„Hann lætur mér líða svona“

„Hún lætur mig fá samviskubit“

„Hann kemur mér alltaf í vont skap“

„Hann veldur mér vonbrigðum, þegar að hann breytist ekki“ …

Þetta eru nokkur dæmi um setningar – sem við segjum þegar við höfum gefið valdið yfir okkar eigin tilfinningum yfir til annarra. –

Hver lætur okkur líða svona eða hinsegin? –  Ef einhver lætur okkur líða á einn eða annan hátt, þýður það að við erum valdalaus gagnvart viðkomandi.  Við höfum ekki vald á eigin líðan, heldur þessi hann eða hún sem lætur okkur líða. –

Auðvitað hefur fólk mismunandi áhrif á okkur, orkan okkar getur passað vel saman, – stundum finnum við það við fyrstu kynni.  En við þurfum að læra það að við megum ekki gefa frá okkur allt vald yfir eigin líðan, leggja ábyrgðina á okkar tilfinningum á annarra herðar.

„Elskaðu mig“ – „Skemmtu mér“ –  „Gleddu mig“ –  „GEF MÉR“  söng plantan í Litlu Hryllingsbúðinni.

Þegar við verðum svona háð öðru fólki hvað tilfinningar varðar, verðum við eins og strengjabrúður. –  Ef einhver hrósar okkur eða veitir okkur viðurkenningu, verðum við glöð en ef einhver gagnrýnir eða er leiðinlegur við okkur verðum við leið. –

Alltaf þessi „einhver“ – sem er utanaðkomandi. –

Breytingin er að átta sig á að við erum „einhver“ – sem getum endurheimt valdið, ef við höfum gefið það frá okkur.

Í þessu samhengi vil ég enn og aftur endurtaka setninguna: „Meðvirkni verður til þegar við reynum að fá frá öðrum það sem við höldum að við höfum ekki sjálf.“ –

Við höldum að við höfum ekki valdið, en við höfum það.

Við reynum að fá ást, virðingu, traust, viðurkenningu – jafnvel athygli. –

Kannski fáum við valdið með að skipta um fókus, hætta að leita út á við eftir viðurkenningu, eftir „skipun“ um hvernig okkur á að líða.

Er það ekki bara? –  🙂

Það er sælt að gefa og það er sælt að þiggja“ – Það verður eiginlega að vera svoleiðis, til að það sé jafnvægi milli þess að gefa og þiggja og í raun er það sami hlutur, því með því að þiggja erum við að gefa. –

Það er þó ekki sama hvernig við þiggjum.  Ef við þiggjum þannig að við tökum öllu sem sjálfsögðum hlut, bara tökum við því og segjum hmmmm…  eða hrmph… jafnvel – eins og það sé bara það sjálfsagðasta í heimi,  þá ber það vott um vanþakklæti og verður okkur e.t.v. ekki að góðu. –

Það er þarna sem þakklætið kemur sterkt inn, – þakklætið fyrir þær gjafir sem við erum að fá á hverri stundu lífs okkar. –

Við erum að fá loft til að anda að okkur, sem er í raun grunn-gjöfin. Ef við erum stödd á Íslandi erum við að fá hreint og gott vatn, við erum með hitaveitu og hægt að baða sig eða sturta á hverjum degi, og jafnvel oft á dag.  Við búum í landi þar sem ekki eru stríð o.fl. o.fl. –   Þetta er bara brot af því sem hægt er að vera þakklát fyrir. –  En á meðan að við lítum á þetta allt sem sjálfsagt og þökkum aldrei fyrir það,  og ef við hugsum okkur lífið sem „gjafara“ þá hlýtur það að fá smá leið á okkur sem aldrei segjum „Takk“ – eða hvað? –

Ég held að mikilvægi þess að veita gjöfum lífsins athygli sé vanmetið og mikilvægi þess að þakka þessar gjafir. –

Þó við höfum ekki ástundað þakklæti hingað til er aldrei of seint að byrja, og um leið og við förum að ástunda þakklæti opnast svo margt,  því er ekki miklu skemmtilegra að gleðja þakkláta persónu en vanþakkláta eða þá sem segir aldrei TAKK? –

Það er gott að gefa því gaum sem við eigum, því sem við höfum, hæfileikum okkar, fólkinu okkar,  – taka eftir því sem er að ganga vel og svo þurfum við auðvitað að finna tilfinningarnar okkar, því það er nú ekki kurteisi að gefa þeim engan gaum,  þær sem eru að banka upp á hjá okkur og segja „hæ ég er hér“ –  kannski er bara ráð að þakka það að hafa tilfinningar,  við tilfinningaverur? – Við viljum ekki vera dofin eða tilfinningalaus,  þó á einstaka stundum þurfum við á því að halda, en það er undantekningin en ekki reglan. –

Hvað ef lífið er að reyna að gefa þér eitthvað – bíður brosandi með pakkann og þú horfir alltaf í einhverja aðra átt,  veitir því ekki athygli og ert upptekinn af því sem þú færð ekki. –   Hvað ef lífið væri persóna? – Þá myndir þú særa lífið,  með því að taka ekki við gjöfinni,  nú ef þú myndir svo sjá gjöfina – taka hana bara og stinga inní stofu og loka svo hurðinni framan í lífið svo það stæði fyrir utan. –

Ég hef gert svona hluti. – Tekið þeim sem sjálfsögðum. –

Ég vona að mér endist æfin til að þakka gjafirnar, sem eru endalaust margar,   meira að segja lífið hennar Evu minnar, sem var þrjátíuogeitt ár. –  Sumt fólk eignast aldrei börn,  en ég eignaðist stelpu sem var falleg, góð, dugleg, skein skært og heillaði fólk,  eignaðist tvö falleg börn.  Það er dýrðleg gjöf.

Hvernig get ég verið þakklát fyrir hennar líf?

Það er bara alls ekki erfitt, það var svo STÓR gjöf,  fjársjóður sem var undir regnboganum,  – þó að lífið endist ekki eins lengi og við búumst við, – við höldum auðvitað að við fáum öll að verða a.m.k. sjötug,   þá er lífið þakkarvert.  Allt líf, hversu stutt sem það varir, er þakkarvert. –  Eftir því fallegra sem lífið var, því sorgmæddari verðum við þegar við missum.

Fuglarnir hér á Framnesveginum eru farnir að vekja mig á morgnana, – uppúr sex fara þeir að syngja.  Ég sit í „Lazy-Boy“ stólnum hennar móður minnar heitinnar, og skynja að ég er ástfangin. –

Það er auðvelt fyrir mig að skynja ástina þegar ég skrifa,  því að þar liggur ástríða mín. –  Það flæðir áreynslulaust, og þó ég hugsi stundum;  „á þetta erindi við aðra en mig, – er þetta ekki of „prívat?“ –  þá eru það bara sekúndubrot,  því að ég veit ég á erindi við þig,  systir, bróðir,  „fellow human being“ – langar mig í raun bara að segja. –   Við erum svo öll eitthvað eins og mikið að skoða sömu hluti, lenda í sömu gryfjum, glíma við sömu hindranir, höldum að við séum svo ein en erum svo mikið að upplifa það sama. –

Ég er hér af því að þú ert hér,  þú skiptir mig máli og ég er SVO ÞAKKLÁT fyrir þig. –

Þú ert það sem lífið er að færa mér, og ég væntanlega það sem lífið er að færa þér. –

Allt sem gerist í heimi hér er hluti lífsins. –

Ég þakka gjafir lífsins og ætla að halda áfram að þakka, lærdómurinn er stundum þungur og stundum erfitt að skilja tilgang,  en allt fer vel að lokum. –

Þann 20. júní nk. frá 09:00 – 16:00 býð ég upp á námskeiðið „Sátt eftir skilnað“ – námskeið fyrir konur. (Ég mun einnig setja námskeið upp fyrir karla – fái ég fyrirspurnir og verði eftirsókn nægjanleg).

Hvar:
Námskeiðið verður haldið í Heilsumiðstöð Íslands,  Suðurlandsbraut 30 í Reykjavík.

Meira:

Ég hef verið leiðbeinandi á námskeiðum fyrir þau sem eru fráskilin, ég hef boðið upp á það sérstaklega fyrir konur og sérstaklega fyrir karla.

Hvernig er námskeiðið Sátt eftir skilnað byggt upp?

Námskeiðið er einn laugardagur frá 9:00 – 16:00 og síðan tvö skipti tveir tímar í senn í eftirfylgni.

Laugardagurinn hefst á að ég kynni mig og þátttakendur kynna sig.

Ég kynni mig og forsendur mínar fyrir að leiðbeina á námskeiðinu. Ég nýti þar menntun mína í guðfræði og sálgæslu, menntun mína úr kennslufræðum en síðast en ekki síst, og það sem vegur þyngst er að ég nýti og deili  minni eigin reynslu, reynslu mína að lifa af eftir skilnað, fara í gegnum sorgina við skilnað og halda áfram án þess að vera sífellt að líta í baksýnisspegilinn.

Sorgin er mér ekki ókunnug, og ég þekki muninn á sorg eftir skilnað og sorg eftir dauðsfall, svo dæmi séu tekin, hafandi misst föður þegar ég var á barnsaldri, vinkonur í blóma lífsins,  dóttur og móður árið 2013.   Ég hef þó ekki upplifað sorg eftir að missa maka við dauðsfall. 

Reynsla mín liggur líka í því að hafa verið beggja vegna borðsins, þ.e.a.s. „gamla konan“ – og „nýja konan“ – og það skapast oft „konfliktar“ vegna slíks. –   Mín börn eiga stjúpu og ég hef reynslu af því að vera stjúpa.   Skilnaður verður oft að kvennastríði, því miður.  Fyrrverandi er kölluð „sú klikkaða“ og núverandi „druslan“ ..  og kannski eru báðar þessar konur þannig að ef þær hefðu hist við aðrar aðstæður en ekki í hlutverkunum að vera fyrrverandi og núverandi hefði þeim líkað ágætlega við hvor aðra. 

Ég hef talað við ótal pör, og stundum verð ég hissa og spyr: „Voruð þið í sama sambandi?“ –   Bæði upplifa sig sem fórnarlömb ofbeldis og kannski eru þau það bæði, – það er svo erfitt oft að sjá frá sjónarhóli hins aðilans, sérstaklega þegar okkur er orðið í mun að fá skilning á OKKAR sjónarmiði.  Reiði eftir sambandsslit er oft byggð á því að við þráum að makinn sem við erum að skilja við, skilji af hverju okkur líður svona illa, skilji sársauka okkar, – og þá sérstaklega er það eftir trúnaðarbrest í sambandi.  Trúnaðarbrestur (framhjáhald) er sársaukafullt og fólk upplifir oft mikla niðurlægingu, jafnvel þó niðurlægingin eða skömmin sé í raun þess sem heldur fram hjá eða brýtur trúnað. – 

Af hverju segi ég frá þessu? – Jú, fólk spyr: „Hvað getur þessi kona kennt mér?“ –  „Er hún ekki bara einhver guðfræðingur sem þykist geta kennt eitthvað upp úr kennslubókum?“ –  „Hvaða reynslu hefur hún?“ –    Það hjálpar mér að vera guðfræðingur, því ég hef vissulega líka fagþekkingu t.d. á sálgæslu.  Það hjálpar mér líka að hafa lært kennslufræði.  En auðvitað er reynslan það sem ég byggi að mestu leyti á, það að hafa gengið leiðina á undan, svipað og leiðsögumaður sem þekkir slóðann.

En áfram að uppsetningu námskeiðisins. 

Þegar þátttakendur hafa kynnt sig og sagt í stuttu máli frá sínum aðstæðum,  í nánu og persónulega spjalli,  flyt ég fyrirlestur sem heitir:  „Sorgarferli verður að þroskaferli“  og fer jafnframt í orsakir skilnaðar og afleiðingar. –

Eftir morgunfyrirlesturinn ræðum við í hópi þær tilfinningar sem kviknuðu hjá hverjum og einum á meðan fyrirlestrinum stóð, – og oft er það sem þátttakendur eru að uppgötva hluti sem skiptir þá máli hvað varðar þeirra skilnað.  Sérstaklega orsakir,  því það er mikilvægt að átta sig á því hver rótin er, og hún er yfirleitt mun dýpri en upphaflega er haldið. –   Hún er yfirleitt sprottin af einhvers konar meðvirkni.

Í fyrirlestrum mínum legg ég áherslu á mikilvægi þess að hver og ein manneskja beri ábyrgð á eigin velferð og mikilvægi þess að við erum ekki komin saman eða á námskeið  til að ásaka eða finna sökudólga, heldur til að skilja af hverju fór sem fór. –

Fyrirgefning – í eigin garð og annarra,  og það að fara að fókusera á eigið líf og eigin hamingju er lykilatriði til að ná sátt eftir skilnað,  því ef að fókusinn er á fyrrverandi þá er fólk ekki að lifa sínu lífi heldur lífi síns fyrrverandi maka.

Á námskeiðinu höfum við haft þann háttinn á að taka hádegishlé – og þá fer hópurinn yfirleitt saman eitthvað að fá sér að borða.

Eftir hádegi er síðan haldið áfram og er þá annað innlegg mitt sem leiðbeinanda og aftur síðan sest niður og rætt.

Það er nú þannig með sannleikann að hann frelsar, en hann er sár þegar hann uppgötvast. –

Í seinni fyrirlestrinum er m.a. fjallað um skömmina við að hafa „leyft“ ákveðnum hlutum að viðgangast, –  skömmina við að beygja af lífsgildum sínum og láta bjóða sér eitthvað sem manneskja með góða sjálfsvirðingu myndi ekki gera.   Það þarf því oft að byggja upp sjálfsvirðingu og sjálfstraust eftir skilnað.

Laugardagurinn er oft átakamikill tilfinningalega, og miklar uppgötvanir – „aha moment“ –  og stundum er erfit að fara í gegnum þessar tilfinningar eins og skömm, reiði, sektarkennd og höfnun,   þó vissulega komi ein góð tifinning stundum í kjölfarið og það er frelsistilfinning, sérstaklega þegar sambandið hefur verið þrúgandi eða litað af ofbeldissamskiptum. –

Það skal þó taka það fram, að það er líka mikilvægt að gera sér grein fyrir því að þó að alls konar vondar tilfinningar séu samofnar sambandinu – þá getur verið að fólk hafi átt, og nokkuð víst það hafi átt margar góðar og gleðilegar stundir og það er óþarfi að láta eins og allt hafi verið ónýtt. –

Hvert samband er eins og skóli, og það er mikilvægt að koma reynslunni ríkari út úr sambandi og nýta þá reynslu til góðs en ekki ills. –

Stundum hefur fólk skilið vegna þess að það er í vondu sambandi við sjálft sig og kennir makanum einvörðungu um.

Það er algengara en marga grunar að þegar okkur fer að líða illa, þá, í stað þess að líta inn á við og spyrja: „Hvað get ég gert“ – er litið til makans og spurt „Hvað getur hann/hún gert.“   Tilhneygingin er að vilja breyta maka sínum – en að sjálfsögðu er það ekki hægt.  Ef manni líkar ekki við makann þá er auðvitað rangt að vera í sambandinu og óheiðarlegt gagnvart honum.

Áherslan í námskeiðinu er á ákveðna viðhorfsbreytingu, sem felst í því að fara að elska sig og má því segja að markmiðið sé að trúlofast sjálfum/sjálfri sér.

Elska sig, virða sig, treysta sér og þar með að taka ábyrgð á eigin lífi og eigin hamingju.  –  Sættast við sig og samþykkja sig sem heila manneskju.   Þá fyrst má segja að við séum tilbúin í að vera hluti af pari.   Tvær heilar manneskjur sem deila lífinu saman, en ekki tvær hálfar eða brotnar sem eru að reyna að fá frá hinni það sem þær vantar. –

Meðvirkni verður til þegar við reynum að fá frá öðrum það sem við höldum að við höfum ekki sjálf. –

Gott samband er byggt upp af aðilum sem kunna báðir að gefa án þess að vænta einhvers í staðinn.   Það er vont ef að annar aðilinn er sífellt að gefa og hinn sífellt að þiggja,  og sá sem gefur, gefur aldrei nóg og sá sem þiggur fær aldrei nóg  (auðvitað ekki, því við verðum aldrei „södd“ þegar aðrir eiga að sjá um að gefa okkur eitthvað sem við ættum að gefa okkur sjálf.)

Eftirfylgnitímar eftir námskeiðið eru tvö skipti eins og sagt er frá í upphafi,   þar sem hópurinn hittist undir leiðsögn leiðbeinanda og við ræðum framvindu, hvernig gengur að tileinka sér að vinna að eigin hamingju,  og þátttakendur deila í trúnaði því sem upp er að koma í samskiptum við makann, því auðvitað eru alltaf samskipti þegar ganga þarf frá hlutum eða þegar að börn eru í sambandinu. –

Fólk skilur ekki sem foreldrar og þarf að hafa samskipti vegna barnanna og það þarf varla að taka það fram að auðvitað skipta hagsmunir barnsins mjög miklu máli. –

Ef fólk getur ekki talað saman um börnin eða mál tengd þeim, án þess að blanda öðrum tilfinningatengdum málum inní umræðuna, eða byrja að ásaka maka sinn, þá er alltaf betra að hafa bara samskipti skriflega.

Það sem er þó mikilvægt að benda á er að eðlilegar væntingar foreldra til barna sinna eru að þau séu heilbrigð, hamingjusöm og sátt. –  Það er nákvæmlega það sem börnin vilja sjá hjá foreldrum sínum,  svo markmið námskeiðs:

„Sátt eftir skilnað“ hlýtur þá að vera að ná heilbrigði, hamingju og sátt, eða a.m.k. taka ákvörðun um að vilja ná slíku og fara að stilla fókusinn þangað. 

(það gildir að sjálfsögðu fyrir barnlaust fólk líka).

Foreldrar eru fyrirmyndir og það besta sem þau geta gert fyrir börnin sín er að lifa eins og þau myndu vilja að börnin þeirra lifðu.

Vera breytingin sem þau vilja sjá hjá öðrum.

Þegar við vinnum í okkar andlegu hlið,  vinnum í meðvirkni okkar, opnum augun og verðum meðvituð og förum að læra að taka ábyrgð á andlegri og líkamlegri velferð og heilsu,  Læra að við þurfum ekki að eignast meira dót, drekka meira vín, borða meiri mat eða lifa í samviskubiti og sektarkennd,  svo dæmi séu tekin.   þá er það svo gott langtímaplan að þegar upp er staðið hljótum við að græða sjálf.

Það verða því engir lúserar þegar upp er staðið, ég vinn vinnuna mína og fæ greitt fyrir og þau sem sækja námskeiðið opna oft augun fyrir því sem þau raunverulega eiga,  heilan fjársjóð innra með sjálfum sér. – 

Þau sem hafa sótt námskeið hjá mér hafa flest heyrt dæmisöguna sem er í upphafi bókarinnar „Mátturinn í Núinu“ en hún fjallar um manninn sem sat á kassa og betlaði.  Það kom til hans maður og spurði hann af hverju hann betlaði.  Sá sem betlaði svaraði því til að hann ætti ekkert. –  Aðkomumaðurinn spurði hann þá hvort hann hefði litið inn í kassann sem hann sæti á, en hann svaraði því til að það hafði hann ekki gert.

Þeir opnuðu þá kassann í sameiningu og í ljós kom að hann var fullur af gulli. –

Fólk er fullt af gulli,  fólk sem er einhleypt,  fólk í samböndum, fráskilið fólk, – en þegar það horfir aldrei inn á við, í eigin „kassa“ þá heldur það áfram að betla og vera þurfandi í stað þess að átta sig á því að það er nóg.

Það er svo mótsagnarkennt, en það virðist vera þannig að þegar við erum sátt við okkur sjálf og í góðu ástarsambandi við okkur sjálf, þá erum við fyrst tilbúin að vera í ástarsambandi við aðra,   en það er líka lógískt.   –

Þá erum við komin með ástarsamband en ekki samband byggt á þörf.  E.t.v. þörf fyrir að vera bjargað eða þörf fyrir að bjarga. –  Eins og þörf betlarans og þess sem gefur betlaranum.  Þar verður alltaf ójafnvægi í sambandinu. –

Sátt eftir skilnað, hvað er það? – Jú, námskeið sem vekur fólk sem hefur skilið við maka sinn til umhugsunar,  og langar að vera heilt og e.t.v. geta farið í nýtt samband sem heilli og betri einstaklingur. –   Hvort sem það er aðeins samband við sjálfan sig eða líka við aðra manneskju.

Næsta námskeið  (í Reykjavík)  fyrir konur er 20. júní 2020 – haldið í Heilsumiðstöð Reykjavíkur.   Lágmarksþátttaka eru 7 og hámark 12.  Verð fyrir námskeiðið er 29.000.-  (4000.- staðfestingargjald)    en ef greitt að fullu fyrir  1. júní –  er veittur afsláttur og námskeiðið kostar þá 25.000.-   Hægt er að skrá sig eða senda fyrirspurnir  með því að senda tölvupóst  á johanna.magnusdottir@gmail.com

Þegar fólk er innt eftir þeirra stærstu hindrun,  þá er svarið iðulega:

„Ég sjálf“ –  „Ég sjálfur“ .. og það er svo sannarlega satt. –

Við erum ekki í neinni afneitun hér að það séu ekki til ytri hindranir, og við vitum í flestum tilfellum hverjar þær eru,  en stundum eru óskýr mörk milli ytri og innri hindrana. –

Innra með okkur er einhvers konar andspyrnuhreyfing, sem muldrar og tautar og finnur alls konar afsakanir fyrir því að við getum ekki og leyfum ekki,  trúum ekki að góðir hlutir gerist fyrir okkur eða við eigum nokkuð gott skilið. –

Það er vont að eiga í þessu innri (hugsana)stríði. –

Hvað gerist ef við hættum að hlusta á þetta „lið?“  –

Hvað ef að það er rigning úti, og einhver úr hreyfingunni byrjar – „sko, týpískt að það komi hellidemba þegar þú ætlaðir í göngutúr?“

Þú gætir svarað:  „Já týpískt fyrir mig, – afsökunin komin og þú ferð aftur uppí sófa.“ –

EÐA

„Já, það er líka týpískt fyrir mig að eiga þennan fína útivistarfatnað og mér finnst rigningin bara góð og hressandi. og mér finnst gott að komast út og hreyfa mig.“ –

Auðvitað er ég að tala þarna um mismunandi viðhorf, og hver stjórnar því í raun. –   Eru það „kallar og kellingar“  í okkar innri andspyrnuhreyfingu eða eru það við sjálf. –   Þessar raddir eru auðvitað þær sem við höfum tileinkað okkur (stundum raddir fólks sem hefur stjórnað okkur í gegnum tíðina, eða við höfum gefið of mikið vald í okkar lífi) en úr því við gátum tileinkað okkur þær,  af hverju ættum við ekki að geta af-tileinkað okkur þær? –

Það er miklu meira sem við getum en við getum ekki.  En lykilatriði er að hafa sjálf trú á eigin getu og að líka við okkur sjálf,  af því við erum svo einstök, dásamleg og stórskemmtileg í þokkabót!..

Stofnum því friðarhreyfingu innra með okkur,  kærleikurinn sigrar að sjálfsögðu allt,  svo það þarf kannski bara að hleypa enn meiri kærleika að, kærleika í eigin garð,  því að með því að fara að þykja vænt um sjálfa/n sig þá langar okkur svo mikið að gera það sem er best fyrir okkur og þá hlustum við ekki lengur á úrtöluraddir, eða tökum a.m.k. ekki mark á þeim og finnst þær bara krúttlega kjánalegar. –

Nýtt námskeið:   ÉG GET ÞAÐ,  hefst í Lausninni 12. maí – fyrir fólk á öllum aldri.   Smelltu hér til að skoða nánar eða skráningu.

Þetta námskeið verður væntanlega í boði næsta haust í Borgarnesi á vegum Lausnarinnar Vesturlandi,  hlakka til að kynna það!

Það að setja mörk er ekki að breyta öðru fólki. Það er frekar að ákveða hversu langt við erum tilbúin að hleypa öðru fólki og sýna jafnframt ákveðni í að hleypa því ekki inn fyrir okkar mörk.

Ef við eigum erfitt með að setja heilbrigð mörk, getur verið að við förum að taka ábyrgð á tilfinningum og vandamálum annarra. Lífið verður stjórnlaust og fullt af dramatík.  Við getum átt i erfiðleikum með að segja „Nei“  af ótta við að vera hafnað.

Við erum öll „víruð“ til að elska og því að tilheyra, og óttinn við að missa eða vera hafnað, getur rist djúpt – og stjórnað því hversu hugrökk við erum að setja mörk.

Við getum verið annað hvort yfirmáta ábyrg og stjórnsöm, eða vanvirk og  háð í samskiptum.  VIð sýnum mikið umburðarlyndi hvað varðar ofbeldishegðun í okkar garð.  VIð fórnum mögulega eigin gildum til að geðjast öðrum eða forðast vandræði eða til að halda friðinn.

Þegar við síðan fórnum eigin gildum, upplifum við skömm og upplifum okkur lítils virði.  Skömmin er rót flestra fíkna og flótta frá sjálfinu, svo það að setja mörk er grundvallandi til að halda sjálfsvirðingu okkar.

Góð ráð varðandi að setja heilbrigð mörk: 

Setjum mörk, jafnvel þó okkur finnist við eigingjörn eða upplifum sektarkennd. Við erum í fullum rétti í að passa upp á okkur sjálf.  

(Ef einhver sem reynir á mörk okkar segir að við séum sjálfselsk, er hann/hún í raun að segja,  „Þú átt ekki að elska þig, eða þóknast þér, þú átt að elska mig, eða þóknast og geðjast  mér).

Það er staðreynd, að sumum finnst erfitt að skilja, vegna þess að þau hræðast þessa spurningu

„Af hverju skilduð þið?“ –

Í flestum tilfellum, ef ekki öllum, er svarið svo langt að það tæki heila ritgerð til að útskýra það og skýringar eiga rætur allt frá bernsku. –  Svörin eru því í fæstum tilfellum góð, rétt eða sanngjörn því þau eru einhvers konar „hálfsannleikur.“

Ef að manneskju líður illa í sambandi, á það ekki að vega þyngst „hvað fólk segir“ – og leita útskýringa til að réttlæta það fyrir ÖÐRUM. –

Eitt af því slæma sem hlýst af þessu, þ.e.a.s. að þora ekki að taka skrefið út úr sambandi út af áliti annarra, er að fólk fer stundum að búa til aðstæður, meðvitað eða ómeðvitað,  sem sprengja sambandið, og þá til að hafa „gilda“ ástæðu. –  Ástæðu sem samfélagið samþykkir. – Einnig er það tilhneygingin að fara að leita uppi galla makans, (það sem þú veitir athygli vex).

Hvað gerist svo? ..

„Ó, já – hélt hann/hún framhjá“ – málið dautt. –  Eða þá að ofbeldið hefur magnast í restina, svo öðru hvoru var „nóg boðið“ – svona miðað við almennt samþykkta staðla, en í raun var því löngu nóg boðið, en  þorði ekki að hlusta á innri rödd eða samþykkja. –

Svo þegar, og ef að skilnaður verður, þá heldur oft ruglið áfram.  Fólk leitar skýringa og í mörgum tilfellum þá fer hinn fráskildi aðili að mála sinn eða sína fyrrverandi í miklu ljótari litum en var í raun og veru.  Fer að fegra sig á kostnað maka síns, til að réttlæta skilnaðinn,  fyrir  öðrum.

Þá hefst líka oft skotgrafahernaður vina og ættingja, – „ha, já var hann/hún svona ömurleg/ur, – vá hvað þú ert mikil hetja“ – o.s.frv. –  Það er upphafningin á kostnað fyrrverandi, en alveg látið liggja á milli hluta að það voru þarna tveir aðilar sem kannski voru bara ekkert sérstaklega góðir í samskiptum sín á milli. –

Kannski bara tveir aðilar sem voru með ólíkar væntingar og vegna vonbrigða við brostnum væntingum, urðu þessir aðilar sárir og fóru að eiga í vondum samskiptum.  Upphefja sig á kostnað makans í sambandinu (hæðast að maka sínum, eða gera grín fyrir framan aðra) –  kvarta og kveina að makinn fullnægði ekki þeirra þörfum, hlustaði ekki nóg, skildi ekki nóg – læsi ekki hugsanir nóg o.s.frv. –

Ásakanir á víxl – „allt þér að kenna að ég er ekki hamingjusöm/samur – glöð/glaður – o.s.frv. –   Ábyrgðin er orðin makans, – og það sem gerist líka að makinn tekur ábyrgðina og sektarkenndina yfir því að hafa ekki verið nógu góður.  – Þetta verður vítahringur sem versnar og stækkar og eykur á vanlíðan, vanlíðanin eykur aftur vond samskipti, flótta, fíknir, ofbeldi o.s.frv. –

Þessar ásakanir halda oft áfram eftir skilnað, NEMA fólk fari að átta sig á að HAMINGJAN er heimatilbúin,  þ.e.a.s. við megum ekki leggja alla ábyrgð á okkar hamingju á makann,  og makinn má ekki taka af okkur ábyrgðina heldur. –   Það er þetta ójafnvægi sem raskar oft samböndum. –

Þegar tveir sjálfstæðir einstaklingar mætast – í gagnvkæmri virðingu og trausti, geta þessir einstaklingar talað saman og sagt óskir sínar, væntingar og vonir UPPHÁTT og  gera sér ekki endalaust vonir um að hinn aðilinn lesi hugsanir. –  Þá verður ekki gremja og fýla.

Ef það sem við biðjum um, eða óskum eftir er ekki virt, þarf að skoða það á heiðarlegan hátt, eru þessar óskir – væntingar ósanngjarnar? –    Þegar parið er ósammála þá er það oft sem kemur til kasta hlutlauss ráðgjafa,  sem getur ráðlagt.  Það er yfirleitt hægt að finna hvar jafnvægið liggur. –

Stundum eru lífsgildi, viðhorf og framtíðarsýn pars svo ólík,  að þau eru í raun bara að stefna í sitt hvora áttina allt sambandið og þá er ekki skrítið að illa gangi. –

Nú er pistillinn orðinn lengri en ég ætlaði mér, en það eru margar spurningar þarna úti í loftinu. –

Spurningin „Af hverju skilduð þið?“ – er spurning fyrir parið sem skildi að átta sig á, það er spurning sem það þarf að svara til að finna út „vankunnáttu“ sína í því að vera par. –  Það er spuringin sem er gott að svara ef fara á í nýtt samband síðar, svo ekki sé farið í sama pakkann á ný. –

Fólkið þarna úti – sem er forvitið – og auðvitað umhugað um þetta par er ekki aðalmálið í skilnaði.  Útskýringarnar eru ekki fyrir það. Þær eru fyrir aðilann sjálfan,  til að skilja sig, viðbrögð sín og samskipti sín. –   Ekki til að leita að sökudólgum, og alls ekki einmitt til að leita að sökudólgum, vegna þess að það heldur aftur af bataferlinu í hverri sorg, líka skilnaðarsorginni. –

Svo ef einhver þarna úti er of meðvirkur til að skilja, of meðvirkur til að virða sínar eigin tilfinningar og pælir of mikið í því hvað hinir hugsa,  þá vona ég að þessi pistill hjálpi.  Við eigum aldrei að vera í sambandi eða hjónabandi á röngum forsendum,  vegna þess að aðrir vilji það, eða við höldum að það sé öðrum fyrir bestu.  Það hljómar líka afskaplega skakkt eitthvað.

Algengt er að talað um að sambandi sé haldið gangandi „fyrir börnin“- en iðulega eru það einmitt börnin sem eru þolendur vondra samskipta foreldra og líður oft illa með tveimur óánægðum foreldrum og læra af þeim vond samskipti. –   Oftar en einu sinni hef ég heyrt þessa setningu „Ég vildi að mamma og pabbi hefðu skilið fyrr.“ –  og kannski voru það foreldrar sem voru að reyna, eða notuðu það sem afsökun að halda sambandinu gangandi barnanna vegna.

Þegar foreldri virðir sig og tilfinningar sínar og lætur ekki bjóða sér lítillækkandi samskipti þá eru það betri skilaboð til barnsins en að sýna því að vond samskipti séu í lagi, en það hljóta að vera skilaboðin ef að foreldrar sýna hvort öðru óvirðingu.

Lifðu ÞÍNU lífi, aðrir koma aldrei til með að lifa því fyrir þig. Það þýðir líka að taka ábyrgð á sínum eigin samskiptum, sinni hamingju og velferð.

Ef barnið er sett í forgang, þá verða samskiptin ósjálfrátt betri, þá vanda foreldrar sig og átta sig á því að barnið tekur nærri sér illt umtal á hvorn veginn sem það er.

Það er ekki hugrekki að tala illa um  maka, fyrrverandi eða núverandi,  eða að reyna að reisa sig við eftir skilnað með að finna sökudólga.  Það er hugrekki að stíga út úr aðstæðum sem þjóna þér ekki lengur eða eru þér skaðlegar. –

Það er hugrekki að vinna í SINNI hamingju og fylgja SÍNU hjarta.

Frelsið felst í því að hætta að hafa áhyggjur og lifa lífi sínu eftir því hvað aðrir segja, hvað öðrum finnst og hvað aðrir halda.

Þú heyrir hvað hjarta þitt segir þér, þegar þú leyfir því að komast að fyrir utanaðkomandi röddum. –

Ekki gleyma ÞÉR í glaumnum. –

Hlustaðu á hjarta þitt og fylgdu því.  Fólk sem lifir af heilu hjarta er hugrakkt fólk sem sleppir því að draga ályktanir af því hvað hinir eru að hugsa.

Við kennum hugrekki með að vera hugrökk.  

Lifum innan frá og út – það þýðir að hlusta á innri rödd, fylgja sínu ljósi,  ljósinu sem okkur er gefið.

Það er meðvirkni þegar við höldum að við þurfum að fá ljósið frá öðrum, og trúum ekki að við höfum þetta ljós sjálf.

Kviknar á perunni?

Uppfært  júní 2018:   Fer bráðum af stað með námskeiðið  „Sátt eftir skilnað“ –  18.    Það er einn laugardagur  9:00 – 16:00  og svo  4  vikur  (eitt kvöld í viku  1,5 tími í senn).   Hægt er að láta vita af sér á netfanginu:   johanna.magnusdottir@gmail.com   –

Hægt að lesa meira ef smellt er HÉR 

Við erum mörg meistarar í því að gera, – en hvernig á að vera? – Og hvernig á að vera í Núinu – vera viðstödd Núið án þess að vera að hugsa? –

EInn merkasti „Nú-meistarinn“ er Eckhart Tolle sem skrifaði „Mátturinn í Núinu“ – og hann leiðbeinir fólki inn í Núið. – Hér á eftir fer einföldun á því hvernig við stígum inn í Núið. –

Ferðalagið inn í Núið. –

Fyrsta og mikilvægasta skrefið er það að veita athygli umhverfi okkar,  ef við sitjum í herbergi, horfum við á það sem er í kringum okkur,  fólk, hluti, skynjum rýmið og viðurkennum það sem er í kringum okkur.

Annað skrefið er að virða það og meta sem er í kringum okkur, meta það sem okkur finnst oft sjálfsagt. Ef við værum í göngutúr myndum við sjá hvað skýin væru dásamleg, eða blómin við göngustíginn.  Jafnvel fjölbreytni í umferðinni. –  Hversu oft virðum við himininn fyrir okkur og hversu dásamlegur hann er.  Þegar við virðum umhvefið fyrir okkur, – og metum það eykst meðvitundin.

Þriðja skrefið tekur okkur dýpra, – og við spyrjum okkur hvað er hérna líka í Núinu? –   Við verðum vör við skynjanir okkar, hér og nú,  verðum andlega viðstödd, ekki hugsandi um eitthvað sem er fjarlægt okkur. –  Hugsum ekki um það sem gerðist í gær eða hvað gæti gerst í framtíðinni. –   Athyglin er ekki á sms-um í símunum eða næsta „læk“ á Facebook. –

Fjórða skrefið er að skynja að við erum lifandi, skynjum líkama okkar, – lífið í fótunum, höndunum, – og við verðum viðstödd. Við getum æft þetta með að sitja með lokuð augu halda út höndunum kyrrum í lausu lofti, spyrja okkur síðan: „Hvernig veit ég að hendur mínar eru þarna?“

Stundum missum við af lífinu, af Núinu.  Þá stígum við út úr Núinu til að elta Lífið – sem við höldum að við séum að missa af, en um leið og við förum að elta erum við fjarri. –

Hugsanir koma – en við þurfum ekki að elta þær og við verðum vör við bilið sem er á milli þeirra, og við skynjum okkur sjálf,  ekki sögu okkar, bara hver við erum.

Hvað er það sem gerir okkur fært að skynja líkamann? – Það er viðvera okkar, eða meðvitundin.

Það yndislega við hugleiðslu, er að uppgötva okkur sjálf, ekki sögu okkar, heldur þessa dýpri vídd,  sem barnið hefur.  Barnið sem skoðar fingur sína án þess að dæma. –

Við spyrjum okkur; „Hvernig líður mér að vera ég?“ –  Án sögu minnar,  bara hér og nú.  Persónuleg saga okkar er ekki þau sem við erum. –

Við spyrjum okkur líka: „Er ég meðvituð/meðvitaður (aware) um meðvitund mína (my awareness)“..

Þegar við viljum skynja okkur sjálf förum við í lóðrétta vídd, við köfum djúpt – stöldrum ekki við í gárum yfirborðsins,

Þegar við köfum djúpt inn í formlausan kjarnann komum við HEIM í formlaust himnaríki, þáð sem er innra með okkur.

Við erum frjáls og við erum í þögn – glaumur heimsins truflar ekki, við gleymum okkur ekki, heldur munum hver við erum, í djúpinu innra með okkur. –

……

Ég verð með hugleiðslunámskeið kl. 10:00 næsta mánudagsmorgun í Lausninni Reykjavík,  það eru þrír mánudagsmorgnar, – enn hægt að skrá sig – smelltu HÉR.

„Það sem þú veitir athygli vex“ – er virkilega sönn setning.  Þegar ég keypti mér gráu Honduna mína 2005,  sá ég miklu fleiri gráar Hondur. –  Þegar ég fer út að ganga og ákveð að veita rauðum lit athygli sé ég meira af rauðum lit, – þið vitið hvað ég meina. –

Ef við erum alltaf að tala um verkina okkar, sársaukann o.s.frv. – veita honum athygli er eins og að við finnum meira fyrir honum. –  Það er líka svoleiðis að þegar við tölum um lúsafaraldur þá fer fólki að klægja í höfuðið,  eða skrifum orðið „geispi“ – þá er líklegra að við geispum. –

Ég hef orðið vör við það að þegar ég ræði um kvíða og fæ fólk til að ræða um sinn kvíða,  verður herbergið „rafmagnað“ með kvíða. Það verður kvíðaorka ráðandi. –

En nú kemur mótsögnin:   Það er nauðsynlegt að ræða hlutina, ekki byrgja þá inni. – Svo er það fólkið sem er að pósta alls konar hlutum sem verða til þess að við séum vakandi fyrir krabbameini og ofbeldi. –    Ég held að í staðinn fyrir að fókusinn fari á orðið „VAKANDI“ –  fari öll athyglin, eða mesta á orð eins og ofbeldi eða krabbamein. (Skrifa þessi orð viljandi með litlum en VAKANDI með stórum). –

Við verðum að sjálfsögðu að vera vakandi fyrir orsökum og því sem veldur, – en hvað með hitt.  Hvað með þetta „Cancer awareness“  dæmi? –    Má ekki þýða það „krabbameinsathygli.“

Hvernig væri að snúa þessu við? –

Hverju viljum við veita athygli? –

Viljum við ekki veita heilsunni athygli? –  Viljum við ekki veita FRIÐ og ÁST athygli? –

Oft hef ég lesið um það að ástin sigri allt … svona þegar upp er staðið.

L O V E  –  sem er þýtt sem elska, ást eða kærleikur,  e.t.v. fleiri orð.

Ég kann ekki að leysa þessa mótsagnargátu.

Ég er samt mjög hugsi yfir allri athyglinni og tel að samtök og félög mættu velja sér nafn sem fæli í sér lækningu en ekki sjúkdóminn sjálfan. –

Þarna er ég að tala um muninn á t.d. „Krabbameinsfélagið“ og „Hjartavernd.“  hvort skyldi nú gefa meiri von? –

Væri rétt að stofna „Kvíðafélagið“  fyrir þau sem eru haldin kvíða? –

Ég fæ bara hnút í magann yfir þessu nafni! ..

Við þurfum að vera vakandi, við þurfum að vera meðvituð um það sem veldur hinu vonda, meðvituð um sjúkdóma og meðvituð um ofbeldi, svo dæmi séu tekin,  en það er mín tilfinning – og ég byggi hana á langri reynslu að við séum orðin afvegaleidd í fókusnum.

Við þurfum ekki alltaf að taka öllu eins og það er, bara af því að það var. Kannski erum við stundum að hugsa „öfugt“ – og það er margt sem hefur verið að kollvarpast á undanförnum árum, – eða kannski að við höfum verið að enduruppgötva það,  því fátt er nýtt undir sólinni. –

Markmiðið með þessum pistli er að vekja.  Vekja til umhugsunar um hvort að við megum fara að ELSKA MEIRA OG ÓTTAST MINNA. –   Að hætta að vökva og veita næringu því sem við viljum ekki að vaxi og dafni, en næra og vökva í staðinn það sem við viljum að vaxi? –

Gera meira af því sem veitir okkur gleði – stilla orkuna okkar þannig að hún laði að heilsu og gleði í stað þess að „stilla á“ áhyggjur og sorg? –  Getum við valið?

FRIÐUR – GLEÐI – ÁST …  ❤

Veitum því enn meiri athygli og sjáum hvað gerist… það gæti komið okkur á óvart. –

„Þegar þig langar eitthvað en trúir öðru ertu að kljúfa orkuna þína.“… (Esther – Abraham Hicks).

Eftir því sem ár og þroski færist yfir, styrkist ég í trúnni. –  Ekki trú á eitthvað, heldur bara trúnni – hreinni og ómengaðri. –

Í raun skiptir trú næstum öllu.  Hverju við trúum að við séum.

Í rauninni erum við í einhvers konar „heilaþvottartrúboði“ alveg frá bernsku. –

Allt sem foreldrar segja og gera er ákveðið „trúboð“..

Foreldrarnir eru fyrstu „guðirnir“ – því flest börn trúa á foreldra sína – og trúa þeim oft í blindni. –

Við erum leirinn – eða leirkúlan sem foreldrarnir bera ábyrgð á að koma heilli í gegnum bernskuárin. –  Svo koma fleiri þarna inn í eftir því sem árin líða, – auðvitað fleiri í fjölskyldunni, kennarar, félagar í skóla, o.s.frv. –  Ef við eignumst maka getur verið að hann haldi áfram að móta þessa kúlu. –

Fyrstu árin erum við óábyrg fyrir okkur sjálfum,  – við erum ósjálfbjarga og getum ekki annað en treyst á foreldra eða aðra uppalendur. –   Það er hreinlega ekki annað í boði fyrir barnið. Þess vegna er hlutverk uppalenda MJÖG mikilvægt,  að uppeldið verði ekki að ofbeldi. –

Ofbeldið er eins og högg og holur í leirkúluna, og hún afmyndast og brenglast. –

Þegar að árin líða færist ábyrgðin skref fyrir skref yfir á okkur sjálf og þegar við erum algjörlega búin að taka yfir erum við full-orðin. –

Ef við tökum ekki ábyrgðina að fullu, erum við í raun ekki fullorðin og það vantar eitthvað upp á.

Hér er ég að tala um að fullorðin manneskja og heilbrigð ber fullkomna ábyrgð á sjálfri sér, – á hamingju sinni, velferð, viðhorfi, gleði, frið o.s.frv. –

Full-orðin manneskja trúir á mátt sinn og megin, og e.t.v. sinn æðri mátt eins og við köllum það.  En fullorðin manneskja verður að varast að gera aðrar manneskjur ábyrgar fyrir sér eða að trúa á aðrar manneskjur eins og þær væru þeirra æðri máttur og bera þar af leiðandi ekki ábyrgð á sjálfri sér. –

Ég var einu sinni að kvarta yfir fjölskyldumeðlim, – og sagði: „Hann lætur mér alltaf líða svona“ –  en um leið og ég sagði það, áttaði ég mig á valdinu sem ég var að gefa viðkomandi.

„Hver lætur mér líða svona og hinsegin?“ –  Er það ekki ég sjálf þegar ég samþykki, eða trúi því sem hinn segir – eða skilaboðum hans?

Hvað ef ég trúi þessum aðila ekki, eða samþykki ekki skilaboðin? –

Hvernig líður mér þá? –  Hvernig vil ég að mér líði? –

Við getum haft þennan aðila sem leigjanda (sem ekki greiðir þó leigu) í höfðinu á okkur, – þetta getur verið rödd úr bernsku, rödd úr samfélaginu – sem við trúum og sem talar svo hátt – eða við stillum svo hátt að við heyrum ekki í okkar innri rödd. –

Okkar eigin rödd fær ekki, hlustun,  rými eða við trúum henni ekki.  Hinir hljóta að hafa rétt fyrir sér, eða hvað? –

Hver hefur ekki fengið hugdettu, eða skynjað að eitthvað sé rétt og ætlað að fylgja því eftir, en svo kemur einhver annar og skynjuninni er ekki trúað lengur heldur hinum aðilanum.  – Svo kemur í ljós að skynjunin var rétt og viðkomandi lemur sig niður fyrir að hafa ekki fylgt eigin sannfæringu?

Við óttumst stundum eigin rödd, – því ef við fylgjum henni þurfum VIÐ að taka ábyrgð á því sem við gerum. Er ekki betra að varpa ábyrgðinni á einhverja utanaðkomandi, – „hann sagði það“ – segjum við svo eins og barnið og þurfum þar af leiðandi ekki að taka ábyrgð.

Við eigum rétt á ýmsu og sumt fólk er býsna duglegt að kalla eftir rétti sínum, en stundum vill þetta sama fólk ekki taka neina ábyrgð. –

Dæmi um þetta eru t.d. framhaldsskólanemendur (sumir) sem eru mjög stífir á rétti sínum um allt milli himins og jarðar sem varðar hina ytri umgjörð, – vill góða kennara, góðan skóla, góða aðstöðu, kennslu, námsbækur o.s.frv. –  Og að sjálfsögðu eru þetta sanngjarnar kröfur, en krafan til sjálfs sín er í lágmarki.  Það er hið ytra sem á að kenna, og nemandinn  er ekki til í að taka ábyrgð,  það á að kenna honum,  en það er takmarkað hvað hann „nennir“ að læra, nú eða kannski að vakna í skólann, nú bara stunda námið.  Kannski hefur viðkomandi nemandi bara takmarkaðan áhuga, eða trú á að þetta nám sé eitthvað sem þjóni honum eða henni. –

Hvað gerirst þá? –  Jú, þá finnur nemandinn afsakanir utan sjálfs sín (því hann trúir á ytri aðstæður og ekki á sjálfan sig) lélegur skóli, kennari, námsbækur o.s.frv. –  og tekur ekki ábyrgð á sínu námi.   Þar við bætist að jú, – þetta er í raun allt mömmu eða pabba að kenna því þau eru svo leiðinleg, eða það voru þau sem vildu e.t.v.  að hann færi í skólann. –

Ytri aðstæður HAFA áhrif, hvort sem við erum nemendur í framhaldsskóla eða bara skóla lífsins, þar sem við erum auðvitað öll. –

En ef við erum nemendur sem erum alltaf að horfa út á við,  kenna ytri aðstæðum um okkar getu eða framgöngu í lífinu, þá erum við komin nálægt því að vera fórnarlömb aðstæðna og umhverfis. –

Þá kemur trúin enn og aftur inn. Hverju trúum við um okkur sjálf, og hverju trúum við að við séum? –   Getum við sjálf lagfært þessa beygluðu leirkúlu? –   Getum við sjálf haft áhrif á okkar velferð? –

Þegar okkur langar eitthvað,  skiptir máli að við trúum því að við fáum það eða getum það. –  Við trúum að við getum lært, – því ef okkur langar það en trúum öðru þá setjum við hindranir í eigin farveg. –

Þegar við setjum út óskir í alheiminn,  segjum að við viljum vera hamingjusöm, – þá erum við að sá hamingjufræjum.  Þessi fræ hafa alla möguleika á að blómstra.

En það sem við gerum ef við trúum ekki á að þau verði að hamingjublómi,  þá sáum við efasemdarfræjum og stundum svo mörgum að þau vaxa upp og kæfa hamingjufræin. –

Málið dautt og hamingjublómin líka. –

Svo þegar við bætum vantrú í þetta líka, – við treystum ekki að hamingjufræin okkar vaxi – eða verðum óþolinmóð að bíða eftir þeim, förum við með skóflu og kíkjum hvort þau séu að spíra og skemmum þannig fyrir. –

Það er gott að eiga trú og leyfa sér að vænta góðs. –

Stundum gerirst ekki gott, – en margir vilja frekar trúa því, svo þeir verði ekki fyrir vonbrigðum. –   Það fólk er alltaf girt bæði með belti og axlabönd,  og í sumum tilfellum verða þessi „öryggistæki“ eins og spennitreyja og breytist í kvíða yfir öllu því „hræðilega“ sem mögulega, kannski, ef til vill – gæti gerst. –

Er það góð trú? –

Hvað með: „den tid den sorg“ – eða „leyfðu morgundeginum að hafa sínar áhyggjur?“ –

Er ekki skemmtilegra að lifa í góðri trú en vondri trú á framtíð og fólk? – Skiptir ekki lífsgangan máli, hvernig hún er gengin? –

Slökum á, sleppum, treystum og trúum,  og síðast en ekki síst leyfum okkur að vera svolíti kærulaus og minna ómissandi. –

Tökum ábyrgð, tökum trú – á okkur sjálf. –  Það heitir sjálfs-traust.

„Trú þín hefur læknað þig“ … Hverju trúum við? – Trúum við endalaust á að eitthvað utanaðkomandi beri ábyrgð á okkur og okkar líðan? – Hvað með trúna á okkar eigin getu, kraft og sannfæringu? – Hvað með trúna á það að við getum verið hamingjusöm? .. Er það hægt með þessa ríkisstjórn? – Er það hægt í þessu hjónabandi? – Er það hægt í þessum skóla…………………..lífsins skóla? –
Hverju trúir þú, og við hvern þarf að semja?

Oftast er það óttinn við hið óþekkta sem stöðvar okkur í að gera breytingar eða sleppa tökum.

Við leysum ekki festar,  því báturinn okkar er öruggur við bryggju.

Flest viljum við vita hvað er framundan, hvað tekur við og ef við vitum það ekki þá ríghöldum við í það sem við þekkjum.

Hvað ef tilgangur lífsins væri að læra að finna til? –

Finna til okkar, ekki frá okkur.

Við værum þá að forðast tilgang lífsins með að forðast tifinningar okkar, og forðast okkur sjálf um leið. –

Stundum er vont, stundum er gott.

Stundum er sorg og stundum er gleði. –

Það er þegar við höfum upplifað djúpa sorg og viðurkennt hana að við getum tekið á móti sannri gleði.

Ekkert er bælt, flúið og engu afneitað.

Við verðum glöð í okkur og með sjálfum okkur, finnum frið og ást.  –

Gleðin, friðurinn og ástin eiga sér leikvöll í hjartastað og við leyfum þeim að leika frjálst.

Finnum að ég við erum lifandi og verðum þakklát fyrir að skynja þetta stækkandi samfélag hið innra. –

Lærum að lifa innan frá og út. 
Lærum að vera hugrökk – alla daga – þó suma þeirra séum við særð og lítil hið innra.

Við finnum til.

Þá erum við þakklát fyrir að vita að við erum aldrei ein og þurfum því ekkert að óttast, ekki breytingar, ekki tilfinningar,  ekki fólk.

Ekkert