Greinasafn fyrir flokkinn: Fjölskylda

Maki eða dúkkuvagn …

Birt þann af
Svara

Anna litla átti dúkkuvagn,  hann hafði legið óhreyfður í langan tíma uppi risi og þar fékk hann að rykfalla í friði. –  Hún var hætt að leika með hann.

Fríða kom í heimsókn með mömmu sinni,   til mömmu Önnu –  Anna og Fríða fóru upp í ris og Fríða sýndi dúkkuvagninum áhuga og spurði hvort hún mætti setja dúkkuna sína í vagninn og prófa að keyra um.   Anna sagði að það væri eiginlega ekki hægt þar sem hún væri akkúrat að fara að nota vagninn og ætlaði að fara út að viðra hann með dúkkuna sína. –

Þetta er ekkert óvenjuleg saga af börnum, – eitthvað dót hefur legið óhreyft en um leið og einhver annar sýnir því áhuga þá vill eigandinn fara að leika með það.

Lengi býr að fyrstu gerð, og eðli okkar og eiginleikar eru í raun eins og barna alla tíð.  Eða að miklu leyti eins og barna.

Stundum komum við fram við manneskjur eins og Anna lét með þennan dúkkuvagn.   Við „eigum“ þær og þær bara eru þarna –  við veitum þeim ekki athygli og þær eru til „afnota“ fyrir okkur þegar okkur dettur það í hug.

Ég er að leyfa mér að líkja þessu við t.d. hjónaband eða sambönd þar sem fólk er farið að taka hvort öðru sem sjálfsögðum „HLUT“  .. já hlut í staðinn fyrir sem manneskju af holdi og blóði.   Maðurinn bara „er“ til staðar,  eða konan.  Þau gera ýmislegt fyrir hvort annað og leggja ýmislegt til en allt er orðið sjálfsagt og lítið um virðingu,  athygli,  þakkir,  – gagnkvæm samskipti á jákvæðum nótum.

Hvað svo þegar kemur þriðji aðili inn í svona „dautt“ samband? –   Hvað ef að önnur kona veitir manninum athygli eða annar maður veitir konunni athygli.  –  Þetta er MINN! ..  Þetta er MÍN! …

Athygli er lykilorð í mannlegum samskiptum,  ég ítreka það líklegast aldrei nógu oft.  Tökum engu og engum sem sjálfsögðum „hlut“ ..   Þakklæti er annað lykilorð,   –  þökkum það sem við eigum og höfum,  og látum þau sem okkur eru kær vita hvað við erum þakklát fyrir þau,  og meinum það.

tumblr_lou3i3Q8z11qbwf39o1_500

 

Ég elska mig, ég elska mig ekki, ég elska mig ….

Birt þann af
2

Okkur þarf að þykja nógu vænt um okkur sjálf, elska okkur,  til að láta ekki fólk sem haldið er sjálfseyðingarhvöt draga okkur niður.  Ef mikið er af neikvæðu fólki í lífi okkar,  þurfum við að skoða hvaða leið við höfum verið að fylgja sem laðar svoleiðis fólk að okkur.

Getur verið að við séum ómeðvitað að næra eigin neikvæðni?

Þegar við breytumst, skiptum við um farveg – breytum við siðum og verðum öðruvísi,  breytast hinir líka og framkoma þeirra við okkur breytist, eða þá að þetta fólk lætur sig hverfa úr lífi okkar svo að það sé pláss fyrir það fólk sem kann að meta (hin nýju)  okkur.

Sama hvað gerist, sama hvernig heimurinn snýst, þá er það alltaf jákvætt að fara að þykja vænt um sjálfa/n sig og samþykkja sig.

Valentínusardagur hvað? …

Bolli til sölu

Mamma – pabbi – barn ….

Birt þann af
Svara

Ég lenti í skemmtilegum samræðum við tvo unga menn í gær.  Ég öðlast trú á mannkynið þegar ég rabba við ungt hugsandi fólk.   Annar maðurinn sagðist hafa lesið greinina,  þar sem minntist á að börn væru ekki peð í valdatafli foreldra,  eða þau mætti ekki nýta sem peð í valdatafli foreldra. –

Setningin er úr greininni „Draugagangur í sambandinu“ og hljómar svona:

„Börn eru EKKI peð á taflborði í skák – en stundum finnst manni eins og þau séu því miður notuð og völduð í einhvers konar valdatafli.“ 

Oft þegar verið er að takast á um börn verður mér hugsað til Salómonsdómsins,  þar sem dæmt var hver væri hin sanna móðir barnsins. –

Dómurinn er í Fyrrri konungabók í Biblíunni og sagan er eftirfarandi:

  • „Þá sagði konungur: „Önnur ykkar segir: Það er sonur minn sem er á lífi en sonur þinn sem er dáinn. En hin segir: Þin sonur er dáinn en minn er á lífi.“ Og hann hélt áfram: „Færið mér sverð.“ Þegar sverð hafði verið sótt sagði konungur: „Höggvið barnið, sem lifir, í tvennt og fáið hvorri sinn helming.“ Þá sagði konan, sem átti lifandi barnið, við konunginn því að móðurástin brann í brjósti hennar: „Æ, herra minn! Fáðu henni barnið sem lifir, láttu ekki deyða það.“ En hin sagði: „Það er best að hvorki ég né þú fáir það. Höggvið barnið í tvennt.“ Konungur svaraði og sagði: „Fáið hinni konunni barnið sem lifir og deyðið það ekki því að hún er móðir þess.“ Er allir Ísraelsmenn heyrðu um dóminn, sem konungurinn hafði kveðið upp, fylltust þeir lotningu fyrir honum því að þeir skildu að guðleg viska bjó í brjósti hans þegar hann kvað upp dóma.“

Það er augljóst hvor konan er að hugsa um eigin hag í þessu tilfelli og það er augljóst hver hugsar um hag barnsins.

„Móðurástin brann í brjósti hennar“ …   segir í textanum og þess vegna er hún tilbúin tli að gefa barnið sitt svo það megi halda lífi. –   Þannig virkar óeigingjörn móðurást,  skilyrðislaus,  það þarf ekki að fá neitt í staðinn.

Fórnin er í raun algjör.

Auðvitað hefði það verið óréttlátt ef að hin konan hefði fengið barnið sem sitt og hin sanna móðir setið eftir tómhent,  en þó ætti hún lifandi barn en ekki dáið. –

Þetta er erfið saga og áleitin.   Hún er líka áleitin vegna þess að þessi mynd af móður er ekki endilega alltaf sönn.

Móðir er ekki bara móðir barns síns vegna,  heldur líka síns eigin vegna.  Móðir fær mikið út úr því að sinna barninu sínu og fá endurgoldna ást,  kærleika,  umhyggju – jafnvel aðdáun.  Það sama gildir um föður.

En hvernig verður barnið peð í valdatafli foreldra?

Þegar foreldrar skilja hefst oft þessi barátta um barnið,  og inn í það flækjast líka tilfinningamál foreldra.  Annað foreldrið,  ef ekki bæði,  eru yfirleitt í sárum og þurfa að koma ýmsum skilaboðum á milli til hins foreldrisins og því miður eru börnin notuð óspart til að bera þessi boð á milli.   Börnin eru flækt inn í tilfinningamál pabba og mömmu og upplifa sig oftar en ekki klofin.  „Hoggvin í tvennt“ ..   Það er þegar ósætti ríkir milli foreldra.

Í stað þess að halda barninu utan við deilur,  er það notað í valdataflinu,  bæði beint og óbeint með þeim áhrifum á barnið að það upplifir óvissu,  óhamingju og vandræðagang og telur að eina leiðin til að „bjarga málunum“  sé að pabbi og mamma verði aftur saman. –   Barnið fer að sjá í hillingum líf eins og í Disney bíómynd,  þar sem allir una sér sáttir saman,  mamma, pabbi, börn og bíll. –   Oft er líka annað foreldrið sem elur á þessari hugmynd barnsins,  –  það foreldrið sem er ósátt við aðskilnaðinn.

„Ef við værum saman væri þetta nú ekki svona slæmt“ ..

„Mamma þín vill mig ekki… ég vil hana“ …

„Pabbi þinn fór – ég get ekkert að þessu gert…“

Barnið fer í björgunargírinn og óskar þess af öllu hjarta að mamma og  pabbi byrji saman á ný,  svo að mamma eða pabbi hætti að vera leið.“  –

Hver heggur í hjarta barnsins? – Að eignast barn er mikil ábyrgð,  og ábyrgðin fellur seint úr gildi.  Allt samfélagið hefur ábyrgð gagnvart börnum.  Barn sem er beitt ofbeldi er á okkar ábyrgð,  líka andlegu ofbeldi.   Fátt er varnarlausara en barn sem er beitt ofbeldi af þeim sem það helst treystir,  eða á að treysta.   Barnið telur í fæstum tilfellum að það sé foreldrinu að kenna heldur því sjálfu.   Það eigi það skilið,  því eitthvað gerði það rangt.  Barnið situr því oft uppi með sektarkennd yfir samskiptum við foreldra.   (Að sjálfsögðu eiga þessi skrif við öll samskipti foreldra og barna,  ekki bara fráskilinna).

Allt peðinu að kenna? ..

Það er svo miklu, miklu auðveldara að horfa á alla hina og sjá hvað þeir eru að gera rangt,  en að líta í eigin barm,  skoða hvort að það er eitthvað sem ég hef sagt eða gert skaðar barnið mitt, –   ekki til að ala á minni eigin sektarkennd,  heldur til að læra af því,  getur verið býsna mikil áskorun.

Börnin þrá að foreldrar séu ekki óvinir.   Að foreldrar geti haft samskipti án þess að þurfa að setja út á hitt,  að barma sér hvað hitt er vont, leiðinlegt, ósanngjarnt o.s.frv.   En þau þurfa líka að fá að vita að það séu ekki bara tvær leiðir.   Saman eða sundur.

Samvinna og/eða samskipti foreldra eftir skilnað,  skiptir barnið ekki minna máli en samskiptin fyrir skilnað.

Stríð milli foreldra skilur oft eftir sig sviðna jörð og ég trúi ekki að nokkurt foreldri vilji barninu sínu það að vaxa upp af sviðinni jörð,  –   enn og aftur vaknar þessi spurning sem hver og ein/n þarf að spyrja sig: 

„Hvað skiptir raunverulega máli?“

Slíðrið sverðin

grafið stríðsaxir

látið orðin liggja

því enginn vill

að eftir liggi

sundurskorið

barn

divorce-lawyer

 

 

 

 

„Draugagangur í sambandinu“ ….

Birt þann af
2

Ég var að hlusta á viðtal við stjúpföður sem notaði þetta orðalag: „draugagangur í sambandinu“ og ég held að flestir átti sig á við hvað hann átti.

Yfirleitt er draugagangur tengdur við látið fólk,  en þegar um er að ræða skilnað eða sambúðarslit,  er um að ræða lifandi fólk, eða þeirra áhrif innan nýs sambands.

Í sumum tilfellum gengur mjög vel að slíta á milli,  en í mörgum gengur það alls ekki.  Fólk sem hefur verið í sambúð eða hjónabandi í tugi ára er oft lengi að „slíta“ tifinningabönd og misjafnt hvað það er tilbúið að slíta.  Sumir eru tilbúnir og vilja halda áfram,  en aðrir geta alls ekki sleppt og nota þá ýmsar leiðir til að nálgast sinn/sína fyrrverandi.  Ef um börn er að ræða í sambandi þá þarf að sjálfsögðu að ræða praktísk mál hvað börnin varðar og jafnframt að muna að hafa velferð þeirra í fyrirrúmi.

Börn eru EKKI peð á taflborði í skák – en stundum finnst manni eins og þau séu því miður notuð og völduð í einhvers konar valdatafli.

Makinn sem er ósáttur beitir ýmsum brellum og brögðum (ærsladraugur?)  til að reyna að smjúga inn á milli í nýja sambandið og verður þá, ef nýja sambandið er ekki vel varið eða sterkt,  til vandræða.

Þessi „draugur“ gerir þetta stundum meðvitað en stundum ómeðvitað,   og áttar sig ekki á sinni stöðu.  Finnst hann enn eiga í sínum fyrrverandi og í raun sé hann/hún á pari við sig,  en ekki nýja makann.  –   Það er einhvers konar óraunsæi sem veldur,  og afneitun á aðstæðum.  Afneitun er líka stór þáttur í sorgarferli svo það er ekki skrítið,  en sorgarferli byggist á því að fara í gegnum það en ekki festast í ákveðnum fasa þess,  ekki bara afneitun heldur t.d. reiðin, höfnun, gremju o.s.frv. –

Annað orð sem ég heyrði í viðtalinu var orðið „Hollustuklemma“  eða „Loyalty conflict“ sem ég hef hingað til þýtt sem tryggðarklemma.  Þetta er klemma sem allir í blönduðum fjölskyldum geta lent í og er hún margskonar.

Barn getur lent í hollustuklemmu gagnvart móður/föður ef það líkar vel við stjúpforeldri.   Það þarf hins vegar að gera sér grein fyrir því að móðir og stjúpmóðir,  faðir og stjúpfaðir er aldrei það sama.  Líffræðilegir foreldrar eiga alltaf þennan þráð í börnum sínum sem virðist órjúfanlegur.

Fullorðinn getur líka lent í hollustuklemmu,  það er að segja gagnvart sínum eigin börnum annars vegar og stjúpbörnum hins vegar.

Svo er eitt dæmið klemman milli nýja makans og eigin barna,  ef myndast samkeppni um athyglina.   Allt verður þetta að vinnast í sátt og samlyndi og best að gera sér sem fyrst grein fyrir því að hér er um að ræða ólík samskiptamynstur.

Samskipti barns og foreldris eru önnur en pars og því ber að varast að stilla því upp á þann hátt að t.d. að það sé sjálfsagt mál að sonurinn nýti hlið eiginmannsins í hjónarúminu  þegar hann fer í burtu í viðskiptaferð,  en síðan verði hann að víkja þegar maðurinn kemur heim.   Þá myndast togstreita um pláss,  hvort sem um er að ræða stjúpson mannsins eða hans eigin son.

Hjónaherbergið á að vera griðarstaður fyrir parið,  þar ættu þau líka að vera í friði fyrir fyrrverandi mökum,  ekki bjóða þeim „á milli“  með því að ræða um þá,  vandamálin í kringum þá eða fortíðina með þeim.  Það er fullt af öðrum herbergjum til þess! 😉

Börnin eru að sjálfsögðu velkomin – svona til að skríða uppí á morgnana,  fer allt eftir aldri þeirra reyndar,   en allir eiga að eiga sitt rúm og sitt pláss.  Hlutverkin brenglast ef mamma/pabbi er farin að fylla upp í rými makans með barninu og barnið fær skrítin skilaboð og e.t.v.  einhverja ábyrgð gagnvart foreldrinu sem það kann ekki að höndla.  (Ath!  getur líka gerst eftir skilnað þegar foreldrar upplifa tómarúm).

En hvað um það, hollustuklemma eða önnur klemma,  á milli pars á ekki að vera fyrrverandi maki,  hlutverkin hafa riðlast.  Sambandið er nýtt og ferskt og yndislegt ef vel er að gáð.

Í þessu gildir:  „Two is a company, three is a crowd“ ..

Nú eruð þið par,  standið saman „for better or worse“ – og gleðin við það að komast í gegnum stormana saman verður mun meiri ef ekki er verið að dragnast með fortíðardraugana – auk þess sem gangan verður miklu léttari ef klippt er á slík bönd.

Setjið svo fókusinn á ykkur sjálf og vegferð ykkar,  hamingjusöm börn þrífast á heimili þar sem reglusemi og friður ræður ríkjum.

Við sjálf berum ábyrgð á eigin hamingju og erum þannig fyrirmyndir annarra,  hvort sem um er að ræða samband við maka, börn eða við okkur sjálf.

556212_332315983512626_1540420215_n

„Hugsaðu ljós“……

Birt þann af
1

Í upphafi var Orðið og Orðið var hjá Guði og Orðið var Guð. Hann var í upphafi hjá Guði. Allt varð til fyrir hann, án hans varð ekki neitt sem til er. Í honum var líf og lífið var ljós mannanna.

„Ljósið skín í myrkrinu og myrkrið tók ekki á móti því …“   (Jóh 1:1-5, 14)

Jesús er fyrirmynd mennskunnar,   manneskjunnar sem getur lifað í myrkri og manneskjunnar sem lifir í ljósi,  manneskjunnar sem er ljós.

Ég vaknaði í morgun og sá snjóinn á trjánum, og sá allt lífið.  Heimurinn er súrealískur núna, – ég trúi næstum því að ég rekist á ljón í garði nágrannans,  mér finnst jafn „auðvelt“ að trúa því og það að dóttir mín sé látin.   En ég verð að trúa því, því það er staðreynd.  Ég vinn mig ekkert útúr því hjartasári með því að stytta mér leið í gegnum sorgina,  með flótta frá henni.

En ég get valið að ganga leiðina í myrkri eða ég get valið að ganga hana í ljósi.

„Þótt ég fari um dauðans skugga dal,  þá óttast ég ekkert illt því ÞÚ ert hjá mér“ …

Ég er ekki að lenda í fyrsta áfalli lífs míns,  ég held ég hafi bara fengið dágóðan skammt,  hélt reyndar að kvótinn væri kominn.  En engin/n veit…

Aðdragandinn, átökin og áfallið við að missa dóttur mína og ganga í gegnum lokakafla lífs hennar með henni, dóttur  sem var mér mjög nátengd er á ómælanlegum sársaukaskala og aðeins þeir sem þekkja sjálfir skilja.

Ég hef valið ljósið hingað til og ég ætla ekki að leyfa myrkrinu eða þeim öflum sem eru í þeim að ná mér. –  Ég ætla að hæðast að þessum öflum,  sem halda að þau geti náð mér og haldið mér niðri.  Hæðast að skrímslunum í djúpinu sem reyna að toga,  og hlæja að þeim þegar þau missa máttinn þegar ég fylli mig af ljósi,  og vegna ljóssins ná þau ekki að festa klónum í mig,  því þau þola ekki birtuna. –

Hí á ykkur,  dirfist ekki! –

Ég ætla að halda áfram þó vegurinn verði hlykkjóttur,  ég geri það ekki án Evu Lindar,  því ég er nokkuð viss um að hvíslið: „Hugsaðu ljós“  kom frá henni.    Við gerum þetta saman,  hún er alltaf í mér,  hún er af mínum líkama og verður alltaf dóttir mín, var og er.

Börnin mín;  Jóhanna Vala og Þórarinn Ágúst eru líka ljós af mínu ljósi, og þau bera það sama með sér og Eva Lind,  deildu sama móðurlífi og eiga margt sameiginlegt með henni.

Við munum vera hennar ljósberar,  og börnin hennar Ísak Máni og Elisabeth að sjálfsögðu líka, og litla Eva Rós Þórarinsdóttir.  Allir sem þekktu Evu,  líka pabbi hennar, ömmur, afarnir sem eru farnir, fjölskyldur okkar,  vinkonur og vinir hennar og okkar sem erum hérna megin slæðunnar.  Og allir sem taka þátt í því að hugsa eins og hún óskaði að fólk hugsaði;  með jákvæðni og gleði.

Ljós af ljósi.

Já,  ég trúi að það séu dimm öfl og það séu ljósöfl.  Við getum nært bæði,  en VIÐ VELJUM.

Aldan er svo sterk,  hún verður varla verri og hún hefði alveg getað kaffært okkur,  en við erum vön öldunum í Flórída,  við erum jaxlar,  já meira að segja mamman er jaxl sem fer út í öldurnar. –  Við hræddumst aldrei óveðrið.

Við erum inní þeim miðjum núna og þess vegna er erfitt að anda. En við ætlum að vinna,  með Evu Lind,  því ef einhver er á ströndinni að hvetja okkur áfram er það hún.   Það er ekki í hennar anda að við leggjumst í eymd og volæði.   Hún vissi að við myndum syrgja,  var búin að segja það – og það má,  enda ekkert okkar ofurmannlegt,  – ekkert er mennskara en sorgin.

Upp, upp, mín sál ..  já og inn með ljósið.

Hugsaðu ljós! ..

Gleymum ekki því sem Eva óskaði; að börnin hennar yrðu alin upp í jákvæðni og gleði. Við ættum öll að taka það til okkar, þó ekki með því að þagga niður í sorg okkar, – heldur að ganga í gegnum sorgina alltaf með hennar hugmyndafræði í hjarta, og með henni.

Þannig virðum við hana og minningu hennar.

Elsku, elsku, elsku Eva Lind, lífsins lind sem heldur áfram að gefa og lind sem aldrei þornar. –

light6-ElisabethKublerRoss-quote

Sumt fólk …

Birt þann af
Svara
  • Eftfirfarandi er endursögn frá síðu sem heitir „Spiritual Avakenings“ –  en það er margt sem við lærum þegar við höfum vaknað eða komið til meðvitundar.  Ég tel að þetta eigi við eineltisþola líka, – þeir sem eru lagðir í einelti hafa oft eiginleika sem sá sem ræðst að þeim öfundar þá af,  eða vildi að þeir hefðu. –
    Dæmi:  krakkar sem gengur vel í skóla,  skara framúr að einhverju leyti o.s.frv. – blíðir einstaklingar,  einstaklingar sem eru með opið hjarta o.s.frv.
    En þetta á ekki aðeins við á barnsaldri, þetta á við alla ævi og inn í fullorðinsárin.   Það er gott að rannsaka eigið skinn, kannski höfum við verið í hlutverki þess sem ráðist er að – en líka kannski verið í hlutverki árásarmannsins?  Einhvern tímann? –
    En pistillinn er eftirfarandi:
    „Sumt  fólk mun gera hluti, aðeins til að ergja þig, til að bregða fyrir þig fæti eða ná sér niðri á þér.  Vegna þess að þeim stafar ógn af mætti þínum og þeir vilja ná völdum yfir þér.  Ljósið laðar oft að sér árásarmenn – en ljósið fælir þá líka frá ef það velur að hafa sterk mörk.
    Það er mjög sjálfselskt að ráðast inn í friðhelgi annarrra og síðan álása þeim fyrir að vera of viðkvæmir.
    Sum Sjálf vaxa e.t.v. aldrei upp í hið hærra Sjálf, en það er þeirra vandi.  Ekki láta aðra ná þér niður – láttu það skoppa til baka þangað sem það á heima,  með því að viðhalda stöðugleika og hlutleysi,  vegna þess að þeirra eigin vekjari þarf að hringja. Ekki næra þá eða gefa þeim fullnægjuna við að særa þig. Til þess að enda stjórnartíð þeirra máttu ekki hlýða þeirra stjórn og ekki leyfa þeim að gera þig að fórnarlambi og ekki verða fórnarlamb.
    …
    Þegar horfst er í augu við þetta, láttu það færa þér aukinn andans mátt, því það er á þeirri stundu sem þú ert minnt/ur á hið góða sem þú ert gerð/ur úr.  Það er engin ástæða til að sökkva sér í örvæntingu eða sársauka vegna þeirra sem ekki höndla kærleika, elsku og samúð sem heilagt ..
    Ef þú heldur þetta í heiðri,  munt þú njóta kostanna.  Þá muntu njóta þess að minna annað fólk á hversu fallegt lífið getur verið,
    þegar þú berð virðingu fyrir mikilvægustu eiginleikum lífsins.

Ég gleypti fíl ..

Birt þann af
9

„Hvernig borðar maður fíl?“ …  spurði grískukennarinn þegar ég stundi yfir álaginu við grískunámið í guðfræðideildinni á sínum tíma.-

Jú,  með því að taka einn bita í einu auðvitað. –

Nú líður mér eins og ég hafi gleypt fíl, og hann tekur of mikið pláss innan í mér.  Það er þröngt fyrir hjartað og þröngt fyrir lungun og þá er erfitt að anda. –

Það er þó ýmislegt sem léttir á pressunni,  svona inn á milli.

Litla Eva,  Eva Rós var hjá okkur í eftirmiðdag og kvöld,  en yndisleg vinkona – yndislegt vinafólk lánaði okkur húsnæði í Reykjavík svo við gætum sinnt erindum og verið nær fjölskyldunni um helgina.  Húsinu fylgir heitur pottur og allir fóru í heita pottinn og Eva Rós tilkynnti að hún væri „í baði með vini sína“ –  og barn er blessun og hægt að brosa og svo kemur hún í fangið á ömmu Jógu og faðmar svo fast.  Reisir sig svo upp og við horfumst í augu,  djúpt, djúpt og þá er hún ekki lengur tveggja heldur eins og einhver sem veit eitthvað.

Samfélagið við börn er heilandi,  þau eru svo heil og hrein.

Ég gleðst yfir öllu nýju börnunum sem eru að fæðast,  litla frænda, Magnúsar – og Kötusyni,  afabarni Bjössa bróður og Addýjar mágkonu sem kom í heiminn á afmælisdegi ömmu Völu í nóvember,  litlu stúlkunni hennar Þóreyjar, Evu Lindarvinkonu, sem fæddist núna fyrir nokkrum dögum,  lítill nokkurra mánaða Klörusonur er í þeim hópi og svo var að koma önnur lítil Önnu Guðrúnar dóttir,  svo yndisleg var ég að sjá á Facebook.   Að ógleymdu því að Sylvía vinkona var að verða amma og hún Róslín vinkona mín var að verða föðursystir.

Lífið er að kvikna allt í kring,  mitt í dimmri sorg.

Já, „tilveran er undarlegt ferðalag“…

Það er erfitt að kyngja því að stelpan mín er farin,  að ég mæti henni ekki aftur á lestarstöðinni í Árósum,  ég skimi eftir henni út um lestargluggann og faðmi hana fast, fast á brautarpallinum.

Það er erfitt að kyngja því að horfa upp á sorg yngri systkina hennar.  Sorg pabba hennar,  sorg vinkvenna,  sorg vina,  sorg frænkna og sorg frænda, sorg ömmu,  sorg barna hennar,  barnabarnanna minna – það eru margir snertir.

Ég gleypti fíl í heilu lagi,  það tekur tíma að losa sig við hann,  það er ekki hægt að skila honum í heilu lagi til baka,  það tekur tíma,  bita fyrir bita.

Eva sagði að þetta yrði erfiðara fyrir okkur en hana,  hún færi en við myndum syrgja, – svo bætti hún við „þú skilur þetta mamma“  þó það væri yfirýsing en ekki spurning – þá jánkaði ég því …… því ég skildi það, en það var samt sárt að heyra.

Mig langar að reynast mínu fólki ljós,  eins og það að sjá nýfæddu börnin eru mér ljós.

Eins og barnabörnin eru mitt ljós.

Að sjá þau blómstra gefur nýja von.

Að sjá  systkini Evu LIndar blómstra gefur líka nýja von.

Það tekur sinn tima.

Ég þarf að fylla á ljósið.

Þannig saxast á fílinn. 2163399_f520[3]

Þegar hið óhugsandi varð óbærilegt ..

Birt þann af
7

Hluti af eftirfarandi skrifumi er endursögn af enskum texta sem ég fann eftir móður sem hafði misst son sinn 35 ára. –  Maður leitar ósjálfrátt að lýsingarorðum yfir tilfinningar sínar og leitar í þá merkilegu huggun að einhver skilji hvað á gengur í sálartetrinu við þær aðstæður að missa barnið sem þú hefur alið af þér.  Framtíðardraumar þeir sem innihéldu son þinn, eða dóttur þína, hrynja eins og spilaborg og það þarf að byggja upp á nýtt. –

Og ég þekkti framtíðardrauma Evu Lindar,  því síðast í lok nóvember sátum við saman yfir kertaljósi og hún skrifaði upp drauma sína, hvers hún óskaði og hvar hún vildi vera stödd eftir ár.  Hennar draumar,  voru líka mínir draumar henni til handa,  því foreldra dreymir um hamingju fyrir börn sín,  hamingju og heilsu.

Heimsmyndin riðlast,  það brakar og brestur í grunninum.

„Þú kvaddir þessa jarðvist og það sem virtist óhugsandi varð  óbærilegt. –

Ég finn mig svamla í framandi vatni sem er djúpt, dimmt og ógnandi.  Ég reyni að halda mér á floti, en þá kemur þung alda sorgar af stærðargráðu sem er ómælanleg.   Ég sogast niður með henni, og ég gef eftir því ég veit ég ræð ekki við hana.  En þegar ég á ekkert loft eftir í lungunum sleppir hún mér og ég flýt upp á yfirborðið á ný,  tek andköf,  er lifandi.  Ég ætti að vera þakklát,  en þegar ég skima eftir þér ertu horfin og ég finn tómleikann nísta.

Hjarta mitt er brostið.

Það er liðin vika,  það er liðin lífstíð.“

En ég er ekki ein.

—-

“When it is dark enough, you can see the stars.” – Charles Beard

Fyrirlestrar_lífshamingjan

Þú skuldar mér ekki neitt …

Birt þann af
3

love_joy_peace_watercolor_by_jesserayus-d34cfnk„Ég ætla bara að láta þig vita það, hér og nú, dóttir góð,  að þú skuldar mér ekki neitt! …

Ég er búin að fæða þrjú börn í þennan heim.  Börn sem ég er endalaust þakklát fyrir, stolt af og elska gríðarlega mikið.

Við eldri dóttir mín vorum að keyra og ræða jólin,  hvar ætti að vera og fyrir hvern ætti að gera þetta og hitt.  Við ræddum um gamla fólkið, unga fólkið og allt þar á milli.   Án þess að ræða það meira á persónulegum nótum þá er kjarninn þessi:

Ég vil ekki að börnin mín umgangist mig eða sinni mér hvorki í dag né í framtíð,  ekki einu sinni í hárri elli vegna þess að „þau skuldi mér“ ..

Þau skulda mér ekki,  vegna þess að ef ég hef einhvern tímann gert eitthvað fyrir þau var það ekki til að fá borgað til baka.

Vissulega hefur hluti af því verið að ég þráði að finna væntumþykju frá þeim,  vegna þess að sjálfri þótti mér ekki nógu vænt um mig,  hvað þá að ég væri verðmæt eða nokkurs virði sem móðir án verka minna.

Þegar ég gerði eitthvað fyrir þau gerði ég það ekki vegna skuldar við þau.   Ef ég skulda þeim eitthvað í dag, er það e.t.v. að treysta þeim betur fyrir sjálfum sér.  Ég var ein af mörgum foreldrum sem var of eftirlát „of góð“  á neikvæðan hátt.   Þ.e.a.s. setti ekki nógu stíf mörk,  gerði hluti fyrir þau sem þau hefðu átt að bjarga sjálf o.s.frv.

Ég fékk svo góða lýsingu á svona framkvæmd einu sinni:

„Mér leið eins og barni sem væri farið að ganga sjálft en mamma hélt svo fast í hendurnar á mér að ég komst ekkert áfram“ ..

„Þroskaþjófnaður“  er orðið sem við notum í Lausninni.

Við ofverndandi mæður eða feður við rænum þroska af börnunum með ofverndinni.   Með því að láta þau ekki fá tækifæri til að ganga og til að detta og reka sig á.   Hann er vandrataður millivegurinn,  en það fengu þau líka að prófa því það má segja að við höfum verið sitt hvorum megin við hættumörkin,   of eða van,  ég og faðir þeirra.

Í dag hvet ég börnin mín til að taka sjálfstæðar ákvarðanir, fylgja SÍNU hjarta og lifa sínu lífi.   Þau taka tillit til aðstæðna,  stundum þarf að hjálpa mömmu „gömlu“ eða gera greiða,  en það má aldrei aldrei vera á forsendum þess að þau standi í skuld við mig.   Stundum er bara þannig að það þarf að hjálpa,  jafnvel þó maður sé ekki í stuði.   Stundum þarf að sinna gömlu fólki,  heimsækja einhvern á elliheimilið þó það sé óþægilegt,  en það er ekki vegna skuldar.

Það skuldar mér enginn neitt,  og það sem ég geri er ekki til að fá það endurgreitt.   Að sjálfsögðu þarf ég að fá borgað fyrir vinnuna mína,  því að öll þurfum við að lifa.

En plís ekki gera eitthvað fyrir mig bara vegna þess að þú skuldar mér. –

Ég á ekki börnin mín,   þau eru ekki mín eign.  Ég er þakklát fyrir líf þeirra og ég óska þeim farsældar,  líka barnabörnunum.   Ég viðurkenni alveg að mér þykir vænna um mín eigin börn og barnabörn en annarra börn,  og þau verða alltaf næst hjarta mínu.  En það þýðir ekki að ég geti ekki elskað önnur börn og þótt þau yndisleg.  Ég á mörg uppáhalds og sinni þeim vel – ekki vegna þess að ég skuldi þeim,  heldur vegna þess að mig langar til þess.

Þegar ég hef verið að passa ömmustelpuna, hér á Íslandi,  er það ekki til að opna „reikning“ hjá henni til að hún sinni mér sem fullorðinni.  Ég vona vissulega að ég reynist henni þannig að hana langi til að umgangast mig sem eldri konu,  þegar hún sjálf verður fullorðin og það á við um öll ömmubörnin,  sem væntanlega verða fleiri en þau þrjú sem komin eru.

Að sama skapi elska börn foreldra sína,  mömmu og pabba alltaf mest, held það sé undantekning ef svo er ekki. –

Nóg komið í bili – skrifa þetta fyrir mig og ykkur hin sem e.t.v. eruð að íhuga svipaða hluti, en þið skuldið mér ekki neitt 😉 …

Knús á línuna.

—-

Viðbót 30.08.2013.  Þessi pistill var upprunalega skrifaður í byrjun desember 2012,  en mánuði síðar var dóttir mín látin, fyrirvarinn var nær enginn.  Við vitum aldrei hvað morgundagurinn ber í skauti sér,  látum þau sem okkur þykir vænt um hversu mikið við elskum þau og það séu nákvæmlega engar forsendur fyrir því.  Þau þurfa ekki að sanna sig til að vera elskuð.  Það vita börnin mín í dag og það vissi elsta dóttir mín.  Nú segi ég börnunum hennar það,  að amma elski þau fyrir að vera þau og það þurfi ekkert meira til.  ❤   Við stelpan mín áttum okkar stundir saman á hennar síðustu metrum og ég var skilin eftir í þessari jarðvist með þær upplýsingar hvað raunverulega skiptir máli.  Þá gjöf vil ég bera áfram.

Babus31