla Guð, –   næði tengingu við sitt innra barn – og heyrði þessi orð  „Ég elska þig“ –    og á móti hvíslum við sem fullorðin,  í umboði Guðs í leiðsögn Jesú Krists og með krafti heilags anda;  „ég elska þig“ …     Leyfum okkur að anda djúpt,  hvert og eitt okkar – loka augunum,  sjá með hjartanu, faðma okkur jafnvel – og hvísla að okkur í hljóði  „Ég elska þig“ …

Ef við höfum einhvern tímann hætt að elska þetta barn, – þá er það vegna utanaðkomandi áhrifa,  skilaboða frá samfélaginu sem eru ekki frá Guði,  því Guð veit að við erum verðmæt – alltaf – og elskar hvert og eitt okkar án skilyrða og án þess sem bætist við þegar við förum að fullorðnast, án þess að við setjum á okkur varalit, – án þess að við fáum bestu einkunnirnar í skólanum,   án þess að við séum í kjörþyngd, – guð elskar án skilyrða.  Getum við elskað barnið án skilyrða,  eins og það gerir fyrstu árin sín – þegar það dæmir sig ekki eða ber sig saman við aðra?
Við höfum flest séð lítil börn virða fyrir sér fingurna sína,  og barnið  hugsar væntanlega ekki,  –  „jeminn hvað ég er með feita putta! –  „Oh hvað ég vildi vera eins og þessi eða hinn“ .. barnið hefur þann eiginlega að vera,  horfa án þess að dæma og kannski er það bara í einhvers konar undrun.

Þegar þetta litla barn fer að geta staðið í sína tvær fætur og heyrir tónlist,  þá byrjar það að hreyfa sig í takt við tónlistina,  því það nýtur hennar, –  þá hugsar það væntanlega ekki, –  „ætli einhver sé að horfa á það hvað ég er með útstæðan maga?“ ..  „Hvernig ætli öðrum finnist ég?“ ..   Það er ekki komið með þá hugsun – heldu getur notið tónlistarinnar – það samsamar sig tónlistinni og nær að vera það sjálft – án allra dóma og samanburðar og áhyggju yfir því hvað öðrum finnst. Það þarf ekki að þóknast – það þarf ekki að geðjast,  bara vera.
Þetta er barnið sem við viljum rifja upp, og vernda og segja við það:

„Ég elska þig … bara af því þú ert til og þú ert raunverulegt“ .. „já, já, það er þarna ennþá“  :- )  ..

Um leið og við segjum þetta,   þá búum við til góða elskandi orku,  sem er ekki bara fyrir okkur og barnið,  hún er fyrir alla þá sem eru í kringum okkur og hún nærir heiminn.

Munum hver við erum,  við erum guðs börn,  og okkur eru gefnir líkamar til að guðs barn fái að starfa hér á jörðu.   Það að elska sig,  þýðir að við förum vel með okkur,  og hugsum um bæði líkamann og sálina – eins og okkur væri falið að hugsa um jesúbarnið.  –   Við berum ábyrgð á heilsu þess og hamingju,   það er leiðtogi lífs okkar – og þess vegna skulum við muna eftir því,  því allt sem það segir okkur er sprottið af kærleika og væntumþykju, –   og eina sem við þurfum að gera er að veita því athygli – og við segjum „já“   ég vil gera þig að leiðtoga lífs míns.

Vertu velkomið jólabarn – ég hlakka svo til að taka á móti þér,  – þú skiptir mig máli og  ég upplifi að ég skipti máli vegna þín.

Svo þegar við komum heim í kvöld,  – þá legg ég til að við setjum lag á fóninn,  eins og sagt var í gamla daga, – og hleypum fram okkar innra barni,   með því að hrista okkur í takt við tónlistina, – það er ekkert til sem heitir að kunna ekki að dansa, – og leyfum okkur að finna fyrir jólabarninu í sjálfum,  hleypum forvitna barninu út – leyfum því að vera með í gleðinni  og dæmum það ekki.

Ég er – Þú ert og  Guð er með í öllu þessum pakka – bara ef við leyfum það!

Þakka fyrir áheyrnina – þakka þér og þínu innra barna og þökkum Jesú Kristi fyrir að vera með okkur alla daga.

Þessi titill sem er þýðing á orðum meistara Eckhart Tolle er  eiginlega eins og  önnur útgáfa af æðruleysisbæn Paul Tillich:

Guð gefi mér æðruleysi

til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt

kjark til að breyta því sem ég get breytt

og vit til að greina þar á milli.

Enginn vill standa lengi í fórnarlambsstöðunni.  Þar erum við stödd, ef við kvörtum um sama hlutinn aftur og aftur, við sömu aðilana, sem e.t.v. hafa ekki möguleika á að breyta, eins og samstarfsfólk,  fjölskyldu eða vini.   Þú verður þessi nöldurseggur sem dregur alla niður í kringum þig.   Það er því mikilvægt að beina kvörtunum í réttan farveg, – nú ef að þeir sem þú vilt að breyti hlutum gera það ekki,  þarf að taka aðra ákvörðun.  Breyta sjónarhorni – og finna sátt,    Því það að lifa lengi í ósáttinni, er tærandi og það verður enginn nýr vöxtur. –