Hvað gerðist hjá Bradley Manning? 35 ára fangelsi?
Á hverjum bitnar sannsögli hans og uppljóstranir, jú á þeim sem beittu ofbeldi – en það bitnar mest á honum sjálfum og við þurfum ekki að efast um að maðurinn á fjölskyldu og vini, sem það hlýtur að bitna á líka.
Allt sem við gerum hefur áhrif, ekki bara á okkur sjálf heldur líka á þau sem eru í kringum okkur.
Oftast er ástæðan fyrir því að við segjum EKKI sannleikann – að við erum hrædd við að meiða, meiða aðra og meiða okkur sjálf. Við erum líka hrædd við að missa þau sem okkur þykir vænt um, okkar nánustu sem eru flækt inn í kóngulóarvef þagnarinnar og vilja ekki rjúfa hann og finnst við svikarar.
Með því að meiða aðra (eða finnast við vera að því) finnum við til. Okkur þykir (flestum væntanlega) vont að vera þess valdandi að fólk finni til, fái að upplifa sárar uppgötvanir og í hugann koma alltaf orð skáldsins: „aðgát skal höfð í nærveru sálar.“ –
Ég skrifaði „að verða þess valdandi“ – en í raun er það ekki við sem verðum þess valdandi, það er atburður eða hlutur sem átti sér stað sem við erum að segja frá sem verður þess valdandi að fólk er sært. –
En það er þetta með sendiboðann eða uppljóstrarann. Þann sem segir sannleikann, – oft er hann skotinn niður í stað þess að athyglin fari á atburðinn eða þann sem verið er að ljóstra upp um.
Ég skrifaði stóran pistil sem hefur yfirskriftina, „Leyndarmál og lygar“ – byggðan á pistli Brené Brown. Þar kemur mikilvægið að segja sögu sína fram.
Þá fékk ég fyrirspurn frá henni yndislegu Millu sem er sjötug kona sem hljóðaði svona:
„Frábært að lesa þetta aftir Jóhanna mín, en hvað ef ég vil og þarf að segja sögu sanna sem mun gera fólk sem á í hlut alveg brjálað út í mig?“
„Er í vandræðum með þetta.“
Guðrún Emilía Guðnadóttir, 20.8.2013 kl. 21:10
Já, Bandaríkjamenn urðu brjálaðir út í Bradley Manning, svo þeir settu hann í fangelsi í 35 ár fyrir að segja sannleikann.
Ég veit ekki undir hvaða trúnaðarsamning (meðvirknisamning) við skrifum undir sem börn, að halda leyndu því ofbeldi sem við verðum fyrir – bæði af kynferðislegum toga sem öðrum? –
Það sem er mikilvægt að hafa í huga:
Þegar við segjum sögu okkar, að gera það í kærleika og með virðingu fyrir lífinu. Segjum hana á réttum forsendum, þ.e.a.s. vegna þess að við erum að frelsa okkur úr fangelsi hugans, oft fangelsi skammar sem íþyngir okkur og e.t.v. ánauð fortíðar. Með þessu frelsi fylgir oft að einhver annar er „afhjúpaður“ sem gerandi. –
Það þýðir ekki að viðkomandi sé endilega vond manneskja, og honum eða henni hefði reyndar verið greiði gerður (og öllum öðrum viðkomandi) ef afhjúpunin hefði komið strax, en ekki tugum árum síðar.
Við þurfum að hafa í huga forsendurnar – af hverju?
Það hefur allt sinn tíma undir sólinni, – leyndarmálin eru best þannig að þau verði ekki til, næst best að segja frá þeim sem fyrst. Sjaldan er ein báran stök, og stundum þegar fólk fer að opna á leyndarmál þá opnast pandórubox, það fer fleira að koma upp.
Þau sem stíga fram með leyndarmál eins og að það hafi verið brotið á þeim á einn eða annan máta, lent í hvers konar ofbeldi, misnotkun, einelti – þau eru fyrirmyndir, en þau þurfa að muna að festast ekki í ásökun og að fara ekki í hefndargír, því það bindur þau enn sterkar við atburðinn.
Ef sagt er A þarf að fara alla leið og vinna úr málinu sem þarf að enda í sátt og fyrirgefningu, – til að viðkomandi geti haldið áfram með líf sitt. Fyrirgefningu sem þýðir að ekki sé verið að samþykkja atburð eða gjörning, aðeins að losa sig úr þessari áður nefndu ánauð fortíðar.
Allir þurfa hjálp, gerendur og þolendur og líka þau sem standa nærri. Í raun má segja að allir séu þolendur ef við skoðum þetta út frá þeim sjónarhóli að voðaverk eða ofbeldi er aðeins framið og oftast út frá sársauka.
Það þýðir þó ekki að – ekki eigi að segja sannleikann – því sannleikurinn, eins og hann er sár, frelsar ekki einungis þann sem verður fyrir ofbeldi heldur líka þann sem hefur beitt því, því hann situr svo sannarlega uppi með verknaðinn líka og þeir sem í kringum hann lifa og hrærast finna fyrir því. Manneskja með erfiða fortíð og ljóta gjörninga í farteskinu á erfitt með að elska og vera heil, og er það reyndar ómögulegt.
Það er manneskja á flótta frá sjálfri sér og lífinu, eflaust manneskja sem leitar í fíkn.
Það sem situr eftir er spurningin: „Af hverju erum við að segja frá?“ Ef það frelsar þig úr ánauð fortíðar og skammar, þá á að segja frá. Það þarf bara að gera það á réttan hátt, án ásökunar, og í samráði við þau sem kunna til verka. Það þarf að leita sér hjálpar.
Ég viðurkenni að ég veit allt of lítið um Bradley Manning, en ég held það séu fæstir siðmenntaðir í vafa um að það sem hann gerði, það að uppljóstra þrátt fyrir undirritaða þagnareiða, sé rangt.
Það eru þessir óskrifuðu þagnareiðar fjölskyldna sem við þurfum aðeins að íhuga, hvort að þar leynist hættan á að ofbeldi sé falið og leyndarmál séu haldin sem séu skaðleg, ekki bara þeim aðilum sem eru á bak við heldur vegna komandi kynslóðar.
Þá er betra að tala og rjúfa e.t.v. keðju sem verður aldrei með öðru móti slitin en að segja sannleikann.
Þó hann sé hræðilega sár þá er hann frelsandi þegar upp er staðið.
Ef öllum frásögnum er pakkað inn í elsku, þá verður umgjörðin mýkri. Viðtakendur taki við með auðmýkt og átti sig á því að þetta snýst fyrst og fremst um þann sem þarf frelsið til að vera hann/hún sjálfur en ekki um þá.
Öll erum við perlur, sálir sem upprunalega fæddumst saklaus og frjáls. Ef við fáum ekki að vera við og fáum ekki að segja sögu okkar, erum við ekki heima hjá okkur.
Við þurfum að komast heim.
JÓHANNA MAGNÚSDÓTTIR, 