Margir kannast við að eiga eða hafa átt foreldra eða jafnvel ömmu, afa, frænkur, frændur nú eða systkini  sem hafa verið býsna iðin við að gagnrýna, og sama hvað gert var, alltaf mátti gera betur.

Þú komst heim með góðar einkunnir í öllu nema einu fagi, og það var það sem pabbi eða mamma rak augun í og spurði, „af hverju fékkstu ekki hærra þarna“ –  í stað þess að hrósa því sem vel var gert. –

eða

Þú varst búin að sauma þínar fyrstu gardinur og amma kom i heimsókn og sagði:

„Ég hefði nú haft þær aðeins síðari“ ..

eða

Þú fórst að sýna mömmu nýju draktina og hún sagði:

„Er hún ekki einu númeri of lítil“ ..

eða

Þú komst heim til pabba og sagðist hafa hlaupið hálfa leiðina heim úr skólanum.  Hann svarar:

„Hvaða leti var þetta,  nenntirðu ekki að hlaupa alla leið“ ..

eða

Þú komst fullur af innblæstri heim af stofnfundi nýs sjórnmálaflokks og tilkynntir foreldrum þínum að þú ætlaðir að bjóða þig fram í stjórn,  mamma svaraði:

„Þykist þú nú eitthvað geta í pólitík?“ ..

Þetta eru svona dæmi – nokkuð raunveruleg og sem svo margir kannast við, og það má bæta við.

En þessi pistill er ekki til að fara í ákúrur á foreldra eða aðra sem ekki vissu betur eða voru bara að endurvarpa sínu uppeldi og vanmáttarkennd á aðra, og þá í sumum tilfellum afkvæmi sín.  –   Það var ekki gert í mannvonsku, heldur í sumum tilfellum álitið uppbyggilegt og hrós væri til að búa til aumingja eða við yrðum of montin. –

Reyndar er pistillinn ekki ákúra eða dómur á neinn, en hlutverk hans er að opna augu okkar fyrir því að það eru miklar líkur á því að við séum sjálf komin í hlutverk foreldranna, eða hluteigandi,  gagnvart okkur sjálfum, þeim sem eru í kringum okkur  og stundum gagnvart börnum okkar.

Við þurfum að sjálfsögðu að láta af þessum ósið gagnvart öðrum, og ekki síður okkur sjálfum.

Okkar innri rödd, og þá helst gagnrýnisröddin sem fullvissar okkur um að við gerum aldrei nóg og erum aldrei nógu góð/dugleg o.s.frv. er okkur sem versti óvinur.  Reyndar magnast röddin og dómharkan eykst þegar kemur að okkur sjálfum.  Við erum oft miklu verri við okkur sjálf, og dómharðari en við nokkra aðra manneskju og myndum aldrei láta sumt af því útúr okkur sem við segjum við okkur sjálf, við vini okkar eða vinkonur. –

Það er mikilvægt að opna augun fyrir þessu – og reyndar bara meðvitund alla. – 

Hvernig er þitt sjálfstal,  er það uppbyggjandi eða niðurbrjótandi?

Af hverju er það þannig að þegar við fáum hrós, e.t.v. mörg hrós, en eina gagnrýni, sjáum við bara gagnrýnina en ekki hrósin?  –  Er það ekki gamla prógrammið í verki, þetta sem við erum búin að tileinka okkur?

Í öllum málum er til eitthvað sem heitir millivegur, – en eins og staðan er í dag – þá mættu flestir a.m.k.  sem ég umgengst vera mun uppbyggilegri og elskulegri í eigin garð,  svo ég hef engar áhyggjur af því að þið verðið of góð við ykkur eða talið of fallega til ykkar 😉 ..

Við eigum öll gott skilið, – líka uppbyggilegt sjálfstal! ..

Ég man eftir sögu um bóndason sem fór að biðja sér konu. –

Hann mætti á heimili ungu konunnar og þetta var á þeim tíma og stað þar sem siður var að biðja foreldra um hönd dótturinnar. –  Foreldrarnir tóku honum fagnandi og dóttirinni leist vel á mannsefnið.

Móðirin bað dóttur sína að fara niður í kjallara og sækja öl til að þau gætu skálað fyrir ráðahagnum og það gerði dóttirin.

Þegar dóttirin var komin hálfa leið niður í kjallara leit hún upp og sá exi sem var búið að hengja upp í rjáfur til geymslu.  –

Hún settist í stigann og hugsaði,  hvað ef ég og bóndasonurinn værum búin að gifta okkur, og hvað ef við værum nú búin að eignast son,  og hvað ef að hann væri orðinn fullorðinn og hvað ef við kæmum að heimsækja foreldra mína og hvað ef að amma hans myndi biðja hann um að fara niðrí kjallara og sækja öl og hvað ef að exin myndi þá losna og lenda í höfðinu á honum og opna æð og hvað ef að honum myndi blæða út?

Hugsunin varð henni óbærileg og hún fór að gráta óstjórnlega.

Til að gera langa sögu stutta, – þá fór móðurinni að lengja eftir dóttur sinni og ölinu og fann dótturina sitjandi hágrátandi í tröppunum,  dóttirin sagði móðirinni frá hugsunum sínum og móðirin settist hjá henni og fór að hágráta.  Það sama gerðist með föðurinn.  Öll sátu þau og hágrétu yfirkomin af sorg, –  vonbiðillinn kom svo síðastur og varð mjög hissa á þessari fjölskyldu,  og ég man hreinlega ekki endinn á orginal sögunni,  en honum fannst þau a.m.k. mjög heimsk.

Hversu oft segjum við ekki „hvað ef?“ og búumst við hinu versta?

Hversu oft erum við ekki komin með kvíða og áhyggjur af því sem e.t.v. aldrei verður og lifa í huganum atburð sem verður kannski og kannski ekki,  en fara í gegnum alla vanlíðanina.  Kannski grátum við ekki eins og fólkið í kjallaratröppunum,  en við engjumst um af kvíða,  „hvað ef?“ …

Stundum er þetta kallað „að mála skrattann á vegginn“ ..

Ég býst við að vonbiðillinn hafi stungið upp á því að taka exina niður,  það hefði amk útilokað þennan vofeifilega atburð sem bóndafjölskyldan var búin að sjá fyrir sér.   En oft er það sem er „yfirvofandi“ eitthvað ósýnilegt og ekki hægt að festa hendi á. –  Engin exi til að taka niður,  aðeins hugsunin um það sem hún gæti valdið.

Það er hægt að breyta sögunni, – hvað ef að unga konan hefði tekið eftir exinni og hugsað aðra hugsun? –  Hvað ef að í framtíðinni einhvern tímann kæmu þau í heimsókn og faðir hennar væri búinn að vera úti höggva við með exinni og hvað ef að hann setti viðinn í arininn og hvað ef þau sætu nú öll,  hún, eiginmaðurinn, sonurinn sem þau væru búin að eignast, og e.t.v. fleiri börn,  hvað ef að svona góðir hlutir væru framundan? –

Hugsunin um atburðinn er núna,  hún er að hafa áhrif á líðanina núna og hefur í raun ekkert með framtíðina að gera.

Hvernig líður mér með hugsanir mínar,  hugsa ég jákvætt eða hugsa ég neikvætt?   Er ég að búast við hinu versta,  eða búast við hinu besta, eða leyfi ég bara hlutunum að gerast? –

Við skulum sjá fyrir okkur að við stöndum á árbakka lífsins,  lífið er fljót og það er stundum lygnt og stundum beljandi og þar eru flúðir og ýmislegt spennandi.

Ég hef prófað að fara í svona flúðasiglingu og ég var miklu hræddari þegar ég stóð á bakkanum og heyrði leiðsögumanninn segja frá öllu sem „gæti gerst“ og hvernig ég ætti að bregðast við ef svo bæri undir,  heldur en þegar ég var komin af stað. –  Flúðasiglingin var stórskemmtileg og mikið ævintýri, okkur kitlaði í magann og svo var rólegt og við flutum áfram.

Engum datt í hug að setja út árnar og reyna að stöðva siglinguna með bátnum, heldur að takast á við það sem framundan væri. –

Við róum ekki á móti straumnum,  þannig virkar mótstaðan og þannig virkar þegar við förum að hugsa um að exin gæti lent í hausnum á okkur eða okkur nákomnum. –  Þannig virkar óttinn,  eins og handbremsa á farartækið okkar. –

Við höfum val um að hugsa jákvætt eða neikvætt,  við höfum val um líðan okkar hér og nú.  Við getum svo sannarlega ekki ráðið við allar aðstæður, það þekkjum við og þess vegna biðjum við Guð um æðruleysi. –

Æðruleysi til að sætta okkur við að lífið er stórfljót með alls konar uppákomum, góðum og slæmum.

Kjark til að róa fram hjá stóru steinunum,  velja leiðir og hlæja þegar báturinn vaggar.

Vit til að skilja að við getum ekki breytt ánni, en við getum róið í var eða valið stefnu.

Ef við ætlum að komast á leiðarenda og upplifa allt sem lífið hefur að bjóða, þá verðum við að fara í bátnum. –  Við getum flúið upp á bakkann,  en við komumst þá ekki áfram fyrr en við ákveðum að fara aftur í bátinn og takast á við ána á ný. –  Á bakkanum er kyrrstaða en þar er ekki þroski og ekkert flæði. –

Ef við höfum tækifæri á að taka þátt í lífinu þá er að grípa tækifærið,  – hvort viljum við vera áhorfendur (og standa á bakkanum) eða þátttakendur? –

Hvort viljum við þrauka lífið eða lifa því lifandi? ..

Lifum okkar eigin sápuóperu,  hún er miklu, miklu áhugaverðari og fjölbreyttari en þær sem boðið er upp á í sjónvarpinu.

Hvað ef?  _______________________________  leyfðu þér að setja eitthvað gott á línuna hérna og finndu tilfinninguna, bæði í líkama og sál. –  😉

Upphafið á þessu ljóði kom í huga mér þegar ég var að skrifa þetta:

„Láttu þér líða vel
þetta líf er til þess gert
trúðu mér …“

Í því er sami boðskapur og „Let it be“ hjá Bitlunum, – Leyfðu því að gerast! .. Ekki vinna gegn því,  ekki búast við hinu versta, og ekki róa á móti ..

„Speaking words of wisdom“ — „There will be an answer – Let it be“ ..

Slepptu – treystu – trúðu – leyfðu – lifðu…

Við erum skepnur vanans, eins og sagt er.  Það þýðir að við höfum tilhneygingu til að gera hlutina eins og við gerðum áður.   Sumir vanar eru góðir og sumir vondir.

Að sama skapi eru sumar hugsanir góðar og sumar vondar.

Það kostar oft svolítinn sjálfsaga að breyta vana.  En eftir því sem við gerum hlutina oftar fara þeir að síast inn og svo kemur að því að við gerum það á ósjálfrátt.

Mér finnst ágætt dæmi t.d. þegar við erum að læra á bíl, þá þarf að hugsa um hvert einasta atriði og svo verður það nokkurn veginn ósjálfrátt hvernig við skiptum um gíra, stígum á bremsu, kúplingu, bensín o.s.frv. –  Fyrst var þetta svolítið flókið – a.m.k. fyrir mig og ég þurfti meira að segja að horfa ofan á stöngina þar sem gírarnir voru sýndir. –

Núna skipti ég bara þegar ég fæ tilfinningu fyrir að það þurfi.

Við gætum verið búin að keyra á vondum hugsunum ansi lengi og erum það býsna mörg. –  Niðurbrjótandi „hvað þykist ég vera“ – „ég á ekki gott skilið“ – „hvernær fattar fólk hvað ég er ómöguleg“  – „ég er ekki nógu ________ (dugleg, klár, mjó, góð …o.s.frv. “ ..

Til að hætta þessu þurfum við að fara að læra á annan bíl og það tekur svolítið á.  Það er miklu auðveldara að keyra bílinn sem við erum vön og þurfum hreinlega ekkert að hafa fyrir því.

Það að fara að læra nýtt tekur smá á og okkur gæti þótt það óþægilegt, kjánalegt,  okkur ekki eðlilegt o.s.frv. –  það er kostnaðurinn – en eins og tókst að kenna okkur að hugsa vondar hugsanir í eigin garð og annarra þá ættum við sjálf að geta lært góðar hugsanir og önnur viðhorf ekki satt?

Æfingin skapar meistarann.

Það sem fólk sem hefur reynslu notar er það sem kallað er „jákvæðar staðhæfingar“ – sem eru eins og mótstaða við hinum neikvæðu.  Hinar neikvæðu koma okkur bara í vandræði og bílnum er ekið í blindgötu og við verðum stopp.

Það þarf því hreinlega að aga sig til að fara að taka upp jákvæðar staðhæfingar, komast í gegnum „kjánahrollinn“ og komast yfir þegar að gamla þú ferð að setja út á það að þú segir við þig í spegilinn „ÉG ELSKA ÞIG“ –

Það er frelsun að tala fallega til sín,  – frelsun frá niðurlægingu, ótta og skömm.

Louise Hay er sú besta sem ég veit til sem notar „Positive affirmations“ – og ef við sjálf eigum erfitt með það,  er gott að nýta sér hennar orð,  það er eins og að fá andlegt vitamín. –  Seinna getum við svo farið að tala svona sjálf við okkur.

„Ég er dásamleg, yndisleg vera og Guðs góða sköpun sem mér hefur verið falið að bera ábyrgð á.  Ég ætla að sinna þessari sköpun vel og ég fyrirgef mér allt það vonda sem ég hef sagt í eigin garð og dómhörkuna í eigin garð.  Ég er þakklát fyrir lífið og allt það sem það hefur fært mér,  ég skil ekki alltaf það sem að mér er rétt, en oftast geri ég það eftir á. “  ….

Þetta er svona dæmi um fallegt sjálfstal.  Þegar við förum að tala fallega til okkar sjálfra verður líka miklu,  miklu auðveldara að tala fallega til annarra.

„Konan mín segir aldrei neitt fallegt við mig, hrósar mér aldrei né þakkar og veitir mér ekki athygli “ – sagði maður nokkur.

Ég spurði hann „Segir þú einhvern tímann eitthvað fallegt við þig, hrósar þér, eða þakkar og veitir þú þér athygli?“ – spurði ég á móti.

Ég veit að þið vitið svarið.

Þegar við virðum okkur ekki sjálf,  þá er mjög ólíklegt að aðrir geri það.  Samt er auðvitað til fólk sem er „vaknað“ og er tilbúið að veita hinum „sofandi“ athygli.

Þau sem eru „vöknuð“ í raun og veru dæma ekki hin sem eru enn „sofandi“ – því að þá erum við ekki vöknuð nema að hluta til.  Vöknuð til meðvitundar að við erum öll eitt og þurfum að sýna skilning.

Færum okkur rósir, gleði, þakklæti og fyrirgefningu og veitum okkur athygli.  Það er ekki eigingirni, það er okkar leið til að kunna betur að gefa.

Að sjálfsögðu festumst við ekki í því að vera bara góð við okkur, – því að fullur bikar af elsku verður endalaus uppspretta elsku og þá höfum við af nógu að gefa.

Við þurfum að æfa góðu hugsanirnar og yrða þær upphátt svo að vondu yfirgnæfi þér ekki.   Æfingin skapar meistarann og við erum öll meistarar eigin lífs.

Okkur er ætlað að vera besta eintakið af okkur sjálfum, í því felst meistari okkar.

Hér er tengill á Louise Hay og skora á ykkur að skoða sögu hennar, en það er mikið efni á Youtube. http://www.youtube.com/watch?v=nuKklYvceOE