Margir uppgötva það að þeir vita ekkert hverjir þeir eru og þá ekki heldur hvað þeir vilja.

Þar sem lífið er líf andstæðna er oft hægt að finna þetta út með því að skoða hver við erum ekki, og hvað við viljum ekki, næstum eins og að nota útilokunaraðferðina og sjá hvað verður eftir.

Ef við byrjum á stóru tilvistarspurningunni, um hver við erum, og notumst við þessa formúlu, þá getum við byrjað:

Ég er ekki:

• maki minn
• stétt mín
• kyn mitt
• kynþáttur
• staða mín
• starf mitt
• fötin mín
• börnin mín
• foreldrar mínir
• bíllinn minn
• menntun mín
• bankareikningur minn
• útlit mitt
• o.s.frv.

Það sem ég er er eitthvað sem varir frá fæðingu til dauða, eða í raun varir það um eilífð i huga þeirra sem trúa á eilíft líf, og þá er aðeins um að ræða líkamlegan dauða.

Að skynja hver við erum, þetta innra, þessar verðmætu verur, eins og perlur að eiga líkamlega tilverureynslu, og þá er skelin líkaminn, en perlan þau sem við raunverulega erum.  Líkaminn er hulstrið, og/eða „græjan“ sem gerir okkur m.a. fært að upplifa lífið á jörðinni,  tjá okkur og vera í samskiptum.

Að vera til,  og hreinlega að vera, er að finna til, og afneita ekki tilfinningunum, heldur mæta þeim og fara í gegnum þær því þannig vitum við hver við erum.  Fíkn verður til þegar við erum á flótta frá sársauka.  Fíkn í vímuefni,áfengi, tóbak, mat, leiki, vinnu o.s.frv.  Fíkn er ekki það sama og eðlileg neysla, fíkn er of-neysla.  Flóttinn getur líka birst í stjórnun eins og fram kemur við anorexíu eða því að þurfa að stjórna öllum og öllu í kringum sig.

Ef við leyfum okkur bara að finna til og leyfum okkur að vera, þá rifjum við fljótt upp hver við erum.  Við þurfum ekkert að reyna eða rembast, bara slaka á og taka á móti því sem kemur.

Þegar við svo skoðum hvað við viljum, er aftur gott að stilla upp það sem við viljum ekki.

Það lærum við best af því að skoða líf okkar og þá vegarslóða sem við höfum farið, samferðafólk, störf, samskipti o. s frv.

Ef við höfum upplifað vond samskipti, getum við sagt að við viljum góð samskipti, ef við höfum upplifað fjarlægan maka eða ótraustan, getum við sagt að við viljum nánd og traust í sambandi o. s frv.

Ef við erum óánægð þar sem við erum stödd í lífinu, þurfum við að skoða æðruleysisbænina, hverju getum við breytt og hverju ekki?  Ekki eyða tímanum í að reyna að breyta fólki, heldur vera sjálf þessi breyting sem við viljum fá í okkar líf.  Stundum kemur í ljós að vinnustaður, samband/hjónaband, einhver eða eitthvað í umhverfinu er að hindra okkur í því að vera við eða hafa lífið eins og við viljum og þá þarf að breyta og þá þarf oft kjark til að stíga út úr þekktum aðstæðum í óþekktar.

Fyrst þurfum við þó alltaf að spyrja okkur og komast að hvort að við séum sjálf þessi hindrun,  hvort að við séum í raun að skapa okkar eigin tálmanir eða hvort þær komi utan frá.

Það er stundum vont að sjá þetta sjálf/ur því við erum hluti ástands, hluti sambands, o. s.frv. og erum því orðin „samdauna.“

Þegar við erum búin að vera lengi í rými þar sem verið er að sjóða skötu, þá hættum við að finna lyktina. Ef við förum út og komum aftur inn skellur lyktin á okkur.  Við þurfum oft að nýja aðkomu eða að sjá ástandið utan frá til að skynja það.  Lyktin þarf ekki alltaf að vera slæm, kannski er þetta bara ljúf angan, en við áttum okkur ekki á því nema að stíga út fyrir og koma inn aftur.

Ef við erum alveg að kafna úr fýlu, nú þegar, það er eitthvað að rotna í ruslapokanum, þá þarf að henda þeim poka.  Það þýðir ekki að láta eins og engin sé lyktin og stundum þarf að grafast fyrir hvaðan hún kemur.

Engin/n vill, eða ætti að vilja búa við fýlu, hvort sem hún kemur innan frá eða utan. Við lögum hana ekki með að sprauta ilmi yfir, heldur annað hvort forða okkur úr henni eða uppræta.

þegar fólk leitar sér ráðgjafar, og lýsir ástandinu, þá er það að fá lánaða dómgreind.  Er ástandið orðið fýluástand, er ég orðin samdauna og hvernig breyti ég því?  Er hægt að lofta út á heimilinu, báðir aðilar að taka þátt í að viðra, eða vill annar aðilinn í sambandinu bara hafa þetta svona áfram.

Fullorðnar manneskjur bera ábyrgð á sjálfum sér.  Þær eru sjálfráða. Þær bera ábyrgð á að vernda barnið hið innra, veruna sem er varanleg. Þær bera ábyrgð á heilbrigði þessarar veru og hamingju. Þær bera ábyrgð á löngunum, þörfum og vilja þessarar veru.  Veru sem á allt gott skilið, sem  er komin hér til lífs til að vera til og lifa lífinu lifandi, en ekki bara til að þrauka lífið.

Til að lifa lífinu lifandi, þarf stundum að fara út fyrir veggi hins þekkta og örugga,  og til að vita hvað við viljum þarf stundum líka að skoða það sem við viljum ekki.  Það er oft eina leiðin til að læra. –

Já lífið er svo sannarlega undarlegt ferðalag, en við höfum að miklu leyti í höndum okkar hversu fjölbreytt það er og hversu áhugavert.

Hver ert þú?  Hvað vilt þú? … Hvað áttu skilið?

Ég er ein af þeim sem tala um skóla lífsins og að lífið færi okkur verkefni.  Verkefnin eru til þess að þroska okkur.

Þegar við erum fullorðin fáum við fullorðins verkefni, – en stundum fatta aðrir fullorðnir ekki að við berum ábyrgð sem fullorðin, og skipta sér of mikið af okkur og okkar verkefnum, vinna þau jafnvel fyrir okkur, svo við hvorki þroskumst af þeim, né njótum ánægjunnar að hafa leyst þau sjálf. –  (psssst.  það eru meðvirku þroskaþjófarnir).

En hvað ef við lítum á lífið sem ævintýri.  Einhvers konar „Lord of The Rings“ ævintýri.

Ef við sitjum heima í stólnum, og gerum ekki neitt, lifum við ekki mikið ævintýri? –   Það er freistandi að sitja heima í sófa … eða hvað? –  Bíða eftir að lífið líði? – Þrauka lífið?

Það er gott að nota sófann til að hvíla sig, njóta hans, en við njótum hans enn betur ef við höfum þurft að liggja á hörðu. –  Við njótum sólarinnar enn betur þegar við erum vön rigningu.  Og við njótum regnsins betur ef við erum stanslaust í sól.

Lífið er líf andstæðna, og við lærum að þekkja lífið,  hvað við viljum á því hvað við viljum ekki.   Við lærum leiðina á því að fara hana, en ekki bara lesa um hana í bók. –

Við getum lesið sjálfshjálparbók, kinkað kolli, og aha – sammála hverju orði.  Lesið svo þá næstu og kinkað kolli, og aha – sammála hverju orði.  Alltaf sitjandi heima í sófa.

Virkar það?

Lífið ER ævintýri og við höfum val um að taka þátt eða ekki.  Stundum færir lífið okkur eitthvað sem fær okkur upp úr sófanum, eða úr kyrrstöðunni og við viljum það ekkert endilega.  Sumt reynist farsælt,  sumt er vont, óbærilega vont, – en það þroskar.

Við breytumst við hverja breytingu, og breytingin þroskar okkur.  Við lærum og lærum.

Það er gott að líta á lífið sem ævintýri, þar eru nornir og dimmar verur, þar eru líka bjartar verur og englar.  Þar eru risakóngulær sem vilja festa okkur í vefinn sinn.

Lífið er kraftaverk í sjálfu sér,  við höfum gífurlegt val.  Val um viðhorf, val um að vera vanþakklát eða þakklát.

Lífið er eins og húsmóðir sem er sífellt að bera eitthvað á borð, – í flestum tilfellum er það eitthvað gott.  Hún leggur fyrir okkur vatn, loft, heilsu, – eða hvað sem það er,  og eins og vel upp alið folk gerir þá þökkum við fyrir á hverjum degi það sem lífið er að leggja á borð fyrir okkur, eða hvað? –   Gerum við það?

Hvað ef okkur finnst þetta bara sjálfsagt?  

Enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur.  Minn erfiðasti lærdómur var að missa dóttur mína.  Ég var ekki að þakka fyrir líf hennar á hverjum degi, fannst það sjálfsagt að eiga hana, eins og hin börnin mín tvö og barnabörnin.

Ég þakka núna á hverjum degi að eiga börnin mín, en vildi óska þess að ég hefði ekki þurft svona grimman lærdóm til þess.  Auðvitað var ég þakklát fyrir,  en ég var samt meira upptekin af því sem ég hafði ekki.

Hvort sem það eru börn sem við eigum, foreldrar, vinir, systkini – þá er mikilvægt að þakka.  Ef við sjálf eigum líf, við getum andað – þá er líka sjálfsagt að þakka lífið.

Eftirfarandi skrifaði ég á fésbókarsíðuna mína og er þessu tengt:

Gleði og þakklæti fylgjast að, en ólíkt því sem við gætum kannski trúað þá er það þakklætið sem er forsenda gleðinnar en ekki öfugt, að vísu getur þetta spíralast áfram, en þakklætið er fræið sem við sáum og af því sprettur upp gleðin.
Það er spurning hvort það sé ekki bara vanþakklæti þegar við erum kvartandi og kveinandi að eiga ekki þetta eða hitt. Sérstaklega þegar við eigum það sem skiptir máli, sem er lífið? ..
Fókusinn fer, í vanþakklætinu,  á það sem við eigum ekki í stað þess sem við eigum, og hvað ef það er satt að það sem við veitum athygli vex? Eykst þá skorturinn á því sem við ekki höfum eða óánægjan yfir að eiga það ekki? Eckhart Tolle sagði einhvern tímann, að við þurftum bara eina bæn og hún væri „Takk“ ..
Þessi vitneskja hefur verið að síast inn hjá mér frá bernsku, þegar ég heyrði séra Þóri Stephensen, segja söguna af englunum tveimur, annar var með fulla körfu af óskum um að Guð gerði eitthvað, en hinn var með hálftóma körfu, en í hana komu bænir með þakklæti. Þessi saga hefur lifað með mér og ég margsagt hana.
Sem barni var mér kennt að fara aldrei frá matarborði nema þakka fyrir mig, og til baka kom þessi fallega setning; „Verði þér að góðu“ …
Börnin mín ólust upp við þennan sið, en mér finnst eftir að hafa umgengist slatta af börnum undanfarin ár að siðurinn sé á undanhaldi. Þetta átti nú alls ekki að vera einhver mórölsk prédikun eða prédikun yfir höfuð, en mér finnst þetta umhugsunarvert, að muna eftir að þakka fyrir, hvort sem það eru hversdagslegir hlutir eins og að fá að borða, sem okkur finnst sjálfsagt, en það er ekki sjálfsagt hvar sem er, eða þakka óvenjulega hluti sem koma til okkar. Við erum að þiggja gjafir hvern einasta dag, og það er kannski bara sjálfsögð kurteisi við alheiminn og lífið að segja takk, dvelja í fullnægjuhugsun en ekki hugsuninni um skort.

Ég þakka fyrir mig, fyrir daginn, fyrir lífið sem er ævintýri með óvæntum uppákomum, spennandi og ófyrirsjáanlegt. Ég þarf ekki sjónvarp né sápuóperur til að sjá lífið. Það er hér og nú, allt að gerast og bíð með eftirvæntingu, „hvað næst?“…
Það er gott að mæta deginum með elsku og taka ákvarðanirnar okkar út frá elsku og trú, en ekki ótta.

Það er hið sanna frelsi.
Ég þakka fyrir mig, og þakka fyrir þig, því ég er og þú ert!

það er eins með dagana okkar og aðra hluti, grunnurinn skiptir máli.

Að gefa sér tíma áður en þarf að rjúka út, tíma fyrir vatnsglas, kaffibolla, ristað brauð eða hafragraut, eða kannski góðan ávaxta-eða grænmetisdrykk.

Þá förum við vel haldin út í daginn.

Alveg eins og við leggjum grunn fyriir líkamann  þurfum við að leggja grunn fyrir andann.

Hver er okkar besta morgunnæring?  Hugleiðsla?  Bæn fyrir deginum? Hlusta á fallegt lag eða eitthvað hvetjandi?

Fólk með börn gætti fussað yfir þessu, en það er hægt að stilla klukkuna örlítið fyrr, þannig að við tökum tíma áður en börnin vakna, og/eða að gefa okkur tíma fyrir morgunmat með börnunum.

Það er allt í lagi að vera meðvituð um þetta, þ.e.a.s. að morgunstundin gefur deginum tóninn.

Fræðslukvöld á Frammó, – eitthvað fyrir þig? – 

NÆSTA KVÖLD ER fimmtudagur 16. október og hefst kl. 18:00 og endar klukkan 22:00

Þar sem ég hef góða reynslu af borðsamfélagi, ætla ég að bjóða upp á óhefðbundið námskeið/fyrirlestur, heima á Framnesvegi í „húsi andanna“….

Námskeiðið er eitt kvöld, þar sem farið verður í þau atriði sem fylgja því að lifa af heilu hjarta, bæði í orði og að borði, andlega sem líkamlega.

„Af heilu hjarta“ er yfirskriftin, en hún er fengin frá Brené Brown, sem hefur kynnt sér eiginleika þeirra sem hún kallar „The whole hearted people“…

Dagskrá:

18:00  mæting, þátttakendur og leiðbeinandi kynna sig.

19:00. Borðsamfélag í nautn og núvitund (hollt, gott og grænt í matinn).

20:00 Fyrirlestur „Af heilu hjarta“ .. hugmyndir Brené Brown

20:30 Umræður

21:30. Þátttakendur draga englaspil og fá heimfararlestur.

22:00 Lokið

Staður: Framnesvegur 19, 101 Reykjavík

Fjöldi þátttakenda  hámark 7 þátttakendur auk leiðbeinanda.

Leiðbeinandi: ykkar einlæg: Jóhanna Magnúsdóttir

Verð: 9.500.-  á mann/konu

Innifalið er:

Hugleiðslu/hugvekjudiskurinn Ró og örlítið „surprise“ í poka.

Heilnæmur kvöldverður, kaffi og te.

Þetta kvöld er hægt að panta – fyrir hópa eða vinir/vinkonur taka sig saman, svo er bara gaman að koma ein/n – það er ekkert að óttast!  🙂 

Pantað með því að senda póst á valkostur@gmail.com

eða hringja í síma 8956119  og við komumst að samkomulagi 🙂

Ertu með? ..

(ekki verður notast við nein vímuefni nema gleðina)

Í aðstoðarskólastjóratíð minni var ég vön að vera með raðir nemenda sem komu og fengu „pepp“ inni á skrifstofu.  Á borðinu var kassi með tissjú, og það var mikið grátið. Stundum var fólk rétt sest niður og þá fóru tárin að streyma.

Ástæður voru allt frá því að vera í djúpri persónulegri sorg eða missi, upp í kvart yfir að fá ekki að nota tölvu, eða annað.   Ekkert var mér óviðkomandi, enda fékk ég á lokaári þann yndislega titil „Sál skólans.“ –

En sál skólans var stundum meðvirk og stundum ekki. –  Sem betur fer kunni ég oftast mörkin,  þ.e.a.s. hvart ég átti að finna til með og hvar ég þurfti að stoppa nemendur í píslargöngu og sjálfsvorkunn. –  Já, stundum var það nú bara svoleiðis.

Einhver sat kannski fyrir framan mig og taldi upp alla og allt sem hindraði hann, þessi er ómögulegur, kennarinn ekki nógu góður, foreldrarnir leiðinlegir,  bókin ómöguleg….. hundurinn át bókina næstum afsakanir. –

Einum sagði ég að hætta í skólanum og finna hamingjuna, – þessi aðili blómstrar í sínu í dag!

Öðrum sagði ég að „sparka í rassinn á sjálfum sér“ …  (það gerði ég afar sjaldan) – en þegar búið er að beita öllu peppi heimsins, og menn eru enn í volæði,  þá er það „up to them“ eins og maður segir. –  Það er vissulega ekki sama hver segir manni að sparka í rassinn á sjálfum sér, eða hvernig það er gert.  Við vitum að viðmót og forsendur skipta meiru máli en orðin. –  Þegar ég talaði við þennan nemanda, vissi hann að ég var að tala út frá forsendum kærleikans, út frá því að mér þótti vænt um hann. –  Hann kom líka daginn eftir, og þakkaði mér fyrir – og sagði að þetta væri líklega það besta sem ég hefði sagt við hann,  en þessi aðili lauk sínu stúdentsprófi með stæl.

Í fullri einlægni og af heilu hjarta segi ég líka við þig:

Hættu! ..

Hættu að:

• rífa þig niður   (það gagnast hvorki sjálfum þér né öðrum)
• segja þér að þú sért einskis virði  (allar manneskjur eru verðmætar, skilyrðislaust)
• kenna öðrum um aðstæður þínar  (hættu reyndar að kenna nokkrum um, eða leita að sökudólgum, það er hægt að skilja aðstæður og skoða, en ekki dvelja í þeim eða að tengjast þeim því þá er hætta á að við festumst í þeim aftur)
• velta þér upp úr fortíðinni sem þú getur hvort sem er ekki breytt
• að ganga á samviskubiti eða sektarkennd (eftir nógu marga samviskubita ertu horfin/n)   Viðurkenndu mistök þín (ef þau eru fyrir hendi) segðu fyrirgefðu við þig og þann eða þá sem sektarkenndin beinist að,  það er þeirra að vinna úr því, og stóra málið FYRIRGEFÐU sjálfum þér,  lífið mun alltaf ganga skrykkjótt ef þú getur ekki fyrirgefið.
• hanga á einhverju sem heldur aftur af gleði þinni og velferð,  hvort sem það er fólk eða aðstæður.   SLEPPTU
• að vera upptekin af því hvað hinir eru að hugsa um þig, – flest fólk er mest að hugsa um sig sjálft, og ef það hefur skoðun á þér, er það yfirleitt vegan þess að það er að upphefja sig sem betri manneskju,  „Gvöð hvað ég er fegin að „ÉG“ er ekki svona.  Konan með feita rassinn leitar að annarri konu með feitari rass til að hneykslast á.
• að bisast með fullkomnunarskjöldinn (hann er 20 tonn (skv. Brene Brown).
• að bera þig saman við annað fólk,  gerðu ÞITT besta, ekki annarra besta
• að láta annað fólk stjórna þér, eða gefa þeim vald yfir lífi þínu
• að lifa í höfðinu á öðru fólki, eða leyfa því að lifa í þínu höfði, – það lifir hver í sínu!
• ….

Gamla forritið er sterkt,  og kannski fullt af vírusum, en nú reynir á að vera sterkari,  setja afruglarann  á, eða bara hætta að nota forrit sem er skaðlegt og hlaða inn nýju og aðgreina þig frá aðstæðum sem segja þér hver þú átt að vera og hvað þú átt að gera. –

VERTU ÞÚ … HÆTTU AÐ VERA OG GERA ÞAÐ SEM AÐRIR SEGJA ÞÉR …

Taktu í hönd barnsins – stelpunnar/stráksins – sem týndist þarna einhvers staðar á leiðinni,  og leiddu út úr aðstæðum sem skaða.  Aðstæðum sem segja að hann/hún sé ekki nógu góð/ur, verðmæt/ur, eigi ekki gott skilið … o.s.frv.

HÆTTU að meiða strákinn – HÆTTU að meiða stelpuna og veldu það besta eins og þú værir að ala upp þitt eigið barn.  Ekki fara í meðvirkni með sjálfum þér.  Ekki ala á eigin ósiðum,  ekki stela frá þér þroska og mikilvægast.

Ekki ræna þig gleðinni! ..

HÆTTU!

Komdu með í þetta dásamlega ferðalag lífsins, – líf sem er GLEÐIGANGA, og í gleðigönguna tökum við ekki með okkur þúsund tonn af drasli í bakpokann, því þá komumst við ekki neitt. –  Það þarf því að losa og sleppa eins og vitleysingur 🙂 ..

Mæli með að hlaupa um allt með börnunum og syngja „Letting Go“ eins og í Frozen! ..

Finna í því gleðina,  fyrirgefninguna og finna í því sjálfan sig og reisa síðan, ekki endilega íshöll, en okkar persónulegu höll.

Gleðigangan er öllum opin, – hún er valkostur.

Eymdargangan er það líka (ojbara)…

Ef þú ert að lesa þetta,  þá hefur þú val.

Já, ekki byrja með afsakanir,  að umhverfið sé ekki hliðhollt, eða um einhverjar hindranir,  þær eru flestar í kollinum á okkur.  Hentu þeim út, og ef þær vilja koma inn aftur þá ullaðu á þær, og segðu „I have the Power“ ..!!!! ..

Við missum, við söknum, við gerum mistök, við glímum við ótrúlegar hindranir,  en sumar/flestar eru heimatilbúnar.

Upp, upp mín sál og allt mitt geð – og komdu með!

Að elska sig er að taka ábyrgð á lífi sínu, – lífi sem okkur er falið, lífi sem er gjöfin okkar, – ekki hafna gjöfinni, ekki hafna lífinu, ekki hafna þér.

Samþykktu þig – og sæstu við þig,  NÚNA – þú ert þess virði …

Lífið á að vera þér gott,  vertu góð/ur við þig … og við lífið.

Segðu já takk við gleðinni og gleðin segir já takk við þig!

Ég vakna með orð í kollinum, hugsanir sem þurfa að komast á blað, eða í blogg.

Stundum les ég „montstatusa“ svokallaða, á facebook, þar sem mæður eru að segja frá dugnaði barna sinna og afrekum, og það er vel.  Það hefur hver sinn háttinn á.  Það er alltaf gott að heyra af góðum árangri! ..

Það er aftur á móti ekki mikið um „vonbrigðastatusa“  þar sem mæður segja frá falli í prófi eða einhverju öðrum þar sem afkomandinn er ekki alveg að standa sig eftir væntingum.

En hvers væntir móðir af barni sínu?

Líklegast er það það innst inni það sama og móðir min óskaði sér á hverju ári, þegar við spurðum hvers hún óskaði sér í afmælisgjöf; „Ég óska mér að ég eigi góð börn, það er eina sem ég vil“ …

Okkur systkinunum fannst þetta frekar pirrandi svar, því þá þurftum við að finna upp á einhverju veraldlegu sjálf, en mamma var ekkja frá fjörutíuogtveggja ára aldri.  Fimm börn eignuðust þau pabbi á tímabilinu 1956 – 1968, eða á 12 ára tímabili, svo það þykir mikið á nútíma mælikvarða.

Það hefur ræst ágætlega úr börnunum þeirra pabba og mömmu. Við höfum öll náð að mennta okkur og takast á við áskoranir lífsins, sem hafa margar hverjar reynst erfiðar.

En hefur ósk mömmu ræst? Það flokkast undir sjálfshól að kalla sjálfa sig góða, en ég get sagt það einlæglega að ég er öll af vilja gerð að læra að vera góð.  Börnin mín segja stundum að stærstu mistök mín í uppeldinu hafi verið að ég væri „of góð“ (lesist meðvirk).  En það sem ég get sagt án þess að blikna er að ég á einstaklega góð systkini og okkur þykir óendanlega vænt um hvort annað. Þegar bjátar á þá þéttum við raðirnar, og eftir að hafa unnið sjálf með fólki og rætt samskipti í fjölskyldum, sé ég að ósk mömmu er uppfyllt, enda síendurtekin og viðvarandi.

Það hlýtur að vera ósk okkar allra að vera góð og að öll börn heimsins séu góð. Taki ekki þátt í einelti, séu vakandi, hugsandi og laus við fordóma. Hvað er þá að vera góð?  Það hlýtur þá að vera kærleiksrík, þó stundum gruni mig að mamma hafi nú bara verið að óska sér þess að það væri ekki alltof mikill hávaði og læti í börnunum fimm, enda sagði hún oft:

„Elskiði friðinn og strjúkiði kviðinn“…

En s.s. orðin sem komu í huga mér þegar ég vaknaði í morgun voru þessi;

„Góð börn“ ….

❤ 

„Ef dóttir þín eða sonur væri í sambærilegum samskiptum við sinn maka og þú ert við þinn, myndir þú vera sátt/ur fyrir hans/hennar hönd?“ …

Óþægileg spurning fyrir marga viðmælendur, sem koma og leita sér ráða varðandi samskipti við maka.

Flest erum við sammála um að sambönd eigi að byggja á gagnkvæmu trausti og virðingu, ást og vináttu.

Þar fyrir utan að sambandið sé nærandi, og það sé hlutfalllsega meiri gleði sem fylgi sambandinu heldur en armæða. –

Margir „þrauka“ sín sambönd, í von um að eitthvað breytist, – helst þá makinn.  En svo verður fólk allt í einu fimmtugt, sextugt, sjötugt … o.s.frv.  og ekki breytist makinn!

Hvað þá?

Það er alltaf best að horfa fyrst inn á við.

Hamingjuna okkar eigum við nefnilega fyrst og fremst að finna hjá sjálfum okkur,  vera sjálf „í gír“ – sinna okkur sjálfum, næra, byggja upp sjálfstraust o.s.frv.-   Ef við erum komin á þann stað, er kannski sniðugt að líta til makans og sjá hvort hann er samstíga, eða einhvers staðar langt útí buska.

Eruð þið með sömu framtíðarmarkmið? –  Viljið þið sitt hvorn hlutinn? –

Er markmiðið andlegt  – eða er markmiðið veraldlegt?  … eða kannski bæði?

Við þurfum e.t.v. að skoða hvað við erum að bjóða okkur sjálfum upp á, okkar innra barni.  Því eitt sinn vorum við jú öll börn,  – börn sem áttu foreldra sem óskuðu börnum sínum hamingju. –

Erum við að virða óskir foreldranna? –

Erum við góð fyrirmynd okkar eigin barna?

Eru samskiptin okkar við maka okkar kennsla í  uppbyggilegum samskiptum? –   Er okkur sýnd virðing?   Erum við að sýna okkur sjálfum virðingu?   Sýnum við virðingu?

Börnin læra það sem fyrir þeim er haft.

Það er fólk þarna úti sem hefur þörf fyrir að stjórna maka sínum. Það er með fyrirframgefnar hugmyndir að „fyrirmyndarmaka“ –  en þegar makinn reynist öðru vísi, eða ekki fylla upp í myndina, hefst stjórnunin inn í mótið. –  Þegar það ekki tekst, koma upp vonbrigði.

Auðvitað geta tveir stjórnsamir einstaklingar hist.  Það er fólk þarna úti sem býr með innri sár.  Sársaukinn bitnar á makanum, og makinn skilur ekki hvað er í gangi og telur sig ómögulegan, – ómögulegan að geta ekki gert maka sinn glaðan (fyllir aldrei upp í formið). –   Þessi sem upplifir sig ómögulegan, fer að reyna að gleðja, en allt kemur fyrir ekki, það verður auðvitað aldrei nóg, því að gjafir eða dekur lækna aldrei gömul óuppgerð sár.   Sár sem viðkomandi upplifir sem tómarúm, og tómarúmið verður ekki fyllt nema innan frá. –

Það verður fyllt með því að sá sem upplifir það, fer að hlusta á eigin rödd og standa með sjálfri/sjálfum sér. –

Af einhverjum orsökum fara margir af stað inn í sambönd, með lélegt sjálfstraust og sjálfvirðingu og ætla sér að fá það frá hinum. – Um leið og hamingjuna og gleðina.

Við erum fædd með traust, virðingu, gleði og hamingju.  En við týnum því einhvers staðar á leiðinni.  Kannski þegar við horfðum á óhamingjusama mömmu – eða leiðan pabba.  Kannski þegar við horfðum upp á foreldra sem ekki kunnu að virða sig og/eða aðra? –

Kannski þegar við horfðum á foreldra sem upplifðu sig ekki verðmæta, lærðum við að við værum ekki heldur verðmæt.  Þau sögðu það kannski við okkur, að þau elskuðu okkur, en við fundum að þau kunnu ekki að elska sig, svo orð þeirra urðu ekki eins sönn, því elskan var bara að hluta til.

Að elska sig er m.a. að taka ábyrgð á sjálfum sér, andlegri og líkamlegri heilsu.

Þegar við reynum að „soga“ eitthvað út úr öðrum sem við höldum að við höfum ekki sjálf, heitir það meðvirkni.

Með látbragði okkar, framkomu og viðmóti erum við að prédika líf okkar.  Við erum að segja hver við erum.  Við getum sagt þúsund orð, en þau eru tóm ef þau eru ekki sönn. –

Við getum ekki logið um hver við erum, eða hvernig okkur líður gagnvart öðrum.  Alheimurinn skynjar það og börnin skynja það, því þau eru næm.

Þegar það sem við segjum og það sem við gerum er ekki í takt, riðlast allt regluverkið.  Við erum ekki sönn. Við erum ekki heiðarleg. Hvorki við sjálf okkur né aðra.

Við þurfum að setjast niður og hlusta. Ekki á aðra, heldur á okkur sjálf. Röddina sem elskar okkur, röddina í kjarnanum.  Ekki þessa sem hefur tekið sér bólfestu eins og sníkjudýr.

Hvað gerum við þegar við uppgötvum að við lifum í afneitun eða lygi, eða þegar við lifum eftir væntingum annarra en okkar sjálfra? ..

Hættum að ljúga. – Verum sönn.

Hættum að þagga niðrí þessari rödd sem vill okkur allt hið besta, sem er upprunaröddin.  Röddin sem við fæddumst með. Einhvers konar rödd innan úr kjarna okkar.

Til að heyra innri rödd, verðum við að fókusera inn – horfa inn, hlusta inn – elska inn og finna fjársjóðinn á staðnum þar sem við töldum tómarúmið vera. –  Það birtir til og við finnum lífsfyllinguna með sjálfum okkur.

Það er eins og við finnum hjartað slá, alveg uppá nýtt.

Við, sem vorum kannski skilin við okkur sjálf, – þegar við fórum í samband, endurnýjum hjúskaparheitið við okkur sjálf. –

„Já, ég vil elska mig, svo lengi sem ég lifi. – “

Ef að barnið mitt myndi upplifa þetta yrði ég hoppandi glöð.

Það er miklu líklegra að barnið mitt upplifi þetta ef ég, fyrirmyndin, geri það.

Það læra börnin sem fyrir þeim er haft.

Foreldrar vísa leið ……

Og svo er þetta „mín síða“.. þar sem ég skrifa ….og þú lest, takk 🙂

Það sem ég hef þó komist að, er að við erum öll frekar lík.  Við eigum miklu meira sameiginlegt en ó-sameiginlegt.

Við erum með tilfinningar, líkamlegar og andlegar – við erum með viðbrögð við aðstæðum,  en birtingarmyndir tilfinninganna eru ólíkar og við erum misopin fyrir að tjá okkur um þær.  Það þýðir ekki að við finnum ekki til þó við tölum ekki um það, hvað þá skrifum um það!

Það eru tilfinningar gleði og tilfinningar sorgar og allt þar á milli.  Það er, að mínu mati, okkur hollara að bæla ekki tilfinningar, en á móti þurfum við ekki að vera ýkt á útopnunni.

Ég held það sé sama hvar borið er niður,  það er þessi gullni meðalvegur eða jafnvægið  sem er æskilegast að miða við.  Hvorki OF né VAN.

Það segir sig sjálft.

Að dvelja á „stað“ jafnvægis, þar sem mér líður vel.

Hvernig veit ég þegar ég er komin „út fyrir?“ …. Jú, þegar ég er annað hvort finn of mikið til eða of lítið til.

Ef ég er dofin og mér er sama um allt, er ég á vondum stað, og ef ég er yfirmáta spennt og stressuð er ég líka á vondum stað.

Það má yfirfæra þetta á muninn á því að náunginnn skipti okkur engu máli alveg yfir í það að vera yfirmáta afskipasamur (stjórnsamur á neikvæðan hátt).

Meðalvegurinn væri þá að láta sig náungann varða, án þess að þurfa að skipta sér öllu mögulegu.

Meðalvegurinn er oft vandrataður.

Þetta er eitthvað sem við þekkjum flest, og þegar við mætum fólki sem er statt langt fyrir utan þennan meðalveg, þá pirrar það okkur því það minnir okkur líka á þetta ójafvægi í okkur sjálfum.

Neikvæðni annarra getur pirrað okkur, jákvæðni annarra getur lika pirrað okkur,  og fróðlegt að átta sig á því að það tengist okkur sjálfum miklu meira en þessu fólki.   Það er hvernig „tíðni“ þeirra mætir okkar eigin.

Mitt líf, mín ákvörðun … þýðir að ég (og þú) ákveð hvernig ég ætla að lifa, í neikvæðni eða jákvæðni – nú eða jafnvægi.

Til þess þarf að vera vakandi fyrir tilfinningunum, hlusta á eigin rödd,  og spyrja: „hvernig líður mér?“ … ef ég er pirruð, þá þarf ég að fókusera „heim“ í jafnvægið, þar sem mér líður best.  Ég get valið það.

Ég get valið að leyfa fólki að lifa sínu lífi og hafa sínar tilfinningar, án þess að sogast inn í þeirra tilfinningalíf.

Stundum er eins og við stöndum á palli jafnvægis og jafnvel gleði, í umhverfinu er annar einstaklingur eða einstaklingar sem langar að vera þar sem við erum stödd.  Ef þeir ná því ekki, er hætta á að þeir reyni að fá okkur á sinn pall.  Það sé eina leiðin.  Þá verðum við að aftengja okkur þessu fólki tilfinningalega, svo það nái ekki til okkar.  Það verður bara að hafa það, að það verði sárt, reitt o. s frv.  því það er á þeirra ábyrgð.  Enginn varnaði þeim að komast á betri stað (pall).   Hindrunin var og er oft við sjálf.

Við getum öll valið okkur pall, það getur vel verið að við dettum af honum við mikla utanaðkomandi erfiðleika, eins og við missi, sem kemur eins og stormur og feykir okkur af pallinum,  en við höfum tækifæri til að komast þangað aftur.

Þá er best að horfa til og umgangast þau sem vilja fá okkur á pallinn, en ekki þau sem vilja halda aftur af okkur eða íþyngja við „klifrið“ upp á pallinn.

Þessi unga dama og ömmustelpa, á meðfylgjandi mynd, hún Eva Rós, er ein af þeim sem hjálpar mér að fókusera á réttan stað.

Lífsreynsla mín sést í línum andlit míns, en hún nær seint að þurrka af mér brosið.

Mitt líf, mín ákvörðun er að eiga gott líf, fullt af ást, gleði, frið og þó að hið ytra sé stundum að „bögga“ stórt og smátt, ætla ég að halda jafnvægi.

Og já, tilfinningaveran ég, skrifa til að lifa.

Takk fyrir þig sem gefur þér tíma til að lesa, ég hugsa til þín á meðan og ég hlakka til að mæta þér á góða pallinum 🙂

❤

Ungt barn sem virðir fyrir sér fingur sína í vöggunni, er varla að hugsa: „Oh hvað ég er nú með búttaða hendi, – sá sem lá við hliðina á mér á fæðingardeildinni var með fallegri hendi!“ …    Það hugsar heldur ekki: „Vá, hvað ég er nú með lang fallegustu fingur í heimi.“ –

Varla.

Ég man ekki hvernig það var að vera ungabarn, en ég get ímyndað mér að það hafi verið frelsi að vera hvorki að dæma sig, né að bera sig saman við aðra.

Tveggja ára barnið heyrir tónlist og fer að dansa, það hreyfir sig í takt við tónlistina, en er væntanlega ekki að,hugsa: „Hvernig ætli öðrum þyki ég dansa?“ –  „Ætli fólk taki eftir hvað maginn á mér stendur út?“ –  eða  „Ætli ég dansi ekki æðislega, hvar eru aðdáendurnir?“ –

Svo gerist það … einn daginn, að einhver fer að hrósa, einhver fer að setja út á,  og þá er eins og við gleymum að njóta þess að bara virða fyrir okkur hendur okkar, eða njóta þess að „vera dansinn“ eins og ég heyrði einu sinni sagt.

Við getum ekki horft án þess að dæma eða bera saman. –

Þegar við erum í sjálfs-skoðun, erum við að gera tilraun til að nálgast það að vera í hugarheimi barnsins sem ekki er búið að „menga“  með hugmyndum um fegurð eða ljótleika.

Af hverju gerum við þetta? ….

Þegar við horfum djúpt í augu barns,  og mætum augnaráði þess – þá veit það að við elskum það.  Það þarf ekki orð.  Það skynjar.  Enda hefur það ekki lært orðin ennþá.

Kannski trufla orðin bara samskipti okkar? ..

VIð vitum að viðmót er það sem skiptir máli í samskiptum.

Við höfum ekki gleymt öllu.

Við meinum eitt, en segjum stundum annað – en viðtakandinn skynjar það yfirleitt og það myndast einhvers konar „pirringur“  þegar orð og æði fara ekki saman.

Það er stórt skref að hrista af sér það að ástunda dómhörku og samanburð.

Það er stórt skref að VERA … og aflæra það að meta verðmæti okkar eftir hinu ytra.

Það er stórt skref að læra það að við erum verðmæt, skilyrðislaust.

Það er stórt, því að námið hefur allt snúist svo lengi um annað, alveg frá því við vorum lítil börn var byrjað að setja á okkur verðmiða.

Þess vegna er gott að rifja upp barnið.

Æfa sig í að horfa á okkur, hendur okkar, eða líkama allan – og bara horfa án þess að dæma.

Ekki komast allir á námskeið – og þess vegna langar mig að bjóða upp á námskeið á Facebook.  Námskeiðið heitir:   Vertu breytingin – veldu gleði.

Smella HÉR til að fara í hóp.

Námskeiðið er 14 fyrirlestrar, og kom sá fyrsti inn í dag, hægt er að bætast í hópinn fram yfir helgi, en síðan verður hann læstur á mánudag.  Þátttakendur geta lagt fram spurningar tengdar fyrirlestrunum.

Þátttökugjald er 2000.- krónur og er lagt inn á reikning 0327-13-110227   kt. 610311-0910, sendu síðan tölvupóst  johanna@lausnin.is um greiðslu og ég hleypi þér inn! …

Þetta er reikningur Lausnarinnar Vesturlandi, þar sem ég er framkvæmdastjóri yfir sjálfri mér 🙂 ..

Hlakka til að „skjá“ þig! ..