Við höfum flest heyrt um lögmál aðdráttaraflsins, eða „Law of Attraction“ – en það var m.a. kennt í mynd og bók um „The Secret“ eða „Leyndarmálið“…

Lögmál aðdráttaraflsins, eða leyndarmálið er að við drögum það að okkur sem við erum.  Ef okkur líður vel, drögum við að okkur vellíðan.  Gott laðar að sér gott.  Heilbrigt, heilbrigði o.s.frv. –

Þetta hljómar allt voða einfalt, en við erum ekki einföld við mannfólkið svo við búum til hindranir, – aðallega innri hindranir, sem leyfa ekki góðum hlutum að laðast að okkur, sérstaklega þar sem við neitum oft að trúa því. –  Okkur skortir trú á að við t.d. eigum það skilið, og erum stundum logandi hrædd við gleðina.  Þegar fer að ganga vel, förum við að efast og „kabúmm“  við sprengjum upp gleðina – sjálf – frekar en að endalok hennar komi okkur á óvart. –  Við gerum þetta ekkert endilega viljandi, það er frekar að eitthvað gallað forrit í okkur,  hefur komið þessu ferli af stað.

Við höfnum áður en okkur er hafnað. Hvort sem um er að ræða kærasta eða lífið sjálft. –  Jafnvel höfnum við gleðinni.  Bara til að við séum við stjórnvölinn. –

Þá er komið að listinni að leyfa.  Þegar við hættum að hindra, eða búa til hindranir förum við að leyfa. –

Esther/Abraham Hicks – útskýrir Listina að leyfa á eftirfarandi hátt:

„The person that needs to do something is not that person. The person that needs to do something is you! Some of those people in your life do not deserve your good thoughts. In other words, „They are bad. They are evil. They are wrong! They are inappropriate. They do not deserve your good thoughts,“ and you stubbornly are not going to give them any. They may not deserve your good thoughts. But you do. You deserve your good thoughts about them. This is what the Art of Allowing is. It’s allowing my own Well-being. -Abraham“ – 

Listin að leyfa er að leyfa sér að eiga góðar hugsanir, að vita að við sjálf eigum skilið góðar hugsanir.

Listin að leyfa er að leyfa okkar eigin velmegun. 

Til þess að leyfa þurfum við að hleypa að góðum hugsunum, góðum hlutum, gleði, hamingju og frið. – Ekki hafna því eða hindra farveg þess. –

Það getur vel verið að það sé fólk þarna úti sem er vont, og ætti skilið illu hugsanirnar okkar, en við eigum þær ekki skilið, og eina leiðin til að hugsa illar hugsanir er að þær fari í gegnum hugann okkar, þá er bara betra að hugsa fallegar hugsanir. 

Já, já – elskum bara meira!

Viðhorf okkar til lífsins skapar tilveru okkar. –

Erum við að horfa til þess og þakka það sem við höfum, eða erum við að horfa til þess sem við höfum ekki. –

Það þarf engu að ljúga, – þó við höfum misst megum við ekki gleyma þeim og því sem við höfum. –  Það er eðlilegt að sakna og gráta, og til þess að komast yfir sorgarfenið þurfum við að halda áfram.  Hvorki reyna að komast fram hjá því né dvelja þar,  heldur að fara yfir það.

Það mikilvægasta er að halda fókus og halda áfram.

Þetta á við um hið daglega líf, að læra að meta það sem við höfum,  í stað þess að veita endalaust athygli því sem skortir  (þannig að skorturinn vex)  að fara að veita því athygli sem við höfum þannig að það vaxi. –

Ég sá þessa mynd á netinu og hún er lýsandi fyrir ólík viðhorf.  Gott að æfa sig í þessu jákvæða viðhorfi,  – hvað er jákvætt við mitt líf í dag? – …

Það er alltaf eitthvað til að vera þakklát fyrir.

Ég er ein af þeim sem telur að agaleysi sé orðið eitt af stóru vandamálum okkar, bæði í uppeldi heima fyrir og í skólum. – Reyndar væri það ekki eins mikið vandamál í skólum, ef að heimilin (foreldrar/forráðamenn) sinntu uppeldi betur. –

Ég hef áður skrifað um mikilvægi þess að taka ábyrgð á lífi sínu, og auðvitað ættu foreldrar og/eða forráðamenn að taka ábyrgð á lífi þeirra barna sem þeim er treyst fyrir, líka að taka ábyrgð á að kenna þeim hægt og smám saman að taka ábyrgð. –

Það að elska sig er að taka ábyrgð á sér, velferð sinni og heilsu, og þá auðvitað hamingju sinni. –

Við tölum stundum um að „vera góð við okkur“ – t.d. í mat og drykk, og þá erum við kannski að borða eitthvað sem er okkur í raun óhollt og borðum jafnvel svo mikið af því að okkur verði illt. – Svo tölum við líka, á sama hátt, um að við séum „of góð við okkur“ – þegar við t.d. komum okkur ekki í að hreyfa okkur þó að við vitum að hreyfing er mjög góð fyrir bæði líkama og sálarlíf. –

Hvað vantar þarna inn? –  Sjálfsaga, – og þá er þessi sjálfsagi í raun jákvæður, eða „tough love“  eins og það er kallað, í eigin garð. –   Við erum í raun að gera það besta fyrir okkur, sem hlýtur að þýða að við séum að elska okkur nógu mikið til að leyfa okkur ekki að drabbast niður. –

Það sama á við um uppeldi, – þegar við segjum Nei, er það stundum kærleiksríkasta orð sem við getum notað. – Við erum að elska með því að segja Nei, eða aga barn.   Við erum líka að taka áhættuna á því að barninu líki ekki við okkur, –  ef við segjum Já, við einhverju af því við erum orðin þreytt á að barnið sé alltaf að biðja um aftur og aftur, er það ekki ást heldur úthaldsleysi eða uppgjöf,  og það er líka kennsla í neikvæðri hegðun. –

Agaleysi er markaleysi og markaleysi er vont. –

Markalaus manneskja – getur átt erfitt með samskipti við aðrar manneskjur,  annað hvort getur hún verið þannig að hún leyfir öðrum að „vaða“ yfir sig  eða markalaus manneskja „veður“ yfir aðrar manneskjur eða inn í þeirra rými. –

Virðing er tengd því að kunna mörk, sín eigin mörk og mörk annarra.

Ef við raunverulega elskum, þá gerum við það sem er raunverulega best – bæði fyrir okkur sjálf og þau sem við elskum.

Ef ég elska mig, þá gef ég mér nærandi mat, gef mér líka stundum það sem er bara gott fyrir bragðlaukana, en kann að njóta þess í hófi, – ég hreyfi mig reglulega, –  umgengst fólk sem mér líður vel með og ég set fólki mörk sem misbýður mér, eða forða mér úr návist þeirra, – líka segi ég upp leigu þeirra í hausnum á mér. –

Að sama skapi, ef ég elska börnin mín,  þá geri ég það sama fyrir þau,  ég gef þeim holla næringu, sætindi í hófi,  styð þau til að hreyfa sig, og hvet þau til að standa með sjálfum sér. –

Foreldrar vilja eiga heilbrigð og hamingjusöm börn og börn vilja eiga heilbrigða og hamingjusama foreldra.

Við verðum því að átta okkur á því að agi er ekki bara neikvætt orð, – við notum aga til að kenna sjálfvirkni, en andheiti sjálfvirkni má segja að sé meðvirkni. –

Við verðum að læra að það eru afleiðingar og það er orsakir.  Ef við hreyfum okkur ekki – og borðum of mikið,  verðum við of þung og þá oft mjög leið. –   Það er ekki að elska sig. –

Í öllu þessu ofansögðu er mikilvægt að gera sér grein fyrir því sem við köllum „hinn gullna meðalveg.“ –

Það er hægt að dekra og ofdekra,  og þegar um of-dekur er að ræða erum við að stela bæði þroska og gleði frá öðrum, nú eða sjálfum okkur. –  Það er líka hægt að vera of stíf í mörkunum og aganum, og það þarf að gæta að því að fara ekki að ofstjórna.

Það er þroski í því að takast á viið að gera hluti, og það er gleði sem fylgir því að ná markmiðum sínum. –

Ef við erum vanvirk og værukær, er hætta á að við missum bæði þroska og gleði. –

Leikum okkur, hlæjum, gleðjumst, hreyfum okkur og njótum lífsins, – kannski þurfum við aga til að gera það, en sá agi er ást.

Það er gott að vita – að gleðin er orkugjafi.

Margir upplifa að þeir séu í vítahring, –  sem erfitt er að koma sér útúr, –  gleðin er besta útgönguleiðin, svo gerum allt til þess að gera okkur glöð (alvöru glöð, ekki glöð í gegnum vímuefni) –  og sjáum hvort að gleðin verði ekki til þess að við förum að ástunda það sem við raunverulega viljum og vitum að gerir okkur gott! …

Gleðin er leiðin til gleðinnar. –

„Upp, upp mín sál….“

Eftirfarandi myndlíking er fengin frá Esther Hicks, –  þar sem hún er að tala um mikilvægi þess að sleppa,  eða losa um neikvæðar tilfinningar og/eða hugsanir.

Ímyndaðu þér korktappa sem flýtur á vatni,  sem eð eðli korktappans – þ.e.a.s. að fljóta á vatni.  Þegar við höldum fast í hugsanir sem valda neikvæðni þá togum við korktappann niður. –  Þá myndast spenna, gremja, eftirsjá,  o.s.fr. –   það erum við sem höldum tappanum niðri. –  Þegar við sleppum tökum á korktappanum þá skoppar hann aftur upp á yfirborðið. –    Það eina sem við þurfum að gera er að sleppa.

Það er margt sem við höldum í, – sem við þurfum ekki að halda svona fast í og heldur okkur um leið undir yfirborðinu og í kæfandi orku. –  Það eina sem getur frelsað okkur undan yfirborðinu er að við sleppum.

Að sleppa getur verið að fyrirgefa, fyrirgefa öðrum eða fyrirgefa sjálfum okkur.   Að sleppa getur líka verið að hætta að hugsa um eitthvað í fortíðinni sem við viljum breyta.  Að sleppa getur verið að sleppa tökum á manneskju sem við viljum breyta, en það er ekki hægt að breyta öðrum,  aðrir verða að fá tækifæri til að breytast sjálfir og á eigin forsendum. –   Af eigin vilja,  það er ekki hægt að sleppa fyrir aðra. –

Ef við viljum breyta – hafa áhrif –  byrjum heima hjá okkur sjálfum.

LET IT GO!

1.  ÁKVÖRÐUN … ef við viljum breyta þurfum við að taka ákvörðun.  Við höfum val, við tökum ákvörðun hvort við ætlum að horfa upp eða niður.
2. ÁHÆTTA .. ef við viljum breyta þurfum við að taka áhættu, lífið sjálft er áhætta.   Það er öruggast að gera ekki neitt, en það er líka leiðinlegast.  Lífið hefst fyrir utan þægindahringinn.
3. ÁBYRGÐ ..  við verðum að gera okkur grein fyrir því að við berum ábyrgð á okkur sjálfum, ekki á öllum í kringum okkur, nema jú ef það eru ungabörn, – smátt og smátt verðum við að fara að kenna börnum ábyrgð.  Við erum ábyrg fyrir því að kenna börnum ábyrgð.
4. ÁRANGUR ..  formúlan fyrir árangri  er að ástunda þakklæti. Það er engin gleði án þakklætis, þakklætið kemur fyrst svo gleðin, – glöð manneskja nær frekar árangri en sú sem er óánægð.
5. ÁSTUNDUN .., æfingin skapar meistarann, og það þarf að ástunda t.d. þakklæti til að það virki.
6. ÁST …. ef ekkert af ofangreindu virkar, þarf kannski bara meiri ást, – en það að elska sig er m.a. að taka ábyrgð á eigin heilsu og hamingju. –

Félagi sonar míns lenti í því að vera næstum kafnaður í reyk – þegar hann varð innlyksa í íbúð sinni,  þegar kviknaði í íbúð á hæðinni fyrir neðan. –  Hann lýsti því hvernig hann rétt náði að anda, sá ekki handa sinna skil fyrir sótsvörtum reyk, en komst svo inn í herbergi þar sem hann gat andað að sér lofti inn um glugga.

Þegar slökkviliðsmennirnir komu loks inn til hans, eftir dágóða stund, og frelsuðu úr prísundinni,  var hann því væntanlega þakklátastur að geta andað óhindrað að sér fersku lofti. –

Ég var, enn og aftur, með námskeið í gær, og einn þátttakandi spurði um „töfralausn“ að betra lífi. –

Ég er þess fullviss að fyrsta skrefið hvað betra líf varðar, er Ákvörðunin um að eiga betra líf.  Í henni felst sú hugmyndafræði að við trúum að við eigum það skilið og þess vegna megum við ekki hindra það sjálf.  –  Við segjum því:

„JÁ TAKK“ … (Mæli með því að opna faðminn í leiðinni og anda djúpt að sér lífinu og svo anda lengi frá til anda frá sér gömlu hugmyndunum að við eigum ekki gott skilið!

Annað skrefið – sem er jafn mikilvægt hinu fyrsta, -felst í þessu „Já takk“ –  því að „JÁ“ þýðir að við erum að opna fyrir gjafir lífsins og „TAKK“  þýðir að við erum þakklát fyrir gjafirnar, – líka þær sem við höfum nú þegar. –

Grunngjöf lífsins er andardrátturinn okkar, – og það að geta andað sjálfstætt að okkur súrefni. –  

Við áttum okkur eflaust ekki á því svona dags daglega, eða þökkum það fyrr en e.t.v. við sjálf eða nánir ættingjar hafa þurft að vera háð utanaðkomandi öndunaraðstoð.  Við höfum séð fólk sem  er háð súrefniskút.  Í upphafi hverrar flugferðar er talað um að ef að loftþrýstingur breytist muni súrefnisgrímur falla niður og þá eigum við að setja þær yfir munn og nef og anda því að okkur, og ef við ferðumst með barn þá setja grímuna á okkur fyrst og svo barnið. –

Reyndar er þetta mest notaða lýsing á mikilvægi þess að hjálpa sjálfum sér fyrst, áður en við aðstoðum barn. –  Sem þýðir auðvitað mikilvægi þess að við séum í ástandi sjálf til að geta aðstoðað aðra.

Af einhverjum ástæðum hugsaði ég mikið um andardrátt og súrefni í gær, – og hvað ég væri þakklát fyrir að geta dregið andann, svona ein og hálparlaust. –

Ég hugsaði um það út frá því sjónarhorni, að af einhverjum orsökum finnst okkur svo sjálfsagt að geta andað að við þökkum það ekkert sérstaklega.   Okkur finnst það kannski bara svo sjálfsagt, vegna þess að flestir ganga um og anda áreynslulaust.

Það er ekki fyrr en við upplifum skort á einhverju að við áttum okkur á því hversu dýrmætt það er. –  Þegar við erum að kafna, þegar við þurfum að vera háð súrefniskút, – þá er þráin að geta andað djúpt og frjálst.

Við sem búum á Íslandi búum við ferskt loft í ómældu magni, við erum að vísu að spilla því á höfuðborgarsvæðinu við og við, og sumir upplifa óþægindi þess vegna,  þau sem eru viðkvæm í öndunarfærum. –

Ferskt loft er þakkarvert og það að geta andað er þakkarvert. –

Hver er svo þessi „töfralausn“ að betra lífi? –

Jú, það er að þakka það sem við höfum, og okkur finnst venjulega svo svakalega sjálfsagt, – svona eins og súrefnið,  skjól fyrir veðri og vindum,  það að fá að borða, það að eiga fjölskyldu o.fl. o.fl. – allt sem við tökum eins og sjálfsögðum hlut,  en það er ekkert sjálfsagt í þessu lífi. –

Við eigum allt gott skilið, það er ekki málið.  –  Við erum líka að fá svo margt gott, og lykilatriðið er að vera þakklát. –

Þakklát fyrir að við erum nóg og höfum nóg – á meðan við getum andað.-

Þegar við Ástundum þakklæti,  förum við að finna að líf okkar batnar, – því að þakklætið ber með sér einhvers konar fullnægjutilfinningu og sátt,  á meðan vanþakklæti ber með sér tilfinningu skorts óg óánægju. –

Það er miklu betra að lifa fullnægjuhugsun en í hugsununinni um að þarfnast eða skorta. –

Þegar við erum full af þakklæti, eykst tilfinningin fyrir  innri frið og sátt, eykst gleðin, eykst ástin. –

Þakklæti er því undirstaða þess að eiga betra líf.

Þakklæti fyrir lífsins andardrátt.

TAKK ER TÖFRAORÐIÐ .. 

„Hann lætur mér líða svona“

„Hún lætur mig fá samviskubit“

„Hann kemur mér alltaf í vont skap“

„Hann veldur mér vonbrigðum, þegar að hann breytist ekki“ …

Þetta eru nokkur dæmi um setningar – sem við segjum þegar við höfum gefið valdið yfir okkar eigin tilfinningum yfir til annarra. –

Hver lætur okkur líða svona eða hinsegin? –  Ef einhver lætur okkur líða á einn eða annan hátt, þýður það að við erum valdalaus gagnvart viðkomandi.  Við höfum ekki vald á eigin líðan, heldur þessi hann eða hún sem lætur okkur líða. –

Auðvitað hefur fólk mismunandi áhrif á okkur, orkan okkar getur passað vel saman, – stundum finnum við það við fyrstu kynni.  En við þurfum að læra það að við megum ekki gefa frá okkur allt vald yfir eigin líðan, leggja ábyrgðina á okkar tilfinningum á annarra herðar.

„Elskaðu mig“ – „Skemmtu mér“ –  „Gleddu mig“ –  „GEF MÉR“  söng plantan í Litlu Hryllingsbúðinni.

Þegar við verðum svona háð öðru fólki hvað tilfinningar varðar, verðum við eins og strengjabrúður. –  Ef einhver hrósar okkur eða veitir okkur viðurkenningu, verðum við glöð en ef einhver gagnrýnir eða er leiðinlegur við okkur verðum við leið. –

Alltaf þessi „einhver“ – sem er utanaðkomandi. –

Breytingin er að átta sig á að við erum „einhver“ – sem getum endurheimt valdið, ef við höfum gefið það frá okkur.

Í þessu samhengi vil ég enn og aftur endurtaka setninguna: „Meðvirkni verður til þegar við reynum að fá frá öðrum það sem við höldum að við höfum ekki sjálf.“ –

Við höldum að við höfum ekki valdið, en við höfum það.

Við reynum að fá ást, virðingu, traust, viðurkenningu – jafnvel athygli. –

Kannski fáum við valdið með að skipta um fókus, hætta að leita út á við eftir viðurkenningu, eftir „skipun“ um hvernig okkur á að líða.

Er það ekki bara? –  🙂

Það er sælt að gefa og það er sælt að þiggja“ – Það verður eiginlega að vera svoleiðis, til að það sé jafnvægi milli þess að gefa og þiggja og í raun er það sami hlutur, því með því að þiggja erum við að gefa. –

Það er þó ekki sama hvernig við þiggjum.  Ef við þiggjum þannig að við tökum öllu sem sjálfsögðum hlut, bara tökum við því og segjum hmmmm…  eða hrmph… jafnvel – eins og það sé bara það sjálfsagðasta í heimi,  þá ber það vott um vanþakklæti og verður okkur e.t.v. ekki að góðu. –

Það er þarna sem þakklætið kemur sterkt inn, – þakklætið fyrir þær gjafir sem við erum að fá á hverri stundu lífs okkar. –

Við erum að fá loft til að anda að okkur, sem er í raun grunn-gjöfin. Ef við erum stödd á Íslandi erum við að fá hreint og gott vatn, við erum með hitaveitu og hægt að baða sig eða sturta á hverjum degi, og jafnvel oft á dag.  Við búum í landi þar sem ekki eru stríð o.fl. o.fl. –   Þetta er bara brot af því sem hægt er að vera þakklát fyrir. –  En á meðan að við lítum á þetta allt sem sjálfsagt og þökkum aldrei fyrir það,  og ef við hugsum okkur lífið sem „gjafara“ þá hlýtur það að fá smá leið á okkur sem aldrei segjum „Takk“ – eða hvað? –

Ég held að mikilvægi þess að veita gjöfum lífsins athygli sé vanmetið og mikilvægi þess að þakka þessar gjafir. –

Þó við höfum ekki ástundað þakklæti hingað til er aldrei of seint að byrja, og um leið og við förum að ástunda þakklæti opnast svo margt,  því er ekki miklu skemmtilegra að gleðja þakkláta persónu en vanþakkláta eða þá sem segir aldrei TAKK? –

Það er gott að gefa því gaum sem við eigum, því sem við höfum, hæfileikum okkar, fólkinu okkar,  – taka eftir því sem er að ganga vel og svo þurfum við auðvitað að finna tilfinningarnar okkar, því það er nú ekki kurteisi að gefa þeim engan gaum,  þær sem eru að banka upp á hjá okkur og segja „hæ ég er hér“ –  kannski er bara ráð að þakka það að hafa tilfinningar,  við tilfinningaverur? – Við viljum ekki vera dofin eða tilfinningalaus,  þó á einstaka stundum þurfum við á því að halda, en það er undantekningin en ekki reglan. –

Hvað ef lífið er að reyna að gefa þér eitthvað – bíður brosandi með pakkann og þú horfir alltaf í einhverja aðra átt,  veitir því ekki athygli og ert upptekinn af því sem þú færð ekki. –   Hvað ef lífið væri persóna? – Þá myndir þú særa lífið,  með því að taka ekki við gjöfinni,  nú ef þú myndir svo sjá gjöfina – taka hana bara og stinga inní stofu og loka svo hurðinni framan í lífið svo það stæði fyrir utan. –

Ég hef gert svona hluti. – Tekið þeim sem sjálfsögðum. –

Ég vona að mér endist æfin til að þakka gjafirnar, sem eru endalaust margar,   meira að segja lífið hennar Evu minnar, sem var þrjátíuogeitt ár. –  Sumt fólk eignast aldrei börn,  en ég eignaðist stelpu sem var falleg, góð, dugleg, skein skært og heillaði fólk,  eignaðist tvö falleg börn.  Það er dýrðleg gjöf.

Hvernig get ég verið þakklát fyrir hennar líf?

Það er bara alls ekki erfitt, það var svo STÓR gjöf,  fjársjóður sem var undir regnboganum,  – þó að lífið endist ekki eins lengi og við búumst við, – við höldum auðvitað að við fáum öll að verða a.m.k. sjötug,   þá er lífið þakkarvert.  Allt líf, hversu stutt sem það varir, er þakkarvert. –  Eftir því fallegra sem lífið var, því sorgmæddari verðum við þegar við missum.

Fuglarnir hér á Framnesveginum eru farnir að vekja mig á morgnana, – uppúr sex fara þeir að syngja.  Ég sit í „Lazy-Boy“ stólnum hennar móður minnar heitinnar, og skynja að ég er ástfangin. –

Það er auðvelt fyrir mig að skynja ástina þegar ég skrifa,  því að þar liggur ástríða mín. –  Það flæðir áreynslulaust, og þó ég hugsi stundum;  „á þetta erindi við aðra en mig, – er þetta ekki of „prívat?“ –  þá eru það bara sekúndubrot,  því að ég veit ég á erindi við þig,  systir, bróðir,  „fellow human being“ – langar mig í raun bara að segja. –   Við erum svo öll eitthvað eins og mikið að skoða sömu hluti, lenda í sömu gryfjum, glíma við sömu hindranir, höldum að við séum svo ein en erum svo mikið að upplifa það sama. –

Ég er hér af því að þú ert hér,  þú skiptir mig máli og ég er SVO ÞAKKLÁT fyrir þig. –

Þú ert það sem lífið er að færa mér, og ég væntanlega það sem lífið er að færa þér. –

Allt sem gerist í heimi hér er hluti lífsins. –

Ég þakka gjafir lífsins og ætla að halda áfram að þakka, lærdómurinn er stundum þungur og stundum erfitt að skilja tilgang,  en allt fer vel að lokum. –

Þann 20. júní nk. frá 09:00 – 16:00 býð ég upp á námskeiðið „Sátt eftir skilnað“ – námskeið fyrir konur. (Ég mun einnig setja námskeið upp fyrir karla – fái ég fyrirspurnir og verði eftirsókn nægjanleg).

Hvar:
Námskeiðið verður haldið í Heilsumiðstöð Íslands,  Suðurlandsbraut 30 í Reykjavík.

Meira:

Ég hef verið leiðbeinandi á námskeiðum fyrir þau sem eru fráskilin, ég hef boðið upp á það sérstaklega fyrir konur og sérstaklega fyrir karla.

Hvernig er námskeiðið Sátt eftir skilnað byggt upp?

Námskeiðið er einn laugardagur frá 9:00 – 16:00 og síðan tvö skipti tveir tímar í senn í eftirfylgni.

Laugardagurinn hefst á að ég kynni mig og þátttakendur kynna sig.

Ég kynni mig og forsendur mínar fyrir að leiðbeina á námskeiðinu. Ég nýti þar menntun mína í guðfræði og sálgæslu, menntun mína úr kennslufræðum en síðast en ekki síst, og það sem vegur þyngst er að ég nýti og deili  minni eigin reynslu, reynslu mína að lifa af eftir skilnað, fara í gegnum sorgina við skilnað og halda áfram án þess að vera sífellt að líta í baksýnisspegilinn.

Sorgin er mér ekki ókunnug, og ég þekki muninn á sorg eftir skilnað og sorg eftir dauðsfall, svo dæmi séu tekin, hafandi misst föður þegar ég var á barnsaldri, vinkonur í blóma lífsins,  dóttur og móður árið 2013.   Ég hef þó ekki upplifað sorg eftir að missa maka við dauðsfall. 

Reynsla mín liggur líka í því að hafa verið beggja vegna borðsins, þ.e.a.s. „gamla konan“ – og „nýja konan“ – og það skapast oft „konfliktar“ vegna slíks. –   Mín börn eiga stjúpu og ég hef reynslu af því að vera stjúpa.   Skilnaður verður oft að kvennastríði, því miður.  Fyrrverandi er kölluð „sú klikkaða“ og núverandi „druslan“ ..  og kannski eru báðar þessar konur þannig að ef þær hefðu hist við aðrar aðstæður en ekki í hlutverkunum að vera fyrrverandi og núverandi hefði þeim líkað ágætlega við hvor aðra. 

Ég hef talað við ótal pör, og stundum verð ég hissa og spyr: „Voruð þið í sama sambandi?“ –   Bæði upplifa sig sem fórnarlömb ofbeldis og kannski eru þau það bæði, – það er svo erfitt oft að sjá frá sjónarhóli hins aðilans, sérstaklega þegar okkur er orðið í mun að fá skilning á OKKAR sjónarmiði.  Reiði eftir sambandsslit er oft byggð á því að við þráum að makinn sem við erum að skilja við, skilji af hverju okkur líður svona illa, skilji sársauka okkar, – og þá sérstaklega er það eftir trúnaðarbrest í sambandi.  Trúnaðarbrestur (framhjáhald) er sársaukafullt og fólk upplifir oft mikla niðurlægingu, jafnvel þó niðurlægingin eða skömmin sé í raun þess sem heldur fram hjá eða brýtur trúnað. – 

Af hverju segi ég frá þessu? – Jú, fólk spyr: „Hvað getur þessi kona kennt mér?“ –  „Er hún ekki bara einhver guðfræðingur sem þykist geta kennt eitthvað upp úr kennslubókum?“ –  „Hvaða reynslu hefur hún?“ –    Það hjálpar mér að vera guðfræðingur, því ég hef vissulega líka fagþekkingu t.d. á sálgæslu.  Það hjálpar mér líka að hafa lært kennslufræði.  En auðvitað er reynslan það sem ég byggi að mestu leyti á, það að hafa gengið leiðina á undan, svipað og leiðsögumaður sem þekkir slóðann.

En áfram að uppsetningu námskeiðisins. 

Þegar þátttakendur hafa kynnt sig og sagt í stuttu máli frá sínum aðstæðum,  í nánu og persónulega spjalli,  flyt ég fyrirlestur sem heitir:  „Sorgarferli verður að þroskaferli“  og fer jafnframt í orsakir skilnaðar og afleiðingar. –

Eftir morgunfyrirlesturinn ræðum við í hópi þær tilfinningar sem kviknuðu hjá hverjum og einum á meðan fyrirlestrinum stóð, – og oft er það sem þátttakendur eru að uppgötva hluti sem skiptir þá máli hvað varðar þeirra skilnað.  Sérstaklega orsakir,  því það er mikilvægt að átta sig á því hver rótin er, og hún er yfirleitt mun dýpri en upphaflega er haldið. –   Hún er yfirleitt sprottin af einhvers konar meðvirkni.

Í fyrirlestrum mínum legg ég áherslu á mikilvægi þess að hver og ein manneskja beri ábyrgð á eigin velferð og mikilvægi þess að við erum ekki komin saman eða á námskeið  til að ásaka eða finna sökudólga, heldur til að skilja af hverju fór sem fór. –

Fyrirgefning – í eigin garð og annarra,  og það að fara að fókusera á eigið líf og eigin hamingju er lykilatriði til að ná sátt eftir skilnað,  því ef að fókusinn er á fyrrverandi þá er fólk ekki að lifa sínu lífi heldur lífi síns fyrrverandi maka.

Á námskeiðinu höfum við haft þann háttinn á að taka hádegishlé – og þá fer hópurinn yfirleitt saman eitthvað að fá sér að borða.

Eftir hádegi er síðan haldið áfram og er þá annað innlegg mitt sem leiðbeinanda og aftur síðan sest niður og rætt.

Það er nú þannig með sannleikann að hann frelsar, en hann er sár þegar hann uppgötvast. –

Í seinni fyrirlestrinum er m.a. fjallað um skömmina við að hafa „leyft“ ákveðnum hlutum að viðgangast, –  skömmina við að beygja af lífsgildum sínum og láta bjóða sér eitthvað sem manneskja með góða sjálfsvirðingu myndi ekki gera.   Það þarf því oft að byggja upp sjálfsvirðingu og sjálfstraust eftir skilnað.

Laugardagurinn er oft átakamikill tilfinningalega, og miklar uppgötvanir – „aha moment“ –  og stundum er erfit að fara í gegnum þessar tilfinningar eins og skömm, reiði, sektarkennd og höfnun,   þó vissulega komi ein góð tifinning stundum í kjölfarið og það er frelsistilfinning, sérstaklega þegar sambandið hefur verið þrúgandi eða litað af ofbeldissamskiptum. –

Það skal þó taka það fram, að það er líka mikilvægt að gera sér grein fyrir því að þó að alls konar vondar tilfinningar séu samofnar sambandinu – þá getur verið að fólk hafi átt, og nokkuð víst það hafi átt margar góðar og gleðilegar stundir og það er óþarfi að láta eins og allt hafi verið ónýtt. –

Hvert samband er eins og skóli, og það er mikilvægt að koma reynslunni ríkari út úr sambandi og nýta þá reynslu til góðs en ekki ills. –

Stundum hefur fólk skilið vegna þess að það er í vondu sambandi við sjálft sig og kennir makanum einvörðungu um.

Það er algengara en marga grunar að þegar okkur fer að líða illa, þá, í stað þess að líta inn á við og spyrja: „Hvað get ég gert“ – er litið til makans og spurt „Hvað getur hann/hún gert.“   Tilhneygingin er að vilja breyta maka sínum – en að sjálfsögðu er það ekki hægt.  Ef manni líkar ekki við makann þá er auðvitað rangt að vera í sambandinu og óheiðarlegt gagnvart honum.

Áherslan í námskeiðinu er á ákveðna viðhorfsbreytingu, sem felst í því að fara að elska sig og má því segja að markmiðið sé að trúlofast sjálfum/sjálfri sér.

Elska sig, virða sig, treysta sér og þar með að taka ábyrgð á eigin lífi og eigin hamingju.  –  Sættast við sig og samþykkja sig sem heila manneskju.   Þá fyrst má segja að við séum tilbúin í að vera hluti af pari.   Tvær heilar manneskjur sem deila lífinu saman, en ekki tvær hálfar eða brotnar sem eru að reyna að fá frá hinni það sem þær vantar. –

Meðvirkni verður til þegar við reynum að fá frá öðrum það sem við höldum að við höfum ekki sjálf. –

Gott samband er byggt upp af aðilum sem kunna báðir að gefa án þess að vænta einhvers í staðinn.   Það er vont ef að annar aðilinn er sífellt að gefa og hinn sífellt að þiggja,  og sá sem gefur, gefur aldrei nóg og sá sem þiggur fær aldrei nóg  (auðvitað ekki, því við verðum aldrei „södd“ þegar aðrir eiga að sjá um að gefa okkur eitthvað sem við ættum að gefa okkur sjálf.)

Eftirfylgnitímar eftir námskeiðið eru tvö skipti eins og sagt er frá í upphafi,   þar sem hópurinn hittist undir leiðsögn leiðbeinanda og við ræðum framvindu, hvernig gengur að tileinka sér að vinna að eigin hamingju,  og þátttakendur deila í trúnaði því sem upp er að koma í samskiptum við makann, því auðvitað eru alltaf samskipti þegar ganga þarf frá hlutum eða þegar að börn eru í sambandinu. –

Fólk skilur ekki sem foreldrar og þarf að hafa samskipti vegna barnanna og það þarf varla að taka það fram að auðvitað skipta hagsmunir barnsins mjög miklu máli. –

Ef fólk getur ekki talað saman um börnin eða mál tengd þeim, án þess að blanda öðrum tilfinningatengdum málum inní umræðuna, eða byrja að ásaka maka sinn, þá er alltaf betra að hafa bara samskipti skriflega.

Það sem er þó mikilvægt að benda á er að eðlilegar væntingar foreldra til barna sinna eru að þau séu heilbrigð, hamingjusöm og sátt. –  Það er nákvæmlega það sem börnin vilja sjá hjá foreldrum sínum,  svo markmið námskeiðs:

„Sátt eftir skilnað“ hlýtur þá að vera að ná heilbrigði, hamingju og sátt, eða a.m.k. taka ákvörðun um að vilja ná slíku og fara að stilla fókusinn þangað. 

(það gildir að sjálfsögðu fyrir barnlaust fólk líka).

Foreldrar eru fyrirmyndir og það besta sem þau geta gert fyrir börnin sín er að lifa eins og þau myndu vilja að börnin þeirra lifðu.

Vera breytingin sem þau vilja sjá hjá öðrum.

Þegar við vinnum í okkar andlegu hlið,  vinnum í meðvirkni okkar, opnum augun og verðum meðvituð og förum að læra að taka ábyrgð á andlegri og líkamlegri velferð og heilsu,  Læra að við þurfum ekki að eignast meira dót, drekka meira vín, borða meiri mat eða lifa í samviskubiti og sektarkennd,  svo dæmi séu tekin.   þá er það svo gott langtímaplan að þegar upp er staðið hljótum við að græða sjálf.

Það verða því engir lúserar þegar upp er staðið, ég vinn vinnuna mína og fæ greitt fyrir og þau sem sækja námskeiðið opna oft augun fyrir því sem þau raunverulega eiga,  heilan fjársjóð innra með sjálfum sér. – 

Þau sem hafa sótt námskeið hjá mér hafa flest heyrt dæmisöguna sem er í upphafi bókarinnar „Mátturinn í Núinu“ en hún fjallar um manninn sem sat á kassa og betlaði.  Það kom til hans maður og spurði hann af hverju hann betlaði.  Sá sem betlaði svaraði því til að hann ætti ekkert. –  Aðkomumaðurinn spurði hann þá hvort hann hefði litið inn í kassann sem hann sæti á, en hann svaraði því til að það hafði hann ekki gert.

Þeir opnuðu þá kassann í sameiningu og í ljós kom að hann var fullur af gulli. –

Fólk er fullt af gulli,  fólk sem er einhleypt,  fólk í samböndum, fráskilið fólk, – en þegar það horfir aldrei inn á við, í eigin „kassa“ þá heldur það áfram að betla og vera þurfandi í stað þess að átta sig á því að það er nóg.

Það er svo mótsagnarkennt, en það virðist vera þannig að þegar við erum sátt við okkur sjálf og í góðu ástarsambandi við okkur sjálf, þá erum við fyrst tilbúin að vera í ástarsambandi við aðra,   en það er líka lógískt.   –

Þá erum við komin með ástarsamband en ekki samband byggt á þörf.  E.t.v. þörf fyrir að vera bjargað eða þörf fyrir að bjarga. –  Eins og þörf betlarans og þess sem gefur betlaranum.  Þar verður alltaf ójafnvægi í sambandinu. –

Sátt eftir skilnað, hvað er það? – Jú, námskeið sem vekur fólk sem hefur skilið við maka sinn til umhugsunar,  og langar að vera heilt og e.t.v. geta farið í nýtt samband sem heilli og betri einstaklingur. –   Hvort sem það er aðeins samband við sjálfan sig eða líka við aðra manneskju.

Næsta námskeið  (í Reykjavík)  fyrir konur er 20. júní 2020 – haldið í Heilsumiðstöð Reykjavíkur.   Lágmarksþátttaka eru 7 og hámark 12.  Verð fyrir námskeiðið er 29.000.-  (4000.- staðfestingargjald)    en ef greitt að fullu fyrir  1. júní –  er veittur afsláttur og námskeiðið kostar þá 25.000.-   Hægt er að skrá sig eða senda fyrirspurnir  með því að senda tölvupóst  á johanna.magnusdottir@gmail.com