Þetta er slatta langur pistill, en ef þú vilt fá „summary“ eða útdrátt þá er hann hér í næstu fimm línum. – Njóttu meðvitað hvers munnbita! ….. Þú getur ekki notið nema að vera almennilega svöng/svangur Þú getur aðeins notið … Halda áfram að lesa
Greinasafn fyrir flokkinn: Heilsa
Bros er betra en bótox
1
Einhvern tímann var ég búin að safna þessum upplýsingum um bros – verst að ég hef ekki brosað nógu mikið til að halda flensunni í burtu … en bæti kannski úr því. –
„Wrinkles should merely indicate where smiles have been.“ ~Mark Twain
Bros er aðlaðandi
Bros breytir geðinu
Bros er smitandi
Bros brýtur niður áhyggjur
Bros styrkir ónæmiskerfið
Bros fælir burt flensu og kvef
Bros lækkar blóðþrýstinginn
Bros losar um endorfín, náttúruleg verkjalyf og serótónin
Bros er besta dópið
Bros er ókeypis andlitslyfting 
(safnað saman hér og þar af netinu)
Lífsteppið ..
„In many oral traditions, wisdom is represented by a temple, with two columns at its entrance: Fear and Desire. When a man stands at this entrance, he looks at the column of Fear and thinks: “my God, what will I find further ahead?” Then he looks at the column of Desire and thinks: “my God, I’m so accustomed to that which I have, I wish to continue living as I have always lived.” And he remains still; this is what we call tedium.“ Paulo Coelho
Gróf þýðing – velkomið að koma með betri: –
Í margri söguhefðinni, er viskunni líkt við musteri, með tveimur súlum við innganginn: – Ótta og Löngun. – Þegar að einhver stendur við innganginn, lítur hann á súlu Óttans og hugsar: „Guð, hvað finn ég þarna lengra inni?“ – Síðan lítur hann á súlu Löngunar og hugsar: „Guð, ég er svo vanur því sem ég hef, ég vel að lifa eins og ég hef alltaf lifað.“ Hann heldur því kyrru fyrir; þetta er það sem við köllum leiðindi. –
Það er sorglegt ef við látum óttasúluna verða ráðandi. – Við þurfum líka að skoða af hverju óttumst við? – Hvað getur gerst – og hvað er það versta? –
Það eru voða margir sem fylgja ekki draumum sínum, virða ekki þrár og langanir af ótta við mistök, að þeir velji rangt og að það gangi ekki upp það sem við ætluðum að láta ganga upp. – Sá ótti tengist oft, hvað aðrir halda um okkur, við skömmumst okkar, búin að fara í nám aftur og aftur, eða í samband aftur og aftur og það gengur ekki upp. – En auðvitað þurfum við að prófa til að vita. –
Sumir eru mjög brenndir eftir sambönd og lýsa því yfir að ætla aldrei aftur í samband, og það er vegna þess að þeir eru hræddir við að lenda í því sama aftur. – Það sem við þurfum að gera er að vinna í okkur sjálfum, það er sambandið við okkur sjálf sem skiptir öllu máli og þegar við förum að geta borið virðingu fyrir okkur og treyst okkur, þá fylgir yfirleitt virðing á móti og traust. –
Það má spyrja sig hvort sé verra, vonbrigði eða eftirsjá?
Ef við upplifum vonbrigði, þá höfum við a.m.k. prófað og sannreynt.
Ef við upplifum eftirsjá, að hafa ekki dveljum við oft í því að horfa til baka og hugsum „oh ef ég hefði“ .. – Það er auðvitað ekki rétta leiðin, við verðum að fyrirgefa okkur ef við gerðum ekki, því eftirsjá er vondur staður að búa á. –
Enginn vill leiðinlegt líf. – Þegar nemendur voru að koma til mín og íhuga hvað þeir vildu læra í háskóla og voru ekki vissir, hvatti ég þau til að prófa, því að nám er aldrei eyðsla á tíma. – Þó að við klárum ekki viðkomandi nám, þá höfum við a.m.k. prófað og það verður oft bara trappa að því næsta eða bútur í bútasaumsteppið okkar. – Það sama gildir um blessuð samböndin. Það er vont að þora ekki í samband, og lifa í hræðslu við að eitthvað gæti mögulega farið úrskeiðis. –
Þess vegna þurfum við að vera svolítið hugrökk og láta eftir löngunum okkar til að vita hvað bíður inn í musteri viskunnar. – Því að það sem þar gerist verður auðvitað alltaf lærdómur, stundum erfiður og ef það er ekki það sem hentar okkur, þá höfum við a.m.k. lært af því. –
Viljum við eiga litlaust og einfalt líf – fullt af öryggi þar sem við hreyfum okkur ekki spönn frá rassi. Erum örugg í sófanum, eða viljum við eiga skrautlegt líf.
Sum reynsla kemur til okkar án þess að við biðjum um hana, henni er bara „dembt“ á okkur og við höfum ekki val. – Önnur reynsla er sú sem við getum valið, sú leið sem er inn í musterið þar sem við fylgjum löngunum okkar. –
„Faith or Fear“ – eða Trú eða Ótta“ – Það er gott að hafa trúna með eða traustið í farteskinu þegar við höldum af stað í átt að draumum og löngunum. – Ég hef yfirleitt litið á elskuna sem andstæðu óttans, – og skrifaði grein þar sem ég talaði um að næra elskuna og svelta óttann. – Það má alveg eins næra trúna/traustið og svelta óttann. –
Við komumst ekki framhjá óttanum, – við nálgumst hann með því að horfast í augu við hann og fara í gegnum hann. – Við segjum: „Þetta var erfið lífsreynsla að fara í gegnum“ – við förum semsagt í gegnum reynsluna og í gegnum lífið, en ekki framhjá því, eða bíðum við dyrnar og látum okkur leiðast. Nú eða hlaupa í burtu og gera allt annað, en það er flóttinn frá lífinu og tilfinningunum og kallast í daglegu tali: fíkn. –
Allt sem við gerum verður eins og bútur í bútasaumsteppinu okkar, það má kalla það „Lífsteppið“ – og þessi teppi geta litið út á mismunandi hátt. – Sum eru komin hingað til að fara í gegnum lífið létt – og þá verður reynslan eins og úr leikskóla, segir Louise L. Hay, sem hefur reynt mikið. – Ef við fáum stóran pakka að glíma við, erum við eins og í háskóla. – Við útskrifumst þá úr þessu lífi með e.t.v. fimm háskólagráður eða meira. –
Mér finnst gott að líta á þetta svona, – ég deili lífsskoðunum Louise L. Hay og fleiri sem hugsa þetta svona. – Ég virði þá sem hugsa öðru vísi. – Það léttir mér að takast á við sársaukann sem ég hef upplifað, léttir mér líka að fella varnir og leyfa mér að vera berskjölduð og grímulaus.
Það er vandlifað, en ég er þakklát því að ég veit að mitt lífsteppi verður mjög skrautlegt, og er reyndar orðið mjög skrautlegt, bæði vegna þeirra erfiðu verkefna sem ég hef fengið í lífinu (og skemmtilegu) og vegna þeirra sem ég hef valið og ákvarðana sem ég hef þorað að taka. –
Sagt „já“ á réttum stöðum og „nei“ á réttum (og oft röngum ;-)).
Skelli hér videóinu hennar Brené Brown með um „The Power of vulnerability“ –
Guð minn almáttugur! ..
Fyrirsögnin er algeng upphrópun, – yfirleitt þegar eitthvað alvarlegt hefur gerst eða hneykslanlegt jafnvel – og hefur sjaldnast eitthvað með Guð að gera, eða kannski allt með Guð að gera? – Gaman að Eckhart Tolle sem hefur sagt að hugtakið Guð sé ónýtt, en í raun sé allt hans spjall, spjall um Guð. –
En ég skil vel við hvað hann á – og ég held við vitum það öll og á Guði eru til álíka margar skilgreiningar og mennirnir eru margir og það talar hver og ein/n út frá sinni guðsmynd. –
Það er því rétt að ég taki hér fram að ég tala út frá minni guðsmynd, ekki fyrirframgefinni af reiðum Guð eða Guð dómhörku. – Guðsmynd mín byggist á Guði kærleika og samhygðar, „Guð í alheimsgeimi og Guð í sjálfri mér“ – sbr. ljóð Steingrímst Thorsteinsson, en að sjálfsögðu er þar aðeins um einn Guð að ræða en ekki tvo. –
Það eru margir sem velt hafa fyrir sér almætti Guðs, – af hverju deyja og veikjast börn ef Guð er almáttugur, af hverju er svona mikil sorg og af hverju svona mikið óréttlæti? –
Auðvitað hef ég líka velt þessu fyrir mér eins og margir aðrir, – en ég hef komist að minni niðurstöðu, og það kemst hver að sinni. – Sumir hafa komist að þeirri niðurstöðu að Guð sé bara hreint ekkert almáttugur, en svo er e.t.v. ekki til neitt sem heitir almáttugur, því að aldrei er hægt að uppfylla allar óskir, – eins og tekið er fyrir í kvikmyndinni „Bruce Almighty“ þar sem allir óska sér að vinna stóra vinninginn í Lottóinu.-
Almætti Guðs liggur – á allt öðru plani en að uppfylla allar óskir eða svara öllum bænum. –
Almætti Guðs liggur í hinu skilyrðislausa. –
Guð verður mér alltaf meiri og stærri vegna þessa eiginleika. Eiginleikans að fyrirgefa og elska án skilyrða. – Þar liggur almætti Guðs og þess vegna er m.a. talað um „Æðri mátt“ –
„Þekktu sjálfa/n þig, og þú munt þekkja alheiminn og Guð“ .. þessi „sjálfur eða sjálf þú, ert ekki það sem þú gerir eða framkvæmir, heldur barnið sem fæddist í þennan heim, barnið sem gat horft á fingur sér og dáðst að þeim án dómhörku – barninu sem hugsaði ekki „oh hvað ég er með ljóta og feita putta, eða hvað hafa þessar hendur gert til að vera stoltar af?“ – Heldur einungis virt fingur sína fyrir sér án þess að dæma og sem hluta af sjálfu sér. –
Ég held ég komist næst því að skilja elsku Guðs þegar ég lít til minna nánustu – og þá helst barnanna minna. – Sama hvað börnin mín gera, hvað þau starfa, hvaða einkunnir þau fá, eða hverju þau klúðra, elskan til þeirra er alltaf til staðar.. –
Eftir því sem við eigum auðveldara með að elska fleiri án skilyrða, svo ekki sé talað um okkur sjálf. Við þurfum ekki alltaf að sanna okkur, eða tilverurétt okkar til að þiggja ást, heldur aðeins að vera tilbúin að þiggja hana. Að við eigum fyrirgefningu skylda, við þurfum aðeins að biðja um hana. – Það gerum við með því að iðrast og vera auðmjúk. –
Lífið er flæði og Guð er flæði eða orka. Í Biblíunni er talað um „lifandi vatn“ og eilífa lind. – Það er talað um barmafullan bikar, sem þýðir það að hafa nóg, en ekki hafa fengið allt of mikið af verkefnum – eða vera yfirkominn af sorg eins og sumir hafa mistúlkað þessi orð í 23. Davíðssálmi.
Það er mikilvægt að stöðva ekki þetta flæði, en það stöðvast þegar við leyfum ekki tilfinningunum okkar að fara í gegnum okkur. – Þegar við leyfum þeim að taka bólfestu innra með okkur. – Þær verða eins og hrúður á sálinni. – Fyrirgefningin er ekki síst mikilvæg í eigin garð. – Ekkert okkar hefur lifað fullkomnu lífi, og við höfum e.t.v. eitthvað sem okkur líður illa með, – það hafa allir. – Það er mikilvægt að muna að það er þarna æðri máttur: Guð, sem er tilbúin/n að samþykkja þig eins og þú ert, en þú þarft líka að gera það sjálf/ur. – Þess vegna er oft talað um að fela okkur æðri mætti, þegar við viðurkennum þennan vanmátt okkar gagnvart sjálfum okkur og öðrum. –
„La, la, la, la Life goes on“ .. sungu Bítlarnir og margir textarnir þeirra er skemmtilega einföld lífsfílósófía. –
Hið ákjósanlega ástand okkar í lífinu er heilbrigði sem felst í jafnvægi og flæði. – Sumir segja að veikindi og vandamál séu stíflur, og oft hafa þessar stíflur myndast (og oftast) vegna tilfinninga, – athugið að barn í móðurkviði skynjar tilfinningar móður og börn skynja andrúmsloft á heimili. –
Heilbrigði og hamingja móður og föður og allra sem í kringum eru er því mikilvæg fyrir heilsu barnsins og þess vegna er líka svo mikilvægt að þó að foreldrar skilji að þau biðji fyrir hamingju hins, því að ekkert barn á skilið óhamingjusama foreldra. – Ég hef heyrt af fólki sem hefur óskað hinu óhamingju, – óskað barnsföður sínum eða barnsmóður óhamingju. – Þá erum við komin langt frá skilyrðislausri fyrirgefningu og kærleika og langt frá Guði. –
En við erum ekki almáttug, en það er gott að skilja þetta – að þegar við óskum öðrum óhamingju þá virkar það eins og bjúgverpill og getur hitt aðra á leiðinni. –
Guð óskar ekki neinum óhamingju.
Guð elskar þig og mig skilyrðislaust, hefur trú á okkur og allt sem við þurfum að gera er að taka á móti og segja „takk“
Já, þar liggur almætti Guðs. –
Ég talaði um ójafnvægi og óréttlæti í heiminum, – hinn hungraði heimur kemur þá oft upp í hugann, – hvers vegna er hluti heimsins að deyja úr offitu á meðan hluti er að deyja úr hungri? – Getum við eitthvað gert í því? –
Á meðan að auði heimsins er svona misskipt, á meðan við erum svona ófullkomin sjálf og treystum okkur ekki til að bjóða náunganum jafnan hlut, þá verður ójafnvægið. (Ekki fara í sektarkenndina eða ásökun á hina .. við erum bara mannleg). – Fyrst er að sjá hvað er að og síðan er kannski agnarsmár möguleiki á að fara að breyta. –
Við byrjum á að breyta okkur sjálfum, ná innra flæði, ná innra jafnvægi og ró. – Prófa að elska alla skilyrðislaust og óska öllum hamingju og ástar. – Finna orkuna í sjálfum okkur hvernig hún breytist, og ef þetta gengur vel þá smitar það út frá okkur.
Skilyrðislaus ást, skilyrðislaus elska og skilyrðislaus hamingja.
Þá er bikarinn barmafullur og lífsfyllingu náð. – Í bikarinn er flæði inn og út – „áin er djúp og breið og hún rennur til mín og hún rennur til þín.“ .. Tárin okkar eru gjöf Guðs og merki þess að losna sé um flæðið. – Við tökum inn tilfinningar og við birtum þær með hlátri eða gráti, sorgin og gleðin verða þannig systur sem styðja við flæðið. – Milli þessara systra þarf að ríkja jafnvægi, alveg eins og í heiminum öllum. – …..
„The greatest wisdom is in simplicity. Love, respect, tolerance, sharing, gratitude, forgiveness. It’s not complex or elaborate. The real knowledge is free. It’s encoded in your DNA. All you need is within you. Great teachers have said that from the beginning. Find your heart, and you will find your way.“
Úr speki Maya indjána.
„Guðs ríki er innra með yður.“
Úr Biblíu kristinna manna.
Set hér í lokin eitt af uppáhalds ljóðunum mínum, sem ég finn styrk í þegar ég á erfitt eða líður illa. – og segi bara takk. –
Eigi stjörnum ofar
á ég þig að finna,
meðal bræðra minna
mín þú leitar, Guð.
Nær en blærinn, blómið,
barn á mínum armi,
ást í eigin barmi,
ertu hjá mér, Guð.
Hvar sem þrautir þjaka,
þig ég heyri biðja:
Viltu veikan styðja,
vera hjá mér þar?
Já, þinn vil ég vera,
vígja þér mitt hjarta,
láta ljós þitt bjarta
leiða, blessa mig.
(Sigurbjörn Einarsson)
„Ég óska þess heitast að sjá mömmu mína oftar glaða“ ..
Endurbirtur pistill, en ég skrifaði þennan 4. mars 2012.
Ég horfði á þáttinn um Sundhöllina nýlega þar sem fylgst var með fullorðnum manni, Kjartani. – Myndin var hæg en fangaði hugann og sýndi lífið eins og það var. Fólk með stóra og litla drauma. Venjulegt og óvenjulegt fólk. – Ég tengist sundhöllinni reyndar tilfinningaböndum, þar sem mamma starfaði þar þegar ég var lítil stelpa og á sjálf margar nostalgískar minningar þaðan. – Í viðtalinu við Kjartan kom fram að hann hafði misst einkason sinn, Jón Finn Kjartansson, en þar var um að ræða ljúfan dreng sem hafði farið á undan, farið á undan í blóma lífsins. – Mynd þessa drengs hefur fylgt mér.
Ég fann um hann minningargreinar, og í einni þeirra, sem systir hans skrifar er þetta fallega ljóð:
Þú hvarfst á braut með fangið fullt af blómum
að fagna jörð, er virtist björt að sjá,
en gættir ei að myrkum manna dómum,
er meiða saklaus bros á ungri brá.
Því var það svo, að veröldin þig grætti,
þó víst þú kysir bros í tára stað.
En hugur þinn, er ávallt góðs eins gætti,
gat ei komið brosum sínum að.
(Rúnar Hafdal Halldórsson, „Sólris“.)
Við þekkjum flest einhvern sem hefur valið að fara á undan.
Ég kalla það að fara á undan, þegar við styttum þessa lífsvist. – Ég þekki fólk, og hugsa til þessa fólks, og jú ég tárast. – Yfirleitt eru þetta svo fallegar sálir, „viðkvæm blóm“ – sem þrífast illa í okkar vitskertu veröld. – Veröldin er nefnilega þeirrar gerðar að hún ýtir okkur fram og til baka og út úr jafnvæginu okkar. – Stundum svo langt út fyrir að við erum komin yfir hættumörkin, alveg langt, langt. –
Það er vont, og í raun óbærilegt fyrir aðstandendur og vini sem sitja eftir og við megum ekki ásaka neinn. Hvorki okkur sjálf né ferðalanginn. – Það særir hann og það særir okkur. Það fór sem fór, – við snúum ekki við tímanum en við lærum af þessu eins og öðru. Skóli lífsins er vissulega strembnari en nokkur skóli. –
Hjálp og takk, eru orð sem Paulo Coehlo rithöfundur segir að séu þau tvö orð sem við þurfum að kunna til að týnast aldrei. –
Ég held að það láti mjög nærri lagi. – Þegar við yrðum ekki líðan okkar nógu skýrt – þá er ekki víst að einhver viti hvernig okkur líður eða finni okkur. Að biðja um hjálp er t.d. að láta vita um aðstæður sínar, – við þekkjum það að sumir geta ekki beðið um hjálp, heldur henda sér frekar á brún hengiflugsins og vonast til að einhver sjái. – Vonast til að einhver viti án þess að segja „hjálp.“ En við erum ekki ofurmannleg og eigum ekki að gera ofurmannlegar kröfur á okkur né aðra.
Við höfum flest verið á þessum stað, – það er að segja að þrá að vera séð og fá athygli. –
Það er vonleysið sem rekur fólk alla leið fram af bjargbrúninni. Þegar sýnin hverfur sjónum eða þegar skömmin fær valdið. –
Það er mikilvægt að muna það að veröldin sem er skökk, en ekki við.
Það er gott að vita það að þau sem farin eru vilja ekki að við þjáumst þeirra vegna, það er það síðasta sem þau vilja. Þau vilja að við séum hamingjusöm og höldum áfram á okkar ferðalagi, og þau vilja láta vita að þau eru komin í nýtt ferðalag og við þurfum ekki að hafa áhyggjur af þeim. Þau elska okkur, þykir vænt um okkur og biðja okkur um að fyrirgefa sér og sleppa. –
Við hittumst fyrir hinum megin, við þurfum bara að vera þolinmóð og lifa í því trausti. – Njóta lífsins okkar og samferðafólksins sem við höfum núna, því það gæti verið farið einn daginn og þá værum við farin að sakna þeirra sem við höfum núna. –
Horfum ekki langt yfir skammt, horfum heim til okkar, við munum öll sameinast aftur og aftur, við lifum öll í hvoru örðu og með hvoru öðru. – Lítil börn fæðast og eru með persónuleika þeirra sem farin eru, það er ekkert skrítið 😉 ..
Ég held það sé ekki mikill munur á þeim sem velja sér að fara og þeim sem velja sér ekki að fara. – Oft höfum við lifað þannig að óhjákvæmilega endar það með því að við flýtum fyrir okkar dauða. –
Við reykjum þó að á sígarettupakkanum standi „Tóbak drepur“ –
Við borðum óhollt og of mikið þó að við séum komin í lífsættulega yfirvigt ..
Við lifum á alls konar krabbameinsvaldandi fæði og förum með batteríin okkar og varaorkuna líka, þó að við vitum að stress stytti lífi okkar. –
Teljum það jafnvel til dyggða að gera hálf út af við okkur i vinnu. –
Ég er ekki að benda, ég er ein af „okkur“ – Ég hef verið í svona sjálfseyðandi aðstæðum oftar en ekki. – Farið langt yfir andlegt og líkamlegt þanþol. – Brunnið út í vinnunni vegna þess að ég var svo „ómissandi“ – og þegar ég var greind með sortuæxli og þurfti að vera frá í stuttan tíma, spurði ég lækninn fyrst af öllu hvort ég þyrfti að vera mikið frá vinnu.
Það var hann sem sagði þá: „Þú veist að í kirkjugörðum heimsins hvílir ómissandi fólk“ …Þessi sami læknir sagði reyndar: „Kvíðinn og áhyggjurnar geta gert þig veikari en krabbameinið“
– Hann vissi hvað hann var að segja. –
Dæmum ekki þá sem taka eigið líf, við erum öll í sama pakkanum. Jafnvel þó að við séum að hugsa vel um okkur, lifa eins heilbrigt og okkur sé mögulegt, dæmum ekki. –
Virðum hvert annað, látum þau sem eru í kringum okkur vita að við erum með opinn faðminn, að við séum tilbúin í að hlusta. – Stundum er það nóg, en stundum er ekkert sem við ráðum við og þá er það ekki lengur í okkar mætti, ekki frekar en að ætla okkur að stöðva vindinn þegar hann blæs. –
Við verðum að lifa í sátt við vindinn, og reifa seglin eða þenja (eða hvað sem þetta er kallað á sjóaramáli) eftir því sem vindur blæs og hvert við stefnum. – En vindinum getum við aldrei breytt. Við verðum bara lúin ef við ætlum að halda áfram að rembast við það. –
Sættumst við það sem er, eftirsjá og gremja er barátta við vindinn. – Virðum það sem er og gerum það að okkar stað til að halda áfram en ekki til að fara til baka. – Leiðin er fram á við. –
Þessi færsla er innblásin af fólki sem mér var kært, og af fólki sem ég veit að ykkur var og er kært. – Sum voru komin hálfa leið á bjargbrúnina og sum fóru alla leið.
Sendum þeim öllum hlýju, kærleika og ljós, en ekki halda aftur af þeim með söknuði okkar. –
Ég minnist þess úr samtali við ungling sem átti erfitt og foreldrarnir höfðu áhyggjur af honum, en hann sagði:
„Ég óska þess heitast að sjá mömmu mína oftar glaða“
„Þú hvarfst á braut með fangið fullt af blómum
að fagna jörð, er virtist björt að sjá,
en gættir ei að myrkum manna dómum,
er meiða saklaus bros á ungri brá.“
„En hugur þinn, er ávallt góðs eins gætti,
gat ei komið brosum sínum að.“
Hleypum brosum þeirra að NÚNA.
Er hægt að njóta (kyn)lífsins og lesa Moggann á sama tíma? ..
Ímyndaðu þér að þú sért að elskast með maka þínum og lesa um leið nýjustu fréttir í Mogganum, Fréttablaðinu eða DV – í leiðinni. Eða verið að skipuleggja næstu skíðaferð í huganum. Gætir þú notið kynlífsins? –
Hvar er hugur þinn, hvar er líkami þinn, hvar ert þú?
Ertu í líkama þínum eða í fólkinu í fréttunum?
Það sama gildir um að borða mat og lesa, horfa á sjónvarp, vera í tölvunni o.s.frv. Ef við erum að gera eitthvað annað en að borða erum við ekki að njóta. –
Maki okkar á skilið fulla athygli og við sjálf eigum skilið fulla athygli – okkar sjálfra.
Geneen Roth, höfundur bókarinnar “Women, Food and God” – segir að hvernig við borðum segi allt um hvaða jafnvægi við höfum í lífi okkar. –
Jafnvægi eða æðruleysi er grundvöllur farsældar okkar. – Það er eðlilegt að sveiflast og það þýðir ekki að lífstakturinn eigi að vera flatur. Hann Á að sveiflast en þegar hann fer of langt upp eða of langt niður erum við komin út fyrir hættumörk. Það má sjá þegar líkamsþyngd er farin að hafa áhrif á heilsufar okkar, í báðar áttir. Of feit eða of mjó. – Andlega getum við líka verið of feit eða of mjó. – Við getum verið með ofstjórn eða vanstjórn. –
Öfgarnar ganga í báðar áttir og þá erum við komin að hófsemdinni, eða meðalveginum. Meðalvegurinn er ekki þröngur, heldur eins og áður sagði, þar eiga að vera sveiflur en ekki dýfur og kúfar – ökkla eða eyra. – Best að lifa u.þ.b. við miðju og sveiflast mátulega. –
Það best er auðvitað að njóta þess sem er. – Það er hluti af því að lifa í núinu.
Þegar við erum að borða að vera viðstödd, veita matnum athygli, borða hægt, njóta hvers munnbita, finna bragð, áferð o.s.frv. –
Hvernig við borðum er síðan birtingarmynd af því hvernig er farsælast að lifa, þ.e.a.s. að njóta stundarinnar, eins og svo margir hafa sagt í gegnum aldirnar, en við bara lesum, kinkum kolli en gerum svo annað, kannski vegna þess að við höfum tileinkað okkur annað. Við höfum ekki tileinkað okkur að njóta.
Ef við erum að leika við börnin okkar og hugsa um bankareikninginn erum við ekki að njóta barnanna. Ef við erum að hitta vini okkar, en að óska þess að við séum í sólarlandaferð á meðan erum við ekki að njóta samverunnar. Ef við erum að lesa blöðin á meðan við borðum erum við ekki að njóta matarins, svo ekki sé minnst á fyrirsögn þessa pistils! ..
Nú hef ég verið að leiðbeina í námskeiði undir heitinu “Í kjörþyngd með kærleika” í allnokkurn tíma. Konurnar sem hafa mætt hafa kennt mér mikið og ég sjálf lært af hverju námskeiði. – Markmiðið er frelsun frá vigt og auðvitað að komast í kjörþyng og ekki síst andlega kjörþyngd, en það er forsenda hinnar líkamlegu. –
Þetta er ekki kúr, ekki fix, og þrátt fyrir heitið á námskeiðinu er stærsta keppikeflið ekki að komast í kjörþyngd, a.m.k. ekki á röngum forsendum. – Kjörþyngdin er í raun aukaatriði.
Markmiðið er að fara að njóta lífsins. Njóta þess sem við borðum og njóta lífsins alls. Komast að sínum kjarna, ná sátt við sjálfa/n sig – en sáttin er besti byrjunarreiturinn, og reyndar er sáttin allir reitirnir upp frá því. –
Ég kem ekki allri hugmyndafræðinni í þennan pistil, – en hún er á leið í bók, það er augljóst! –
Niðurstaðan er: Besta leiðin til að komast í kjörþyngd er að fara að njóta, njóta þess sem við erum að gera, veita því athygli og vera í meðvitund. – Hvort sem við erum að lesa Moggann eða stunda kynlíf, bara ekki gera bæði í einu.
Súkkulaðimoli sem við veitum athygli og bráðnar í munni hægt og rólega, er miklu betri en heil plata af sama súkkulaði sem við gleypum í okkur í meðvitundarleysi. –
Við borðum stundum í veislum eins og við munum aldrei fá að borða aftur. Búið er að nostra við veitingar, laða fram rétta bragðið í kökurnar og skreyta, setja ferskar rækjur í rækjusalatið og krydda. – Svo hlöðum við þessu öllu saman á einn disk og rækjusalatið og rjóminn af kökunni renna saman og svo er allt borðað á methraða og yfirleitt önnur ferð farin, kannski með samviskubit eða skömm í maga. – Skömmin er krabbamein hugans eins og ég skrifað um í samnefndum pistli, svo ekki bætir í! –
Ég mæli reyndar með því að við losum okkur við allt sem heitir skömm, því hún brýtur bara niður en byggir aldrei upp. – Skömmin er líka ein stærsta orsök fíknar og að við einmitt upplifum okkur aldrei nóg eða leitum út fyrir okkur en ekki inn á við.
En hvað um það – Þetta er ekki spurning um magn heldur gæði. –
Kvöldstund í fjörunni í Hvalfirði þar sem við tökum inn sólarlagið, öndum að okkur andvaranum og jafnvel stingum tánum í sjóinn – getur gefið okkur meiri lífsfyllingu en við fáum við að keyra hringinn í kringum landið ef við stoppum aldrei og virðum ekki fyrir okkur náttúruna. – Við verðum miklu fyrr búin að fá nóg ef við njótum. Við getum keyrt marga hringi í kringum Ísland og aldrei fengið fullnægju, þegar við erum í raun týnd okkur sjálfum. –
Eftir hversu fljótt við áttum okkur á því hvað er nóg, að fleiri hringir, hvort sem það er í kringum landið eða á fingur, bæta ekki líf okkar – heldur hringur sem er heill og traustur og sem við getum notið. –
Hvað hindrar þig í að njóta? Er spurningin sem stendur eftir. –
Ég byrja með nýtt og endurskoðað námskeið, Í kjörþyngd með kærleika – Námskeið fyrir konur sem vilja fara að njóta.
Njóta ___________________ (Settu það sem ÞÚ vilt njóta á línuna. -)
Fyrirkomulagið er fyrirlestrar, hópavinna og hugleiðsla, auk sjálfstyrkingaræfinga.
Dagskrá:
Laugardagur 24. mars
13:00 Mæting og kynning
14:00 Fyrirlestur Frelsun frá megrun og kúrum
15:00 Pása
15:15 Fyrirlestur í formi íhugunar og hugleiðslu – perlan
16:00 Umræður og samantekt
17:00 Lok
Kaffi, te, hamingjuvatn og ávextir innifalið – og eitthvað óvænt! *hamingjuvatn= sódavatn.
Hámark 20 konur
Sex hópfundir 90 mín í senn á þriðjudögum (hægt að velja milli morgun- eða eftirmiðdagsfunda)
morgunhópur 10:00 – 11:30 eftirmiðdagshópur 17:30-19:00
(Drög að dagskrá)
Þriðjudagur 27. mars – æðruleysið, jafnvægið
Þriðjudagur 3. apríl – sáttin, samþykkið.
Þriðjudagur 10. apríl – kjarkurinn, hugrekkið
Þriðjudagur 17. apríl – vitið, viljinn.
Þriðjudagur 24. apríl – trúin, traustið
Þriðjudagur 1. maí – út í lífið a njóta
Verð fyrir námskeiðið er 25.900.- (greiða þarf námskeiðið fyrirfram, nema ef um annað sé samið, – greiðslukortaþjónusta. -)
Skráning opnar fljótlega á heimasíðu Lausnarinnar –
Nánari upplýsingar og ef þið viljið skrá ykkur beint hjá mér – sendið mér póst á johanna@lausnin.is eða hafið samband í síma 8956119
Þangað til mæli ég með “möntrunni” Ég elska mig, ég samþykki mig, ég virði mig og ég fyrirgef mér 😉
Þú ert PERLA
Eftirfarandi pistil birti ég upphaflega á Pressunni í júní 2011. –
Við munum eflaust flest eftir því sem börn þegar einhver spurði, “viltu vera memm” og hjartað tók örlítinn kipp af gleði, yfir því að einhver sóttist eftir vináttu okkar.
Það er misjafnt hvort að við sækjumst eftir vináttu eða til okkar er sótt. Oftast eru þeir sem sækjast eftir vináttu, hugrakkari, því margir eru hræddir við höfnun, – “hvað ef að hinn segir nú nei”!.. Jafnvel þó að höfnunin hafi lítið sem ekkert með þig að gera, hún sé af ástæðum sem eru ekkert persónulegar. Skemmst er nú að líta til rafrænnar vináttu, þar sem sumir jánka öllum sem banka á vegginn, en aðrir vilja bara hafa sinn þrengsta hring sem fésbókarvini.
Það fer eftir forsendum okkar á miðlinum. Höfnun hefur því sjaldnast neitt með þig persónulega að gera. Ástæðan fyrir þessum skrifum mínum var hugleiðing út frá umræðum um nemendur og skóla, mikilvægi þess að tilheyra hópi.
Við höfum reyndar öll þörf fyrir að tilheyra hópi.
Í félagsfræðinni er talað um félagsleg festi, og þegar ég var að útskýra það fyrir nemendum mínum, – teiknaði ég mynd af perlufesti, þar sem hver perla væri hópmeðlimur. Hópurinn getur verið fjölskylda, vina- eða kunningjahópur, félagasamtök, íþróttafélag eða hvers konar hópur sem maður tilheyrir. Ekki er verra ef hópurinn á sameiginlega reynslu.
Hvað áttu margar svona (perlu)festar í þínu lífi?
Það virðist skipta okkur miklu máli að tilheyra hópi, að vera samþykkt af hópi og eiga samskipti innan hóps. Samvera er andheiti orðsins einvera. Í samveru nærum við þörfina til að þiggja og gefa.
Nemendur sem eru félagsfælnir, eða eiga erfitt með að nálgast aðra að fyrra bragði, þurfa samt sem áður á samveru að halda. Þess vegna er betra fyrir slíka aðila að vera í bekkjarkerfi en í opnu kerfi, þar sem þarf að hafa fyrir því að nálgast aðra.
Kunningjahópar virðast oft myndast í gegnum sameiginleg áhugamál eða markmið. Kannski leitum við að þeim sem eru líkust okkur og tengjumst best.
Vegna þess að við erum mismunandi tengjumst við fólki á mismunandi hátt. Sumum löðumst við að umsvifalaust, eins og við höfum alltaf þekkt þau, en önnur virka næstum eins og rafstraumur á okkur og við hrökkvum í burtu. Oftast byggir þetta á okkar eigin viðhorfi, viðmóti, sýn, sjálfsöryggi og því að vera tilbúin að taka náunganum eins og hann er. Þegar okkur finnst allir eða flestir orðnir leiðinlegir eða fúlir, þá er kominn tími til að líta í eigin barm. (Mjög mikilvæg lexía!) Kannski erum við bara sjálf ómöguleg og illa upplögð?
Grundvallarreglan er gamla klysjan um súrefnisgrímurnar í flugvélinni, anda að sér fyrst og sinna svo barninu. Súrefnislaus erum við einskis nýt og getum ekkert gefið af okkur. Við getum kannski gefið í stutta stund en verðum svo andlaus. Þess vegna þurfum við að spyrja okkur sjálf fyrst “viltu vera memm” – vera vinur eða vinkona okkar sjálfra, og þegar við höfum játast okkur sjálfum og eignast eigin vináttu verður hitt miklu auðveldara, við verðum miklu hugrakkari og við eigum auðveldara með að deila vináttu okkar. Þó einhver vilji ekki vera memm, þá blásum við á það, “Their loss” og höldum áfram að hitta aðra sem eru á okkar línu, eða eigum við að segja sem passa í okkar perlufesti? Þú ert dýrmæt og náttúruleg perla, farðu vel með perluna þína og kastaðu henni ekki fyrir svín. Veldu þér félagsskap sem samþykkir þig eins og þú ert.
„The most abrasive sand creates the most radiant pearls…“
Hvað vilja börnin? –
Eftir að ég skrifaði pistilinn um að við værum ekki skuldir okkar, þ.e.a.s. að við gætum verið hamingjusöm blönk, áttaði ég mig á því að í þeim pistli var ekki minnst á börn. Við erum svo sannarlega búin að gefa börnunum þau skilaboð að þau geti varla verið hamingjusöm nema að eiga x magn af því sama og hinir eiga, eða klæðast fötum eins og hinir. – Þetta er þó bara samfélagslega mótunin, EN ekki lögmál. –
Höfum við í raun spurt börnin hvað þau vilja? – Er það aðalmálið að eignast sem mest dót, eða hvað þurfa þau í raun og veru?
Ég á nokkrar reynslusögur í mínum fórum, sem hafa kennt mér að börnin eru ekki alltaf ánægðust yfir því sem er keypt handa þeim, heldur einmitt yfir tímanum sem við verjum með þeim.
Foreldrar eru langtímum saman að þræla sér út fyrir að kaupa …..hvað? –
Er eitthvað þarna sem má skera niður?
Það er auðvitað erfiðast að hugsa til fjölskyldna með börn – sem kannski geta ekki veitt þeim það sem þau eru vön, en öll þurfum við að íhuga gildi og virði lífsins.
Ég var Au Pair þegar ég var 17 ára og fór stundum með börnin út í skóg í „picnic“ eins og ég kallaði það. Elsta barnið, 5 ára, kallaði það pinkink. Í þessu pinkink setti ég vatn á flöskur og tók kannski með matarkexpakka.
Einn sunnudaginn fór síðan öll stórfjölskyldan í dýrindis skemmtigarð, en það tók langan tíma að keyra þangð með tilheyrandi óþolinmæði í bílnum. Við komumst í garðinn þar sem börnin fengu allt sem hugurinn girntist – og voru þau búin að úða í sig nammi og fara í mörg leiktæki. Um miðjan dag leit ég á þann 5 ára þar sem hann sat með skeifu og stóran ís sem lak niður eftir hendinni á honum. Ég spurði hann hvað væri að – þá sagði hann “ „þetta er ekkert gaman – það er miklu skemmtilegra i pinkink“ ..
Hamagangurinn, ofgnóttin og lætin í garðinum hentuðu þessum litla strák ekki eins vel og róin útí skógi, þar sem hann fékk að heyra sögur og drekka vatn af stút og snæða matarkex. 😉
——-
Við bjuggum í Garðabæ þegar að börnin voru lítil, það var á þeim tíma að oft varð rafmagnslaust og þegar að rafmagnið fór, fór hitinn hjá okkur líka því það var kynt með loftblæstri. –
Þegar rafmagnið fór, þjöppuðum við okkur saman fjölskyldan, kveiktum kertaljós og töluðum saman, sungum eða spiluðum. – Það færðist einhver ró yfir heimilið, þegar að slökkt var á öllum raftækjum og ljósið takmarkað. –
Það var síðan einn daginn, þar sem ég stóð með ryksuguna á fullu í eldhúsinu – að elsta dóttir mín (þá um 12 ára gömul) kom heim úr skólanum og stundi upp „Oh, ég vildi að það væri rafmagnslaust!“ –
Ég horfði spyrjandi á hana en hún svaraði að bragði: „Þá erum við svo mikið saman, og syngjum og svoleiðis“ .. 😉
Ég gleymi aldrei þessari sögu, – ég hef líka orðið vör við það að t.d. biðja börnin oft um að við horfum á sjónvarpið með þeim og skýrum út og þeim finnst það skemmtilegra heldur en að vera ein. –
Ömmur og afar hafa oft áhyggjur af því að geta ekki gefið börnum dýrar jóla-eða afmælisgjafir. Besta gjöfin er oft (og ekki síður fyrir foreldrana) að gefa börnunum tíma með ömmu og afa (nú eða frænku eða frænda) og fara með þau á róló, lesa fyrir þau eða bara hvað sem er. – Tími og samvera er það verðmætasta fyrir börnin. –
Svo ég held að það sé hálfgert sjálfskaparvíti ef við erum búin að koma börnunum upp á það og venja þau við að hamingja þeirra felist í merkjaklæðnaði, dóti eða hversu oft þau hafi farið til útlanda. Þarna erum við að ala upp fólk sem hengir hamingjuna sína á hið ytra. –
Öll þurfum við það sama og börnin, tíma og samveru. Við erum svolítið týnd í þessum gnægtarheimi, heimi sem stuðlar að aðgreiningu í stað meiri samveru.
Við getum í raun séð dótið okkar (og allt sem er í geymslunum) sem vegg á milli okkar og annars fólks og jafnvel barnanna okkar. Var dótið sem nú er komið í geymslu þess virði að fórna svona miklum tíma í vinnu? – Ég veit ekki hversu marga krakka ég hef talað við sem þrá bara mest meiri samveru, sérstaklega við feður sína. –
Að fara með pabba í sund eða út að leika á snjóþotu en þyngdar sinnar virði í gulli. – Nú eða mömmu – eða báðum saman.-
Við þurfum að geta fætt og klætt börnin, en íhugum hvort að þau þurfi raunverulega allt þetta dót sem skapar reyndar oft mikið kaos í þeirra lífi, bæði andlegt og raunverulegt og herbergin eru á kafi í rusli /dóti og fötin í stöflum. –
Við getum alveg heimfært þetta upp á okkur fullorðin og ég á mig, við konur verðum að hætta að segjast ekki hafa neitt til að fara í – þegar fataskápurinn er í raun fullur! ..
Íhugum hverjar er alvöru og hverjar er gerfiþarfir.
Í lokin, orðið sem er lykilorð í mennskunni er orðið ATHYGLI –
Börnin þurfa athygli – fullorðnir þurfa athygli – og við þurfum að veita sjálfum okkur athygli og því sem við erum að gera, lifa meðvituð og lifandi en ekki fljóta meðvitundarlaus með straumnum. –
Það tekur á að breyta, en það er ekki hægt að breyta nema við veitum athygli því sem við erum að gera núna. –
Vöknum því – fyrir börnin og fyrir okkur sjálf.
Við erum ekki skuldirnar okkar …
Get ég verið blönk og hamingjusöm? –
Það eru býsna margir orðnir aðþrengdir og aðkrepptir vegna þess að tekjur og/eða bætur hrökkva ekki fyrir mánaðarlegum útgjöldum. –
Ég er ein af þeim sem hefur verið í þeirri stöðu, – og jú stundum upplifað örvæntingu og kvíða af þeim sökum. – Ég kalla það „afkomukvíða“ ..
Líf mitt hefur breyst stórkostlega, frá því að þurfa næstum ekkert að velta fyrir mér peningum og meira að segja geta gaukað að vinum og ættingjum einhverri upphæð hafi þeir verið í vanda, í það að tja.. skrimta …og vera sú sem er að þiggja frá vinum og ættingjum.-
Uppeldi mitt og okkar margra hefur verið í þá áttina að skulda aldrei neinum neitt, og sérstaklega ekki peninga. Svo það er býsna stór biti t.d. að fá hótun um að fara á vanskilaskrá, að nafnið manns fari á einhvern „svartan lista“ …. fá neitun í bankanum um yfirdrátt, geta ekki greitt kreditkortaskuldina o.s.frv…
Hlutir sem áður voru sjálfsagðir, eins og að versla sér skó, fara á árshátíðir, jólahlaðborð, kaupa vel inn fyrir helgi án þess að hugsa um upphæðina, fara á kaffihús og drekka flösku af rauðvíni eru varla inni í myndinni hjá mér í dag.. eða kannski þá bara alveg „spari.“
Húsaleigan hefur forgang, því ég þarf þak yfir höfuðið og rekstrarreikningar, ég þarf líka að kaupa bensín á bílinn en keyri hann sparlega, en maturinn er aftast á lista og nú er borðað allt pastað, grjónin og fleira sem hefur safnast upp í skápunum. Ég hendi ekki mat eins og áður, en nýti hann miklu, miklu betur. Reikna saman í huganum það sem ég kaupi í Krónunni og Bónus. –
En það eru ýmsir góðir hlutir sem koma í staðinn og ég hugsa, „hvað er ég að læra af þessu?“ – „Hvað er verið að kenna mér“?
Hófsemi, sníða mér stakk eftir vexti, hætta að lifa í kredit og vera meðvitaðri um hverja krónu sem ég eyði. –
Ég geri lista yfir það sem er „ókeypis“ í lífinu, samveruna með vinum, gönguferðirnar, að leika mér með barnabörnunum. Fyrirlestrar í Háskólanum, sæki andlega næringu í fyrirlestra á netinu, bækur o.fl.
En það sem skiptir mestu máli er að vita og trúa því að verðgildi okkar sem manneskju er alltaf hið sama og launaseðillinn okkar eða bætur segir ekkert til um það. – Ef að við ættum að meta verðgildi fólks eftir tekjum þess þá væru nú heldur betur margir „svindlarar“ verðmætustu manneskjurnar. –
Ríkir eru verðmætar manneskjur og fátækir eru verðmætar manneskjur, en það verðmæti kemur bankareikningi þeirra EKKERT við. –
Já, ég er heppin að hafa lært það að ég get og má vera hamingjusöm akkúrat núna – hvað sem á gengur! – Frekar „fyndið“ – og þegar ég segi stundum við mig „ég er hamingjusöm“ eða endurtek „mig vantar ekkert“ þá hlæ ég inní mér og það er bara gott. –
Ég er samt bara manneskja og fæ við og við nokkurs konar „afkomukvíða“ – en spyr mig samt hvað sé það versta sem getur gerst? – Er þetta ekki bara spurning um stolt?
Voru ekki mestu spekingar heimsins eins og Eckhart Tolle húsnæðislausir á tímabili, – og maðurinn sem heyrði í Guði og átti samræður við hann? – Neale Donald Walsch, hann lifði í tjaldi í almenningsgarði, komst alveg á botninn, en af botninum er besta spyrnan og „úr djúpi reis dagur.“ –
Þessir menn sem ég vitna í hér á undan eru orðnir múltimilljónerar á fyrirlestrum og bókaútgáfu. Þeir hafa reynslu og hafa upplifað „frelsið“ við að vera algjörlega eignalausir, – já þetta hljómar kannski mótsagnakennt, en stundum eru eignir og skuldir af þeim bara eins og hlekkir. –
Við erum eflaust mörg sem þurfum að koma út úr skápnum með áhyggjur okkar, láta þær ekki skyggja á lífsljósið okkar. –
Það verður aldrei nógu oft ítrekað að verðmæti okkar er ekki tekjur okkar, húsið okkar eða bíllinn. Sjálfstraustið á ekki að byggjast á því – það er það sem kallað er „other“ esteem, traust sem byggist á hinu ytra. – Það styður vissulega hið innra, en eftir því sem við leyfum hinu innra að stækka meira og vera meira ráðandi og meta okkur minna eftir hinu ytra.
– Við erum ÖLL stórkostlegar manneskjur! –
Við eigum öll ljósið innra með okkur, lífsneistann – það er okkar að glæða hann og laða að okkur hið góða. – En hlustum á spekingana spjalla og íhugum hið raunverulega verðmæti. – Spekingana sem báðir áttu ekkert veraldlegt, en þess meira andlegt. Við sem búum á Íslandi erum lánsöm, við eigum fríska loftið og við eigum góða vatnið, bæði kalda og heita. Land sem er laust við stríðsátök o.fl.o.fl. Hversu margir ætli það séu þarna úti í heimi sem myndu óska sér og upplifa sig ríka bara af þessum gæðum?
– Bara að lifa í friði? –
Það er gott að nota það sem við eigum nú þegar, þakka það sem við eigum og erum og setja fókusinn á það. – Sætta okkur við okkur. Samþykkja okkur, elska og virða – því við erum virðingar verð. –
Guð gefi mér æðruleysi
til að sætta mig við það sem ég get ekki breytt
Kjark til að breyta því sem ég get breytt
og vit til að greina þar á milli
Hver er þín úrtölurödd? …
Giulietta degli spiriti er mynd sem ég horfði á með félögum mínum í rannsóknarhópnum Deus Ex Cinema.
Myndin er litrík, og mikið konfekt fyrir skilningarvitin. Þrátt fyrir mikinn súrealisma, er myndin býsna sterkur raunveruleiki margra. Raunveruleikinn er reyndar stundum súrealískur.
Efni myndarinnar kallast á við efni það sem ég hef verið að læra um meðvirkni. Þ.e.a.s. sá hluti sem lýtur að því að finna eigin rödd, en vera ekki bundinn í raddir eða bregðast við umhverfinu með lærðri hegðun frá æsku.
Það er staðreynd, að við sjálf erum oftast okkar stærsta hindrun, vantraust okkar á sjálfum okkur. Það er okkar eigin úrtölurödd, sem talar niður drauma okkar, skammar okkur, eða hindrar í að gera hluti sem við gætum gert ef við hefðum ekki þessa hindrun. Að sama skapi þurfum við að sjálfsögðu að hafa okkar takmarkanir svo við förum ekki að voða. En við viljum þagga niður í röddinni sem hindrar okkur í að vera við sjálf.
Einn kafli bókarinnar Women, Food and God, eftir Geneen Roth, fjallar um „The Voice“ eða Röddina. Stundum nefnt Superego. Þarna er um að ræða okkar innri rödd, ekki þessi sem elskar okkur skilyrðislaust – heldur þá sem er dugleg við að kritisera okkur. Röddin sem gæti sagt „hvað þykist þú eiginlega vera“ .. Röddin sem stelur frá okkur draumunum og skellir okkur niður flötum þegar við fáum áhuga á að framkvæma eitthvað sem er óvenjulegt eða erfitt. Þessi rödd gæti t.d. hljómað eins og mamma okkar þegar við vorum börn. Stundum segja mömmur og pabbar eitthvað óvarlegt og drepa þá líka óvart niður sjálfstraust og drauma. Það er ekki vegna þess að þau voru vond, heldur vegna þess að þau kunnu ekki betur, voru e.t.v. að tala eins og þeim var kennt, og kannski kom þessi rödd í raun einhvers staðar úr vanvirkri fjölskyldu í fortíð.
En aftur að myndinni.
Aðalpersónan Júlíetta, er óhamingjusöm og er í því að þóknast öllum í kringum sig, þ.m.t. eiginmanni sem heldur fram hjá henni, en hún hefur valið að láta eins og ekkert sé og halda „kúlinu“. Í myndinni er ferðast aftur í tímann og hún sýnd sem barn þar sem hún er að leika í skólaleikriti og er bundin niður. Móðir hennar er stjórnsöm og pabbinn ævintýragjarn og fer í burtu með sirkuskonu. Ég man ekki fléttuna nákvæmlega, en það sem skiptir máli er hér hvernig Júlíetta vinnur úr sínum málum.
Í myndbrotinu sem fylgir er Júlíetta komin á þann stað að íhuga að fremja sjálfsmorð, þegar hún heyrir barnsgrát, – hún spyr hvaðan þetta komi og þá birtist andlit móður hennar sem segir að þetta sé aðeins vindurinn.
Hún neitar því og sér þá litla hurð, sem á að tákna undirmeðvitund hennar, og hún ákveður að opna dyrnar. Móðir hennar segir henni að stoppa, en þá svarar Júlíetta
„Ég er ekki hrædd við þig lengur“ .. Um leið og hún segir það opnast dyrnar.
Stundum er það þannig að við tileinkum okkur rödd fortíðar, rödd móður, rödd föður eða einhvers sem hefur haldið aftur af okkur. Við ruglumst á eigin rödd og annarra.
Einhvers sem hefur ekki haft trú á að við gætum staðið á eigin fótum og við höfum þannig tileinkað okkur þá trú ómeðvitað. Við höfum viðhaldið „röddinni“ sem talar niður til okkar, dregur úr okkur kjarkinn og viðhöldum óttanum.
Stundum erum við það brotin, orðin það kjarklaus að við þurfum að fá utanaðkomandi stuðning. Nýlega las ég bréf frá nemanda til námsráðgjafa, sem hafði náð sér upp úr óreglu „Ég fór að trúa á mig, af því að þið höfðuð trú á mér.“ – Oft er sagt að við þurfum að treysta á okkur til að aðrir geri það, en ef við erum mjög brotin, þá þarf oft „pepplið“ til.
Hvernig sem Júlíetta fer að þessu hefur hún loksins komist á þann stað í lífinu að hún þaggar niður í röddinni, hlustar á eigin rödd og fer inn í litla herbergið þar sem hún sér sjálfa sig sem litlu stelpuna í skólaleikritinu, og losar böndin sem hún er bundin með.
Hún frelsar hana – leysir úr viðjum fortíðarinnar. Hún hafði öðlast sjálfstraust til þess, tekur utan um stelpuna og sleppir henni svo út þar sem hún hverfur.
Aðeins þannig gat Júlíetta öðlast frelsið. Aðeins þannig að fara til fortíðar og losa um barnið sem var bundið. Hún fór ekki til baka sem barn, heldur fullorðin manneskja og frelsaði barnið.
Á þennan máta frelsum við okkur sjálf, förum inn í okkar eigin meðvitund, skoðum rætur, uppruna og ef að við sjáum þar grátandi barn þá tökum við það í fangið og hleypum því svo út í sólina.
Barnið þarf ekki að vera bundið, það getur bara verið sitjandi undir borði, uppi í stiga, inní rúmi eða hvar sem er. Kannski átt þú svona sögu af sjálfri þér eða sjálfum þér.
Merkilegt nokk eigum við það flest, en oft er djúpt á að finna þetta barn. Oft er sagan í móðu, enda oft sár. Margir muna ekki eftir bernskunni, heldur hafa blokkerað hana, en hún er þarna að sjálfsögðu og kannski er þar grátandi barn sem þarf að hugga.
Til að við getum lifað hamingjusöm í núinu, þurfum við stundum að fara til baka í þáið til rótanna, til barnsins og frelsa það, því að þó við vitum ekki af því þá er það þarna einhvers staðar að halda aftur af okkur og heftir okkur í því sem við erum í dag.
Það þarf ekki að hafa verið dramatísk reynsla á mælikvarða fullorðinna, en hún getur hafa verið mjög erfið og óréttlát á mælikvarða barns. Barn er ekki með sömu viðmið og fullorðnir og raunir þess og tilfinningar eru alveg jafn mikilvægar og raunir okkar sem fullorðinna.
Þess vegna ætti ekki að gera lítið úr tilfinningum barns, eða sorg yfir því sem okkur finnst ómerkilegt.
Börn fara oft að bæla tilfinningar sínar ef við gerum lítið úr þeim, eða jafnvel hlæjum að þeim vegna þess að okkur finnst þær ómerkilegar. Það getur haft þær afleiðingar að þegar eitthvað stórkostlega alvarlegt kemur upp (á bæði barns og fullorðinsmælikvarða) barn verður fyrir ofbeldi eða misnotkun, þá treystir það ekki lengur hinum fullorðna til að taka við tilfinningum sínum.
Það er því dauðans alvara að gera lítið úr tilfinningum barns, jafnvel „væli“ því að vælið er oft eina leið þess að tjá tilfinningarnar.
Það þarf að sjálfsögðu að gera mun á því þegar barnið er að gráta vegna þarfa eða langana.
Þörfin er þá þörfin fyrir hlýju, knús, athygli o.s.frv. en löngun er „þörfin“ fyrir súkkulaði eða dót í búðinni. En til að flækja málin má líka segja það að barn sem trompast í búðinni yfir dóti, gæti alveg eins verið að tjá vanlíðan, ef að því er ekki mætt eða hefur ekki verið sett mörk.
Það er gott að reyna að átta sig á því í dag, hverjir eru í þínu „peppliði“ og hvort að það sé ekki örugglega maður sjálfur.
Eina manneskjan sem getur stöðvað eigin úrtölurödd erum við sjálf, – það þarf kjark og ákveðni til að segja henni að þegja 😉
En nú er ég hætt og skil ykkur eftir með hana Júlíettu.
JÓHANNA MAGNÚSDÓTTIR, 