Ef við viljum komast áfram í lífinu, – þá er einn leikur sem við verðum að hætta að leika – hann kallast „the blame game“ – eða „Leitin að sökudólginum“ … Fólk á oft erfitt með að trúa að þetta sé svona, en þetta er margreynt. –

Wayne Dyer skrifaði:

„All blame is a waste of time“ …

Það að leita að sök – eða sökudólgum er tímaeyðsla.  Alveg sama hversu mikla sök þú grefur upp hjá öðrum,  og alveg sama hversu mikið þú ásakar viðkomandi, – mun það ekki breyta þér.  Það eina sem sökin gerir er að halda athyglinni frá þér, þegar þú ert að leita að ytri ástæðum til að útskýra óhamingju þína eða gremju.  Þér getur tekist að láta einhvern annan fá sektarkennd með því að ásaka hann,  en þér mun ekki takast að breyta því sem liggur hjá þér sem er að valda þér óhamingju.

Dæmigert fyrir þetta er t.d.  eftir hjónaskilnað,  þegar  fólk er upptekið af fyrrverandi maka og hans hluta í óhamingjunni.  Sama hversu mikið drullað er yfir makann, það gerir hinn aðilann ekki hamingjusaman,  vegna þess að þegar athyglin er á einhverjum öðrum en okkur sjálfum – erum við fjarverandi okkur sjálf og höfum ekki orku til að byggja upp eigin hamingju. –

Því fyrr sem við sleppum því sem var og veitum athygli því sem er, okkur sjálfum og eigin hamingju því fyrr náum við sátt.   Og sáttin er staðurinn sem við veljum dvelja í.

Stundum er betra að vera hamingjusöm – en að hafa rétt fyrir okkur.

„Let it go“ ….

Haltu jákvæðni þinni þó neikvæðnin umkringi þig.  Brostu þegar aðrir reyna að draga úr gleði þinni.  Þannig heldur þú áhuga og fókus. Þegar aðrir koma illa fram við þig, haltu áfram að vera þú.  Aldrei láta biturð annarra breyta þeirri manneskju sem þú ert. Sjaldnast gerir fólk það sem það gerir vegna þín, það gerir það sjálfs sín vegna.

En fyrst og fremst, aldrei breyta þér – einungis til að geðjast einhverjum sem segir þér að þú sért ekki nógu góð/ur.   Gerðu breytingar sem gera þig að betri manneskju, og sem leiða þig að bjartri framtíð.

Fólk mun tala, sama hvað þú gerir og hversu vel þú gerir það.  Svo hugaðu að sjálfri/sjálfum þér – áður en þú ferð að hafa áhyggjur af því hvað aðrir hugsa.  Ef þú hefur sterka trú á einhverju, ekki vera hrædd/ur við að berjast fyrir því.  Styrkurinn felst í því að komast yfir það sem aðrir telja ómögulegt.

Gerðu það sem gleður þig, og vertu oftar með þeim sem fá þig til að brosa.

(þýtt af internetinu)..

Maður nokkur fékk afhentar fimmtíu milljónir og boðið að ganga inn í verslunarmiðstöð og kaupa allt það sem hann vildi. –   Fyrsta verslunin var fornminjaverslun.  Þar voru mottur sem honum fannst forljótar, – en hann pantað sex mottur og lét senda þær heim. –  Þær kostuðu 100 þúsund krónur hver,  svo hann átti enn eftir fjörutíuogníumilljónir og fjögurhundruðþúsund.    Þá gekk hann inn í næstu búð sem var verslun með lömpum.  Þetta voru frekar gamaldags lampar og honum fannst þeir ljótir, en færu væntanlega vel með mottunum,  svo  hann pantaði sex lampa og lét senda þá heim. –   Svona hélt hann áfram koll af kolli, – og keypti það sem honum fannst ljótt og hann langaði ekki í.   Þar að auki,  þegar fór að grynnka á fimmtíu milljónunum sem hann átti upphaflega,  voru honum réttar aðrar fimmtíu milljónir og hann gerði sér grein fyrir að hann myndi aldrei verða blankur!

Þessi sögu hér á undan heyrði ég hjá Wayne Dyer,  og hann notar hana sem dæmisögu um hvernig við notum hugsanir okkar.

Hugsanir okkar eru gjaldmiðill okkar.  –  Við hugsum svo mikið um það sem við viljum ekki.  Þannig fáum við heimsent það sem okkur langar ekkert til að fá heim til okkar.

Mér fannst þessi dæmisaga svo áhugaverð, að ég ákvað að deila henni hér á blogginu mínu, – ekki síst fyrir sjálfa mig til að rifja hana upp.

Hversu miklu höfum við eiginlega sankað til okkar af drasli og dóti sem við höfum ekkert við að gera?  –   Þá er ég að tala um huglægt drasl og dót,  en vissulega á þetta oft við um áþreifanlegt drasl og dót, og má eiginlega alveg líkja því saman.
Margir finna til léttis þegar þeir hafa tekið fataskápinn eða geymsluna í gegn og hent því eða gefið sem þeir þurfa ekki að nota.   Á sama hátt getum við fundið til léttis þegar við losum okkur við hugsanir sem við höfum ekkert að gera með lengur.

Kannski þurfum við að fara að hugsa hvað okkur langar að hafa heima hjá okkur,  í stað þess hvað við viljum ekki hafa þar,  – því alheimurinn virðist bara ekki heyra þetta „ekki“ 🙂 ..

Þar sem ég var að hlusta á Dr. Wayne Dyer heitinn,   – þá opnaði ég Facebook, og vinkona mín, sem hugsar mikið um andleg málefni, póstaði meðfylgjandi mynd og fannst mér hún passa vel við.  – Kannski ekki tilviljun að hún „poppaði“ upp á meðan.

Hamingjan er að anda djúpt hugsa fallegar hugsanir ❤

Ekki „kaupa“ það sem okkur langar ekki í – en um leið getum við fagnað því að eiga óendanlega uppsprettu hugsana,  þannig að ríkidæmi okkar er gífurlegt!

„When you say yes to live, live says yes to you“ … þetta segir hún Louise L. Hay, sem er nokkurs konar ókrýnd drottning jákvæðra staðhæfinga.

Eða:

„Þegar þú segir já við lífið segir lífið já við þig“ ..

Þetta er í anda lögmálsins um aðdráttaraflið,  að við löðum það að okkur sem við hugsum. – Nú eða sköpum heiminn með hugsunum, og þá er nú heldur betur gott að hafa þær jákvæðar en ekki neikvæðar.

Louise Hay segir að það sé búið að forrita okkur á þann hátt að við trúum því að lífið verði okkur bara gott ef við borðum spínatið okkar, höldum heimilinu hreinu, greiðum okkur, séum stillt o.s.frv.  Þrátt fyrir að þetta séu ágætir hlutir að læra, hafi þeir ekkert með okkar innra verðmæti að gera. Það sem við þurfum að sannfærast um er að við erum nú þegar nógu góð, og án þess að breyta nokkrum sköpuðum hlut eigum við skilið dásamlegt líf.

Staðfesting til að eignast þetta dásamleg líf:

„Ég opna faðminn upp á gátt og lýsi því yfir með kærleika að ég tek á móti ÖLLU GÓÐU!“ ..  það má svo bæta við „JÁ TAKK VERÖLD“ ..  vegna þess að þakklæti laðar líka að sér þakklæti.

Ef þér finnst þú langt frá þessum stað, – ert ekki í essinu þínu (kjarna þínum) slakaðu þá á og hugsaðu inn í hjarta þitt, andaðu djúpt inn kærleika og gleði og andaðu út vonleysi og leiða. –  Svo má fara aftur með jákvæðu setninguna:

„Ég opna faðminn upp á gátt og lýsi því yfir með kærleika að ég tek á móti ÖLLU GÓÐU!“ ..  það má svo bæta við „JÁ TAKK VERÖLD“ ..  vegna þess að þakklæti laðar líka að sér þakklæti.

Einu sinni var sálfræðingur sem var að kenna kvíðastjórnun.  Hún tók upp vatnsglas og nemendur hennar héldu auðvitað að hún ætlaði að fara að spyrja þá þessarar klassísku spurningar,  hvort að þeir sæju glasið hálftómt eða hálffullt?

En þess í stað,  spurði hún með bros á vör: „Hversu þungt er glasið?“ ..

Nemendur voru með ýmsar ágiskanir – allt í grömmum.

Sálfræðingurinn svaraði: „Hin raunverulega þyngd skiptir ekki máli.  Það sem skiptir máli er hversu lengi er haldið á því. –

Ef ég held á því í mínútu, er það ekkert mál.

Ef ég held á því í klukkutíma, fer mig að verkja í handlegginn.

Ef ég held á því heilan dag, fer handleggurinn að verða dofinn og lamaður af þreytu.

Auðvitað breytist ekki raunveruleg þyngd glassins,  en eftir því sem ég held lengur á því, þess þyngra verður það.“

Síðan hélt hún áfram: „Stress og áhyggjur lífsins eru eins og þetta vatnsglas.  Hugsið um það í stuttan tíma og ekkert gerist.  Hugsið um það aðeins lengur og þið farið að finna til. Og ef þið hugsið um það allan daginn, verðið þið lömuð – gjörsamlega ófær um að gera nokkurn skapaðan hlut.“

Munið að leggja glasið niður!

Heimildir:  héðan og þaðan af netinu, – ég sá þessa sögu á mörgum stöðum! 

Þegar ég var í guðfræðináminu mínu, nánar til tekið í sálgæsluáfanga, þá talaði séra Sigfinnur, sem kenndi áfangann um að menn ætluðu sér stundum að drekka Guð úr flösku. –  Það er að fylla tómarúmið sem er innra með þeim með áfengi,  en það sem gerist er að þetta tómarúm er eins og svarthol,  það er sama hversu mikið af áfengi er drukkið, – það tekur endalaust við, þannig að tómarúmið er viðvarandi.
Það sama gildir um þá sem reyna að fylla þetta tómarúm með ís, sælgæti eða bara hvaða mat sem er sem við borðum. –  Sumir reyna að fylla tómarúmið með því að kaupa nýja skó.

Þegar við finnum þennan tómleika þá höldum við stundum að okkur vanti bara maka til að fylla upp í tómið – svo finnum við makann .. og kannski í einhvern tíma finnum við lífsfyllingu, en svo förum við að finna sömu tilfinninguna,  því þetta virkar bara í stutta stund, svipað og víman af áfenginu. –

Hvað er til bragðs? –

Ég held að tómleikinn geti verið skortur á andlegri lífsfyllingu.  Skortur á Guði.  Og þá er ég ekki að tala um að gleypa gamlan, hvíthærðan og skeggjaðan karl 🙂 ..    Það er andleg nærvera, sem kemur þegar við finnum að ljósið lýsir upp svarholið.  Þessi fylling hefur ekki fast form, – hún er létt og leikandi og við öndum henni að okkur,  djúpt – alveg niður í maga. –  Það er súrefnið, það er lífið og eilífðin sjálf sem við hleypum þarna inn. Við finnum hvernig við öndum og náum tengingu við okkur sjálf.   Fólk finnur þetta í jógaæfingum, í hugleiðslu eða bæn, –  þegar það andar að sér náttúrunni – í fjörunni þegar það andar að sér ferskum sjávarilminum. –
Þetta eru dýrmætar stundir, – og svo fer það að gerast að þær verða þéttari og þéttari og þá verður um leið minni og minni þörf fyrir „aukaefni“ ..  minni þörf fyrir allt sem kemur að utan.

Að vera með sjálfum sér og anda djúpt, – og hugsa með djúpu þakklæti fyrir að geta andað – inn og út – þá vitum við að við erum lifandi,  og það sé nóg.

Við þurfum ekki að kaupa neitt, enginn þarf að gefa okkur neitt .. eða gera neitt fyrir okkur,  við höfum þetta allt í hendi …. frá því við fæðumst og til … tjah .. kannski til eilífðar …

En kannski mikilvægast er vakna til meðvitundar að við höfum þetta öll núna.

Það er fagnaðarerindi dagsins í dag og alla daga  …

Ég tel það skipta miklu máli fyrir líðan okkar hvaða hugmyndir við höfum um okkur sjálf.  Þessar hugmyndir hafa oftast orðið til með félagsmótun, mótun foreldra, félaga, skóla og fjölmiðla –  sem þýðir að það er umhverfið sem mótar.

Ef við fengjum að vera í friði með okkur, þ.e.a.s. enginn þarna úti segði okkur hvernig við ættum að vera og hvernig við ættum ekki að vera, væri fróðlegt að hlusta á eigin hugsanir.  Ætli við myndum einhvern tímann segja “ Ég er nú meira fílfið“  – eða „Ég er misheppnuð/misheppnaður.“

Wayne Dyer,  andlegur meistari sem nýlega er fallinn frá, 75 ára að aldri,  lagði ríka áherslu á að fara varlega með orðin „Ég er“ –  því nafn Guðs væri  „Ég er“  Við erum sköpuð í Guðs mynd, og þá er það ekki síst sú hugmynd að við séum skaparar eins og Guð.

Við sköpum okkar veröld með öllum þessum hugmyndum um okkur:  „Ég er ________“

Hvað við setjum þarna á línuna skiptir mjög miklu máli, því við erum í raun að skapa okkur og okkar líf. –

Þess vegna er svo mikilvægt að nota jákvæðar staðhæfingar um okkur og líf okkar.

Mínar staðhæfingar væru t.d.

„Ég er hamingjusöm“  „Ég er sátt“  „Ég er hraust“   „Ég er glöð“  „Ég er gefandi“  „Ég er yndisleg“  „Ég er þakklát“  „Ég er rík“  „Ég er nóg“  .. o.s.frv..

Hver og ein/n finnur sínar staðhæfingar,  en ekki skapa meira neikvætt í lífinu með því að leggja neikvæð álög á okkur.

Hvað myndir þú setja þarna á línuna?   (Og kannski breyta frá neikværði sköpun í jákvæða)

„Ég er  ____________________________“  ..

Við erum upptekin af egói og eignum. Það sem er „mitt“ – húsið „mitt“ – peningarnir „mínir“ – maðurinn „minn“ – barnið „mitt“  – landið „mitt“ .. og höldum þessu fast og til þess finnst okkur við þurfa að vera við stjórn 24/7 vegna þess að ef við höldum ekki getum við misst eitthvað af „okkar“ .. en í raun „eigum“ við ekki neitt. Ekki einu sinni fötin okkar, – því allt er þetta tímabundið. Við fæðumst nakin og förum héðan nakin. Ekkert af því sem við köllum „mitt“ nýtist okkur þegar þessu jarðlífi eignarinnar er lokið. Þá getum við væntanlega slakað á og verið frjáls frá þessu utanumhaldi og stjórnun. – Þá slökum við á – fullkomlega. Ég held að það sé í raun ástandið sem við viljum upplifa, þegar við förum í hugleiðslu, – það sé að losna við þessa tilfinnningu að við þurfum að hafa stjórn og passa upp á allt og alla, allt „okkar“ – og við í sjálfum okkur verðum nóg. –

Eftirfarandi pistill er í anda þess efnis sem ég hélt á fyrirlestrum mínum á námskeiðinu „Sátt eftir skilnað“ –  en þar deildi ég m.a. reynslu minni að ná fótfestu og sátt þegar „lífið“ ákvað að fara í aðra átt en í upphafi var ætlað.  Ég hef stundum kallað það þvingaða breytingu á lífinu,  jafnvel þó að við tökum sjálf af skarið þá er það eitthvað sem hefur orðið til þess að við neyðumst til að taka ákvarðanir sem við hefðum helst vilja að sleppa við. –  …  Pistillinn getur líka átt við margt annað, – og skilaboðin eru ýmis og þar á meðal að láta ekki aðstæður viðhalda stjórn á lífi okkar.  Við verðum í sumum tilfellum vissulega fórnarlömb,  en það er óþarfi að sitja fastur í því hlutverki.

„Ein ég sit og sauma, inní litlu húsi, enginn kemur að sjá mig, nema litla músin….“ ..  Flestir kannnast við þuluna sem hefst á þessum orðum og er hluti af barnaleik. –  En stundum líður sumum okkur svona, – eins og mús í húsi sem enginn kemur að heimsækja.

Fyrsta skiptið sem ég upplifði, að mér fannst, óbærilegan einmaleika var þegar við eiginmaður minn til 20 ára skildum árið 2002,  og ég flutti ein í íbúð. –   Það var yfirþyrmandi eftir að vera hluti af fimm manna fjölskyldu að fá bara börnin til sín við og við.   Það má segja að „hefðin“ sé að karlinn flytji út en í okkar tilfelli gerði konan það.

Ég hef alla tíð verið ákveðin að vera ekki fórnarlamb aðstæðna,  eða upplifa mig sem slíka.  (Auðvitað með undantekingum vegna þess að ég er svo fullkomlega ófullkomin).   Þá spyr maður (kona í þessu tilfelli) sig ekki,  „Hvað get ég ekki gert?“ –  Heldur „Hvað get ég gert?“ ..    og heldur ekki „Af hverju kemur engin/n í heimsókn?“ eða „Af hverju býður mér engin/n í heimsókn?“ …  Heldur  „Hvern ætti ég að heimsækja?“  og „Hverjum ætti ég nú að bjóða í heimsókn?“ …

Þá fór ég að halda skemmtileg konuboð, – og gerði þáverandi heimili mitt á Hallveigarstíg að skemmtilegum samkomustað.  Það var svo gaman hjá okkur stundum að yngri vinkonur mínar úr guðfræðideildinni mættu stundum í balldressinu og ætluðu fyrst að koma við á Hallveigarstígnum en fara svo út,  en enduðu bara með að vera fram á nótt við blaður og skemmtilegheit.

Stundum verðum við bara að hífa okkur upp á skóreimunum og fara af stað, ef okkur langar í selskap.   Ekkert „Æ,æ, ó, ó, aumingja ég“ … eða „enginn vill vera með mér“ ..  Auðvitað skal taka það fram að við sjálf ættum að vera okkar besti félagsskapur, það er eiginlega ómögulegt ef okkur finnst við sjálf leiðinleg!   Þá þarf aðeins að fara að hrista sjálfspíslarhvíslarann af öxlinni.  Þennan sem hvíslar „Þú ert ekki mikils virði“   „Hver heldur þú að þú sért?“  o.s.frv.

Það er svo gott að muna, svipað og ég skrifaði hér að ofan að hugsa: „Hvað get ÉG gert“ í stað „Hvað geta hinir gert“ …

Við getum auðvitað bent í austur og  bent í vestur og fundið út hver okkur þykir bestur!! ..

Við höfum valdið ….. (You have the POWER) ….

Hvað þýðir það að elska náungann eins og sjálfan sig? –   Það er næstum eins og að við skiptum um hlutverk við náungann og gerðum það fyrir hann, sem við vildum gera fyrir okkur sjálf. –  Ef við værum flóttamaður myndum við vilja bjarga honum, og bjóða mannsæmandi líf? –  Ef við værum peningalaus og biðum í röð eftir mat,  myndum við vilja hjálpa okkur til að við þyrftum ekki að bíða í röð? –   Hjálpin verður að vera slík að allir fái að halda sinni mannlegu reisn.   Það þýðir að þegar við hjálpum setjum við okkur ekki ofar en sá/sú sem hjálpað er,  vegna þess að við erum í raun sá eða sú sem við erum að hjálpa og við getum aldrei verið stærri eða minni en önnur manneskja,  vegna þeirrar einföldu staðreyndar að allt fólk er skapað jafn verðmætt og mikilvægt.

Það gerir okkur ekki verðmætari það sem kemur að utan,   eignir okkar eða menntun.  Við erum í raun fullkomin þegar við fæðumst, – en erum misjafnlega opin fyrir að uppgötva það.

Við erum öll fræ af lífsins  tré,  en föllum á misjöfnum stöðum niður í jarðveginn.  Þegar við gerum okkur grein fyrir að ég er þú og þú ert ég,  erum við öll eitt þá eigum við kannski auðveldara með að samsama okkur náunganum,  jafnvel þessum sem okkur finnst leiðinlegur eða vondur,  vegna þess að það er bara leiðinlegi hluti okkar eða hinn illi.

Það er ýmislegt gott sem fylgir uppgötvuninni að vera eitt með öllum öðrum.   Það er þessi tenging við þau sem farin eru,  þau eru ekki undanskilin því að vera við.  Við sjáum okkur sjálf í náunga okkar, – lítum í spegil og sjáum andlit þeirra sem okkur eru mest tengd,  heyrum rödd þeira og skynjum návist þeirra í okkur sjálfum. –

Guð í okkur sjálfum og Guð í náunga okkar.  Kannski er það Guð (eins og ég skynja Guð) sem er tengingin milli mannfólksins.  –

Það er mikilvægt að rækta það góða í sér,  og gefa því meira rými, – leyfa náunganum að lifa sínu lífi og á sinni vegferð og leyfa okkur að lifa okkar lífi og okkar vegferð,  og láta gott af okkur leiða eins og okkur er mögulegt.  Gera það besta úr þessu fræi sem féll til jarðar.

„Féll til jarðar“ … skemmtilega orðað.  Því við búum á jörðinni, lifum á jörðinni og vöxum og döfnum á jörðinni.   Viðkvæm blóm og á okkur rignir, og það kemur stormur,  margir stormar,   og svo kemur sólin –  allt þarf að vera í jafnvægi svo við þrífumst.  Ekki of mikil rigning og ekki of lítil og ekki of mikil sól og ekki of lítil.   Ræktunarskilyrði þurfa að vera fyrir hendi.

Við erum ein eilífðar smáblóm …. öll sem eitt,  í blómagarði eilífðarinnar.  Svo kemur að því að blómið deyr,  en það samlagast moldinni á ný, og upp koma ný blóm – en við höfum samlagast jarðveginum og nýju blómin taka næringu úr þessum jarðvegi.

Ég er þú – og ég hef ekkert að fela.

Ég finn til …… þín