Greinasafn fyrir flokkinn: Ást

Sumt fólk …

Birt þann af
Svara
  • Eftfirfarandi er endursögn frá síðu sem heitir „Spiritual Avakenings“ –  en það er margt sem við lærum þegar við höfum vaknað eða komið til meðvitundar.  Ég tel að þetta eigi við eineltisþola líka, – þeir sem eru lagðir í einelti hafa oft eiginleika sem sá sem ræðst að þeim öfundar þá af,  eða vildi að þeir hefðu. –
    Dæmi:  krakkar sem gengur vel í skóla,  skara framúr að einhverju leyti o.s.frv. – blíðir einstaklingar,  einstaklingar sem eru með opið hjarta o.s.frv.
    En þetta á ekki aðeins við á barnsaldri, þetta á við alla ævi og inn í fullorðinsárin.   Það er gott að rannsaka eigið skinn, kannski höfum við verið í hlutverki þess sem ráðist er að – en líka kannski verið í hlutverki árásarmannsins?  Einhvern tímann? –
    En pistillinn er eftirfarandi:
    „Sumt  fólk mun gera hluti, aðeins til að ergja þig, til að bregða fyrir þig fæti eða ná sér niðri á þér.  Vegna þess að þeim stafar ógn af mætti þínum og þeir vilja ná völdum yfir þér.  Ljósið laðar oft að sér árásarmenn – en ljósið fælir þá líka frá ef það velur að hafa sterk mörk.
    Það er mjög sjálfselskt að ráðast inn í friðhelgi annarrra og síðan álása þeim fyrir að vera of viðkvæmir.
    Sum Sjálf vaxa e.t.v. aldrei upp í hið hærra Sjálf, en það er þeirra vandi.  Ekki láta aðra ná þér niður – láttu það skoppa til baka þangað sem það á heima,  með því að viðhalda stöðugleika og hlutleysi,  vegna þess að þeirra eigin vekjari þarf að hringja. Ekki næra þá eða gefa þeim fullnægjuna við að særa þig. Til þess að enda stjórnartíð þeirra máttu ekki hlýða þeirra stjórn og ekki leyfa þeim að gera þig að fórnarlambi og ekki verða fórnarlamb.
    …
    Þegar horfst er í augu við þetta, láttu það færa þér aukinn andans mátt, því það er á þeirri stundu sem þú ert minnt/ur á hið góða sem þú ert gerð/ur úr.  Það er engin ástæða til að sökkva sér í örvæntingu eða sársauka vegna þeirra sem ekki höndla kærleika, elsku og samúð sem heilagt ..
    Ef þú heldur þetta í heiðri,  munt þú njóta kostanna.  Þá muntu njóta þess að minna annað fólk á hversu fallegt lífið getur verið,
    þegar þú berð virðingu fyrir mikilvægustu eiginleikum lífsins.

Þú skuldar mér ekki neitt …

Birt þann af
3

love_joy_peace_watercolor_by_jesserayus-d34cfnk„Ég ætla bara að láta þig vita það, hér og nú, dóttir góð,  að þú skuldar mér ekki neitt! …

Ég er búin að fæða þrjú börn í þennan heim.  Börn sem ég er endalaust þakklát fyrir, stolt af og elska gríðarlega mikið.

Við eldri dóttir mín vorum að keyra og ræða jólin,  hvar ætti að vera og fyrir hvern ætti að gera þetta og hitt.  Við ræddum um gamla fólkið, unga fólkið og allt þar á milli.   Án þess að ræða það meira á persónulegum nótum þá er kjarninn þessi:

Ég vil ekki að börnin mín umgangist mig eða sinni mér hvorki í dag né í framtíð,  ekki einu sinni í hárri elli vegna þess að „þau skuldi mér“ ..

Þau skulda mér ekki,  vegna þess að ef ég hef einhvern tímann gert eitthvað fyrir þau var það ekki til að fá borgað til baka.

Vissulega hefur hluti af því verið að ég þráði að finna væntumþykju frá þeim,  vegna þess að sjálfri þótti mér ekki nógu vænt um mig,  hvað þá að ég væri verðmæt eða nokkurs virði sem móðir án verka minna.

Þegar ég gerði eitthvað fyrir þau gerði ég það ekki vegna skuldar við þau.   Ef ég skulda þeim eitthvað í dag, er það e.t.v. að treysta þeim betur fyrir sjálfum sér.  Ég var ein af mörgum foreldrum sem var of eftirlát „of góð“  á neikvæðan hátt.   Þ.e.a.s. setti ekki nógu stíf mörk,  gerði hluti fyrir þau sem þau hefðu átt að bjarga sjálf o.s.frv.

Ég fékk svo góða lýsingu á svona framkvæmd einu sinni:

„Mér leið eins og barni sem væri farið að ganga sjálft en mamma hélt svo fast í hendurnar á mér að ég komst ekkert áfram“ ..

„Þroskaþjófnaður“  er orðið sem við notum í Lausninni.

Við ofverndandi mæður eða feður við rænum þroska af börnunum með ofverndinni.   Með því að láta þau ekki fá tækifæri til að ganga og til að detta og reka sig á.   Hann er vandrataður millivegurinn,  en það fengu þau líka að prófa því það má segja að við höfum verið sitt hvorum megin við hættumörkin,   of eða van,  ég og faðir þeirra.

Í dag hvet ég börnin mín til að taka sjálfstæðar ákvarðanir, fylgja SÍNU hjarta og lifa sínu lífi.   Þau taka tillit til aðstæðna,  stundum þarf að hjálpa mömmu „gömlu“ eða gera greiða,  en það má aldrei aldrei vera á forsendum þess að þau standi í skuld við mig.   Stundum er bara þannig að það þarf að hjálpa,  jafnvel þó maður sé ekki í stuði.   Stundum þarf að sinna gömlu fólki,  heimsækja einhvern á elliheimilið þó það sé óþægilegt,  en það er ekki vegna skuldar.

Það skuldar mér enginn neitt,  og það sem ég geri er ekki til að fá það endurgreitt.   Að sjálfsögðu þarf ég að fá borgað fyrir vinnuna mína,  því að öll þurfum við að lifa.

En plís ekki gera eitthvað fyrir mig bara vegna þess að þú skuldar mér. –

Ég á ekki börnin mín,   þau eru ekki mín eign.  Ég er þakklát fyrir líf þeirra og ég óska þeim farsældar,  líka barnabörnunum.   Ég viðurkenni alveg að mér þykir vænna um mín eigin börn og barnabörn en annarra börn,  og þau verða alltaf næst hjarta mínu.  En það þýðir ekki að ég geti ekki elskað önnur börn og þótt þau yndisleg.  Ég á mörg uppáhalds og sinni þeim vel – ekki vegna þess að ég skuldi þeim,  heldur vegna þess að mig langar til þess.

Þegar ég hef verið að passa ömmustelpuna, hér á Íslandi,  er það ekki til að opna „reikning“ hjá henni til að hún sinni mér sem fullorðinni.  Ég vona vissulega að ég reynist henni þannig að hana langi til að umgangast mig sem eldri konu,  þegar hún sjálf verður fullorðin og það á við um öll ömmubörnin,  sem væntanlega verða fleiri en þau þrjú sem komin eru.

Að sama skapi elska börn foreldra sína,  mömmu og pabba alltaf mest, held það sé undantekning ef svo er ekki. –

Nóg komið í bili – skrifa þetta fyrir mig og ykkur hin sem e.t.v. eruð að íhuga svipaða hluti, en þið skuldið mér ekki neitt 😉 …

Knús á línuna.

—-

Viðbót 30.08.2013.  Þessi pistill var upprunalega skrifaður í byrjun desember 2012,  en mánuði síðar var dóttir mín látin, fyrirvarinn var nær enginn.  Við vitum aldrei hvað morgundagurinn ber í skauti sér,  látum þau sem okkur þykir vænt um hversu mikið við elskum þau og það séu nákvæmlega engar forsendur fyrir því.  Þau þurfa ekki að sanna sig til að vera elskuð.  Það vita börnin mín í dag og það vissi elsta dóttir mín.  Nú segi ég börnunum hennar það,  að amma elski þau fyrir að vera þau og það þurfi ekkert meira til.  ❤   Við stelpan mín áttum okkar stundir saman á hennar síðustu metrum og ég var skilin eftir í þessari jarðvist með þær upplýsingar hvað raunverulega skiptir máli.  Þá gjöf vil ég bera áfram.

Babus31

Sólin brennir ef þú færð of mikið af henni …

Birt þann af
1

Ljóð um meðvirkni  –  sem ég leyfði mér að þýða yfir á íslensku (eins vel og ég kann),  því ég kolféll fyrir ljóðinu.

Ljóðið heitir:  „Comes the Dawn“ og er eftir Veronica Shorffstall.
Kannski hægt að kalla það sama nafni og annað ljóð sem margir þekkja,  eða:

Líður að dögun …

Skref fyrir skref lærir þú þessi lævísu skil
milli þess að halda í hendi og hefta sál,

og þú lærir að ást þýðir ekki undirgefni
og að félagsskapur þýðir ekki öryggi,

og þú ferð að skilja að kossar eru ekki samningar
og gjafir ekki loforð.

Og þú ferð að viðurkenna ósigra þína
með höfuðið hátt og augun opin,

þú lærir að byggja þér brautir
á deginum í dag vegna þess að grunnur morgundagsins

 

á deginum í dag vegna þess að grunnur morgundagsins
er of ótryggur fyrir plön,  og framtíðir hafa
tilhneygingu til að bregðast í miðju flugi.
Eftir nokkurn tíma lærir þú að jafnvel sólin
brennir ef þú færð of mikið af henni.
Því ræktar þú þinn eigin garð og skreytir
þína eigin sál í stað þess að bíða
eftir að einhver færi þér blóm.og þú lærir að þú hefur þol
að þú ert raunverulega sterk
og þú ert virkilega verðmæt
og þú lærir og lærir …. og þú lærir
þú lærir í hvert skipti sem þú kveður.
Orginal texti/ljóð:  smellið HÉR

Að lifa af heilu hjarta – hvað er það?

Birt þann af
Svara

Að lifa af heilu hjarta

Dr. Brené Brown er ein af þeim sem ég hlusta mikið á.   Hún er m.a. höfundur bókarinnar

“The Gifts of Imperfection: Let Go of Who You Think You’re Supposed to Be; Embrace Who You Are.”

Brené talar um ótta okkar við að vera ekki nógu góð, ekki nógu fylltu-inn-í eyðuna -___________  (mjó, rík, áhugaverð, skemmtileg, gáfuð).   Til þess að geta verið í djúpum og  einlægum samskiptum við aðra, verðum við að leyfa öðrum að sjá hver við erum en ekki vera í hlutverkum eða með grímu.

Rannsóknir Brené leiða m.a. í ljós að til þess að hafa þessa dýpt í samskiptum og í samböndum,  verðum við að trúa að við séum virði þess að vera elskuð,  virði þess að tilheyra öðrum.

Fólkið sem trúir að það sé elsku vert og það að tilheyra NÚNA, án skilyrða eða forsenda,  ekki eftir eftir einhvern x tíma eða eftir að það verður nógu _______ (mjótt, ríkt, áhugavert, skemmtilegt, gáfað o.s.frv.)  Það er fólkið sem hún kallar fólkið sem lifir af heilu hjarta.

Fólk sem lifir af heilu hjarta:

– Upplifir djúpa tilfinningu fyrir innra verðmæti

– Er nógu hugrakkt til að vera ófullkomið og hvorki felur galla sína né flýr þá.

– Hefur samhygð með sjálfu sér til að vera gott við sjálft sig fyrst (súrefnisgríman á sjálfan sig fyrst til að hjálpa barni).

– Upplifir dýpt í tengslum við aðra sem kemur með því að sleppa tökum á því sem það heldur að það EIGI að vera, svo það geti verið það sem það er.

– Sættir sig við berskjöldunina.  Það sem gerir þau berskjölduð gerir þau aðlaðandi.

–  Er tilbúið að segja „Ég elska þig“ fyrst eða reyna sig í sambandi sem gæti jafnvel ekki gengið,  að gera hluti án öryggisnets.

Kjarninn í boðskap Brene:  Til að tengjast,  verðum við að taka áhættu. Við verðum að vilja berskjalda okkur og hafa hugrekki og samhygð með sjálfum okkur  til að trúa að við séum NÓG,  að við séum verðmæt,  að við tilheyrum,  og síðan getum við gefið til annarra. 

Þegar bikar okkar er barmafullur,  höfum við af nógu að gefa.

Að elska án væntinga um endurgreiðslu …

Birt þann af
Svara

Louise Hay er kona komin hátt á níræðisaldur og sem hefur lifað tímana tvenna.  Hún gekk í gegnum mikla erfiðleika sem barn og unglingur,  og einnig á fullorðinsaldri en hefur ákveðið að snúa viðhorfi sínu til lífsins upp í jákvæðni.

Ég hlusta oft á hana þegar ég vil ýta undir jákvæðni mína og vellíðan,  því eitt af því sem Louise Hay segir er að ef að við erum alltaf að spyrja „Þykir þér vænt um mig?“ – „Elskarðu mig?“ og svo framvegis séum við „Co-dependent“ eða meðvirk.   Við erum háð því að aðrir elski okkur og þyki vænt um okkur og það sé líka táknrænt fyrir óöryggi að þurfa að spyrja.

Það ætti víst að vera þannig að ef við sjálf erum fullkomlega örugg í eigin skinni,  hvort sem við erum börn eða fullorðin,  þurfum við ekki að spyrja um samþykki hinna á okkur eða elsku.   Við eigum líka að geta greint það með viðmóti og eflaust gerum við það flest.

Margir muna eftir parinu sem birtist í Mogganum í mörg ár undir

„Ást er….“

Ástin hefur nefnilega ýmsar birtingarmyndir og í raun þarf ástin ekkert að sanna sig.  En falleg samskipti, snerting, augnatillit segir oft meira en þúsund orð.  –

Það er alveg eins hægt að tjá elsku á þennan máta eins  og hægt er að tjá ofbeldi eða beita því  með þögn, með augnatilliti, með því að hunsa, afskiptaleysi o.s.frv.

Hvort sem við erum börn eða fullorðin þá finnum við hvort að fólki þykir vænt um okkur eða ekki,  nema að okkur skorti eitthvað – og auðvitað er það reyndin í mörgum tilfellum.

Það er mikilvægt að tala saman, og auðvitað að hrósa, yrða væntumþykjuna upphátt – en það verður að vera inneign fyrir orðunum.  Annars eru þau ekki sönn og við erum ekki sönn eða heiðarleg.

Fyrirsögnin er „Að elska án væntinga um endurgreiðslu“ ..  sprautan að því var þessi danska tilvitnun á Facebook:

„KÆRLIGHED begynder der, hvor der ikke ventes gengæld.“
eða
Kærleikurinn hefst,  þar sem ekki eru væntingar um endurgreiðslu.
Þarna er um að ræða skilyrðislausan kærleika.
Ef við tengjum þetta við efnið að ofan,  þá snýst þetta um að leyfa okkur að elska án þess að vera í stöðugum ótta við að vera ekki elskuð til baka.   Fá endurgjald.
Þetta er erfitt,  og næstum bara á færi þeirra sem eru langt komin í því að lifa í sátt og samlyndi við sjálfa sig.  Þeirra sem upplifa lífsfyllinguna með sjálfum sér,  þeirra sem finna ástina innra með sér.
Við eigum hana öll hið innra,  það er bara spurningin að opna á hana.
Stóra spurningin sem við þurfum að spyrja er ekki hvort að aðrir elski okkur,  heldur:
„Elska ég mig?“ … samþykki ég mig,  eða hvað vantar mörg prósent upp á að ég sé virði minnar eigin elsku?“ ..
Þarf ég að sanna elskuna í eigin garð,  vinna góðverk, þarf elskan í eigin garð endurgjald? –  Getur kannski verið að þetta sé fyrirfram greitt og við skuldum ekkert fyrir elskuna?
Getur þú elskað þig skilyrðislaust?
Verðmæti þitt felst ekki í verkum þínum eða gjörðum,  verðmæti þitt felst í þér sem góðri sköpun.   Verðmæti þitt hefur ekki rýrnað síðan þú varst nýfætt ungabarn sem engar kröfur voru gerðar til aðrar en að þú – barnið –  andaðir og nærðist.  Þetta barn var virði allrar elsku og það er það enn í dag.  Það hefur ekki farið neitt og býr innra með þér og það er þitt að vernda það og elska.
Auðvitað höfum við öll GERT eitthvað sem við skömmumst okkar fyrir,  sagt eitthvað o.s.frv.  en það eru gjörðir og hafa ekkert með kærleika án skilyrða að gera.   Án skilyrða þýðir að það er ekki hægt að stilla upp plúsum eða mínusum,  góð verk eða vond verk hafa þar ekkert að segja.
Ef við upplifum að við getum ekki elskað okkur sjálf,  þá er það vond tilfinning og hún hefur áhrif á allt líf okkar og hvernig aðrir upplifa okkur líka.   Það er því ágætt að átta sig á því að það er e.t.v. auðveldara að elska barnið innra með okkur,  því það hefur ekki farið neitt,  við þurfum bara að veita því athygli…. og ást.

Hvernig verður þú persónan sem þú elskar? …

Birt þann af
Svara

Þú stendur fyrir framan spegilinn og segir:

„Ég elska þig“ … en einhvers staðar á bakvið hljómar „EKKI“ ..  Þú hreinlega trúir ekki eigin fullyrðingu,  því fyrir þér er hún ekki sönn, þér finnst þú ekki elsku þinnar virði.   En hvernig getur þú orðið þessi persóna sem er elskunnar virði?

Þessi ráð fann ég á síðu sem heitir Positive Thoughts og heitir greinin á frummálinu „Become the person you love.“

  1. Hættu að dæma þig og farðu að meta þína innri fegurð. – Dómharka í eigin garð er ekki það sama og vera heiðarleg/ur við sjálfa/n sig. Það að lifa sem einlæg, umburðarlynd manneskja, er stærsta áskorunin, fyrir utan það að geta sett sig í spor annarra, að líða vel í sínum eigin sporum.Í hverju brosi er fegurð. Í hverju hjarta er elska. Í hverjum huga er viska. Í hverri manneskju er sál, líf, verðmæti og það er hæfileikinn til að sjá alla þessa hluti í öðrum, líka okkur sjálfum.
  2. Komdu fram við sjálfa/n þig eins og þú vilt að aðrir komi fram við þig.  Samþykktu þig!  Óöryggi er það sem gerir þig óaðlaðandi, en ekki þú.  Vertu þú,  bara eins og þú ert.  – á þann fallega máta sem aðeins þú þekkir. Viðhorf þitt til þín mótar viðhorf annarra til þín.  Ef þú elskar ekki sjálfan þig gera aðrir það ekki heldur.   Og þegar þú ert orðin/n sátt/ur í eigin skinni, kemur vissulega í ljós að það mun ekki endilega öllum líka við þig,  en þú munt ekki láta þig varða um það.
  3. Láttu þig minna varða hvað öðrum finnst um þig. – Ekki týna sjálfum/sjálfri þér í leit þinni fyrir samþykki annarra.  Gerðu þér grein fyrir að þú munt alltaf virðast aðeins minni en sumt fólk telur þig vera,  en að flest fólk áttar sig ekki á því að þú ert miklu stærri persóna en þú lítur út fyrir að vera.  Þú ert nógu góð/ur – og alveg nóg,  svona eins og þú ert.  Þú þarft ekki að sanna tilverurétt þinn fyrir öðrum.  Láttu þig minna varða hvað þú ert í augum annarra og meira varða hvað þú ert í eigin augum.
  4. Þekktu verðmæti þitt. – Við samþykkjum oft þá ást sem við teljum að við eigum skilið.  Það er ekkert vit í því að vera í öðru sæti í lífi einhvers,  þegar þú veist að þú ert nógu verðmæt/ur til að vera í fyrsta i lífi einhvers annars.
  5. Ekki flýta þér í ástarsamband. – Ástin er ekki aðeins kynlíf, að fara á flott stefnumót eða sýnast.  Hún snýst um að vera með persónu sem dregur fram hamingju þína eins og enginn annar getur gert.  Þú þarft ekki einhvern fullkominn,  aðeins einhvern sem þú getur treyst  – og sýnir þér fram á að þú ert hans einasta eina,  eða einasti eini (The One and Only).  Ef þú hefur ekki fundið sanna ást nú þegar,  ekki stunda málamiðlun.  Það er einhver þarna úti fyrir þig sem mun elska þig skilyrðislaust,  jafnvel þó það sé ekki manneskjan sem þú varst að vonast eftir upphaflega.
  6. Slepptu tökum á fólki sem er ekki raunverulega til staðar fyrir þig. – Sumu fólki er ekki ætlað að passa inn í líf þitt, hversu mikið sem þig langar til þess að það geri það.  Þeir sem eru ástar þinnar virði eru þeir sem standa með þér í gegnum storma lífsins og gleðjast með þér þegar að erfiðleikar eru yfirstaðnir.  Kannski inniheldur „hamingjusamur endir“ aðeins sjálfa/n þig í augnablikinu.   Kannski ert þú ein/n á ferð að tjasla þér saman og hefja nýtt líf,   að frelsa sjálfa/n þig til að hafa tækifæri á einhverju betra í framtíðinni.  Kannski er „hamingjusamur endir“ einfaldlega það að sleppa tökunum.

 

Sagan af krossfiskunum …

Birt þann af
1

Ég heyrði fyrir mörgum árum söguna um ungu stúlkuna sem var að henda krossfiskunum í sjóinn. –  Hún kemur stundum í hugann þegar mér eru að fallast hendur, þegar mig langar til að bjarga öllum heiminum en er varla fær um að bjarga mínum nánustu, eða sjálfri mér.  Skrifin mín eru hluti af sjálfshjálp minni og veit ég nú að fleiri njóta,  vegna þess að fólk er svo elskulegt að láta mig vita.  Í dag fékk ég einstaklega falleg skilaboð í innboxið mitt,  þar sem pistill sem ég skrifaði „færði líf ungs manns á „næsta level“ eins og hann orðaði það. –

Auðvitað fyllist ég þakklæti fyrir að hafa þegið þá náðargáfu að geta skrifað þannig að aðrir njóti góðs af.  Skrifin koma ekki síst vegna eigin lífsreynslu,  en það er víst sjaldnast lognmolla í kringum mig og hef fengið að reyna ýmislegt og gengið í gegnum áföll sem ég hefði kosið að sleppa,  en það er önnur saga.  Í dag þakka ég þessum áföllum og mótlæti fyrir að auka skilning minn og gera mig að sterkari manneskju en ég hefði orðið ef ég hefði tiplað í gegnum lífið eins og það væri leikskóli en ekki háskóli.

—-

En þessi pistill átti ekki og er ekki um mig, heldur um unga stúlku og krossfiska.  En hér kemur sagan:

Gamall maður hafði þann sið að fara í morgungöngu á ströndinni.  Dag einn eftir mikinn storm,  sá hann mannveru í fjarska sem hreyfði sig eins og hún væri að dansa.  Þegar hann nálgaðist sá hann að þetta var ung stúlka og hún var ekki að dansa heldur að teygja sig niður í sandinn, þar sem hún tók upp krossfisk og henda honum ofurvarlega út í sjóinn.

„Unga kona,“ sagði hann,  „Af hverju ertu að henda krossfiskum  í sjóinn?“

„Sólin er komin upp, og fjarar út og ef ég hendi þeim ekki út í sjóinn munu þeir deyja.“

„En unga kona, skilur þú ekki að ströndin teygir sig marga kílómetra og hún er þakin krossfiskum?  Það sem þú ert að gera er tilgangslaust.“

Unga stúlkan hlustaði kurteisislega, dokaði við en beygði sig síðan niður, tók upp annan krossfisk og henti honum út í sjóinn,  út yfir öldurnar sem skullu í fjöruborðinu og sagði, „Það hefur tilgang fyrir þennan.“

Gamli maðurinn leit rannsakandi á ungu stúlkuna og hugsaði um það sem hún hafði gert.  Innblásinn af orðum hennar, fór hann að henda krossfiskum aftur í sjóinn.  Fljótlega komu fleiri og öllum krossfiskunum var bjargað.

Oft hef ég lesið söguna þannig að hún endar á „Það hefur tilgang fyrir þennan“ –  ..  Það er ekki aðalmálið að öllum sé bjargað,  heldur að hver og einn skiptir máli.  Ef okkur fallast hendur yfir stóru verkefni – þá hugsum okkur að allt skiptir máli, líka það litla sem við gerum.

Hvert líf skiptir máli.

 

 

 

 

 

 

Hér má sjá uppruna sögunnar:

 

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Star_Thrower

„Hí á mig“ …

Birt þann af
1

Ég átti því miður þá óskemmtilegu reynslu nýlega að hlusta á ömmu hía á barnabarnið sitt, og ekki nóg með það, heldur einnig að hlusta á hana niðurlægja það ítrekað. –

Vegna starfs míns með fullorðnu fólki, vissi ég að þarna var verið að „forrita“ barnið þannig að í framtíðinni myndi það hía á sjálft sig. –

Einhvers staðar verður niðurrifið til.  Algengast er að það verði til í bernsku á fyrstu árunum,  og svo er því e.tv. viðhaldið bæði af barninu sjálfu og umhverfinu,  því að það liggur við að það standi á enninu á okkur,  þegar við erum særð, „híaðu á mig“  eða  „komdu illa fram við mig.“

Þegar sjálfstraustið er brotið niður,  þegar við fáum skammir, þegar við þörfnumst huggunar,  þegar okkur er sagt að þegja án útskýringa, þegar við þurfum að gráta en erum þögguð niður,  er verið að kenna okkur að virða ekki tilfinningar okkar, og þá um  leið að virða ekki okkur sjálf. –

Barnssálin er svo falleg,  fullorðna sálin er líka falleg.  Fólk er fallegt, en sálir sem fá vonda kennslu eða vonda forritun hegða sér sem vondar sálir.  Þær eru stundum vondar við aðra, en yfirleitt verstar sjálfum sér.

Þeim finnst þær ekki eiga neitt gott skilið,  þær eru ekki verðugar þess að vera elskaðar,  þær eru óöruggar með sjálfar sig og fara í þráhyggju gagnvart öðru fólki.  „Elskaðu mig“ .. kalla þær í hljóði,  ég skal gera allt til að geðjast þér ef þú bara elskar mig! ..  Þær fórna sjálfsvirðingunni,  þær leggjast flatar sem dyramottur og segja „gangtu á mér – en elskaðu mig, og ekki yfirgefa mig“ ..

Þörfin fyrir að tilheyra einhverjum, og vera elskuð er svo sterk, að það er betra að þóknast kvalara sínum, heldur en að vera einn. –

Og ef og þegar kvalaranum er sleppt,  þá sitja sálirnar uppi með sjálfar sig og halda áfram að kvelja sig, því það er það sem er búið að læra.

Þær halda fast í skömmina, halda fast í óttann, halda fast í það sem lært er – því þar er öryggið og það þekkja þær. –

Aftur og aftur og aftur hlusta ég á fólk hía á sjálft sig. – Mig langar að taka í axlirnar á því og segja „hættu þessu“ ..  alveg eins og mig langar að klaga ömmuna sem niðurlægir barnabarnið eða hvern sem er að misbjóða barni,  þá langar mig að klaga persónuna sem misbýður sjálfri sér eða er í sjálfsniðurbroti. – Persónuna sem stundar sjálfskaðandi hegðun.

En hvert á ég að klaga? –

Elsku þú, – viltu gera það fyrir þig og fyrir okkur öll  að fara að elska þig og virða, veita þér athygli, hætta dómhörkunni í eigin garð,  þakka þér fyrir það sem þú hefur gert vel og að þú skulir þrátt fyrir allt vera komin/n þangað sem þú ert í dag? –   Getur þú fyrirgefið þér? –

Ég ætla ekki að gefast upp á þér,  ekki þú gefast upp á þér.

Hlustaðu á lagið ÁST og syngdu það til ÞÍN ..

„Ég fæddist til ljóssins og lífsins er lærði ég að unna þér, og ást mín fær ekki fölnað fyrr en með sjálfri mér“…..

Þegar þú ert orðin fær um að elska sjálfa/n þig ertu fær um að elska aðra ..   ekki út frá skorti heldur út frá fullnægju. –    Vegna þess að þú ert einlæglega elsku verð/ur …og þú ert fullkomin/n í ófullkomleika þínum og sátt við þig eins og þú ert .. og veist að þú ert falleg sál. –

Hættu því að hía á þig, Guð grætur þegar að börnin hans virða ekki það sem hann hefur skapað. –   Við erum sköpuð í Guðs mynd, þegar þú misbýður sjálfum/sjálfri þér ertu að misbjóða Guði. – Að elska Guð er að elska sjálfa/n sig og að þekkja sjálfa/n sig er að þekkja Guð.  Að virða sjálfa/n sig er að virða Guð og virða sköpunarverkið. –  Ekki gera annað fólk að Guði skoðana þinna, fólkið sem kunni ekki betur, eða kenndi þér vont.  Fólki sem í mörgum tilfellum vildi þér vel og hélt það væri að ala þig upp, en var að beita ofbeldi í stað uppeldis.

Slepptu þessu fólki með því að fyrirgefa þeim vankunnáttuna, – slepptu öllu því sem elur á skömm og sektarkennd þinni, því að hún er þér ekki til framdráttar. –

Fyrirgefðu þér og elskaðu þig.

púnktur! ..

Elskaðu náungann EINS OG sjálfa/n þig

Birt þann af
1

Taktu fulla ábyrgð á eigin lífi.
Hættu að ásaka aðra.
Sjáðu sjálfa/n þig sem orsök þess sem gerist fyrir þig.

Gerðu það sem þér líkar að gera.
Ekki vera í starfi sem þér líður illa.
Taktu þátt í lífinu af fullum mætti.

Gefðu þér mörg einföld ánægjuefni.
Vertu í fötum sem þér líður vel í, fáðu þér nudd o.s.frv.

Gættu tungu þinnar, varastu að tala þig niður.
Hættu að beita sjálfa/n þig og aðra dómhörku.

Hugsaðu vel um líkama þinn.
Gefðu honum hreyfingu og góðan mat.

Hafðu viljann til að skapa lífsstíl sem þroskar og  nærir sjálfsálit þitt.
Vertu sjálfsörugg/ur í kringum aðra.

Samþykktu þig reglulega.

Haltu dagbók yfir sigra þína og árangur.

Forðastu að bera þig saman við aðra. Mundu að það sem skiptir meginmáli er hver við erum,  ekki hvað við gerum.

Gefðu þér leyfi til að gera reglulega „ekki neitt“  – skipuleggðu tíma með sjálfum/sjálfri þér.

Andaðu oft djúpt.

Uppgötvaðu kostina við að anda djúpt.

Borðaðu oft gæðamat.

Hættu að reyna að breyta öðrum.

Stilltu athyglina á það að vera sjálf/ur eins og þú vilt að aðrir séu!

Líttu reglulega í spegil og segðu:

„Ég elska þig, ég elska þig raunverulega“ ..

Farðu að sleppa sektarkendinni og hættu að segja „fyrirgefðu“ endalaust.

Farðu að sjá að mistök eru dýrmætar lexíur og forðastu það að dæma þig.

Skapaðu meðvitað jákvæðar hugsanir og tilfinningar lífsfyllingar og  sjálfs-ástar í stað gömlu hugsanana um skort.

Vertu tilbúin/n að hlæja að sjálfri/sjálfum þér og lífinu.
Hættu að taka sjálfa/n þig svona hátíðlega.

Taktu við hrósi frá öðrum án þess að fara hjá þér eða þykja það kjánalegt.

Ekki gera lítið úr jákvæðum hugsunum þeirra og tilfinningum í þinn garð.

Vertu góð/ur við hugann.

Ekki hata sjálfa/n þig fyrir að vera með neikvæðar hugsanir.

Breyttu varfærnislega hugsun þinni.

Haltu athygli þinni og hugsunum í nútíðinni, í staðinn fyrir að lifa í fortíð eða framtíð.

Viðurkenndu annað fólk reglulega, segðu þeim af hverju þér líka vel við það.

Fjárfestu í sjálfum/sjálfri þér.

Farðu á námskeið, vinnustofur og kúrsa sem þroska helstu náðargáfurnar þínar.

Gerðu lista yfir 10 hluti sem þú hefur gaman af, eða jafnvel ástríðu fyrir að gera og gerðu þessa hluti oft.

Komdu fram við þig eins og þú kemur fram við einhvern sem þú elskar.

Lofaðu þig.

Endursagt úr: http://positive-thoughts.typepad.com/inner_wisdom/

Leyfðu þér að fljóta og treysta.

Sam-skaparar

Birt þann af
Svara
„Hin nýja kona og hinn nýi karl eru félagar í andlegum þroska.  Þau vilja fara í ferðalagið saman.  Ást þeirra og traust heldur þeim saman. Innsæi þeirra vísar þeim veginn.  Þau ráðfæra sig við hvort annað.  Þau eru vinir.  Þau hlæja mikið.  Þau eru jafningjar. 
Eftirfarandi er samband andlegra félaga:  samband milli jafningja þar sem tilgangur er andlegur þroski.“  –  Gary Zukav

„Co-creators er orð sem Esther Hicks notar mikið.  Eða samsköpun ef ég þýði það beint.  Öll erum við sköpuð til að skapa, hvert og eitt,  saman erum við samskaparar.  Reyndar segir Esther að allt sé nú þegar skapað,  en mikilvægi okkar sé að hindra það ekki að sköpunin nái fram að ganga.  Sköpunin liggur eflaust í þroskanum,  m.a. að þroska andann sem okkur er gefinn.

Það velkist eflaust enginn í vafa um mikilvægi jöfnuðar manna á milli og hvað þá í sambandi para eða hjóna.  Ójafnvægi í sambandi þar sem annar aðili er, eða telur sig meiri/minni hinum er ein af orsökum þess að samband verður ekki farsælt.  Jafnvægi og það að þroskast saman, deila með hinu er því virkilega mikilvægt.  Heiðarleiki, traust og virðing – og ekki síst sjálfsvirðing.

„Saman skuluð þið verða, þegar hvítir vængir dauðans leggjast yfir daga ykkar.

Já, saman skuluð þið verða jafnvel í þögulli minningu guðs.

En verið þó sjálfstæð í einingu ykkar, og látið vinda himinsins leika milli ykkar.

Elskið hvort annað, en látið ástina ekki verða að fjötrum.

Látið hana heldur verða síkvikan sæ milli ykkar sálarstranda.

Fyllið hvort annars bikar, en drekkið ekki af sömu skál.

Gefið hvort öðru brauð ykkar, en borðið ekki af sama hleifi.

Syngið og dansið saman og verið glöð, en leyfið hvort öðru að vera einu, eins og strengir fiðlunnar eru einir, þótt þeir leiki sama lag.

Gefið hvort öðru hjarta ykkar, en setjið það ekki í fangelsi.

Og standið saman, en ekki of nærri hvort öðru.

Því að það er bil á milli musterissúlnanna og eikin og kýprusviðurinn vaxa ekki hvort í annars skugga.“  Kahlil Gibran

 

 

 

 

 

Ef smellt er hér má lesa aðra grein á þessum nótum,  um að skapa saman.