Ég var einu sinni spurð þessarar spurningar,  og svarið þá var: “NEI” og ég tók afdrifaríka ákvörðun í mínu lífi.

Þrátt fyrir að vita hvað ég ætti skilið og hvað ekki hélt ég ekki áfram að fara eftir því.  Og þrátt fyrir að ég leysti upp vondar aðstæður eða skaðlegar,  sem höfðu skapast að hluta til og var viðhaldið vegna minnar eigin vankunnáttu í samskiptum (meðvirkni) fór ég aftur og aftur í sama hlutverkið,  hlutverk þess sem þóknast, þess sem virðir ekki eigin langanir og þarfir vegna þess að langanir og þarfir annarra ganga alltaf fyrir.

 Ef ekki í sambandi þá í starfi.

“Ég verð að taka tillit”

“Ég vil að allir séu vinir”

“Æ, þessi á svo bágt”

“Ég get þraukað, en ekki hinir”

 „Þessi verður að fá að njóta sín“

„Ég vil ekki kvarta“ .

Fórnarlamb hvað?

Ég er löngu búin að læra (the hard way) að ég fæ sama verkefnið aftur og aftur þar til ég fer að tækla það rétt. 

Lífið er ekkert meðvirkt með okkur,  eða að sleppa okkur.  Það vill að við lærum og þroskumst.

En hvað á ég skilið?

Ég á skilið virðingu, ást og traust og til að eiga það skilið þarf ég að virða mig, elska mig og treysta mér fyrst og fremst. 

Ég á skilið hamingju, og hamingjuna sæki ég ekki út á við, hún kviknar innra með mér,   hún er þarna og við upplifum hana þegar við opnum augun, eyrun og skynfæri öll. 

Ég á skilið góða heilsu, en ég verð þá að sinna mér vel og næra bæði andlega og líkamlega,  ekki bæla niður tilfinningar sem setjast að í líkamanum,  ekki fela mig og ekki afneita sjálfri mér.  Ég verð að samþykkja sjálfa mig og elska og gera það sem í mínu valdi stendur til að halda góðri heilsu.  Auðvitað er ekki allt á mínu valdi, en ótrúlega mikið samt.

Ég á skilið að skína.  Já, ég má og á að skína – og ljós mitt á ekki að skyggja á neina aðra og ef þeim finnst það óþægilegt þurfa þeir kannski bara að skrúfa upp sitt eigið ljós? –   Hamingja mín er hamingja þín og öfugt.

 Ég á skilið að eiga góðan maka, ég þarf á samneyti, nánd og snertingu aðila af gagnstæðu kyni  að halda eins og svo margir.  Ég væri að ljúga ef ég þættist ekki þurfa þess.  Ég á skilið maka sem stendur mér við hlið og hann á skilið maka sem stendur honum við hlið.  Ég á skilið jafningjasamband,  heiðarleika, traust og það að vera elskuð eins og ég er og þurfa ekki að sanna mig, eða betla um athygli.  Ég á skilið maka sem veit hvað hann vill.  Hann á líka skilið að ég segi honum hvað ég vil.  Allt of mörg pör yrða ekki væntingar, langanir sínar og þrár við hvort annað og fara svo í fýlu þegar að þær eru ekki virtar. –

„Betra er autt rúm en illa skipað“ –    hvað er annars illa skipað rúm?  Það verður hver að finna út fyrir sig.

Það er margt, margt fleira sem ég á skilið, eins og að lifa án þess að þurfa að óttast útgjöld hver mánaðamót,  án þess að lifa í afkomukvíða, en það hefur verið minn raunveruleiki síðastliðið ár,  og hefur það verið mín stærsta áskorun að halda hamingjunni og sjá hana, þannig að útgjaldafrumskógurinn skyggi ekki alveg á hana, en ekki bogna við það að veraldlegur grunnur hefur gefið sig.   Ég verð að líta á það sem dýrmæta reynslu (gjöf?) að geta sett mig í spor þeirra sem hreinlega ekki eiga fyrir mat, selja gullið sitt eða hvað nú sem það er sem er einhverra peninga virði. 

Ég á margt skilið og að sjálfsögðu eiga allir menn og allar konur allt gott skilið.  

Við erum eflaust sjálf að hindra það ítrekað,  við trúum því ekki.

En ég ætla að ítreka það daglega við sjálfa mig,  

“Ég á allt gott skilið” –

“En hvað gagnast það manninum að eignast allan heiminn en glata sálu sinni?”

Þessi spurning hefur leitað á mig undanfarið, – og ég er ekki að biðja um heiminn, aðeins traust þannig að ég geti haft þak yfir höfuðið og hafi frelsi til að geta heimsótt barnabörnin mín e.t.v tvisvar á ári.   Það stendur tæpt í dag,  en það rætist úr, því ég á það skilið! 😉

Aldrei hef ég verið með meiri innri lífsfyllingu,  enda hef ég verið dugleg að fylla á bikarinn með góðri næringu og í raun með því bara að trúa að bikarinn sé fullur og sjá það.  Vakna til meðvitundar um þessa ómetanlegu innri gjöf.

Nú eru nýir hlutir að koma inn í líf mitt og ný verkefni – eða réttara sagt nýjar gjafir.  Ég hef ítrekað gert sömu mistökin,  já, en nú hef ég lært og tek ekki á móti því sem mér er ekki bjóðandi.  Ég læt ekki bjóða mér upp á ógeðisdrykk sem ég drekk þegjandi og hljóðalaust vegna þess að það hentar öðrum, af honum verð ég veik. Ég ætla að gera rétt og vera vakandi,  virða þarfir mínar og langanir en ekki fara í aftursætið og alls ekki í píslarvottahlutverkið.

Ég get þetta,  ég ætla og ég skal,  en ég bið líka um hjálp þess máttar sem elskar mig skilyrðislaust,  og það er bara einn máttur sem getur það og það er Guð.

„Guð gefi mér æðruleysi til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt, kjark til að breyta því sem ég get breytt, og vit til að greina þar á milli“

Takk.

Kona stendur fyrir framan yfirfullan fataskáp og segir upphátt “Ég hef ekkert til að fara í” …

Þetta er ekki óalgengt, og ég þekki sjálfa mig ágætlega þarna, en vissulega hefur það minnkað með árunum, og mér finnst ég vera farin að eiga nóg.  Það kemur vonandi til vegna aukins þroska og sjálfsvinnu að mestu leyti, en vissulega líka vegna breyttrar afkomu, – og “fátt er svo með öllu illt að ei boði gott” .. – Ég segi oft að heimurinn þvingi okkur stundum til að átta okkur á hvað við eigum í raun mikið (sem ég sannarlega á) og horfast í augu við okkur sjálf, – þ.e.a.s. að taka burtu það sem truflar okkur frá okkur sjálfum,  eins og allt of mikið eða jafnvel ofgnótt af dóti og “drasli” – sem verður okkur oft bara byrði, – eins og dæmið um yfirfullu geymslurnar sem margir eru að vandræðast með.

Í sumum tilfellum er margt í skápnum sem ekki passar lengur og er þá yfirleitt orðið 1-2 númerum of lítið (eða meira?)   en á að passa ÞEGAR viðkomandi er búin að missa svo og svo mörg kíió aftur.

En það er svo sem ekki það sem ég ætlaði að fjalla um hér,  heldur þessa yfirlýsingu að eiga EKKERT þegar NÓG er til.

Hún er nefnilega kannski svolítið táknræn,  því þetta á við svo margt í okkar lífi.

Ísland er t.d. yfirfullt af dásamlegri náttúru – og t.d. ef við búum í Reykjavík, þarf ekki að fara lengra en í Elliðaárdalinn, Öskjuhlíðina eða Heiðmörk svo dæmi séu tekin, nú eða kannski bara út í garð? …

Skemmtileg voru viðbrögð tveggja ára sonardótturinnar, Evu Rósar,  þegar við ókum inn í Fossvogskirkjugarð sl. föstudag þar sem við vorum að fara að leiði pabba (langafa hennar)  og trjákórónurnar slúttu yfir,  hún leit út um bílrúðuna og upp og sagði “VÁ” .. með þvílíkri hrifningu.  – Reyndar myndaðist lítil örsaga í framhaldi af þessu,  því að við leiðið voru mættar þær Ísold og Rósa,  fimm ára systurdætur með mömmu sinni.   Um kvöldið þeystum við svo upp í Skorradal við Eva Rós, og þegar ég ók að bústaðnum sem er umkringdur háum öspum, voru viðbrögðin þau sömu hjá henni “vá” – en bætti svo við spurningunni “Ísold, Rósa?”  – en var þá búin að tengja þarna á mili háu trjánna og frænkna sinna. –  (en þessi saga er úrúrdúr,  en gaman frá að segja).

Og já, vá trén eru sums staðar tignarleg og grasið er víða grænt og þarf ekki að leita langt yfir skammt til að sjá það.

Eftir því lengra sem við horfum í burtu þess fjarlægari verðum við okkur og upplifum að við höfum EKKERT.

Við sjáum ekki fullan fataskáp heldur tóman.

Tíu, tuttugu, þrjátíu …. pör af skóm, en samt “vantar” okkur skó? ..

Bráðvantar kannski?

Hvað er það?

Ég hef áður skrifað um ytri og innri markmið, – í stuttu máli þýðir það að ef innri markmiðum eða lífsfylling er ekki fyrir hendi náum við aldrei sátt við ytri.  Þegar við höfum eignast eitt, verður það skammgóður vermir og við þurfum meira.

Fullnægjan fæst ekki, því innri friður og sátt er ekki fyrir hendi og við túlkum það og misskiljum að okkur vanti meira hið ytra, þurfum meira dót, komast lengra í burtu í ferðalag o.s.frv. –  Ef, þegar og þarna verðum við glöð,  í stað  NÚ.

Sumir reyna að fylla á tómu tilfinningarnar með materíalískum hlutum, aðrir með mat, áfengi, vinnu o.s.frv. –

Í stað þess að fara í gegnum tilfinningarnar,  láta þær koma og flæða yfir, – hugleiða um stund til að koma sér í jafnvægi er hlaupið af stað.  Burtu frá sjálfri/sjálfum sér. –

Ég bara “VERД að eignast þessa skó, þennan kjól o.s.frv. –  …

Einn af kostunum við að komast í jafnvægi er að ná sátt og út frá sáttinni komumst við síðan á þann stað að þurfa ekki að borða til að flýja eða deyfa,  þar af leiðir að við förum að passa í fötin sem voru orðin of þröng og BINGÓ .. fleira um að velja í fataskápnum. –

En kannski dugar það ekkert, – því að við höfum EKKERT til að fara í ef okkur líður þannig.  Stundum getur þetta ekkert verið að við vorum í kjólnum á árshátíðinni í fyrra og getum ekki verið í honum aftur, – hann verður því næstum einnota.

Prinsessan sem átti 365 kjóla er einmitt dæmisaga um þetta, prinsessan þurfti að fá nýjan kjól og hverjum degi, en eldabuskan var alltaf í sama kjólnum og glöð með sitt. –

Auðvitað höfum við gaman af fallegum fötum og fallegum hlutum, – það hef ég líka, en þegar upp er staðið er það auðvitað hvernig okkur líður að innan sem skiptir máli, hvort við geislum og gefum frá okkur.

Við getum svolítið breytt um viðhorf,  aðeins með því að prófa að opna fataskápinn og segja – “ég hef svo mikið til að fara í”  ..

Eða bara opna augun og átta okkur á fjársjóðnum hið innra – uppsprettunni sem er til staðar fyrir okkur og segja eins og litla tveggja ára EVA:

“VÁ!” …

“Sjáðu þig og tjáðu þig” – sjálfsræktarsólarhringur Indriðastaðir – Skorradalur 25. – 26. júní 2012

Drög að dagskrá, en hún miðast að einhverju leyti við veður, en spáin er glimrandi góð!

Mánudagur Kl. 14:00 Mæting við veitingasal, merkt með blöðrum! – leiðbeinendur og þátttakendur kynna sig og farið yfir dagskrá.

Kl. 14:30 Þátttakendur koma sér fyrir í húsum.

Kl. 15:00 Kaffitími

Kl. 15:30 Farið á bækistöð – hús inní skógi, 10 mín ganga (hægt að keyra) Skógarleiðangur – og tengt við tilfinningar og náttúru.

Kl. 17:30 Hópsamtal

Kl. 18:30 Siestahugleiðsla í náttúrunni

Kl. 20:00 Létt grill – lax að hætti hússins – kvöldverður á palli

Kl. 21:00 Leikur og hópefli – náttúrudísirnar

Kl. 22:00 Kvöldhressing – ávextir Ath! Þær sem vilja fá tarotlestur fá stuttan lestur 😉

Frjáls tími – hægt að skella sér í pottinn fyrir svefninn

Þriðjudagur Kl. 8:00

Morgunhugleiðsla og slökun úti við ef hægt er

Kl. 9:00 Morgunverður í veitingasal – eða úti á stétt

Kl. 10:00 Hóphandleiðsla – og afhending smákvers.

Kl. 11:30 Gengið frá húsum

Kl. 12:00 Brottför 😉

Þátttakendur þurfa að hafa með auk venjulegs viðbúnaðar: Fatnað miðað við aðstæður – stefnt á að stór hluti fari fram utandyra Sundföt og handklæði, sængur-og koddaver eða svefnpoka, en markmið námskeiðs er að vera “með meðvitund” þannig að ekki er mælt með að þátttakendur hafi vín um hönd, þó að sjálfsögðu sé það ekki bannað.

Þrír þátttakendur eru um hvert hús og þar er hefðbundin sumarhúsaaðstaða, heitur pottur við hvert hús, sturta, eldavél, kaffivél o.s.frv. en allur matur er í boði. –

Til að komast í Skorradalinn er best að aka þjóðveg 101, gegngum Hvalfjarðargöng, fram hjá Hafnarfelli, en beygt afleggjarann að Hvanneyri til hægri áður en komið er að Borgarfjarðarbrúnni. Skilti er síðan að Hreppslaug og síðan skilti sem á stendur “Indriðastaðir” – Ef þið villist á leiðinni hringið í síma 895-6119 eða vantar nánari upplýsingar. Hlökkum svakalega til að eiga fallegan sólarhring með ykkur, – verið endilega litríkar – ekki bara með svörtu dressin! 😉

Jóhanna og Ragnhildur

Sjá námskeið ef smellt er HÉR

Hvernig er hægt að lifa í núinu og samt vera að búa sér til markmið og hafa sýn?

Er þetta ekki spurning sem margir spyrja sig? – Sjálf er ég bæði að leiðbeina við líf í núinu og að setja fókus inn á við,  auk þess að hjálpa fólki við að búa sér til stefnu – sýn – og hafa trú á sýninni.  Einhvers konar vísir að markþjálfun.

Svarið er í sinni einföldustu mynd að við þurfum að hafa innri og ytri markmið.  Hið ytra er t.d. þessi klassísku að ná árangri í starfi, finna góðan lífsförunaut, ná árangri félagslega,  eignast draumahúsið o.s.frv.-   En hin innri eru að ná sátt við sjálfa/n sig,  frelsa huga sinn og hjarta, leita inn á við og ná æðruleysi.

Ef að innri markmiðum er ekki náð verðum við aldrei fullkomlega ánægð með ytri markmið. –

„Hvað stoðar það manninn að eignast allan heiminn en glata sálu sinni“

Setjum okkur því endilega sýn –  fallega sýn, leyfum okkur að dreyma og ekki setja upp hindranir,  hvorki innri né ytri hindranir.  Þegar við höfum sett upp sýn – og ég mæli með því að skrifa þessa sýn niður,  þá þurfum við að þekkja það sem hindrar og við þurfum að trúa á sýnina og leyfa henni að verða að veruleika.  Kannski er eitthvað þar sem ekki gengur upp, og þá leyfum við því líka bara að vera – því kannski var það ekki það besta fyrir okkur. –  Það sem verður verður.

Enginn er færari okkur að drepa niður sýnina okkar en við sjálf.  Það geta jú verið ytri hindranir,  fólk, atburðir o.s.frv. en það fer eftir viðbrögðum okkar, hversu trufluð við erum af þessum ytri hindrunum hvort við missum sjónar af sýninni eða ekki.

Því miður skemma margir þessa sýn fyrir sér með því að leyfa henni ekki að rætast, trúa ekki á hana, byggja á fyrri reynslu og segja því „mér mun ekki takast þetta núna, því mér tókst það ekki áður“…  eða eitthvað álíka.   Aðrir segja „ég á ekkert gott skilið“ –

Henry Ford sagði að hvort sem þú heldur að þú getir gert eitthvað eða heldur ekki,  hafir þú rétt fyrir þér.

Já mikill er máttur þinn. –

„Resistance“ – eða mótstaðan við hinu góða sem okkur er ætlað er einn af okkar verstu óvinum. –

Við þurfum að byrja að losa hið innra, losa stíflurnar í líkamanum og huganum.  Losa um allt þetta „ég get ekki röfl“ – Losa um fókusinn á dramanu.  Veita athygli heilbrigða hluta okkar i stað þess að fókusera á það sem er veikt í okkur. –

Besta aðferðin sem ég persónulega þekki og stunda er hugleiðslan, –  að leiða hugann en ekki láta hann leiða okkur.   Ég lærði hugleiðslu fyrir mörgum árum og hef þróað mínar eigin hugleiðslur og kennt.   Einnig nota ég hugleiðslur frá öðrum fyrir sjálfa mig. –  „Guided meditation“ –  Það eru ýmis form af hugleiðslu, hugleiðsla getur verið að borða góðan mat og veita honum athygli, hverjum bita fyrir sig, finna bragð og áferð matarins,  hugleiðsla getur verið að vera við árbakka og veiða fisk,  hugleiðsla getur verið að hlusta á uppáhaldstónlistina þína eða ganga á fjöll. –   Allt sem lætur þér líða vel og kemur þér inn á við,  inn að innri markmiðum og losar um áhyggjur og kvíða sem halda þér spenntri/spenntum.

Innra ljós, friður, gleði, ást, sýn … eru atriði sem hægt er að kalla fram hið innra með hugleiðsluaðferðinni. –   Hugleiðslan er eitt af hliðunum til að komast inn og sjá fjársjóðinn/uppsprettuna hið innra.

Á skipulagsfundi í Lausninni í gær,  lét ég vita að ég yrði með hugleiðslu þrisvar í viku næsta vetur.   Hugleiðslan byrjar um miðjan ágúst og ég setti upp kvöld, morgun – og hádegistíma til að sem flestir gætu fundið eitthvað við sitt hæfi.  Ég ætla að hafa þetta óhefðbundið og hafa eitt mánaðargjald, þannig að þetta verður eins og í líkamsræktinni,  eftir því sem fólk mætir oftar þess ódýrari verður tíminn!.  Hugleiðslumánuðurinn í Lausninni verður frá 15. – 15. hvers mánaðar – þannig að fyrsta hugleiðslan er 15. ágúst nk.

Stakur tími kostar kr. 2000.-

10 tíma „klippi“kort  frjáls mæting kr. 15.000.-

Eins mánaðar kort kr. 10.000.-

Tveggja mán. kort kostar kr. 18.000.-

þriggja mánaða kort kostar kr. 24.000.-

þetta verður betur auglýst þegar nær dregur og hægt verður að kaupa gjafabréf til að gefa sjálfum sér eða öðrum.

Tímarnir í boði verða:

Mánudaga kl.  19:00 – 20:00

Þriðjudaga kl.  11:00 – 12:00

Miðvikudaga kl. 08:00 – 09:00 og  12:00 – 13:00

Fimmtudaga kl. 12:00 – 13:00

Ath!  Hugleiðslan er þvertrúarleg og þverpólitísk, – allt starfið miðast að því að treysta, dæma ekki hvert annað, geta verið við sjálf og komið fram af heiðarleika. –  Ég nýti mér orkustöðvar, liti, ljós – en fyrst og fremst þá náðargjafir sem guð/lífið/heimurinn/mátturinn  hefur gefið  en sannarlega tel ég að allt ofangreint sé þar innifalið. –

Vertu ekki þín innri hindrun, því þú átt allt gott skilið.  

Slepptu, treystu og leyfðu …   þér að skína.

Eftirfarandi er lausleg þýðing á pistli Cheryl Richardson og er alveg í samhljómi við það efni sem notað er þegar verið er að leiðbeina fólki til að taka á meðvirkni sinni:

„Vonbrigði eru óæskileg.  Það er fátt verra en væntingar sem bregðast.  Þess vegna finnst okkur leiðinlegt að valda öðrum vonbrigðum.  Stundum förum við á „auto pilot“  og segjum „já“ þegar við vitum innra með okkur að það er eitthvað sem við samþykkjum sem við ættum ekki að taka að okkur, eða við höfum leitað allra leiða til að neita á viðkunnanlegan hátt, svo fólk upplifi ekki sárindi við neitunina.

Innst inni þolum við fæst að valda fólki vonbrigðum.  Reyndar forðast flestir það eins og heitan eldinn. Eftirfarandi eru dæmi um ástæður hvers vegna:

• Við viljum forðast sektarkennd.
• Við þolum ekki sjálf að verða fyrir vonbrigðum eða vera særð, og við viljum forða öðrum frá sársauka.
• Okkur vantar tungumálið við að segja nei með virðingu og kærleika
• Við viljum forðast rifrildi svo við gerum allt til að halda friðinn
• Við viljum að fólki líki vel við okkur

Hinn óþægilegi sannleikur við sjálfsræktina er að þú verður að læra að höndla tilfinningarnar sem koma upp við að valda öðrum vonbrigðum,  særa tilfinningar annarra eða reita aðra til reiði.   Og þú munt læra það.  Þegar þú ákveður að rjúfa vítahring höfnunar á eigin þörfum,  er hluti þess að læra að segja nei, setja mörk, og setja landamæri til að vernda tíma þinn, orku og tilfinningalegar þarfir.

Þetta er gríðarleg áskorun fyrir alla góða einstaklinga sem láta sig náungann varða.  Af hverju?  Vegna þess að óhjákvæmilega endar það t.d. með að valda vinkonu þinni vonbrigðum þegar þú virðir þarfir þínar til að eiga fríhelgi framyfir það að samþykkja að passa börnin hennar.

Einnig er líklegt er að þú særir tilfinningar unglingsins þegar þú segir honum að fá sér göngutúr heim til vina sinna frekar en að keyra eins og einkabílstjóri með hann í 10. skiptið þennan mánuðinn.  Og þú getur verið þess fullviss að þú pirrir maka þinn, sem nú þarf allt í einu að fara að þvo fötin sín, þegar þú ákveður allt í einu að þú ætlir ekki lengur að vera í þjónustuhlutverki fyrir alla undir sama þaki og þú.   Vertu þess fullviss að þegar þú tekur upp á því  að breyta leikreglunum verða ekki allir endilega glaðir.

En mundu það:  Ef þú vilt lifa innihaldsríku lífi sem skiptir máli fyrir líf annara, verður þú að byrja á því að skipta máli í þínu eigin lífi.  Þannig er tilgangur þinn tær.  Óþægindatilfinning, sektarkennd eða ótti eru aðeins hluti af því ferli sem kemur upp þegar þú setur þarfir þínar í forgang.

Það getur komið verulega á óvart til hvaða örþrifaráða við grípum til að forðast að valda öðrum vonbrigðum.

Dæmið um Barböru.

Barbara var meðvituð um tilhneygingu sína við að vera „góð stelpa“ – og hún vissi í raun alveg hvað var að gerast.  Barbara sagði  „Ég er um það bil að fara að gera hinn týpíska „góðu stelpu gjörning“ –   Yfirmaður minn er búinn að vera að berjast fyrir því í sex mánuði að ég fái flutning í starfi,  þar sem ég gæti notið betra veðurs.   En þar sem ég fer í gegnum ráðningarferlið, er ég að gera mér grein fyrir því að þetta starf er ekki í raun og veru það sem mig langaði í og ég er hægt og rólega að átta mig á því  að þarna verð ég ekki hamingjusöm.

Hér kemur hið klikkaða.  Heldur saga Barböru áfam:   „Trúðu því eða ekki, en ég er í alvöru talað að hugleiða það að þiggja starfið,  vegna þess að yfirmaður minn er búin að hafa svo mikið fyrir að redda því og mér finnst leiðinlegt að bregðast honum.“

Þetta er sönn saga úr símaviðtali við Cheryl.  Ef þú hugsar um þitt eigið líf, gætir þú eflaust fundið frásögn um eigin dæmi.

Þú ákveður að taka inn nýjan viðskiptavin,  jafnvel þó að allt innra með þér öskri „Viðvörun! Viðvörun“ – vegna þess að þú vilt ekki að hann upplifi það að sér sé hafnað.  Eða, þú ert loksins búin/n að taka frá tíma fyrir þig og maka þinn að gera eitthvað saman,  þegar þú fórnar því fyrir söfnunarkvöld foreldra í skólanum,  vegna þess að þú vilt láta hina foreldrana vita að þú sért virkur foreldri í foreldrastarfinu.

Á hverjum degi tekur fólk mikilvægar ákvarðanir byggðar á því hvað aðrir vilja, vitandi vits að sumu leyti að það er í bullandi sjálfshöfnun á eigin þörfum eða tilfinningum.   Það er erfitt að venja sig af góðu stelpu (góða stráks) ávananum.

En hvað gerist svo þegar þú ferð að segja nei og valda þannig öðrum vonbrigðum?

Þegar við förum að vinna að eigin sjálfsrækt þurfum við að vita hvað getur gerst í samskiptum:  Það getur vel verið að þú slítir einhverjar tengingar.  Þar til á ákveðnum tímapunkti hefur tilhneygingin verið að gefa of mikið af þér og þvi er mjög líklegt að þú hafir vanið fólkið í kringum þig við að vænta þess.  Núna, með því að setja þarfir þínar oftar í forgang, ertu að breyta leikreglunum.

Ekki vera hissa ef að einhver náinn þér – besti vinur, vinkona, fjölskyldumeðlimur eða maki, reyni að toga þig aftur í gamla farið.  Og það versta sem þú getur gert þegar það gerist er að gefa eftir.  Þegar þú gerir það gefur þú frá þér misvísandi skilaboð og kennir fólki með því að þú sért ekki manneskja orða þinna.  Þess í stað þarft þú að vera hreinskilin/n,  hrein/n og bein/n, og mátulega leið/ur.  Það er það sem til þarf.  Ekki festast í of miklum útskýringum,  fara í vörn eða bjóða upp á rökræður um ákvörðunina þína.  Þess færri orð því betra.

Stattu með þér.

Hægt er að lesa „orginal“ greinina með að smella HÉR.

Það sem hefur leitað á mig undanfarið er þetta með mismuninn að byggja á bjargi og byggja á sandi, – fór svo að „gúgla“ það og fann að ég hafði verið að hugsa þetta fyrr, finnst alltaf fyndið að finna pistla eftir sjálfa mig um það sem ég er að hugsa um í dag.

Ég myndi eflaust skrifa þetta pinku öðru vísi í dag, en samt mjög líkt. Það væri svo gaman að taka skrif Eckhart´s Tolle og bera þau saman við margt sem stendur í Biblíunni, Tolle talar um hlið til að komast í verundina, þessa verund sem sumir upplifa sem Guð, og í Biblíunni er talað um þröng hlið. – En eins og Tolle bendir á er hugtakið Guð býsna vítt (og misnotað), en hér er ég að tala um það sem verund svipað og Tolle gerir. Tek svo fram að orðið „heimska“ er runnið af rótum þess að leita heim, og í pistilinum tala ég um heimskuna að leita í það sem við þekkjum jafnvel þó það sé vont fyrir okkur og hefti frelsi okkar.

Að byggja á bjargi er að hafa traust og trú og leyfa sér að trúa því að allt fari eins og það á að fara. Stjórnast ekki af ótta, hvað sem á dynur, heldur á trúnni á m.a. það að þegar við nærum elskuna farnist okkur vel. – Hið sanna HEIM er heima hjá okkur og heima í Verundinni/Guði – en hið falska HEIM er þegar við erum þar sem okkur líður illa, við erum barin, heim sem egóið stundum leiðir okkur, egóið nærist á ótta. M.a. ótta við skoðanir annarra, hvað öðrum finnst og því sem aðrir geta gert okkur.

Þekktu þig og þekktu Guð, treystu þér og treystu Guði, leyfðu þér og leyfðu lífinu.

Hér er svo pistillinn sem ég fann – en hann er frá 2009.

Í þessum pistli langar mig að tala til trúaðra um á hverju trú þeirra byggist. Nú tala ég bara út frá mínum bakgrunni, uppeldi, þekkingu, lífsreynslu, menntun og vissulega trú. Þegar ég skrifa, leyfi ég mér að láta flæða, og er ekki að vitna beint í aðra eða  að taka upp nákvæmlega orðrétt úr Biblíunni, en vissulega liggur það allt að baki. Það er svipað og ég les slatta af uppskriftabókum til að fá innblástur til að elda, en elda síðan bara „upp úr mér“ .. Man eflaust sumt úr uppskriftunum, en bæti svo í það sem minn smekkur og bragðlaukar leyfa.

Ég hef nú um nokkurt skeið átt viðræður bæði við trúlausa sem trúaða. Trúlausir eru ekki eins flóknir, þ.e.a.s. þeir skiptast aðallega í þá sem eru algjörlega trúlausir á alla yfirnáttúru, eins og Vantrúarmenn, eða þá sem hafa ekki átrúnað t.d. á guð eða goð, en trúa þó á yfirnáttúrulega hluti.

Trúfólk er mun flóknara fyrirbæri og flóran djúp og breið.

Alveg eins og ég veit að ég er gagnkynhneigð kona (því ég hneigist til karlmanna) er ég hneigð til trúar. Ég ætla ekki að fara í það að skilgreina mína trú í smáatriðum, ekki frekar en ég myndi skilgreina mitt kynlíf. Sumt verður að fá að vera prívat.   Það er þó ekkert felumál að ég er kynvera og ég er trúvera og skammast mín fyrir hvorugt.

Nú hef ég oft lesið pistla eftir trúfólk og kynnst trúfólki sem er afskaplega háð Biblíunni. Vitnar í texta sí og æ máli sínu til stuðnings. Biblían er bók, er rit sem var skrifað af mönnum sem eru löngu, löngu dauðir. Orðin þar eru dauð – nema að einhver lifandi lesi þau og noti þau.

Fyrir kristið fólk er Jesús lifandi, lifandi orð Guðs. Orðið sem varð hold, reynt var að deyða þetta orð en Orðið reis upp og lifir enn, merkilegt nokk. Þessu lifandi orði kynntist ég sem barn, í sunnudagaskóla, í bæn á mínu heimili og í fólkinu í kringum mig. Auðvitað í bókum eins og Perlur og í Biblíusögum í barnaskóla. Aldrei sá ég neitt ljótt í kringum þetta Orð. Kynntist því jafnframt í söng og leik.

Einn söngurinn fjallaði um heimska manninn sem byggði á sandi og síðan var þar annar hygginn  sem byggði á bjargi.

Ekki geta allir byggt a orði Guðs eða vilja, þar sem þeir hafa kannski aldrei heyrt það eða eru ekki aldir upp við það. Það er því ekki hægt að segja að þeir byggi á sandi.

Heimsmynd sem byggir á elsku er byggð á kletti. Hvaðan sem þessi elska kemur.

Mín upplifun er sú að í sumum tilfellum sé Biblíunni haldið of þétt upp að  augum  að  hún hleypi ekki ljósi  elskunnar í gegnum sínar þykku síður.  Biblíunni er haldið fast því að fólkið þorir ekki að sleppa því það treystir ekki að Guð muni grípa það.  Það er hrætt við að heimsmyndin hrynji ef að allt sem stendur í Biblíunni er ekki satt og rétt og hið eina.  Hrætt við að viðurkenna mótsagnir og þversagnir bókarinnar jafnvel þó þær séu augljósar.  Fíllinn er klæddur í músasunbol, bara vegna þess að það stendur í bókinni að fíllinn eigi að passa í músastærðina.

Hver og hvað er þá  kletturinn?   Kletturinn er sjálfstraustið.  Að trúa á sjálfan sig vegna þess m.a. að við erum sköpuð í mynd Guðs og framlenging af Guði.  Áðurnefnd elska kemur þarna sterk inn, því að til að treysta á okkur sjálf þurfum við að elska okkur sjálf.

Hús er mjög þekkt tákn fyrir manneskjuna.  Þú byggir þig á sjálfinu. Að trúa ekki á sjálfan sig, elska sig og treysta ekki sjálfum sér er því heimska, því hvernig eiga aðrir að trúa eða treysta á þann sem ekki trúir á sjálfan sig.

Að hafa trú á sjálfum sér eru hyggindin.

Við erum öll eins og Pétur – klettur, við byggjum á sjálfum okkur, sum þiggja Guðs hjálp, önnur ekki.

Kjarninn í kristnum siðferðisboðskap er að elska Guð og náungann eins og sjálfan sig og okkur er sagt að láta ljós okkar skína.  Ekki fela það, – ekki fara í „I´m not worthy“ gírinn.  Allir eru verðugir að skína og eiga að skína.  Skína inn á við og út á við. Ekki veitir af ljósinu á þessum dimmu dögum desembermánaðar.

Því miður verð ég svo oft sorglega vör við þá staðreynd að kynbundið ofbeldi er tengt því að menn blási lífi í þau biblíuvers sem segja að karlinn sé æðri og nær Guði en konan, svo ekki sé minnst á þann texta sem er notaður til að undirstrika  gagnkynhneigðarhyggjuna – þar sem hinn gagnkynhneigði telur sig æðri hinum samkynhneigða. 

Að telja sig æðri öðrum manneskjum er ekki að elska náungann EINS OG sjálfan sig, það er að elska sjálfan sig MEIRA en náungann.

Kristið fólk getur því ekki leyft sér að telja sig merkilegra en hinn trúlausa.

Ég nenni ekki að ritskoða það sem ég hef skrifað hér að ofan,  það er kannski eitt sem orkar tvímælis – það er þegar ég segi að það sé heimska að trúa ekki á sjálfan sig, þá gæti einhver sagt að sumir trúi ekki á sjálfa sig vegna þess að utanaðkomandi er búinn að beita þá ofbeldi og brjóta þá niður.

Hver þekkir ekki frásagnir af konum sem fara til manna sinna aftur og ítrekað eftir að búið er að lúberja þær. Sorry – það er heimska.  Við hjálpum þessum konum ekkert með að segja þeim eitthvað annað – eins og það séu hyggindi eða ást að leita til húsbónda sem barinn hundur.

(Innskot 2012,  þetta er mjög beitt hjá  mér,  þetta er lærð hegðun frá bernsku að leita í öryggið þar sem óttinn við öryggisleysið verður meira en traustið á frelsinu) – það er fólk sem er komið með gríðarlega lágt sjálfsmat (eða metur sig réttara sagt út frá því sem aðrir segja)  sem lætur bjóða sér ofbeldi og því miður verður það að segjast að það er oft orðið svo veikt að það getur með engu móti komið sér sjálft úr þessum skaðlegu aðstæðum,  en fyrsta skrefið er þá að biðja um utanaðkomandi hjálp til að styrkja sig til að geta komið sér úr þeim).  Þessar aðstæður geta verið við sjálf líka,  við getum verið okkar verstu óvinir og farið að stunda sjálfskaðandi hegðun.

svo heldur pistill frá 2009 áfram:

Konur þurfa að fara að taka ábyrgð á sjálfum sér og hætta að kenna körlum um allt sem miður fer. Það kemur með sjálfstrausti og sjálfsvirðingu og með þannig byggja þær á kletti en ekki sandi.

Jæja elskulega fólk, ég vona að þið takið viljann fyrir verkið og að þið skiljið eitthvað í þessum ítarlegu hugleiðingum.

Bæti hér við broti sem kom i athugasemd:

„En á meðan ógagnrýnin upptaka trúarbragða þykir dyggð, þá verða þessir hlutir ekkert skárri. Það er ekki dyggð að taka upp regluverk án þess að athuga hvort það sé sanngjarnt og velmeinandi – það er heimska sem í vanhugsun sinni verður vonska“  (Kristinn Theódórsson)

Það er gott að þetta kom fram með „vanhugsun.“   Það er þetta með að vakna og vera með meðvitund um hvað er gott og hvað er illt, og hugsunina hvað er bjargið og hvað er sandurinn.

Ef ég byggi líf mitt og gjörðir mínar á sandi fær það ekki staðist,  ef ég byggi það á bjargi fær það staðist. –  Það fjarar ekki undan því sem er byggt á trausti.

Það sem er ekta er bjargið,  það sem er gerfi er sandurinn.

Það er gott að lesa úr Mattheusarguðspjalli það sem stendur þar og tengja það við það sem á undan kemur.  Ekkert er nýtt undir sólinni, pælingarnar fara í hringi.  Mér finnst eftirfarandi texti magnaður og segja svo margt sem skiptir máli.

¹Dæmið ekki svo að þér verðið ekki dæmd. ²Því að með þeim dómi, sem þér dæmið, munuð þér dæmd verða og með þeim mæli, sem þér mælið, mun yður mælt verða. ³Hví sér þú flísina í auga bróður þíns en tekur ekki eftir bjálkanum í auga þínu? ⁴Eða hvernig fær þú sagt við bróður þinn: Lát mig draga flísina úr auga þér? Og þó er bjálki í auga þínu. ⁵Hræsnari, drag fyrst bjálkann úr auga þér og þá sérðu glöggt til að draga flísina úr auga bróður þíns.
⁶Gefið ekki hundum það sem heilagt er og kastið eigi perlum yðar fyrir svín. Þau mundu troða þær undir fótum og þeir snúa sér við og rífa yður í sig.

⁷Biðjið og yður mun gefast, leitið og þér munuð finna, knýið á og fyrir yður mun upp lokið verða. ⁸Því að hver sá öðlast sem biður, sá finnur sem leitar, og fyrir þeim sem á knýr mun upp lokið verða. ⁹Eða hver er sá maður meðal yðar sem gefur barni sínu^[1]

stein er það biður um brauð? ¹⁰Eða höggorm þegar það biður um fisk? ¹¹Fyrst þér sem eruð vond hafið vit á að gefa börnum yðar góðar gjafir, hve miklu fremur mun þá faðir yðar á himnum gefa þeim góðar gjafir sem biðja hann?
¹²Allt sem þér viljið að aðrir menn geri yður, það skuluð þér og þeim gera. Því að þetta er lögmálið og spámennirnir.

¹³Gangið inn um þrönga hliðið. Því að vítt er hliðið og vegurinn breiður sem liggur til glötunar og margir þeir sem þar fara inn. ¹⁴Hve þröngt er það hlið og mjór sá vegur er liggur til lífsins og fáir þeir sem finna hann.

¹⁵Varist falsspámenn. Þeir koma til yðar í sauðaklæðum en innra eru þeir gráðugir vargar. ¹⁶Af ávöxtum þeirra skuluð þér þekkja þá. Hvort lesa menn vínber af þyrnum eða fíkjur af þistlum? ¹⁷Þannig ber sérhvert gott tré góða ávöxtu en slæmt tré vonda. ¹⁸Gott tré getur ekki borið vonda ávöxtu, ekki heldur slæmt tré góða ávöxtu. ¹⁹Hvert það tré, sem ber ekki góðan ávöxt, verður upp höggvið og því í eld kastað. ²⁰Af ávöxtum þeirra skuluð þér því þekkja þá.

²¹Ekki mun hver sá sem segir við mig: Drottinn, Drottinn, ganga inn í himnaríki heldur sá einn er gerir vilja föður míns sem er á himnum.
²²Margir munu segja við mig á þeim degi: Drottinn, Drottinn, höfum vér ekki í þínu nafni flutt orð Guðs, rekið út illa anda og gert mörg kraftaverk? ²³Þá mun ég votta þetta: Aldrei þekkti ég yður. Farið frá mér, illgjörðamenn.
²⁴Hver sem heyrir þessi orð mín og breytir eftir þeim, sá er líkur hyggnum manni er byggði hús sitt á bjargi. ²⁵Nú skall á steypiregn, vatnið flæddi, stormar blésu og buldu á því húsi en það féll eigi því það var grundvallað á bjargi.
²⁶En hver sem heyrir þessi orð mín og breytir ekki eftir þeim, sá er líkur heimskum manni er byggði hús sitt á sandi. ²⁷Steypiregn skall á, vatnið flæddi, stormar blésu og buldu á því húsi. Það féll og fall þess var mikið.“
²⁸Þegar Jesús hafði lokið þessari ræðu varð mannfjöldinn djúpt snortinn af orðum hans ²⁹því að hann kenndi eins og sá er vald hefur og ekki eins og fræðimenn þeirra.

„Accept what is, as you have chosen it“ …  eitthvað á þennan máta skrifar Eckhart Tolle.

Úff, – hugsaði ég fyrst þegar eg las þetta,  það velur sér enginn hörmungar eða vondar aðstæður! ..

En hvað á hann við með þessu?

Í raun er þetta alveg í takt við æðruleysisbænina, eða upphaf hennar.

Guð gefi mér æðruleysi til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt.

Það sem ER getum við ekki breytt.

En við getum farið ýmsar leiðir út frá því sem ER – eða núniu, efir hvernig við tæklum það. –

Það eru alls konar breytingar í okkar lífi sem við veljum ekki sjálf,  eða við veljum a.m.k. ekki meðvitað sjálf.

Veikindi, missir, áföll hvers konar,  eitthvað sem við reiknuðum ekki með – og eitthvað sem við hefðum aldrei valið ef við hefðum mátt ráða. –

Veraldleg áföll eru öðru vísi en t.d. andleg eða heilsufarsleg. –

Þá er ég að tala um muninn á því t.d. að beygla bílinn eða lenda í beyglu sjálfur.

Hvort sem er,  þarf maður á einhverjum tímapunkti að sættast við það sem er,  og þegar sáttinni er náð hefst vöxtur að nýju.

Lífið er hreyfing, og lífið  er vöxtur.   Ef við stöðnum og vöxum ekki út á við er hætta á því að eitthvað fari að vaxa inn á við,  og þá er ég ekki að tala um eitthvað gott heldur eitthvað vont.   Það sem vex inn á við er einhvers konar æxli,  æxli gremju, æxli reiði, æxli afbrýðisemi eða einhverrar vondrar tilfinningar.

Tilfinningar þurfa að eiga farveg út.  „Expression“ – er tjáning.  Við erum að setja eitthvað út.  „Suppression“  – er bæling og við höldum einhverju inni. –

Það er því mikilvægt þetta tvennt, að leyfa tilfinningunum að koma – ekki forðast þær,  bæla eða afneita,  sættast við þær ef þær eru þarna, yrða þær upphátt og halda svo áfram. –

Lissa Rankin læknir hélt fyrirlestur þar sem hún sagði:  „Either you grow or you grow a tumor“ –    Þetta „tumor“ eða æxli getur verið bæði andlegt og líkamlegt, en það hefur alltaf vond áhrif.

Að samþykkja það sem er,  að ná sátt er eins og að búa til jarðveginn fyrir heilbrigðan vöxt,  – þegar sátt er náð er hægt að fara að vaxa á ný. –

Það er að hafa trú á því að þegar einar dyr lokast opnast aðrar.  Við verðum þá að hætta að hanga á hurðarhúninum á þeim læstu og fara að líta í kringum okkur eftir opnum dyrum. –  Við gætum líka öskrað, skammast, barmað okkur og rifist yfir þessum lokuðu til eilífðarnóns.   En viljum við það? –

Leyfum okkur að trúa á nýjan vöxt,  að aðrar dyr bíði – dyr að einhverju óvæntu.

Það getur verið  vont þegar dyrunum er skellt á nefið á manni, og það er svo sannarlega í lagi að gráta yfir því.  Það er bara eitt form útrásar fyrir trjáningu (expression)   En eftir því sem við dveljum lengur við þessar dyr,  er það eins og að eltast við maka sem vill ekki sambúð lengur. –   Það veldur stöðnun.  Fókusinn er þá á því sem var,  og/eða það sem er utan við okkur sjálf,   í staðinn fyrir að stilla hann á það sem verður,  og/eða inn á við.

Nýtt upphaf hefst þegar við förum að líta upp,  sjá að það eru fleiri dyr og virða fyrir okkur möguleikana. –  Það byggir á okkar ákvörðun og hugrekki.

„Guð – gefi mér æðruleysi
til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt,
kjark til að breyta því sem ég get breytt
og visku til að greina þar á milli.“

Yfirskriftin er hamingja (h)eldri borgara og fjallar þó aðallega um það að það er aldrei of seint að upplifa hamingjuna,  eða „To live happily ever after“ ..

Í rauninni getur þessi pistill átt við allan aldur,  því aldur er afstæður – sumir/sumar upplifa sig gamla/r fyrir aldur fram og svo öfugt. –

Mér þykir gaman að jákvæðni Louise Hay sem kynnir sig sem „85 years Young“ ..

Allir mínir pistlar um hamingjuna,  eins og „hamingjuforskotið“ og „hamingjan ert þú“ á ekkert síður við gamalt fólk en ungt. –

Þetta snýst um að breyta um viðhorf,  segja já við lífinu. 

Að segja já við lífinu er að segja já við sig og þegar þú segir já við lífinu segir lífið já við þig. –

Lífið ert þú – auðvitað! –

Við tölum þannig þegar von er á nýju barni að nýtt líf sé í vændum.  Þetta líf er mannvera og allar mannverur eiga skilið að við tökum vel á móti þeim. –

Fyrst erum við ósjálfbjarga og þá eru það hlutverk foreldra að vernda þetta nýja líf,  en svo kemur að því einn daginn að það er okkar hlutverk að vernda þetta líf, samþykkja það, elska og virða. –   Við játumst þessu lífi. –

Við játumst líka lífinu sem er til staðar fyrir okkur.

Alveg eins og fólk fer með játningu í trúarbrögðunum þurfum við að fara með játningu til okkar sjálfra,  játningu til lífsins.

Það skiptir ENGU máli hvað við erum gömul,  það er á gatnamótunum – á X-inu sem við tökum ákvörðun um að játast lífinu,  að við byrjum að opna fyrir hamingjunni sem er – annað hvort við sjálf eða innra með okkur eftir hvernig við lítum á það.

Það er með þessu JÁ- i  sem við förum að leyfa góðum hlutum að gerast. Það er byrjunin og bara það að vera byrjuð þýðir að við erum batnandi og batnandi manni er best að lifa. –

Auðvitað er betra að vera batnandi en í stöðnun, það segir sig sjálft!

Svo hversu gömul eða gamall þú ert eða upplifir þig (sumum finnst þeir vera fornir um fertugt) – segðu JÁ við lífinu og lífið segir JÁ við þig. –