Greinasafn fyrir flokkinn: Innra verðmæti

Viltu taka á móti? …

Birt þann af
Svara

 

Mér finnst svo magnað að sjá svona útréttan lófa, – tilbúinn að taka á móti því góða sem verður á vegi hans. –

Við göngum nefnilega svo oft um með kreppta hnefa, og ekki nóg með það við ríghöldum svo í ósýnilega hlekki sem tengdir eru í verstu óvinina, skömm og ótta, sem ég myndi kannski stilla upp sem Karíus og Baktus væri ég að kenna börnum. –  

Karíus og Baktus biðja um síróp og sykur og hata tannburstann. –  Það er vegna þess að þeir ná að vaxa í sætindunum og stækka, og vegna þess að burstinn burstar þau burtu.

Skömm og ótti biðja að sama skapi um það sem nærir, og vilja enga tannburstun. –

Lesendur geta svo spunnið þetta áfram ef þeir vilja, en það sem ég vil vekja athygli á í þessari grein er að ef við erum með krepptan lófann að dragnast með ótta og skömm – þá er svo erfitt að taka á móti því góða.

Það þarf að opna lófann og sleppa takinu, gera þetta symbólískt,  – skora á þig að prófa þetta látbragð, að opna lófann og sleppa. SLEPPA með stórum stöfum.  SLEPPA skömm, samviskubiti, sektarkennd og ótta við að vera ekki nóg, mistakast eða vera ekki nógu fullkomin/n, mjó/r, dugleg/ur o.s.frv. – og svo það sem er hið versta  – að óttast það að vera ekki elsku verð/ur. –  Óttast það að verða útundan og mega ekki tilheyra. 

Óttinn er byggður á viðbrögðum annarra við þér, – en þá er það ekki þitt vandamál í raun heldur þeirra. –  Það er örmagnandi að reyna að vera annað en við erum í raun, það er eins og að vera launalaus leikari lífsins.  Alltaf í hlutverki og það hlutverki sem við höldum að öðrum líki. 

Gerðu það sem ÞÉR finnst gaman og lætur ÞÉR líða vel og sjáðu bara hvort að hinir fylgi ekki á eftir? –   

Opnaðu faðminn og taktu á móti, opnaðu lófann, SLEPPTU því sem þarf að sleppa og TRÚÐU að þegar þú sleppir þá myndist pláss fyrir andhverfu óttans og skammarinnar, –  ELSKU OG SÁTT. –

SLEPPTU TAKINU Á ÞVÍ SEM HELDUR AFTUR AF ÞÉR OG HINDRAR ÞIG,   GEFÐU HINU GÓÐA RÝMI OG  …..

 

Þakklæti ..

Birt þann af
Svara

Í vafri mínu um netheima, m.a. til að dýpka skilning minn á lífinu og tilverunni, og til að sklja sjálfa mig betur og tilfinningarnar sem koma upp þegar ég „geng úr skaftinu“ eða missi viðveruna eins og ég kalla það, finn ég ýmislegt bitastætt efni.   

Í þetta skiptið var ástæðan vegna eigin vanmáttarkenndar, að finnast ég ekki metin og framlag mitt,  en fer eftir eigin kennslu og leita inn á við hvað það varðar en ekki út á við og kemst að þeirri niðurstöðu að það er ég sjálf sem vanmet mig. Ég er (hef ekki verið)  nógu þakklát fyrir sjálfa mig og það sem ég kann og get og síðast en ekki síst fyrir hvað ég ER.  (Ég veit að ég er að tala fyrir okkur flest ef ekki öll).  

Enn og aftur leyfi ég mér og vil  tala út frá mætti berskjöldunar, að játa ófullkomleika minn. –

Eftirfarandi  fann ég og langar að deila um appreciation – og ég set það hér fram sem þakklæti.

Byggt á vanþakklæti er m.a.:

  • Trúin á það að þú sért óverðug/ur ástar, umhyggju, árangurs eða farsældar í veraldlegum efnum.
  • Trúin á það að þú sért merkilegri en aðrir (vegna þess að þér finnst aðrir ómerkilegri)
  • Trúin á það að þú sért ómerkilegri en aðrir (vegna þess að þú vanmetur þig) 
  • Trúin á það að álíta þig verðuga/n EF þú tilheyrðir öðrum félagslegum hópi eða ættir meira af peningum eða veraldlegum eignum.

Byggt á þakklæti er m.a.:

  • Trúin á það að þú sért verðug/ur ástar, umhyggju og árangurs í veraldlegum efnum.
  • Trúin að allt fólk sé verðmætt
  • Trúin á að þú sért verðmæt/ur á tillits til stéttar, stöðu, kyns, kynþáttar o.s.frv.
  •  Trúin að þú getir lært eitthvað af öllum aðstæðum

Appreciation is the highest form of prayer, for it acknowledges the presence of good wherever you shine the light of your thankful thoughts.
Alan Cohen

We tend to forget that happiness doesn’t come as a result of getting something we don’t have, but rather of recognizing and appreciating what we do have. – Frederick Keonig

Bæn mín er um þakklæti – þakklæti fyrir alla englana sem eru í heiminum og koma til hjálpar um leið og þú biður um hjálp. –

Bæn mín er að þakka fyrir heilsu, náðargjafir og tilveru sem biður ekki um verk, aðeins trú á lífið. –

Ég þakka lífið og engla þess.

En ég verð að leyfa það …

Birt þann af
Svara
Ég bað um breytingu, svo ég breytti hugsun minni.
Ég bað um leiðsögn, svo ég fór að treysta mér.
Ég bað um hamingju og gerði mér grein fyrir að ég er ekki sjálfið (egóið) mitt.
Ég bað um frið og lærði að samþykkja aðra skilyrðislaust.
Ég bað um farsæld og gerði mér grein fyrir að efi minn hélt henni frá mér.
Ég bað um auðæfi og gerði mér grein fyrir að þau eru heilsa mín
Ég bað um kraftaverk og gerði mér grein fyrir því að ÉG er kraftaverk.
Ég bað um sálufélaga og uppgötvaði að ég er sálufélaginn.
Ég bað um ást og uppgötvaði að hún bankar stöðugt á.
En ég verð að leyfa það.   – Jackson Kiddard  (þýðing JM)

Meðvirkni og mataræði – „hvað er að naga þig“ …

Birt þann af
Svara

Eitt af kjarnaatriðum í meðvirkni er að geta ekki haldið meðalhófið, – það er að gera allt mjög vel eða alls ekki, –  „í ökkla eða eyra“

Megrunarkúrar og átak  er eflaust eitt besta dæmið sem hægt er að hugsa sér, hvað það varðar.

Þegar við erum í kúr eða átaki hvað varðar líkamsþyngd erum við líka yfirleitt að vinna á afleiðingum þess að hafa misst tökin á mataræði,  hafa borðað ofan í tilfinningar okkar og/eða ekki farið að eigin vilja.  Þá meina ég að eflaust vilja flestir vera í heilsusamlegri þyngd og líða vel í líkama sínum,  þannig að umframþyngd t.d. hamli ekki hreyfingu eða fari að hafa áhrif á heilsufar.  Þetta snýst ekki um útlitið nema e.t.v. að örlitlu leyti,  það er að segja að forsendan þarf að vera vellíðan fyrst og fremst.

Ég er búin að vera að kynna mér meðvirkni í tvö ár og vinna með fólki, og þess utan kenna á námskeiðunum „Í kjörþyngd með kærleika“  sem byggjast á því að fara að vinna í orsökum ekki síður en afleiðingum. –

Ekki þurrka alltaf upp pollinn sem myndast allta á sama stað á gólfinu, og stækkar jafnvel í hvert skipti – heldur að athuga hvaðan lekinn kemur.

Það þýðir að farið er í ástæður þess að jafnvel þótt við kunnum allt í sambandi við mataræði og hreyfingu og viljum vera í kjörþyngd náum við SAMT ekki árangri. –

Ég fer í það hvað stöðvar okkur á leiðinni frá A – B.    A er þá umframþyngd og B er óskaþyngd,  eða kjörþyngd.

Mikið er spurt um þessi námskeið,  en ég mun setja næsta upp í ágúst 2012.

Þau sem hafa áhuga á að kynna sér efnið,  og nú segi ég ÞAU,  því að hingað til hef ég aðeins verið að kynna þetta fyrir konum,  geta mætt á fyrirlestur með yfirskriftinni:  Meðvirkni og mataræði „hvað er að éta þig“ –  en þetta síðara er úr myndinni „Hungry for Change“ –   Þar kemur að fram mikið af hugmyndafræðinni sem ég hef notað.  Þar kemur fram þessi setning  „Don´t ask what you are eating,  what´s eating you“..   sem er frasi sem gæti verið á íslensku, „Ekki spyrja hvað þú ert að naga, heldur hvað er að naga þig.“ –

Já, hvað er að naga þig þannig að þú nagar eitthvað sem þú vilt í raun og veru ekki, þegar þú ert ekki svöng/svangur, þegar þú ert pakksödd/saddur en heldur áfram o.s.frv. – ?

Mínir hugmyndafræðingar eru t.d.  Geneen Roth, Paul McKenna, Sophie Chiche, og Lissa Rankin,  auk auðvitað meðvirknispesíalistans Pia Mellody.

Þar að auki spilar allt inn í þetta – allt frá biblíunni – Eckhart Tolle, enda ekkert nýtt undir sólinni.

Fyrsti fyrirlesturinn verður haldinn í Síðumúla 13, 3. hæð – sal Lausnarinnar,  sunnudagskvöldið 1. júlí nk.  kl. 20:00 – 22:00

Verð kr. 3000.- 

Hægt er að taka frá sæti með því að greiða fyrirfram inn á reiknin 0303-26-189 kt. 211161-7019  en aðeins er um 20 sæti að ræða.  Þó er möguleiki að flytja þetta í stærri sal ef ásókn verður mikil 😉

Athugið að margir telja að meðvirkni sé bundin við alkóhólisma,  þ.e.a.s. við séum aðeins meðvirk með alkóhólistum, en meðvirknin birtist í öllum tegundum mannlegra samskipta og líka „samskipta“ okkar við mat. –

Að ofala barn er stundum gert í meðvirkni -, þ.e.a.s. í misskilinni góðmennsku.  Afi eða amma vill fá ást, vera elskað af barnabarni en er að gefa barnabarninu sem e.t.v. glímir við offitu sælgæti og mat sem það hefur ekki gott af, og beinlínis er óhollt fyrir það.  Þau álíta sig „góð“  en eru í raun að kaupa sér ást, ef þau viðhalda þessu,  því auðvitað á barnið að geta fundið væntumþykju til foreldra eða ömmu og afa – þó því sé neitað um það sem er óhollt.  En það er því af ótta við að barninu líki ekki við það að barninu er gefið það sem er slæmt fyrir það og alið á fíkn þess í sælgæti eða mat sem er vont fyrir það.

Þetta er bara eitt dæmi, – svo ekki stinga kexi upp í barn sem grætur vegna vanlíðunar eða söknuðar, heldur gefum því knús, athygli, hlýju – því að annað er bara kennsla í tilfinningaáti.

En nóg um það, ef þið viljið bóka ykkur á fyrirlestur þá eru upplýsingar hér að ofan,  – hægt verður að bóka sig á fyrsta námskeið haustsins „Í kjörþyngd með kærleika“ –  á fyrirlestrinum en það mun hefjast upp úr miðjum ágúst og vera í 8 vikur og væntanlega endum við með helgardvöl í sveit.   Þetta verður endurbætt námskeið,  því að alltaf er ég að uppgötva betur og betur hvernig þetta virkar með orsakirnar og afleiðingarnar.

Verið velkomin! –

Ítreka hér upplýsingar – og ég væri þakklát fyrir ef þið gætuð dreift þessari „auglýsingu“ fyrir mig.

Fyrsti fyrirlesturinn verður haldinn í Síðumúla 13, 3. hæð – sal Lausnarinnar,  sunnudagskvöldið 1. júlí nk.  kl. 20:00 – 22:30

Verð kr. 3000.- 

Hægt er að taka frá sæti með því að greiða fyrirfram inn á reiknin 0303-26-189 kt. 211161-7019  en aðeins er um 20 sæti að ræða.  Þó er möguleiki að flytja þetta í stærri sal ef ásókn verður mikil 😉 – (sendið staðfestingarpóst á johanna@lausnin.is)  og ég sendi staðfestingu um sæti um hæl.

Fyrirspurnir sendast líka  á johanna@lausnin.is

Munum að vera góð við okkur og veita okkur athygli – líkama og sál. –

Ef við náum því markmiði,  erum við á veginum okkar,  því að við erum sjálf vegurinn að hamingju okkar.

Óttinn við að elska eða óttinn við að missa?

Birt þann af
1

BERSKJÖLDUÐ

Þegar við leyfum okkur að vera berskjölduð,  eða komum út úr „skrápnum“ eins og ég kalla það þá erum við aftur orðin eins og börnin, – en börn eru vissulega auðsæranleg.  Börn eru viðkvæm, og í sjálfsvinnu erum við samt að stefna að því að ná hreinleika og náttúrulegri einlægni barnsins, en því fylgir það að fella varnirnar og leyfa okkur að finna til.  Þær tilfinningar eru óhjákvæmilega bæði vondar og góðar. –

Til að hafa möguleikann á að upplifa einlæga ást þurfum við að hafa hleypt lífinu að,  við verðum að hafa sagt „já“ við lífið, og við þurfum að hafa opnað fyrir amorsörvarnar,  því að þær komast sömu leið og vondu pílurnar. –

Ef við lokum á allar tilfinningar,  þá getum við endað sem „flatliners“ eða dofin.  Það væri óskandi að einu tilfinningar okkar væru góðar tilfinningar,  við gætum verið með skrápinn eða skjöldinn gegn hinu vonda,  en svo gjörsamlega opin fyrir hinu góða,  en svoleiðis virkar það ekki.

Að vísu höfum við möguleika á því að styrkja okkur – okkar raunverulega sjálf,  þannig að þegar okkur líður vel þá fara vondu pillurnar og pílurnar að breytast í gúmmíkúlur og við tökum þær ekki eins nærri okkur og áður.   Það er þegar við erum stödd á réttri leið,  í okkar rými, í móðurlífi heimsins, sem ver okkur þannig að við heyrum ekki hið vonda fyrir indælum nið legvatnsins.  (Nú er ég orðin virkilega skáldleg).

Ég er að meina að þegar okkur fer að líða betur, við leyfum sárunum að gróa og finnum fyrir lífsfyllingu og lífsneista þá er allt í lagi að fella varnir,  því að við upplifum þrátt fyrir allt og allt öryggið í sjálfum okkur,  og þessu móðurlífi.

ER ÓHÆTT AÐ ELSKA AFTUR – EFTIR HJARTASORG? 

Það er mikilvægt að átta sig á því  við hvað við erum hrædd.  Það gæti verið að þú sért ekki hrædd/ur við ástina sjálfa, heldur eitthvað tengt henni.  Til dæmis, þegar þú heldur að þú sért  hrædd/ur við að vera elskaður/elskuð, ertu í raun að upplifa óttann við að kynnast manneskju sem hefur áhuga á þér og kann að meta þig.  Þig eins og þú ert,  ekki bara þig sem geranda. Kannski er það óvenjulegt og nýtt? –  Kannski upplifir þú þig ekki verðuga/n ástar eða þér sé sýndur áhugi?

Kannski heldur þú að þú sért hrædd/ur við að verða ástfangin/n, þegar í raun þú ert hrædd/ur við að missa stjórn á lífi þínu.  Eitt af einkennum meðvirkni er mikil stjórnsemi og að treysta ekki lífinu fyrir sér, – þurfa helst að vita hvað er handan við hornið.

FRÆIN Í GARÐINUM

Ein besta dæmisagan um stjórnsama fólkið er þegar það treystir ekki því að fræin í garðinum komi upp.  Það er kannski búið að planta fræjum í lífsins blómabeð og ef við treystum æðri mætti þá treystum við að sólin skíni á það og regnið vökvi.  Við treystum að lífið taki við.  Hinn stjórnsami  fer út í beð og fer að róta í moldinni, toga upp spírurnar og jafnvel skemmir fyrir,  og tekur þannig stundum fram fyrir hendur lög náttúrunnar, eða  „tekur fram fyrir hendurnar á Guði“  og skemmir þannig fyrir sér.   Manneskjan fer þá í pakkann „Verði minn vilji“ í  stað þess að leyfa „Verði Guðs vilji“ –  Því að það er ákveðin hæfni að sleppa tökunum og leyfa Guðs vilja að ganga fram. –

Í sumum tilfellum, höfnum við áður en okkur er hafnað – bara til að hafa stjórn á hlutunum. –  En auðvitað sitjum við þá eftir með sárt ennið,  e.t.v. í sömu sporum og fyrr, búin að skella í lás,  skella á okkar eigið búr.  Sitjum þar örugg – en ein, og hleypum engum að.

ORSAKIR ÓTTANS

Það er gott að gera sér grein fyrir orsökum óttans, -en  eins og meðvirkni verður til í bernsku, eða á upptök sín í bernsku verða flestar óttatilfinningar,  eins og hræðsla við að missa, hræðsla við höfnun o.s.frv.  til í bernsku,  og svo er henni e.t.v. viðhaldið í vanvirkum samböndum,  samböndum þar sem fólk er ekki meðvitað um viðbrögð sín.

Mörg sambönd eru byggð á óttanum við að vera EKKI elskuð,  og það er samband byggt á sandi, því auðvitað er óttinn sandur sem ekki er gott að byggja á.   Hvað segir í sunnudagaskólatextanum?-  „Á bjargi byggði hygginn maður hús“

KYNNUMST OKKUR SJÁLFUM

Pýþagóras sagði „Þegar þú þekkir þig þekkir þú Guð“..

Skrápurinn þykki sem ég talaði um í upphafi útilokar okkur ekki bara frá öðrum hann útilokar okkur frá sjálfum okkur.  –

Annar veggur sem fólk setur upp er falinn í hlutum, því sem við kaupum til að forðast okkur sjálf.  Þess meira af dóti í geymslunni, fleiri skór, föt og fleira af því sem við kaupum – eða hinu ytra sem við leitum í því lengra komumst við frá okkur. –

Það er engin tilviljun að frægir „gúrúar“ – urðu fyrir uppljómun þegar þeir höfðu misst allt veraldlegt.  Eckhart Tolle bjó lifði einhvers konar umrenningslífi og hugsaði,  Neale Donald Walsh heyrði í Guði í örvæntingu sinni þegar hann hafði misst allt frá sér.    Margir þekkja söguna af Job í Biblíunni. Góður og grandvar maður missir allt sitt,  ekki bara veraldlegt, heldur líka heilsuna og fjölskylduna.   Ein mikilvægasta setning þeirrar umdeildu sögu felst í orðum Jobs þegar hann segir að áður hafi hann þekkt Guð af afspurn (eflaust lesið um hann)  en nú hafi augu hans litið Guð. –   Í berskjöldun sinni, þegar allt er af honum tekið sér hann Guð. –  Sér hann sjálfan sig gætum við líka sagt.

„Fagnaðarerindið“ er það að við þurfum ekki að missa allt til að þekkja okkur sjálf.   Við höfum ákveðin hlið til þess,  – hlið einlægninnar, að fella grímur, að hætta að hafa leyndarmál og lifa í lygi,  játast sjálfum okkur,  ekki þykjast og ekki sýnast heldur VERA. –  Lifa verandi ekki síður en gerandi. –  Leyfa okkur að finna til hjartans.

RÓT ÓTTANS

Þá komum við aftur að óttanum,  líka óttanum við að elska.  Þegar við höfum áttað okkur á hvað það er í raun sem við erum hrædd við og hvaðan sá ótti er upprunninn.  –

„You have to see your pain to change“ – eða  „Þú þarft að sjá meinið til að breyta“-   Af hverju ertu hrædd/ur? –

Í flestum tilfellum er óttinn byggður á fyrri reynslu, kannski varstu svikin/n, upplifðir trúnaðarbrest eða varðst fyrir miklum sárum og miklu niðurbroti sem þú gast ekki varist,  því þú hafðir ekki kunnáttuna.  Kannski varstu einhvern tímann brjálæðislega ástfangin/n og settir þig og þínar þarfir langanir aftast í forgangsröðina til að þóknast þeim sem þú elskaðir eða þráðir að þiggja ást frá.

Við förum oft í þetta þóknara/geðjara hlutverk þegar við erum hrædd við að missa.   Þess vegna verður það að vera (ítreka þetta)  einlægur ásetningur að elska sjálfan sig, virða og treysta.  Það er grunnurinn fyrir góðu sambandi að elska sjálfan sig,  eins öfugsnúið og það gæti hljómað.

En viljum við ekki öll að lífsförunautur okkar hafi sjálfsvirðingu, sjálfstraust og upplifi sig elsku verða/n? –   Ég held það.

Það er líka besta fyrirmyndin sem hægt er að gefa börnum sínum.  Foreldrar og bara hverjum sem þykir vænt um börn,  vilja að þau hafi til að bera sjálfstraust, séu með gott sjálfsmat o.s.frv. –  það kennum við best með því að leyfa þeim að spegla sig í okkur.   Einhver sagði að fyrirmyndin væri ekki bara besti kennarinn,  hún væri eini kennarinn.   Ég held það sé Albert Schweitzer.

Það er engum í hag að við gefum afslátt af þörfum okkar og löngunum.  Við verðum líka að yrða þær upphátt og vera sam-skaparar frá upphafi.  Deila tilfinningum,  segja hvernig okkur líður og ekki byrgja inni.

Innibyrgðar tilfinningar,  óuppfylltar langanir og þrár eru ávísun á tjah.. „disaster“

Hvernig á makinn að vita hvað þú vilt ef þú segir honum það ekki? –

Vond samskipti eru orsök þess að sambönd bresta og líka orsök þess að fyrirtæki ganga illa.  – Góð samskipti eru gríðarlega mikilvæg,  og alveg eins og í góðum „buisness“ – er niðurstaðan „win-win“  alltaf hin besta.  Að allir/báðir aðilar fari sáttir frá borði.  En ekki að annar standi sigri hrósandi á meðan hinn upplifir sig sigraðan.   Kannski til skiptis.

Það má segja að par sé „co-creators“ – eða samskaparar að sambandi sínu.  Það þarf að gera það frá upphafi.   Búa sér til sýn,  hvernig viljum við lifa og hafa lífið. –   Ef sýnin er sameiginleg,  þá eins og í markþjálfun skoða helstu hindranir og gera sér grein fyrir þeim,  og svo er það þetta stóra  BJARGIÐ sem byggja má á,  TRÚIN á sýnina.   Að leyfa ekki hindrununum verða stóra málið,  – jú vita af þeim (sjá þær)  en fókusinn á ekki að vera á þeim og við eigum ekki að fara að trúa á þær,  – en það er eins og að trúa á óttann, eins og að trúa á fyrri reynslu og láta hana hefta sig.

Nýja sýnin og núið er það sem er í dag.

Við þurfum að sleppa hinum neikvæða tilfinningalega farangri sem við oft drögnumst með.  Við erum þau einu sem getum sleppt því,  hann þyngir okkur á vegferð okkar,  ekki síður en skjöldurinn eða skrápurinn gerir það.  Brené Brown kallar þetta 20 tonna skjöldinn.  Við komumst hreinlega ekkert áfram í þroska eða í lífinu – og talar hún jafnframt um mátt berskjöldunar,  eða „Power of vulnerability“ –  það er hægt að „gúgla“  það og horfa á þann fyrirlestur sem er býsna magnaður. –

Eins og áður sagði,  þá erum við ekki komin í heiminn til að dæma náungann né okkur sjálf.

Við eigum það til að berja okkur niður.  „Af hverju kom ég mér ekki úr skaðlegum aðstæðum miklu miklu fyrr?“ –  „Hvað er að mér að láta þetta yfir mig ganga.“  Eða  „Ég var orðin/n svo vond/ur“ ..   Í vanlíðan verðum við sár, vond og veik og við förum að hegða okkur í takt við það.  Við hlaupum á milli stjórnsemi og þess að þóknast,  af því við kunnum ekki annað. –

Þarna þurfum við að fyrirgefa sjálfum okkur fyrir kunnáttuleysið, við vissum ekki betur, kunnum ekki betur.  Foreldrar okkar kunnu ekki heldur betur,  og við lærðum af þeim sem fyrirmyndum. –

Ástæðan fyrir því að við skoðum fortíðina er EKKI til að lifa þar, og ekki til að fara í ásökun yfir hegðun okkar.  Heldur til að læra af því og gera ekki það sama aftur.

Sönn saga: Ég kannaðist við mann sem  átti fornbíl sem pabbi hans hafði átt.  Bíllinn var búinn að vera í fjölskyldunni frá upphafi og maðurinn hafði haldið honum við og hafði gaman af því að keyra hann á sunnudögum.   Þessi maður kynntist konu og varð ástfanginn,  þau ákváðu að gifta sig, en konan setti skilyrði að hann losaði sig við bílinn.  Hún vildi ekki láta fornbíl standa í nýja bílskúrnum.

Maðurinn seldi fornbílinn sinn til að þóknast konunni,  eflaust í óttanum við að ef hann gerði það ekki væri hún ánægð.

Þetta er einföld saga, og næstum ótrúleg.  En það er svo margt rangt í henni.  Það er þessi skilyrta ást,  og að maðurinn þurfi að gefa eftir.  Varla var konan afbrýðisöm út í bílinn? –  Ekki veit ég það,  en samband sem byrjar á því að þvinga annan aðilann til breytinga,  eða að sleppa sínu áhugamáli hljómar ekki sem traustur grunnur.   Þetta var bara ein saga,  en þær eru til margar þar sem fólk er að gefa afslátt af lífi sínu, afslátt af þörfum og löngunum og afslátt af sjálfu sér.  Stundum er það að þóknast því sem það heldur að makinn vilji, en spyr aldrei.  Það þýðir að það annað hvort kann ekki eða fær ekki að vera það sjálft – makinn vill að það sé eitthvað annað en það er eða viðkomandi þorir ekki að vera hann/hún sjálf/ur. –  Það er,  enn og aftur,  ávísun á óhamingju.

Það er best að koma fram strax sem við sjálf, með kosti og galla.  Við erum öll mannleg og eins og segir í textanum

„I´m only human, born to make mistakes“ –  (Þetta hlustaði ég á í bílnum á heimleiðinni úr vinnunni í gærkvöldi). –   Veitum endilega athygli skilaboðunum sem lífið er að senda okkur.  Þau koma í formi alls konar sendiboða og skilaboða.  Koma í formi fólks og frétta.

Ef þú elskar einlæglega reynir þú ekki að koma viðkomandi í fyrirframgefið (piparköku)mót, sem þú hefur ákveðið.  –  Þá tekur þú viðkomandi eins og hann/hún er.   Auðvitað stillum við sjálf upp betri hliðinni fyrst, það er í mannlegu eðli,  en það er líka gott að vera heiðarleg og einlæg og koma fram grímulaus.  Ekki koma fram sem Mr. Hyde og umbreytast í Mr. Jekyll þegar fer að líða á.

Ekki fela þig.   Það þarf hugrekki til þess,  og það þarf að fella varnir (enn og aftur).

—-

Við getum sigrast á óttanum,  með því að vita hvað veldur honum.  Það gerum við með elskunni og trúnni.  Það gerist ekki á einni nóttu og ekki reyna það því það getur virkað yfirþyrmandi, umskiptin verða of snögg og það tekur í hjartað. Ekki ætlast til of mikils af þér.   Leyfðu elskunni að drippa inn dropa fyrir dropa, og um leið lekur óttinn út dropa fyrir dropa.  Leyfðu þér að finna þessi umskipti koma yfir þig hægt og rólega þar til að einn daginn þú vaknar upp og óttinn er farinn,  og umskiptin hafa orðið.

„Realize that it’s all right if you fail at love. Everyone fails at love at some point or another so you’re not alone.“

Gerðu þér grein fyrir því að það er allt í lagi að verða ástfangin/n.  Allir verða ástfangnir einhvern tímann, og það er sorglegt ef svo er ekki, því að elska er að lifa. –

Gefðu fræjunum tíma og þolinmæði til að vaxa. – Leyfðu.

Ofangreint er innblásið af  erlendri grein, eða atriðum sem talin eru upp.  Að sjálfsögðu er þessi grein eins og aðrar úr mínu berskjaldaða hjarta,  sem er að upplifa allskonar tilfinningar sem ég er að venjast,  og ég bið ykkur að taka mjúklega við henni. –   Hægt er að smella hér til að lesa erlendu atriðin.

Þú ert GJÖF Guðs/heimsins til þín, þér er treyst fyrir gjöfinni. –

 

Að elska sig innan frá ….

Birt þann af
Svara

Ég sat í sólinni með Tolle um helgina, – nánar tiltekið með bókina „Mátturinn í Núinu“ – en það er eiginlega sama hvar ég opna hana, það er alltaf eitthvað gott sem talar til mín. –

„Þú getur ekki eyðilagt það sem er raunverulegt“  – og þarna var hann að tala m.a. um sambönd.

Samband byggt á ótta, afbrýðisemi, óöryggi er ekki raunverulegt.

Samband er ekki hundaól.

Ef að þarf að binda annan niður, þá er sambandið ekki raunverulegt. – 

Til  að eiga í heilu sambandi þurfa báðir aðilar að vera þar af heilindum, langa til þess og ekki bara fyrir hinn aðilann.

Ekki af vorkunnsemi, ekki sem einhvers konar „compromise“ –

Svo ég vitni í Brené Brown, „vinkonu“ mína,  þá eru það manneskjur sem lifa af heilu hjarta sem blómstra í lífinu og blómstra þá líka í samskiptum, og að lifa af heilu hjarta er að hafa hugrekki til að tjá sig um langanir, þarfir og tilfinningar við hinn aðilann. –  Að segja sögu sína.  

Að lifa af heilu hjarta er að hafa sjálfstraust og leyfa ljósi sínu að skína,  jafnvel við erfiðustu aðstæður.  

Að lifa af heilu hjarta er að elska sig innan frá.  –

bætti þessu svo við þegar ég var að pósta þessu á vegginn á Facebook.

„Litla“ stelpan mín Jóhanna Vala,  bauð mér í „lunch“ í hádeginu og við ræddum margt og mikið,  á heimleiðinni í bílnum  bar m.a.  þetta á góma. „Það er ekki hægt að eyðileggja það sem er raunverulegt.“ –   Mér finnst svo gaman þegar ég dett í samræður við börnin mín og ég finn að þau eru með miklu meiri skilning á lífinu og tilverunni en ég hafði á þeirra aldri. –   Að þau þroski sig andlega er mér mesta gleðin, því að það er eitthvað sem ekki verður af tekið og mölur og ryð fá eigi grandað. – 

Það er raunverulegt. –

Sjálfs-álit, eða annað-álit? …

Birt þann af
Svara

Eftirfarandi pistill er að mestu leyti þýddur upp úr pistli Mel Schwarts – frumheimildina má lesa með því að smella HÉR.   Ég hef bætt inn og tekið úr,  en þetta er ekki í fyrsta skipti sem ég les um eða fjalla um muninn á self-esteem og other-esteem.  Þetta skiptir gríðarlega miklu máli til að skilja t.d. af hverju við verðum háð áliti annarra eða skoðunum,  eða gerum fólk að dómurum okkar.  Hvernig aðrir „láta okkur líða,  þegar að í raun erum það við sjálf sem eigum að stjórna líðan okkar.

„Hann lét mig fá samviskubit“ –

Ha? – hver lét þig fá samvisubit og hver hefur það vald yfir þér? – Það er þessi hugsun eða upplifun sem við svo sannarlega erum búin að tileinka okkur frá bernsku,  en þurfum nú að aflæra til að koma sjálfstraustinu og innra verðmætamati í eðlilegt horf. –

Að vera virt, samþykkt og tekin gild af öðrum er eðlileg þörf okkar, en við verðum að passa okkur á því að svíkja ekki sjálf okkar til að ná þeirri niðurstöðu.  Við verðum að samþykkja okkur SJÁLF.  

Hvað ef það sem við höfum byggt sjálfstraustið á er fjarlægt? –

Sjálfsöryggi, sjálfstraust, sjálfsmat,  og sjálfsálit eru allt orð sem byrja á

SJÁLF

Í raun er þetta svolítið rangt, því að yfirleitt er sjálfsálit í daglegu tali ekkert sjálfsálit, heldur álit annarra.   Sjálfálit eða sjálfsmat ætti að vera byggt á verðmæti okkar og mannhelgi sem lifandi mannvera sem hafa allan rétt á að teljast verðmætar. –

Verðmiði á lífi eða sjálfi  verður ekki settur á  með prófum, afrekum, hverra manna við erum, eða hvernig maki okkar eða barn,  er eða hagar sér.

Móðir unglings sem stendur höllum fæti í samfélaginu er ekki minna verðmæt en móðir unglings sem skarar framúr.  Barnlaus kona er ekki minna verðmæt en kona sem eignast mörg börn.

Á traust eða verðmæti sjálfsins að vaxa eða minnka eftir námsárangri nemandans eða við stöðuhækkun starfsmannsins?

Er það þá ennþá sjálfstraust?   Er það ekki traust á eitthvað annað og það sem kemur að utan,  en ekki traust á sjálfið sem er hið innra?

Samfélagið samþykkir yfirleitt að sjálfstraust sveiflist við einkunnir eða stöðu í þjóðfélaginu,  en það er nauðsynlegt að átta sig á því að það er varla hægt að tala um eitthvað sjálfs þarna,  það er einhvers konar annað-traust, eða traust fengið út á hið ytra.

Pia Mellody, höfundur bókarinnar Facing Codependence talar um self-esteem og other-esteem.

Vegna þess að við gerum okkur ljóst að  traustið er sótt út á við,  getum við líka séð að við gætum haft tilhneygingu til að breyta persónuleikanum og hegðun okkar til að fá fleiri viðurkenningar.

Að vera virt, samþykkt og tekin gild af öðrum er eðlileg þörf okkar, en við verðum að passa okkur á því að svíkja ekki sjálf okkar til að ná þeirri niðurstöðu.

Hvað ef að þetta gengur ekki upp, við fáum ekki góðar einkunnir eða stöðuhækkunina sem við vonuðumst eftir? –

Hvað ef það sem við höfum byggt sjálfstraustið á er fjarlægt? –

Hvað ef við missum vinnuna?  Missum við þá sjálfstraustið, vegna þess að það var byggt á starfinu okkar?

Ef að skortur á viðurkenningu eða hrósi, eða jafnvel gagnrýni minnkar sjálfsálit okkar eða sjálfstraust,  er það augljóst að traustið er ekki frá sjálfinu, – heldur er það frá öðru eða öðrum. –  Einhverju að utan, en ekki innan.

Alvöru SJÁLFStraust er ekki háð ytri aðstæðum eða áliti annarra.  Slíkt sjálfsöryggi er staðfesting á sambandi okkar við okkur sjálf.  Kjarni sjálfstrausts er það sem bærist innra með okkur.
Ef við stæðum eftir nakin og berskjölduð,  klæddum af okkur starfið,  fjölskylduna, vinina, eigningar og afrekin,  heilsuna jafnvel – hvað er eftir af okkur?
Hvernig líður okkur með það?  Fyrir utan það sem við höfum misst, líkar okkur við okkur og virðum við þau sem við erum, þegar við tökum ekki lengur tillit til álits annarra? Við mótum og aðlögum svo mikið af hegðun okkar til að eginast „other-esteem“ eða annað traust. -Við bókstaflega sköpum persónuleikagrímur,  sem við sýnum þeim sem við umgöngumst svo þeim líki við okkur.  Í slíkum tilvikum erum við að yfirgefa okkar sanna sjálf til að öðlast samþykki annarra eða fá viðurkenningu frá öðrum.
Þessi hegðun er ekki aðeins sjálfsblekking, heldur eyðileggur samskipti okkar,  vegna þess að hún er langt frá þvi að vera sönn eða ekta.
Hún er í raun ekki heiðarleg.   Þegar við gerum þetta erum við bókstaflega að taka okkar velferð og bjóða hana öðru fólki.  Það kemur þá í hlut þess sem tekur á móti að ákvarða hvort við erum verðug eða verðmæt.  Þetta er ekki heilbrigð staða og er til þess að vinna að eyðingu sálarinnar. Við ættum aldrei að dæma okkur sjálf á grundvelli þess sem við höldum að aðrir sjái okkur.

Hver er dómarinn? –

Sannleikurinn í sinni tærustu mynd er að það eru ekki hinir sem dæma okkur.  Þeir gætu haft skoðanir á okkur,  en það er í raun fáránlegt að upphefja skoðun þeirra sem dóm.

Engin/n getur dæmt þig nema þú gefir honum eða henni  leyfi eða vald til að vera dómari þinn.  Af hverju ættir þú að setja venjulega manneskju í dómaraskikkju og gefa henni algjört vald?  Eina persónan sem þú gætir þurft að gefa slíkt vald er dómari sem vinnur í réttarsal; allir aðrir eru bara fólk með skoðanir.

Með heilbrigðara  sjálfstrausti,  gætum við átt auðveldara með að þola skoðanir hvers annars,   án þess að uppfæra þær í þungan áfellisdóm.

Traust eða öryggi verður að skapast að innan, og getur síðan skinið út á við.  Þegar við setjum fókusinn út á við til að fá samþykki,  erum við að leita á röngum stað.  Með þvi að gera það erum við að gera lítið úr uppruna okkar í veikri tilraun til að öðlast hamingju.  Slík fullnægja verður háð hinu ytra og yfirborðskennd og gerir lítið úr persónulegum þroska okkar.  Þessi stígandi ytri viðurkenningar er annað traust „other -esteem.“ 

Sjálfstraust er ekki háð öðrum. –

Þegar við setjum upp þetta drama til að fá samþykki, sköpum við vandamál sem tengjast upplifun af höfnun.  – Þetta málefni höfnunar er hægt að leiða á rangan veg.  Með heilbrigt sjálfstraust,  upplifir viðkomandi ekki að honum sé hafnað.  Það er í raun höfnun á eigin sjálfi sem hvetur fólk til að leita samþykkis hjá öðrum, –  Í slíkum tilfellum erum við ekki sátt við okkur sjálf og við leitum eftir samþykkinu frá öðrum.  Ef við fáum ekki þetta samþykki,  stundum við það að segja að okkur hafi verið hafnað.

Raunveruleikinn er sá að við höfnum  okkur sjálfum þegar við bjóðum öðrum að dæma.  Hversu mikið við erum móttækileg fyrir áliti annarra á okkur er líklega í samræmi við stigið eða planið  sem sjálfstraust okkar liggur á.

Að hugsa upp á nýtt um skilning okkar á sjálfstrausti gæti verið hjálplegt við að endurmeta menningarlegar væntingar okkar til hamingju.

Næstum allir foreldrar myndu segja að þeir ættu stóran hlut í sjálfstrausti barna sinna.  Kennarar og annað fagfólk leggja mikla áherslu á þroska sjálfsverðmætis eða sjálfsvirðingu barna.  Samt má mótmæla því að flestir aðilar eru ekki farnir að skilja sjálfs-traust.

Ef að nemandi sem er vanur að fá A verður þunglyndur yfir því að fá B,  er það mjög skýrt að einkunnirnar eru það sem breyta sjálfsörygginu (eða réttara sagt ytra-örygginu).

Þegar þetta ytra minnkar,  einkunn lækkar upplifir nemandinn sig verðminni. – Það kemur augljóslega að utan.

Vellíðan  nemandans er þá háð ytri þáttum.  Sama má segja um iþróttaafrek og fleira sem við skiljanlega hvetjum börnin okkar til.

Það er þó gagnrýnivert að afrekin eða einkunnirnar verði það sem þau hengja sjálfstraust sitt á,  því þá er viðkomandi orðin/n nokkurs konar fangi lágs sjálfstrausts. –

Sjálfstraust er hinn sanni grunnur heilbrigðra samskipta við okkur sjálf og við aðra.  Alvöru sjálfs-traust umbreytir sambandi sem byggt er á þörf, sem er svo algengt í flestum samböndum.  Það frelsar okkur þannig að við förum að þrífast almennilega, þegar að hlutir eins og höfnun og dómharka víkja.

Þegar þú áttar þig á því og sérð að verðmæti þitt kemur innan frá,  opnast líf þitt eins og lótusblóm sem hefur legið í dvala. –

Gott er í framhaldi af þessum pistli að lesa pistilinn sem segir að við séum ekki skemmd,  sjá hér.

Hugar-og líkamsvirðing – hvað er það?

Birt þann af
1

Virðing =  verðmæti? 

Virðing =  að virða fyrir sér?

Skoðum aðeins rót enska orðsins respect, en það þýðir einmitt að virða fyrir sér, eða líta á.  Taka tillit til.  (Til-lit  er að líta til).

Sjá:

The word respect from the latin word respicere meaning „look at, regard, consider“. Respicere itself is a combination of two words RE „I“ + SPECERE „Look“, hence the word for glasses „spectacles“.

(þetta fékk ég á þessum tengli)

Virðing, eða að virða, er því að sjá, veita athygli – og svo mætti segja að vera vakandi, eða með meðvitund. MEÐ VITUND vs ÁN VITUNDAR.

Virðing felst þá í því að veita athygli, en andheiti athygli er t.d. tómlæti. – 

Jákvæð athygli er yfirleitt það sem flestir sækjast eftir. 

Í öðru sæti er það neikvæð athygli.

Tómlæti eða að fá enga athygli er svipað og að vera ósýnileg. Þar kemur aftur inn, það að sjá.

Við viljum öll vera séð, en ekki týnd, eða ó-virt –

Versta tilfellið er þegar við erum týnd sjálfum okkur.  Þegar við veitum sjálfum okkur ekki athygli, sjáum okkur ekki = VIRÐUM okkur ekki. –  

Kannski erum við að horfa á okkur í gegnum gleraugu annarra, en höfum týnt okkar eigin gleraugum og höfum því ekki sjálfsvirðingu. –

Þetta er svolítill orðaleikur, en segir margt.

Þegar fólk talar um að vera í sjálfsleit, þá þarf það fyrst og fremst að byrja á að finna sín eigin gleraugu.  Því að það þekkir sig ekki í gegnum aðra, eða á ekki að gera það. –

Yfirskrift pistilsins var hugar- og líkamsvirðing hvað er það?

Mikið hefur verið rætt um líkamsvirðingu undanfarið,  og áhersla á að allir líkamar séu virtir.   Já, tek undir það; sjáum og verum séð.

Hvernig virðum við okkar eigin líkama? –

Við tölum fallega til hans, hugsum fallega til hans, nærum hann á hollri fæðu, ofgerum honum ekki, þrengjum ekki að honum með of þröngum fatnaði eða skóm, ofgerum honum ekki með vinnu sem ofbýður honum.-  Hlúum að honum, verndum og styrkjum. –  Við veitum honum athygli.  Við hlustum þegar hann kvartar undan verkjum og reynum að skilja hvað hann er að segja okkur. 

Ef við erum með vöðvabólgu, magabólgu eða háþrýsting, er ekki líkaminn okkar að segja okkur að slaka á? –  

Við óvirðum líkamann með ýmsu.  Við óvirðum hann með mat sem hann þolir illa, með of miklu áfengi, – eða í raun með hvers kyns óhófi eða vanrækslu.  Við tökum ekki til-lit til hans. – (ég skipti orðinu tillit viljandi).

Líkaminn á skilið virðingu okkar, hann er farartækið okkar og hulstur sem gerir okkur kleift að lifa sem manneskjur.

Að sama skapi á hugurinn skilið virðingu, hugur og sál.  Allt sem við köllum andlegt. 

At-huga.  Gæta að huganum? –  Við virðum (fyrir okkur)  hugann.

Við verðum að gæta að með hverju við nærum hugann, hvað við bjóðum honum upp á. 

Eckhart Tolle talar um að maðurinn næri sársaukalíkama sinn. 

Sársaukalíkami eða „Pain body“ eins og hann kallar hann – er sá hluti okkar sem þjáist.  Það er sársauki okkar, reiði, ótti, gremja og óánægja.  Það er einhvers konar skuggatilvera okkar sem hefur öðlast sjálfstætt líf.

Þetta skuggalíf minnir mig á blómið í Litlu Hryllingsbúðinni, sem kallar í sífellu „GEF MÉR“ ..

Skuggaveran vill taka yfir og fitna. Hún vill fá ATHYGLI eins og aðrar verur.   Hún fitnar á því sem er óhollt, hún fitnar á því sem við flokkum oft undir fíkniefni, eða það sem við nærum fíkn okkar með. – 

Fyrirsagnir um skelfingu selja betur en fallegar fréttir. 

Fólk talar um að það eigi ekki líf, ef það getur ekki reykt sígarettuna sína, drukkið kókið sitt eða borðað kokteilsósuna. 

Það er ekkert skrítið.  

Einhver „verðlaunar“ sig með því óhollasta sem hann veit.   Hvern er hann að verðlauna? –  Er hann að verðlauna sig eða þennan sjálfstæða sársaukalíkama?

Er hann ekki að virða (sjá)  ljósveruna, þessa sem vill vera heilbrigð?  –

Við erum flókin fyrirbæri og eigum ekki að fara í kleinu eða skömm yfir að næra skuggaveruna, eða sársaukalíkamann.  Þá viðhöldum við vítahringnum, því að skömmin er uppáhaldsfæða sársaukalíkamans.

Aðal málið er að ganga vakandi um þennan heim,  VIRÐA SIG ..   sjá dýrðarveruna, ÞIG –  veita henni athygli og næra.  Eftir því sem hún tekur meira pláss og verður sýnilegri,  þess auðveldara er að virða sársaukalíkamann ekki viðlits.  Eftir því meiri athygli sem við veitum hinu góða, eftir því betra andlegt sem líkamlegt fæði við notum þess minna pláss er fyrir hið vonda. –  Þetta er ekkert átak,  þetta er bara hugarfarsbreyting.

Hvoru viljum við gefa meira pláss,  hvorn ætlum við að fóðra? –

Við höfum val.

Meðvirkni eða masókismi? …

Birt þann af
3

Ég las eftirfarandi lýsingu á masókisma eða sjálfspíslarhvöt:

„Sjálfspíslahvöt: Að gefa upp hluta af sjálfum sér“

Þetta ofangreint er í grein þar sem  Haukur Ingi Jónasson, guðfræðingur og sálgreinir er að taka viðtal við Esther Menaker, bandarískan sálgreini –  og það sem hún segir m.a. um sjálfspíslarhvöt:

„Hugmynd mín um það sem ég nefni tilfinningalega sjálfspíslahvöt er sú að hún byggi í reynd á eiginleika einstaklingsins til að gefa upp hluta af sjálfum sér og vilja sínum. Þegar um sjálfspíslahvöt er að ræða gerir einstaklingurinn þetta til að forðast aðskilnað frá þeim eða því sem hann elskar. Löngun, þrám og þörfum er fórnað til að mæta þörfum annarrar manneskju. Hugsun og tilfinningu er fórnað til að forðast aðskilnað. Þetta sjáum við í ástarsamböndum þar sem fólk er tilbúið til að undirgangast miklar píslir og þjáningar í stað þess að missa. Slík sjálfspíslahvöt brýtur persónu einstaklingsins niður því hann/hún fórnar sér aðeins til þess að verða ekki yfirgefin(n). Sjálfspíningarhvöt þess sem meiðir sig líkamlega er þessu skyld, en er róttækara form þar sem bæld reiði, niðurlæging eða kynórar fá lausan tauminn og beinist gegn einstaklingnum sjálfum, oft með mjög alvarlegum afleiðingum.“

Ég skáletraði það sem hljómar alveg eins og lýsing á meðvirkum aðila.

Sá sem er meðvirkur (co-dependent) hegðar sér  svona,  og í bók Piu Mellody,  „Facing Codependence“  talar hún einmitt um að fólk stundi einhvers konar hryðjuverk gagnvart sjálfu sér. –

Það er þessi sjálfsfórn,  píslarvottahlutverk eða afsláttur af sjálfum sér,  löngunum sínum og þrám, – allt á þeim forsendum að þiggja ást eða viðurkenningu frá öðrum aðila eða aðilum. –

Þá spyrjum við af hverju? –

Því verður ekki svarað hér að fullu,  en hluti af svarsins liggur í eftirfarandi:

Vegna þess að viðkomandi upplifir sig ekki nægilega verðmæta/n án verkanna, án þess að fórna sér,  án þess að geðjast,  þóknast og vera í ýktustu tilfellum „undirlægja“ eða jafnvel það sem talað er um að bjóða sig fram sem dyramottu.

„Já, góðan daginn  – gjörðu svo vel að ganga á mér á skítugum skónum“ .. og svo í framhaldi koma væntingar  um þakklæti eða viðurkenningu fyrir fórnina..

Þarna er manneskja búin að fórna allri sjálfsvirðingu og mun varla fá hana frá samferðafólki.

Það er svo mikilvægt að hafa það í huga að við eigum ekki að þurfa að gefa upp neinn hluta af sjálfum okkur þegar við förum í samband, vinnu, eða í samskipti við fólk. –

Af hverju gerum við það? –  m.a. vegna þess að við erum með brenglað verðmætamat á okkur sjálf. –  Sækjum því í viðurkenningu fyrir það sem við gerum og lifum oft á kolröngum forsendum. –  Ekki til að njóta lífsins,  heldur til að þóknast umheiminum,  en það endar auðvitað með því að við vanvirðum lífið sem okkur var gefið. –  Okkar líf er ekkert ómerkilegra en líf annarra.

Hvað ef að þú gætir farið til baka,  horft á þig sem ungabarn í vöggu og segðir við það:  „Þú verður ekki verðmætt elsku barn,  nema að þú standir þig, sért duglegt í skóla, vinnu, eignist flottan maka, börn, bíl, hús og búir til fullt af peningum“..

Við erum enn þetta barn, bara fullorðið barn.

Að verða fullorðin/n þýðir ekki að við megum gera lítið úr verðmæti okkar.  Gera lítið úr gjöf lífsins.

Verðmæti barnsins er ekki metið í hinu ytra og verðmæti þitt sem fullorðinnar manneskju ekki heldur. –  Það er óbreytanlegt. –

Sjálfs-traust felst í því að meta þetta innra verðmæti.  Það er „self-esteem“  Það er ekki sjálfs-traust að byggja á því sem hið ytra færir okkur, – það kallar Pia Mellody „Other-esteem“  en við getum greint allt sem við köllum „the other“ eða hið ytra sem eitthvað sem er hverfult.  Meira að segja útlitið,  því við verðum öll gömul og hrukkótt einn daginn. –   Eða a.m.k. þau sem hafa farsæld til að lifa löngu lífi. –

Sjálfstraust er í raun virðing fyrir mannhelgi sinni,  þó við missum allt sem við merkjum okkur með og hengjum okkur á,  vinnu, vini, eignir o.s.frv.   þá missum við ekki okkur sjálf. –

Í raun er auðveldara að tína sjálfum sér þegar hið ytra er of ýkt, eins og dæmin sanna í heimi Hollywood stjarnanna. –  Þar er fólk farið að lifa eftir ytri væntingum um hver þau eru og í panikinu um að missa „aðdáendur“ fer fólkið að breyta sér með því að skera burt óæskilega hluta sjálfs sín, – breytir útliti sínu í örvæntingu við það að geðjast og passa inn í væntingarnar og formin  og  flýr sjálft  sig með  sílikoni eða bótoxi.

Það er ekkert skrítið að heimur fræga fólksins sé fullur af fíkn og fötum.

Verst þegar að slík hegðun er klöppuð upp af veikum heimi. –

Lifum heil og af heilu hjarta. –

Við þurfum ekki að vinna okkur inn fyrir ást,  raunveruleg ást er án skilyrða. –

Líka sjálfsást. –

Ath! – hægt er að lesa meira um meðvirkni á síðu Lausnarinnar http://www.lausnin.is

Greinina sem ég vísaði í má lesa ef smellt er HÉR

Eitt eilífðar smáblóm …

Birt þann af
Svara

Eitt eilífðar smáblóm

Þegar ég horfi á myndbönd sem kallast „Symphony of Science“ – styrkist ég í trúnni á Guð, aðrir styrkjast í trúnni á vísindin. –

Ég finn vísindin í Guði og Guð í vísindunum. –

„Guðs ríki er innra með yður“ .. Jesús Kristur

„The Cosmos is also within us“ –  „We are a way for the Cosmos to know itself“ –  Carl Sagan

Þjóðskáldið Matthías Jochumsson var undir áhrifum frá 90. Davíðssálmi þegar hann skrifaði Lofsönginn sem við notum sem þjóðsöng en fyrsta erindið er hér:

Ó, guð vors lands! Ó, lands vors guð!
Vér lofum þitt heilaga, heilaga nafn!
Úr sólkerfum himnanna hnýta þér krans
þínir herskarar, tímanna safn.
Fyrir þér er einn dagur sem þúsund ár
og þúsund ár dagur, ei meir:
eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár,
sem tilbiður guð sinn og deyr.
:,: Íslands þúsund ár, :,:
eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár,
sem tilbiður guð sinn og deyr.

Eckhart Tolle talar um Guð sem „Being“ vegna þess að hugtakið Guð sé svo gildishlaðið og misnotað, – en auðvitað veldur sá er á heldur og hvað er Being annað en tilveran eða veröldin,  heimurinn, Cosmos? –  Guð sem er allt og Guð sem er heimurinn? –

Ég er því  „eitt eilífðar smáblóm sem tilbiður Guð sinn og deyr“  – skemmtileg þversögn í þessari línu, eitthvað eilíft og deyr –  en í raun er ég og við öll, eilíf, því að allt líf er tengt,  við erum öll eitt,  líffræðilega tengd hvert öðru og efnafræðilega tengd jörðinni. –

Við erum eilíf. –

Við erum öll „eitt eilífðar smáblóm“  hvort sem við könnumst við eða játumst heiminum eða Guði, – það skiptir í raun engu máli,  það er rétt frá staðsetningu hvers „blóms“ í veröldinni …

Veröldin er stórkostleg …

Samhugur ætti því að vera hið rétta eðli okkar.  Það er að vilja hvert öðru vel og vera jöfn, en ekki að vera merkilegri en annar eða ómerkilegri. –  Okkar starf er m.a. að ganga vel um jörðina, ganga vel um veröldina og umgangast okkur sjálf og aðra af virðingu og elsku ..

Umhverfisvernd er elska til sjálfra okkar og annarra, hún virkar inn á við og út á við. –  Heimurinn er líka innra með okkur. –

Engin/n er „atvinnulaus“  vegna þess að við erum verkamenn í víngarði Guðs, – eða víngarði heimsins (Cosmos) eftir hvernig við lítum á það og starf okkar er að hjálpa heiminum við að þekkja sjálfan sig. –

Um leið og við störfum við það að hjálpa heiminum við að þekkja sjálfan sig, komumst við ekki hjá því að starfa við það að þekkja okkur sjálf, kynnast okkur sjálfum, því að,  best að endurtaka það: „The cosmos is also within us“ – eða heimurinn er líka innra með okkur. –

Við erum hluti af heildarpakkanum. –

Ekkert starf er merkilegra en annað starf, allt hefur sinn tilgang, engir tveir vinna starfið nákvæmlega eins. –  Því fleiri sem leggja hönd á plóg, því fleiri upplýsingar fær heimurinn um sjálfan sig, og vex því með hverri veru sem tekur þátt í lífinu.  Með hverri sorg og hverri gleði þroskast heimurinn.

Við erum því hluti af þroskaferli og vexti veraldarinnar. – Enda er veröldin og við orðin/n mun „gáfaðri“ núna en t.d. á ritunartíma Biblíunnar. – Þess vegna verðum við alltaf að lesa fornar bókmenntir með innblæstri dagsins í dag, okkar eigin innblæstri  en ekki innblæstri þeirra sem skrifuðu þær. –

„The Cosmos is also within us“ – The beauty of a living thing is not the atoms that go into it – but the way the atoms are put together –

„The Cosmos is also within us“

„We are a way for the Cosmos to know itself“ –

Í dag er 1. maí,  frídagur verkalýðsins, – en í raun erum við aldrei í fríi sem verkalýður þessa heims, þar sem við erum að störfum til að heimurinn læri að þekkja sig, og að launum fáum við súrefni til að anda,  drögum andann djúpt og gleðjumst yfir þessu dásamlega verkefni sem lífið er.

–