Greinasafn fyrir flokkinn: Samskipti

Að lifa af heilu hjarta – hvað er það?

Birt þann af
Svara

Að lifa af heilu hjarta

Dr. Brené Brown er ein af þeim sem ég hlusta mikið á.   Hún er m.a. höfundur bókarinnar

“The Gifts of Imperfection: Let Go of Who You Think You’re Supposed to Be; Embrace Who You Are.”

Brené talar um ótta okkar við að vera ekki nógu góð, ekki nógu fylltu-inn-í eyðuna -___________  (mjó, rík, áhugaverð, skemmtileg, gáfuð).   Til þess að geta verið í djúpum og  einlægum samskiptum við aðra, verðum við að leyfa öðrum að sjá hver við erum en ekki vera í hlutverkum eða með grímu.

Rannsóknir Brené leiða m.a. í ljós að til þess að hafa þessa dýpt í samskiptum og í samböndum,  verðum við að trúa að við séum virði þess að vera elskuð,  virði þess að tilheyra öðrum.

Fólkið sem trúir að það sé elsku vert og það að tilheyra NÚNA, án skilyrða eða forsenda,  ekki eftir eftir einhvern x tíma eða eftir að það verður nógu _______ (mjótt, ríkt, áhugavert, skemmtilegt, gáfað o.s.frv.)  Það er fólkið sem hún kallar fólkið sem lifir af heilu hjarta.

Fólk sem lifir af heilu hjarta:

– Upplifir djúpa tilfinningu fyrir innra verðmæti

– Er nógu hugrakkt til að vera ófullkomið og hvorki felur galla sína né flýr þá.

– Hefur samhygð með sjálfu sér til að vera gott við sjálft sig fyrst (súrefnisgríman á sjálfan sig fyrst til að hjálpa barni).

– Upplifir dýpt í tengslum við aðra sem kemur með því að sleppa tökum á því sem það heldur að það EIGI að vera, svo það geti verið það sem það er.

– Sættir sig við berskjöldunina.  Það sem gerir þau berskjölduð gerir þau aðlaðandi.

–  Er tilbúið að segja „Ég elska þig“ fyrst eða reyna sig í sambandi sem gæti jafnvel ekki gengið,  að gera hluti án öryggisnets.

Kjarninn í boðskap Brene:  Til að tengjast,  verðum við að taka áhættu. Við verðum að vilja berskjalda okkur og hafa hugrekki og samhygð með sjálfum okkur  til að trúa að við séum NÓG,  að við séum verðmæt,  að við tilheyrum,  og síðan getum við gefið til annarra. 

Þegar bikar okkar er barmafullur,  höfum við af nógu að gefa.

Að elska án væntinga um endurgreiðslu …

Birt þann af
Svara

Louise Hay er kona komin hátt á níræðisaldur og sem hefur lifað tímana tvenna.  Hún gekk í gegnum mikla erfiðleika sem barn og unglingur,  og einnig á fullorðinsaldri en hefur ákveðið að snúa viðhorfi sínu til lífsins upp í jákvæðni.

Ég hlusta oft á hana þegar ég vil ýta undir jákvæðni mína og vellíðan,  því eitt af því sem Louise Hay segir er að ef að við erum alltaf að spyrja „Þykir þér vænt um mig?“ – „Elskarðu mig?“ og svo framvegis séum við „Co-dependent“ eða meðvirk.   Við erum háð því að aðrir elski okkur og þyki vænt um okkur og það sé líka táknrænt fyrir óöryggi að þurfa að spyrja.

Það ætti víst að vera þannig að ef við sjálf erum fullkomlega örugg í eigin skinni,  hvort sem við erum börn eða fullorðin,  þurfum við ekki að spyrja um samþykki hinna á okkur eða elsku.   Við eigum líka að geta greint það með viðmóti og eflaust gerum við það flest.

Margir muna eftir parinu sem birtist í Mogganum í mörg ár undir

„Ást er….“

Ástin hefur nefnilega ýmsar birtingarmyndir og í raun þarf ástin ekkert að sanna sig.  En falleg samskipti, snerting, augnatillit segir oft meira en þúsund orð.  –

Það er alveg eins hægt að tjá elsku á þennan máta eins  og hægt er að tjá ofbeldi eða beita því  með þögn, með augnatilliti, með því að hunsa, afskiptaleysi o.s.frv.

Hvort sem við erum börn eða fullorðin þá finnum við hvort að fólki þykir vænt um okkur eða ekki,  nema að okkur skorti eitthvað – og auðvitað er það reyndin í mörgum tilfellum.

Það er mikilvægt að tala saman, og auðvitað að hrósa, yrða væntumþykjuna upphátt – en það verður að vera inneign fyrir orðunum.  Annars eru þau ekki sönn og við erum ekki sönn eða heiðarleg.

Fyrirsögnin er „Að elska án væntinga um endurgreiðslu“ ..  sprautan að því var þessi danska tilvitnun á Facebook:

„KÆRLIGHED begynder der, hvor der ikke ventes gengæld.“
eða
Kærleikurinn hefst,  þar sem ekki eru væntingar um endurgreiðslu.
Þarna er um að ræða skilyrðislausan kærleika.
Ef við tengjum þetta við efnið að ofan,  þá snýst þetta um að leyfa okkur að elska án þess að vera í stöðugum ótta við að vera ekki elskuð til baka.   Fá endurgjald.
Þetta er erfitt,  og næstum bara á færi þeirra sem eru langt komin í því að lifa í sátt og samlyndi við sjálfa sig.  Þeirra sem upplifa lífsfyllinguna með sjálfum sér,  þeirra sem finna ástina innra með sér.
Við eigum hana öll hið innra,  það er bara spurningin að opna á hana.
Stóra spurningin sem við þurfum að spyrja er ekki hvort að aðrir elski okkur,  heldur:
„Elska ég mig?“ … samþykki ég mig,  eða hvað vantar mörg prósent upp á að ég sé virði minnar eigin elsku?“ ..
Þarf ég að sanna elskuna í eigin garð,  vinna góðverk, þarf elskan í eigin garð endurgjald? –  Getur kannski verið að þetta sé fyrirfram greitt og við skuldum ekkert fyrir elskuna?
Getur þú elskað þig skilyrðislaust?
Verðmæti þitt felst ekki í verkum þínum eða gjörðum,  verðmæti þitt felst í þér sem góðri sköpun.   Verðmæti þitt hefur ekki rýrnað síðan þú varst nýfætt ungabarn sem engar kröfur voru gerðar til aðrar en að þú – barnið –  andaðir og nærðist.  Þetta barn var virði allrar elsku og það er það enn í dag.  Það hefur ekki farið neitt og býr innra með þér og það er þitt að vernda það og elska.
Auðvitað höfum við öll GERT eitthvað sem við skömmumst okkar fyrir,  sagt eitthvað o.s.frv.  en það eru gjörðir og hafa ekkert með kærleika án skilyrða að gera.   Án skilyrða þýðir að það er ekki hægt að stilla upp plúsum eða mínusum,  góð verk eða vond verk hafa þar ekkert að segja.
Ef við upplifum að við getum ekki elskað okkur sjálf,  þá er það vond tilfinning og hún hefur áhrif á allt líf okkar og hvernig aðrir upplifa okkur líka.   Það er því ágætt að átta sig á því að það er e.t.v. auðveldara að elska barnið innra með okkur,  því það hefur ekki farið neitt,  við þurfum bara að veita því athygli…. og ást.

Hópur fyrir þig? …

Birt þann af
Svara

Mig langar að brydda upp á svolitlu nýju, – þetta er eflaust til annars staðar líka,  en í starfi mínu sem leiðtogi í hópavinnu,  þar sem ca. 5 – 10 aðilar deila með sér tilfinningum, upplifunum, sigrum og sorgum,  kemur alltaf á einhverjum tímapunkti þessi setning:

„Gott að finna að ég er ekki ein/n“ ..    og þá í merkingunni,  að við séum ekki þau einu sem erum að ganga í gegnum ákveðna hluti, við erum kannski bara með sömu vandamál, sömu hugsanir, tilfinningar og fullt af öðru fólki.

Í hópavinnu speglum við okkur í náunganum þannig að við lærum líka um okkur sjálf.

Í gærkvöldi var ég með örnámskeið um meðvirkni og bauð upp á hópavinnu einu sinni í viku í framhaldi.  Tvær konur komu langt að og treystu sér ekki til að keyra.  Sjálf þarf ég að keyra til Reykjavíkur frá Hvanneyri til að mæta og leiða hópa og námskeið. –   Þá fékk ég þá hugmynd að búa til nethópa og minnka ferðalögin,  þó að alltaf sé best að hittast „Live“ og svona hópahittingur á neti gæti vissulega endað í slíku, t.d. góðu helgarnámskeiði.  En málið er að búa til hópa á Facebook,  leynihópa,  sem þýðir að aðeins þeir sem eru í hópnum sjá hvað þar fer fram og vita af tilvist hans.

Hugmynd er ekkert merkileg án framkvæmdar,  svo nú verður farið af stað 😉 ..

Þetta virkar þannig að þeir sem eru í hópnum geta sett inn spurningar, reynslusögur og rabbað saman,   en ég er leiðbeinandi, og mun leitast við að svara eða koma með leiðsögn (ef svara er þörf) öllu innan sólarhrings frá fyrirspurn, læt vita ef það tefst.   Ég get sett inn pistla sem varða það efni sem verið er að ræða o.s.frv.

Ef þú vilt koma í svona hóp, með mig sem leiðbeinanda  þá borgar þú 1000.- krónur á mánuði  leggur inn á reikning 0303-26-189  kt. 211161-7019  sendir þú mér póst á johanna.magnusdottir@gmail.com um að þú sért búin/n að greiða og í hvaða grúppu þú vilt koma og ég set þig inn.

p.s. þú þarft að „adda“ mér á Facebook 😉

Hópur  1.   30 ára og eldri

Hópur 2.  18 – 30  ára

Hópur 3.   Skilnaður (karlar)

Hópur 4.  Skilnaður (konur)

Grúppa 5.  Tilfinningar og offita

Í þessum grúppum er hægt að ræða allt milli himins og jarðar, sem tengist manneskjunni,  andleg líðan, líkamleg líðan, kvíði, stress, óhamingja, félagsfælni, geð og   Þetta er tilraun til að finna úrræði og gæti tengt fólk saman.

Sendu mér líka póst ef þú sérð hugmynd að grúppu! 😉

Ath!  Í hópunum gilda sömu reglur og við værum að hittast.  Þ.e.a.s. trúnaður og heiðarleiki um það sem talað er.   Þegar þú ert komin/n í grúppu setur þú inn kveðju og segir í nokkrum línum eftir hverju þú leitar og hvað þú ert almennt það sem þú ert að glíma við.  Þú getur líka sent mér það ítarlegra prívat. 

Vonandi komumst við saman að kjarnanum!

 

 

 

 

 

Þið megið gjarnan dreifa þessu fyrir mig – ef þið þekkið einhvern sem gæti þurft á úrræði að halda. –  Þetta á vafalaust eftir að þróast.

Ég á facebook:  http://www.facebook.com/johanna.magnusdottir

Verum hamingjusamari: 10 hlutir sem við ættum að fjarlægja úr lífi okkar

Birt þann af
Svara

„Be Happier: 10 Things to Stop Doing Right Now“ –  endursögn á pistli Jeff Hadens.

(Ath!  þetta er ekki bein þýðing,  heldur endursögn og ég bæti líka við frá eigin brjósti ;-))

„Stundum skiptir meira máli fyrir hamingju okkar hvað við gerum ekki en það sem við gerum.“

sad and happy smiley face cupcakes

„Hamingjan, hvort sem um ræðir í viðskiptum eða einkalífi byggist oft á því að draga frá en ekki það að bæta við.

Íhugaðu, til dæmis, hvað gerist þegar við hættum að gera eftirfarandi hluti:

1. Hættu að kenna öðrum um – finna sökudólga.

Fólk gerir mistök.  Starfsmenn mæta ekki alltaf væntingum þínum.   Byrgjar koma of seint með vörurnar.

Það skapar vandamál og við kennum þeim um vandamálið.

En hvað ef þú lítur í eigin barm og skoðar hvar þinn hlutur liggur í ferlinu?  Kannski þjálfaðir þú ekki starfsmanninn þinn nógu vel eða gafst nógu skýr skilaboð?  Kannski ertu að skipta við rangan birgja eða pantaðir of seint?“

Tökum þetta yfir á persónulegt svið,  t.d. um samskipti milli hjóna eða sambýlisfólks,  maki þinn kemur oft seint heim,  hann uppfyllir ekki væntingar þínar eins og þú hefðir óskað þér,   hann stundar sínar íþróttir en þú kemst aldrei í þínar o.s.frv.  –  Í staðinn fyrir að hefja ásakanir eða kenna honum um þína vansæld,  hvað getur þú gert? –  Gefið skýrari skilaboð um hvað þú vilt? –  Sett skýrari mörk þannig að hann upplifi afleiðingar af því t.d. að mæta of seint?    Hvernig á maki þinn að vita hvað þú vilt ef þú segir það ekki?

„Það að taka ábyrgðina þegar hlutirnir ganga ekki upp í stað þess að kenna öðrum um er ekki  sjálfspíslarháttur (masókismi)  heldur ætti það að gefa okkur tækifæri til að setja fókusinn á að gera hlutina betur eða sjá fyrir hvernig hægt er að gera þá á gáfulegri máta.

Þegar við verðum klárari, verðum við líka ánægðari.

2. Hættu að sækjast eftir viðurkenningu.

Engum líkar betur við ÞIG vegna fatanna þinni, bílsins, eignanna, titilsins eða vegna þess sem þú hefur áorkað.  Það eru allt „hlutir“  Það getur verið að fólki líki það sem þú hefur gert eða hlutirinir þínir – en það þýðir ekki að því líki við ÞIG.

Vissulega gæti það virst svo á yfirborðinu. Samband byggt á yfirborðsmennsku – er ekki byggt á góðum grunni og því ekki raunverulegt samband.“

Samband byggt á hlutum og því sem við gerum er samband byggt á sandi en ekki bjargi.

Raunverulegt (ekta) samband gerir þig hamingjusamari, og raunverulegt eða ekta samband verður til þegar þú hættir að reyna að ganga í augun á hinum aðilanum til að fá viðurkenningu og byrjar að reyna að vera þú sjálf/ur.“   (Hér myndi ég bara taka út orðið „reyna“ – verum bara við sjálf ;-)) .

3.  Hættu að vera háð fólki, stöðum o.s.frv.

Þegar við erum hrædd eða óörugg,  þegar við höldum fast í það sem við þekkjum,  jafnvel þegar við vitum að það er ekki sérstaklega gott fyrir okkur.

Fjarlægð við ótta og óöryggi skapar ekki hamingju: Það er bara fjarlægð við ótta og óöryggi.

Að halda í það sem við teljum okkur  þarfnast  gerir okkur ekki hamingjusamari;  að sleppa tökunum svo við höfum frjálsar hendur til að  teygja okkur í það sem við viljum gerir það.

Við verðum að sleppa hinu óæskilega til að hafa lausa hendi fyrir hið æskilega.

Jafnvel þó okkur takist ekki að eignast það sem við viljum, mun framkvæmdin við að reyna að gera það láta okkur líða betur.

(„Ekki gera ekki neitt“)

4. Hættu að skipta þér af.  (Vera beturvitrungur)

Að skipta sér af er ekki bara dónalegt.  Þegar þú truflar einhvern eða gefur óumbeðin ráð, ertu í rauninni að segja, „Ég er ekki að hlusta á þig til að ég geti skilið þig,  heldur „Ég er að hlusta á þig svo ég geti ákveðið hvað ég geti ákveðið hvað ÉG ætla að segja.“

Langar þig til að fólki líki við þig? – Hlustaðu þá á það sem það er að segja.  Veittu spurningum þeirra athygli.   Spyrðu spurninga svo þú skiljir hvað það það segir.

Það mun virða þig fyrir það og þú munt njóta þess hvernig það lætur þér líða.

5. Hættu að kvarta og kveina.

Orð þín hafa mátt, sérstaklega yfir þér.  Að kvarta eða kveina yfir vandamálum þínum lætur þér líða enn verr.  Ekki betur.

Ef eitthvað er að, ekki eyða tímanum í að kvarta. Settu orkuna í það að gera ástandið betra.  Þú verður að stoppa einhvern tímann, nema að þú viljir kvarta til eilífðar.  Hvers vegna að eyða tímanum.  Lagaðu það núna.

Ekki tala um það sem er EKKI í lagi.  Talaðu um hvernig þú munt gera hlutina betri,  jafnvel í samræðum við sjálfa/n þig.

Gerðu það sama við vini og vandamenn.  Ekki aðeins vera öxlin sem þeir gráta á.

Vinir ýta ekki undir kveinstafi vina, vinir hjálpa til að gera lífið betra.

(Ath! hér er ekki verið að tala um að byrgja inni vanlíðan, endilega losa um það sem er að angra þig,  en það er nóg að gera það einu sinni og gera það þá VEL, hágrenja yfir því,  en ekki kvarta og kveina endalaust yfir sama hlutnum og gera ekkert í því,  það fá allir nóg af þér og ekki síst þú sjálf/ur)!

6. Hættu að stjórna.

Já,  þú ert stjórinn.  Ert risinn í iðnaðinum.  Já,  þú ert litla skottið sem vaggar stórum hundi.   Samt sem áður, er það þannig að það eina sem þú raunverulega stjórnar ert þú sjálf/ur.  Ef þú upplifir að þú sért að reyna á fullu að stjórna eða stýra öðru fólki, hefur þú ákveðið að þú, þín markmið, þínir draumar, eða jafnvel þínar skoðanir séu mikilvægari en þeirra.

Fyrir utan það, að stjórnsemi er alltaf skammtímalausn, því hún þarfnast oft krafts, eða ótta, eða yfirvalds, eða einhverja tegund af þrýstingi – ekkert af þessu lætur þér líða vel með sjálfa/n þig.

Gangtu samferða þeim sem vilja ganga með þér.  Þeir vinna betur, skemmta sér betur og skapa betri viðskipti og betri persónuleg sambönd.

Allir verða hamingjusamari.

(Ath! Stjórnsemi er lúmskt „tæki“ hún getur litið út sem góðmennska í þinn garð,  einhver gefur þér eitthvað en þú veist að viðkomandi þarf að fá launað,  stjórnun getur verið í formi samviskustjórnunar, vorkunnarstjórnunar, valdstjórnunar o.fl.

Dæmi um samviskustjórnun: „Ég trúi ekki að þú svona yndisleg manneskja ætlir ekki að gera þetta fyrir mig“…(Það sem verið er að segja:  „Ef þú gerir ekki það sem ég bið um ertu vond“)

eða þú segir við barnið þitt með vandlætingartóni:

„Takk fyrir að taka úr uppþvottavélinni“ .. en það gerði það ekki, – þú stingur það með „samviskupílum“ þannig að því líði illa og þannig stjórnar þú líðan þess.  Allir tapa í svona samskiptum.

Dæmi um vorkunnarstjórnun: „Mér líður svo illa – pabbi þinn/mamma þín er svo vond/ur við mig“..   (Það sem verið er að segja; „ég er svo góð/ur stattu með mér en ekki honum).

 

7. Hættu að gagnrýna.

Já, já, þú hefur meiri menntun.  Já, já, þú hefur meiri reynslu.  Já, já, þú hefur klifrað fleiri fjöll og ferðast víðar og drepið fleiri dreka!

Það gerir þig ekki gáfaðri, betri eða með betra innsæi.

Það gerir þig bara þig: einstaka/n,  ósambærilega/n o.s.frv., en þegar upp er staðið, ert það alltaf þú.

Einstaka/n, eins og allir aðrir eru, eins og starfsfólkið þitt er,  vinir, maki o.s.frv.

Just like everyone else–including your employees.

Allir eru öðruvísi;  ekki betri eða verri, aðeins öðruvísi. Virðum fjölbreytileikann í stað þess að horfa í það sem vantar upp á og þú munt sjá fólk, og þig sjálfa/n í betra ljósi.

8.  Hættu að prédika.

Gagnrýnin á systur.  Hún heitir Prédikun.  Þær eiga sömu móður sem heitir:  Dómharka.

Þess hærra sem þú ríst og áorkar í lífinu,  þess líklegri ertu til að halda að þú vitir allt – og að þú segir fólki frá öllu sem þú veist.

Ef þú talar meira af yfirborði en einlægni, heyrir fólk en hlustar ekki.  Fátt skilur þig eftir sorgmæddari og lætur þér líða ver.

9. Hættu að dvelja í fortíð.

Fortíðin er verðmæt.  Lærðu af mistökum þínum.  Lærðu af mistökum annarra.

Slepptu síðan.

Auðveldara að segja en að gera?  Það fer eftir stefnu þinni.  Þegar eitthvað slæmt gerist fyrir þig,  sjáðu það sem tækifæri til að læra eitthvað sem þú vissir ekki áður.  Þegar einhver annar gerir mistök, sjáðu það sem tækifæri til að sýna góðmennsku, fyrirgefningu og skilning.

Fortíðin er bara þjálfun; hún skilgreinir þig ekki.  Hugsaðu um hvað það var sem klikkaði, en aðeins með þeim forsendum að þú tryggir, að næst kunnir þú og fólkið í kringum þig að hlutirnir fari rétt fram.

(Það er mikilvægt að viðurkenna fortíð, viðurkenna ef það eru sár þar, fara í skoðunarferð um hana en ekki reisa sér hús í fenjasvæði fortíðar).

10. Hættu að óttast.

Við erum öll hrædd:  við það sem gæti gerst eða gæti ekki gerst, við það sem við getum ekki breytt, eða það sem við munum ekki geta gert, eða við það hvernig aðrir gætu séð okkur.

Það er því betra að hika,  bíða eftir að rétta stundin renni upp, til að ákveða þurfum við að hugsa örlítið lengur eða gera fleiri athuganir eða að kanna fleiri möguleika.

Á meðan, líða dagar, vikur, mánuðir, og jafnvel heilu árin líða fram hjá okkur.

Það gera draumar okkar líka.

Ekki láta ótta þinn halda aftur af þér.  Hvað sem þú varst að skipuleggja, hvað sem þú varst að ímynda þér,  hvað sem þú varst að láta þig dreyma um, byrjað á því í dag.

Ef þú vilt byrja á einhverju viðskiptatækifæri,  taktu fyrsta skrefið. Ef þú vilt breyta um starf,  taktu fyrsta skrefið. Ef þú vilt breyta eða gera eitthvað nýtt, taktu fyrsta skrefið.

Leggðu ótta þinn til hliðar og byrjaðu.  Gerðu eitthvað.  Gerðu hvað sem er.

Annars, er dagurinn farinn.  Þegar morgundagurinn er risinn, er dagurinn í dag týndur að eilífu.

Dagurinn í dag er þín dýrmætasta eign,  þinn eigin dagur,  og er það sem þú ættir helst að óttast að eyða.

Við þetta má bæta að hugurinn flytur okkur hálfa leið, og breytt hugarfar er alltaf fyrsta skrefið að breytingum.  Ekki fara í panik að við séum ekki að „gera eitthvað“ –  byrjum á að stilla stefnuna – og stóra skrefið er e.t.v. að fara að tileinka okkur eitthvað af þessum punktum hér að ofan.

En umfram allt:

Lifum heil og njótum dagsins.

Sagan af krossfiskunum …

Birt þann af
1

Ég heyrði fyrir mörgum árum söguna um ungu stúlkuna sem var að henda krossfiskunum í sjóinn. –  Hún kemur stundum í hugann þegar mér eru að fallast hendur, þegar mig langar til að bjarga öllum heiminum en er varla fær um að bjarga mínum nánustu, eða sjálfri mér.  Skrifin mín eru hluti af sjálfshjálp minni og veit ég nú að fleiri njóta,  vegna þess að fólk er svo elskulegt að láta mig vita.  Í dag fékk ég einstaklega falleg skilaboð í innboxið mitt,  þar sem pistill sem ég skrifaði „færði líf ungs manns á „næsta level“ eins og hann orðaði það. –

Auðvitað fyllist ég þakklæti fyrir að hafa þegið þá náðargáfu að geta skrifað þannig að aðrir njóti góðs af.  Skrifin koma ekki síst vegna eigin lífsreynslu,  en það er víst sjaldnast lognmolla í kringum mig og hef fengið að reyna ýmislegt og gengið í gegnum áföll sem ég hefði kosið að sleppa,  en það er önnur saga.  Í dag þakka ég þessum áföllum og mótlæti fyrir að auka skilning minn og gera mig að sterkari manneskju en ég hefði orðið ef ég hefði tiplað í gegnum lífið eins og það væri leikskóli en ekki háskóli.

—-

En þessi pistill átti ekki og er ekki um mig, heldur um unga stúlku og krossfiska.  En hér kemur sagan:

Gamall maður hafði þann sið að fara í morgungöngu á ströndinni.  Dag einn eftir mikinn storm,  sá hann mannveru í fjarska sem hreyfði sig eins og hún væri að dansa.  Þegar hann nálgaðist sá hann að þetta var ung stúlka og hún var ekki að dansa heldur að teygja sig niður í sandinn, þar sem hún tók upp krossfisk og henda honum ofurvarlega út í sjóinn.

„Unga kona,“ sagði hann,  „Af hverju ertu að henda krossfiskum  í sjóinn?“

„Sólin er komin upp, og fjarar út og ef ég hendi þeim ekki út í sjóinn munu þeir deyja.“

„En unga kona, skilur þú ekki að ströndin teygir sig marga kílómetra og hún er þakin krossfiskum?  Það sem þú ert að gera er tilgangslaust.“

Unga stúlkan hlustaði kurteisislega, dokaði við en beygði sig síðan niður, tók upp annan krossfisk og henti honum út í sjóinn,  út yfir öldurnar sem skullu í fjöruborðinu og sagði, „Það hefur tilgang fyrir þennan.“

Gamli maðurinn leit rannsakandi á ungu stúlkuna og hugsaði um það sem hún hafði gert.  Innblásinn af orðum hennar, fór hann að henda krossfiskum aftur í sjóinn.  Fljótlega komu fleiri og öllum krossfiskunum var bjargað.

Oft hef ég lesið söguna þannig að hún endar á „Það hefur tilgang fyrir þennan“ –  ..  Það er ekki aðalmálið að öllum sé bjargað,  heldur að hver og einn skiptir máli.  Ef okkur fallast hendur yfir stóru verkefni – þá hugsum okkur að allt skiptir máli, líka það litla sem við gerum.

Hvert líf skiptir máli.

 

 

 

 

 

 

Hér má sjá uppruna sögunnar:

 

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Star_Thrower

Og vit til að greina þar á milli …

Birt þann af
Svara

Þessi pistill er sá fjórði í röðinni um innihald Æðruleysisbænarinnar,   sá fyrsti fjallaði um æðruleysið, annar um sáttina, þriðji um kjarkinn og nú er sá fjórði um vitið.

Nánar til tekið um vitið til að greina á milli, vitið til að þekkja það sem við getum breytt og þekkja það sem við getum ekki breytt.

Það fjallar því líka um það að sleppa tökum á því sem við getum EKKI breytt og fá kjark og innblástur í það að breyta því sem við höfum tök á að breyta.

Stutta útgáfan af þessum pistli er í mínum huga einfaldlega:

„VERÐI ÞINN VILJI“ ..

Við þekkjum það flest að langa til að breyta fólkinu í kringum okkur,  maka okkar, börnum okkar, öðru fólki sem hegðar sér undarlega.  Okkur langar til að stöðva ofbeldi og okkur langar til að fólk sé gott. –

Við þekkjum það líka að vilja öðru vísi aðstæður,  viljum breyta um umhverfi, vinnu, skóla o.s.frv. –

Kona kom til mín og sagði; „Ég vildi óska þess að dóttir mín færi að hugsa betur um sig – og hlúa betur að sér“ …  

Önnur kona sagði: „Hún móðir  mín talar alltaf svo niður til mín, mér líður eins og ég sé ónýt á eftir“ …

Þessar tvær konur áttu það sameiginlegt að vera með lélegt sjálfstraust og litla sjálfsvirðingu.

Hvorug þeirra hlúði að sér, hugsaði vel um sig,  talaði fallega til sín o.s.frv.  –

Í lang flestum tilfellum snúast svona vandamál um mann sjálfan.  Skrítið? já.  –

„Ef þú vilt breyta heiminum, byrjaðu þá með sjálfum þér.“ ….

Hvað sem okkur langar mikið til að breyta fólkinu í kringum okkur,  með því að taka það (helst upp á herðunum) og beina því á það sem við teljum þeirra „réttu braut“  þá virkar það sjaldnast og virkar alls ekki ef viðkomandi vill það ekki sjálfur.  Viljinn til að breyta verður að koma frá aðilanum sjálfum.  Auðvitað getum við reynt að tala við viðkomandi,  en hann verður aldrei þvingaður til breytinga.

Hvað GETUM við gert? 

Við getum t.d.  valið okkur viðhorf

Við getum breytt okkur sjálfum

Það hefst allt með því að taka ákvörðun – en um leið og við tökum ákvörðun er breytingin hafin.   Það er ákvörðun um að velja nýja leið og nýja leiðin leiðir okkur allt annað en sú gamla.  Áskorunin er þó að halda sig við nýju leiðina,  missa ekki trú á henni.  Síðan er hægt að búa til ný „gatnamót“ eða krossgötur með nýjum ákvörðunum ef að það kemur upp. –

Á þessum gatnamótum spyrjum við okkur;  „Hvað vil ég“  ..  Ef við erum svo heppin að vita hvað við viljum,  ef við trúum að við eigum allt gott skilið og setjum ekki hindranir í eigin farveg þá kemur hið góða til okkar,  vegurinn blasir við.

Við ættum öll að kjósa okkur hamingjuveginn og óska þess að við séum sátt og glöð. –   Kannski þurfum við ekkert að vera að setja fram nákvæmar óskir,  eins og hvar nákvæmlega við erum stödd og með hverjum við erum? –

Er það ekki bara annar kafli, kaflinn um markmiðasetningu? – Þurfum við nokkuð að gleypa heiminn í einum munnbita?

Kannski er nóg að biðja sér farsældar,  og biðja um skýra sýn á það sem er vilji okkar.

„Verði þinn vilji“ .. er lína í „Faðirvorinu“ ..

Ég hef þá trú að vilji æðri máttar sé góður vilji.  (Æðri vilji getur verið Guð fyrir suma,  orka lífsins fyrir aðra og allt þar á milli).

Kannski ef við sleppum aðeins tökunum,  látum af stjórnseminni,  hættum að taka fram fyrir hendurnar á Guði/Æðri mætti fara hlutirnir að ganga upp fyrir okkur? –  Líka ef við hættum að gera annað fólk að „guði skoðana okkar“ – eins og ein góð kona sagði 😉 ..  En með því erum við farin að gefa því eftir valdið sem við ættum í rauninni að treysta æðra mætti fyrir. –

„Verði ÞINN vilji minn vilji“ … heyrði ég einu sinni mann segja.

Hvað ef vitið eða viskan (wisdom)  er frá einhvers konar æðra mætti  komið? –

Hvað er verið að segja í Æðruleysisbæninni?

„Guð gefðu mér vit til að greina á milli þess sem ég get breytt og þess sem ég get ekki breytt,  og gefðu mér kjark til að breyta þvi sem ég get“…

Vitið og kjarkurinn spilar saman,   því að þegar við vitum er næsta skref að þora.   Það þýðir að við þurfum að sleppa hinu gamla og taka upp hið nýja.  Hætta að lifa samkvæmt „útrunnum“ hugmyndum eða hugsunum um okkur sjálf og taka upp nýjar hugsanir og viðhorf.

Til þess að gera það þarf að sleppa, enn og aftur,  sleppa, sleppa og aftur sleppa,  hætta að veita (innri)  mótspyrnu.

Þegar við höfum sleppt þurfum við í framhaldi að fara að trúa og treysta,  treysta því að góðir hlutir gerist.  Líka fyrir okkur og sem eru okkur fyrir bestu. –

Það er gott að taka sér pásu,  anda djúpt,  setjast niður með spenntar greipar í auðmýkt og biðja:

Guð gefi mér æðruleysi,

til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt,

kjark til að breyta því sem ég fæ breytt

og vit til að greina þar á milli.

 

 

 

Af hverju er Soffía frænka alltaf svona reið? …..

Birt þann af
Svara

„Já fussum svei, já, fussum svei … söng Soffía frænka yfir bústað ræningjanna“ … enda dauðsáu þeir eftir að hafa rænt henni og vildu ræna henni til baka! 😉

Soffía frænka virtist eiga erfitt með að slaka á, en undir niðri reyndist þó hin vænsta kona.  Eitthvað hefur gert hana bitra og reiða, en auðvitað vitum við ekkert hvað það var,  eða hvað?

Reiði er eðlileg tilfinning.  Reiði kviknar yfirleitt þegar við upplifum eitthvað sem við teljum óréttlát.  Eitthvað sem við erum gjörsamlega ósátt við.

Hver hefði ekki reiðst ef hann hefði sofnað heima hjá sér í hengirúminu og vaknað í ræningjabæli? –  Auðvitað mátti Soffía frænka reiðast, enda brotið á henni.  En reiði Soffíu frænku var ekki bara háð því,  þetta virtist vera hennar fas og Kamilla litla var dauðhrædd við frænku sína.

Ég geri ráð fyrir að fólk þekki Kardimommubæinn! 😉 ..

Reiði er s.s. „viðeigandi“ á réttum stöðum,  en að dvelja í reiði er skaðlegt og skaðar ekki síst þann sem er uppfullur af reiði. –

Það liggur líka í orðanna hljóðan „að vera uppfull af reiði“ – þá kemst varla mikið annað að,  og það verður líka erfitt að hugsa skýrt.

Ég safnaði saman nokkrum tilvitnunum um reiði:

Að halda í reiði er eins og að grípa kolamola í þeim tilgangi að henda í einhvern;  það er sá sem heldur á molanum sem brennir sig.  Búdda     –
Reiði er eins og sýra sem skaðar meira kerið sem inniheldur sýruna sem það er í heldur en hvað sem henni er hellt á.  Mark Twain.   –     Talaðu þegar þú ert reið/ur og þú munt halda þá bestu ræðu sem þú munt nokkurn tímann sjá eftir.   Ambrose Bierce.     –
Reiði og óþolinmæði eru óvinir skilnings.  Mahatma Gandhi.    –
Reiðin er drápstól:  hún drepur manninn sem er reiður,  því að hver reiði skilur hann eftir minni en hann var áður – hún tekur eitthvað frá honum.
Louis L´ Amour.     –

Fyrir hverja mínútu sem þú dvelur í reiði, gefur þú frá þér sextíu sekúndur af hugarró. Ralph Waldo Emerson.   –

 
Sá sem reitir þig til reiði er sá sem sigrar þig.  Elizabeth Kenny.     –
Reiði sem er viðhaldið,  er iðulega skaðlegri en sárindin sem ollu henni.
Lucious Annaeus Seneca.
 
Maður ætti að gleyma reiði sinni áður en lagst er til hvílu.  Mahatma Gandhi.    –

 
Það sem byrjar með reiði endar í skömm.  Benjamin Franklin.     –
Svo er ágætt að enda þennan „reiðilestur“  á þessari mynd sem er alveg í anda greinar sem ég skrifaði undir heitnu „Afvopnaðu ofbeldismannin“ – og fjallar um það að gefa ekki fólki vald yfir okkur eða hugsunum okkar. –
Það er ótrúlegt frelsi að losna við reiðina og hluti af því að „vera heima hjá sér“ eða í höfðinu á sjálfum sér,   er að sleppa tökum á reiðinni gagnvart öðru fólki.
Reiðin getur að sjálfsögðu beinst inn á við,  við getum verið reið okkur sjálfum,  ég held ég þurfi varla að skrifa um það hér hvílíkur skaðvaldur það er og hversu uppbyggilegt það eiginlega er? –
Ef við endurtökum það sem Ralph Waldo Emerson sagði:
Fyrir hverja mínútu sem þú dvelur í reiði, gefur þú frá þér sextíu sekúndur af hugarró.
Brian Tracy sem er þekktur fyrir að kenna fólki hvernig það nær árangri í lífinu segir að hugarró sé undirstaða farsældar.  Það hlýtur að þýða að því meiri hugarró,  eða æðruleysi,  getum við bara kallað það þess meiri farsæld og öfugt:  Þess minni hugarró og þá lengri dvöl í reiði þess minni farsæld. –
Takmarkið er FRIÐUR,  ytri friður og innri friður. –
Remez Sasson,  skrifaði eftirfarandi:
„Reiðin blossar upp þegar við upplifum gremju, óhamingju eða særðar tilfinningar,  eða þegar plönin okkar fara ekki eins og við ætluðum.  Hún birtist líka þegar við mætum mótstöðu eða gagnrýni.“ 
Ath!  Reiðin getur  því verið einn angi af stjórnsemi,  við fáum ekki það sem við viljum, hlutirnir eru ekki gerðir eins og við viljum eða ætluðum.  Okkar plani var breytt og við verðum pirruð næstum eins og við séum að einhverju leyti einhverf (ég veit þetta er djúpt í árinni tekið) því það er verið að breyta einhverju sem við plönuðum eða ætluðum.
Við getum til dæmis reiðst afskaplega þegar við fáum ekki starfið sem við vorum búin að búast við að fá eða stefna á,  við getum reiðst við alls konar missi, skilnað, atvinnumissi,  því vissulega er þeim breytingum þvingað upp á okkur.
Reiðin er sjaldnast hjálpleg.  Hún eyðir orkunni okkar, getur skaðað heilsuna,  skemmt fyrir samböndum, og getur valdið því að við missum af tækifærum.  Það að reiðast er að vinna gegn eigin farsæld!

Hlutir fara ekki alltaf eins og við plönuðum eða væntum. Fólk gerir ekki alltaf það sem þú ætlaðist til.  Við getum ekki alltaf stjórnað.

Getur verið að Soffía frænka hafi verið stjórnsöm kona? 😉

Við getum svo sannarlega ekki alltaf stjórnað atburðarás eða fólki, en við getum stjórnað hvernig við bregðumst við – a.m.k. í mörgum tilfellum.

Guðni í Rope Yoga segir „Við getum brugðist við eða valið okkur viðbrögð“ .. Til þess þarf að sjálfsögðu aga og æðruleysi.

Það er ekkert vit í því að leyfa aðstæðum og fólki að toga í strengina okkar (enda við ekki strengjabrúður) og leyfa þessu fólki að stjórna huga okkar og tifinningum.   Það er hægt að velja að láta ekki fólk hafa áhrif á skap okkar.

Sumt er þannig að ekki er hægt annað en að upplifa reiði, a.m.k. í skamma stund,  en stundum erum við að láta smámuni og (smá)fólk fara í taugarnar á okkur.  – Gera úlfalda úr mýflugu kannski og reiðast yfir hlutum sem okkur koma hreinlega ekki við.

Reiði eru neikvæð viðbrögð og ef við ætlum að stunda sjálfsrækt,  gera okkur að betri manneskjum og vinna andlega vinnu þurfum við að forðast reiðina eins og mögulegt er.

Að læra hvernig við náum slökun og að róa órólegan huga,  eignast hugarró,  er ein besta leiðin til að yfirstíga reiðina,  og allar neikvæðar tilfinningar.  Hugarró hjálpar okkur ekki bara við að sigrast á reiðinni, heldur einnig á kvíða og neikvæðum hugsunarhætti.

Ég held ég hafi svarað, að hluta til,  hvers vegna Soffía frænka var alltaf svona reið.

Soffía frænka var Ráðskona með stóru R.   Auðvitað varð hún reið þegar að búið var að ráðskast með hana,  taka hana fangna án hennar vitundar.   En hún var sko fljót að jafna sig blessunin,  og af hverju var það? –  Jú,  hún áttaði sig á því að hún gat STJÓRNAÐ ræningjunum.

Reiði Soffíu liggur því í óörygginu við að hafa ekki stjórn, en jafnar sig þegar hún fær að stjórna.

Atferlismynstur og einkenni meðvirkni skv. síðunni http://www.coda.is

Stjórnsemi

  • Mér finnst flest annað fólk ófært um að sjá um sig sjálft.
  • Ég reyni að sannfæra aðra um það hvað þeim ,,á” að finnast og hvernig þeim líður í ,,raun og veru”.
  • Ég fyllist gremju þegar aðrir leyfa mér ekki að hjálpa sér.
  • Ég gef öðrum ráð og leiðbeiningar óspurð/ur.
  • Ég helli gjöfum og greiðum yfir þá sem ég vil hafa áhrif á.
  • Ég nota kynferðislegt aðdráttarafl til að öðlast viðurkenningu.
  • Fólk verður að þurfa á mér að halda til þess að ég geti átt í samskiptum við það.
  • Ég ætlast til þess að aðrir mæti þörfum mínum.
  • Ég nota þokka minn og persónutöfra, til þess að sannfæra aðra um að ég sé fær um að sýna ást og umhyggju.
  • Ég nota ásakanir og skammir til að notfæra mér tilfinningar annara.
  • Ég neita allri samvinnu, málamiðlun eða samkomulagi.
  • Ég beiti afskiptaleysi, vanmætti, valdi eða reiði til þess að hafa áhrif á útkomuna.
  • Ég nota hugtök úr bataferlinu til að reyna stjórna hegðun annara.
  • Ég þykist vera sammála öðrum til þess að fá það sem ég vil.

Það eru margar Soffíurnar í okkar samfélagi.  Kannski birtast þær ekki alltaf sem reiðar,  en vissulega stjórnsamar og reiðast vissulega þegar hlutirnir fara ekki eftir þeirra höfði.

Niðurstaða:  Soffía frænka var meðvirk og hennar helsta atferlismynstur var stjórnsemi.

Sjá meira hér:  http://coda.is/um-coda/einkenni/

Og meira til íhugunar:

Getur verið að reiði sé í mörgum tilfellum stjórnsemi? –  Að viðkomandi verði reiðir þegar að hlutirnir fara ekki eftir þeirra höfði og eins og þeir ætluðu að þeir færu? –  Hvernig bregst barnið við þegar það fær ekki það sem það vill? –  Stappar niður fótum og lætur öllum illum látum.  Sum hafa lent í svona börnum í stórmörkuðum.  Erum við ekki stundum eins og fullorðin börn í stórmarkaði lífsins,  sem e.t.v. höfum ekki fengið þau mörk sem átti að setja okkur? –  Kannski hefur foreldrið gefist upp,  til að róa barnið og fundist áhorfendaskarinn óþægilegur? –  hmmmm..

Þeir sem vilja öðlast hugarró geta haft samband og keypt  hugleiðsludisk hjá mér,  hafið samband við johanna.magnusdottir@gmail.com

Er einnig með einkaviðtöl, námskeið o.fl. hjá Lausninni,  sjá http://www.lausnin.is

LOVE ALL – SERVE ALL

Kjark til að breyta því sem ég get breytt …

Birt þann af
1

 

„Guð – gefi mér æðruleysi
til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt,
kjark til að breyta því sem ég get breytt
og visku til að greina þar á milli.“

Reinhold Niebuhr Carnegie

Eitt af því sem fólk í sjálfsrækt eða sjálfsvinnu er að glíma við er að koma sér úr því sem kallað er „skaðlegar aðstæður.“

Það þarf kjark til að koma sér úr skaðlegum aðstæðum,  sérstaklega þegar að við erum orðin „samdauna“ þeim og finnst við í sumum tilfellum bara eiga þær skilið! –   Kannski ekki meðvitað en vissulega ómeðvitað.  Sjálfsmatið,  hið innra verðmætamat er þá ekki hærra en það að við gefum fólki leyfi til að ráðskast með okkur og jafnvel henda okkur fram og til baka tilfinningalega eins og við værum tuskubrúður. –

Við segjum ekki stop.  Þegar við erum í þannig aðstæðum sem geta verið mjög flóknar,  flóknar á þann hátt að við erum farin að vorkenna þeim sem kemur illa fram við okkur,  afsaka gjörðir hans/hennar með því að viðkomandi sé ekki sjálfrátt  o.s.frv.  erum við oft farin að taka þennan einstakling og tilfinningar hans  fram yfir okkar eigin tilfinningar,  fram yfir okkar eigin þarfir og fram yfir okkar eigin langanir.

Við geðjumst, þóknumst, gerum allt til að halda friðinn og gera rétt,  en það merkilega er að viðkomandi verður bara ýktari í neikvæðri hegðun sinni gagnvart okkur.

Af hverju?

Jú,  af því að við erum ekki verðug,  eða upplifum okkur ekki verðugri en það að við eigum þetta bara skilið.  Og ef við berum ekki virðingu fyrir okkur af hverju ættu aðrir að gera það?   Þetta skilja flestir ef ekki allir sem hafa lært eitthvað um meðvirkni.  Hvernig við ýtum undir slæma siði eða hegðun hjá öðrum með því að halda öllu góðu,  eða reyna það.  Þóknast og gefa afslátt af eigin þörfum til að geðjast hinum.

Auðvitað er hér um kunnáttuleysi og vanmátt í samskiptum að ræða.

Það er ágætt að muna þessa kjarnyrtu setningu:

„Elska skalt þú náungann EINS OG sjálfan þig“ ..

en ekki

„Elska skalt þú náungann MEIRA EN sjálfan þig“ ..  (og við mætti bæta að elska náungann þýðir ekki að bjóða honum að styðja undir fíknir hans og ósiði – nú eða bara veikleika og það að taka sjálfsábyrgðina af honum,  ábyrgð sem hann á að bera sem fullorðin manneskja).

Okkur langar öllum að vera góð,  fá viðurkenningu og vera elskuð,  en við eigum ekki að þurfa að geðjast, þóknast eða kaupa okkur þessa elsku.  Við erum NÓG sem manneskjur.

Það að vera fædd á þessari jörð er nóg til að verðskulda elsku.

Það er kjarkur að viðurkenna vanmátt sinn gagnvart aðstæðum,  viðurkenna að við hreinlega kunnum ekki á þessar aðstæður sem við erum komin í,  oft mjög svo skaðlegar aðstæður.

Það er ekki fyrr en við sjáum aðstæður,  skiljum af hverju þær eru svona að við getum viðurkennt þær og þó það hljómi þversagnarkennt,  það er ekki fyrr en við sættumst við aðstæður að við getum farið að breyta.
Að sættast við aðstæður þýðir þá hér að viðurkenna þær og viðurkenna að við viljum breyta.   Stundum þarf til þess hjálp,  og alltaf þarf til þess kjark.

Aðstæður sem varað hafa lengi er eitthvað sem við þekkjum,  jafnvel þó þær séu vondar upplifum við eitthvað öruggt við þær.   Þetta er eitt af því skrítna í sálfræðinni,  en margþekkt.

Af hverju snýr ofbeldisþoli iðulega aftur heim til ofbeldismanns? –  Kannski eru þar aðstæður sem eru þekktar.

Tveir fuglar voru lokaðir inní búri.  Í búrinu var matur og öryggi en ekkert frelsi.   Þeir sungu á hverjum degi um frelsið og hvað þeir þráðu að fljúga.   Dag einn kom hendi og opnaði búrið og sagði „Gjörið svo vel þið eruð frjálsir“ ..   Annar fuglinn flaug samstundis út en hinn færði sig innar í búrið. –

Stundum er þörfin fyrir öryggið yfirsterkari þörfinni fyrir frelsi.   Þessi dæmisaga nær bara utan um muninn á öryggi og frelsinu,  en þarna mætti bæta við að á hverjum degi hefði eigandinn danglað hressilega í þá. –

Samt hefði annar fuglinn kosið að halda sig heima. –

Það þarf kjark til að breyta því sem við getum breytt og spurningin er líka,  „Hvað get ég?“ –   eða  „Þori ég, get ég vil ég?“ …

Við þurfum kjark, getu og vilja – allt í sama pakkanum.

Ef við viljum en hvorki getum né þorum gerist ekki neitt.

Ef við getum en viljum hvorki né þorum gerist ekki neitt.

Það þarf heilan pistil til að útskýra það af hverju við viljum en gerum ekki.  En þar er það sem gamla forritið kemur sterkt inn,  meðvirknin m.a. sem byrjar að þróast í bernsku,  meðvirkni sem verður til sem eðlileg varnarviðbrögð við einhverju óeðlilegu.   Það þarf ekki að vera neitt stórvægilegt,  það er frekar eins og dropinn sem holar steininn.  Eitthvað sem gerist inni á heimili,  kunnáttuleysi eða getuleysi foreldris í samskiptum,  tilfinningaflótti á heimili,  yfirborðsmennska,  feluleikur,  alkóhólismi,  veikindi af öðrum toga,  foreldrar sem eru fyrirmyndir sem sjálfir hafa lágt sjálfsmat og tala því út frá sársauka sínum og hafa vond samskipti af þeim orsökum. –

Við þurfum að sjá og viðurkenna sársaukann til að breyta,  við þurfum að trúa því að við séum þess virði að eiga allt gott skilið og byggja upp eigið verðmætamat og sjálfsvirðingu.

Það þarf kjark til að elska sig, virða sig, treysta sér, samþykkja sig og FYRIRGEFA sér og fyrirgefa um leið öðrum.

Engin/n hefur lifað lífi þar sem hann/hún hefur ekki gert mistök.  Stundum stór mistök.

Hræðslan við að breyta liggur oft í því að við erum hrædd við að gera mistök.

Við skulum ekki færa okkur innar í búrið bara vegna ótta við óvissu eða ótta við að gera mistök.  Þá erum við komin með ný trúarbrögð sem heita „Trúin á óttann“ ..

Ef við erum ekki viss hvort við erum að gera rétt,  þá förum við í næstu línu æðruleysisbænarinnar og biðjum æðri mátt/Guð um leiðsögn og biðjum um vitið eða viskuna til að greina á milli þess sem við getum breytt og þess sem við getum ekki breytt.

„Þótt ég fari um dimman dal óttast ég ekkert illt – því þú ert með mér“ ..  segir í Davíðssálmi 23.

Þegar við tökum óttann út úr jöfnunni.  Óttann við að fara út í eitthvað nýtt og óþekkt,  óttann við að gera mistök,  hvar stöndum við þá? –

Við stöndum ekki ein, aldrei ein – því við stöndum eftir með Guð/æðri mátt,  við stöndum eftir með kjarkinn til að breyta og við stöndum eftir með sannleikann,  sannleikann sem gerir okkur frjáls.

Það þarf kjark til að sleppa tökum á óttanum,  það þarf kjark til að sleppa tökunum á skömminni við að mistakast.  Ótti og skömm eru óvinir okkar,  og það þarf þor, getu og vilja til að sleppa af þessum óvinum tökunum.

Það þarf kjark til að horfast í augu við sannleikann.

En sannleikurinn gerir okkur frjáls svo…

… Trúum – Treystum – Sleppum …. 

 

Munum að allt tal um að vera föst,  eða í skaðlegum aðstæðum,  getur ekki síst verið vegna þess að við erum föst í vírgirðingu eigin hugsana, föst með fólk, staði og aðstæður í kollinum okkar,  sem við þurfum að sleppa. –  Kannski þurfum við ekkert að fara eitt né neitt.  Oft erum við stödd akkúrat þar sem við eigum að vera,  en þurfum aðeins að breyta okkar innri rödd, viðmiðum, sjónarhorni og sjálfstali. –

Fangelsið getur verið innra með okkur sjálfum.

Sleppa er því lykilorðið.

Sjáðu þig fyrir þér þar sem þú ert með krepptan hnefann og rígheldur í það sem heldur aftur af þér, neikvæðar hugsanir og vantraust í eigin garð.

Slepptu, fljúgðu og finndu hvað frelsið er yndislegt.

Hvernig sleppi ég tökunum á gamla sambandinu? 10 skref til að halda áfram.

Birt þann af
2

Eftirfarandi er pistill eftir Lori Deschene,  „gróflega“ íslenskaður og endursagður af mér.

“The amount of happiness that you have depends on the amount of freedom you have in your heart.” ~Thich Nhat Hanh

Lori þessi segist hafa verið í þriggja ára sambandi sem ekki gekk upp en spurði sig síðan hvernig hún gæti ætlast til að einhver elskaði hana þegar hún sjálf gat ekki elskað sig. Hún talar um að skömmin og sektarkenndin hafi haldið henni einhleypri í næstum áratug.

Hún fór á að hitta menn, en þegar nándin varð of mikil við einhvern fann hún leið til að eyðileggja sambandið.  Hafna áður en henni yrði hafnað.

Hún var hrædd við að vera berskjölduð og hrædd við að treysta, hrædd við að verða særð.  En hræddust var hún við að særa einhvern og þurfa að lifa með því að hafa gert það.

Hér gefur hún leiðarvísi að því hvernig við getum sleppt tökum á gömlum samböndum, – segir að NÚNA sé rétti tíminn til þess og til að halda áfram.

1. Æfðu þig á að losa þig við eftirsjá.

Þegar að samband endar, er freistandi að dvelja í því sem þú gerðir rangt, eða við það sem þú gætir hafa gert öðruvísi.   Þetta gæti virkað sem þroskandi – eins og þú gætir breytt hlutum með að endurlifa þá.  En það getur þú ekki.

Allt það sem þetta gerir er að láta þig þjást.  Þegar þú byrjar að endurheimta fortíðina í höfðinu á þér,  togaðu þig aftur til núsins.  Settu fókusinn á góðu hlutina sem eru að gerast hjá þér í dag; vini þína sem eru til staðar,  og lærdóminn sem þú hefur tileinkað þér sem mun hjálpa þér áfram í framtíðarsambandi þínu.

Það getur hjálpað þér að biðja vini þína að leyfa þér aðeins blása út í 10 mínútur í einu,  það getur hjálpað þér að tjá tilfinningar þínar, en ekki drukkna í þeim.

2.  Fyrirgefðu sjálfum/sjálfri þér.

Þú gætir talið að þú hafir klúðrað lífi þínu eða a.m.k. gert stærstu mistök lífs þíns, og ef að þú hefðir ekki gert það værir þú ekki að fara í gegnum þennan sársauka.   Ekki leita niður í þann skurð,  það er ekkert gott þar.

Í staðinn skaltu minna þig á að þú ert aðeins mannleg/ur.  Þú mátt gera mistök,  allir gera þau.  Þú lærir af mistökunum og notar þau til að bæta líf þitt og þroskast.

Hafðu það líka hugfast; að ef þú vilt elska í framtíðinni, eru fyrstu skrefin að undirbúa þig að þiggja og gefa ást.  Þú getur aðeins gert það ef þú finnur til elsku í eigin garð; og það þýðir að fyrirgefa sjálfum/sjálfri þér.

3.  Ekki hugsa um að þú hafir tapað tíma. 

Ef ég liti á tímann sem ég varði í óheilbrigt samband eða áratuginn sem fylgdi, segir Lori,  væri ég að vanmeta alla dásamlegu hlutina sem gerðust líka á  þessum tíma.

Ef þú hefur verið að festa þig við fortíðina í einhvern tíma og það sem þú hefur misst af,  færðu athyglina á það sem þú hefur fengið.  Kannski hefur þú eignast góða vini eða náð árangri eða þroska á einhverju sviði.

Þegar þú beinir athyglinni á hið jákvæða, er auðveldara að færast áfram vegna þess að þú finnur til orku og upplifir þig ekki sem fórnarlamb (þíns fyrrverandi, þín sjálfs eða tímans.)   Hvað sem gerðist í fortíðinni,  þá var það að undirbúa þig fyrir tímann NÚNA – og nú er tíminn fyrir tækifærin, fyrir vöxt, fyrir æðruleysi og hamingju.

4.  Mundu bæði eftir hinu vonda og hinu góða.

Vísindamenn segja (segir Lori) að næstum 20% okkar þjáist af „complicated grief“ eða  „flókinni sorg“ –  viðvarandi tilfinningu þar sem við söknum einhvers sem við höfum misst,  þar sem rómantískar minningar um sambandið eru allsráðandi.  Vísindamennirnir tali um þetta sem líffræðilega endurtekningu; þannig að myndist þráhyggja sem á rætur í efnafræði heilans.  (Rooted in our brain chemistry).

Niðurstaðan verði sú að við munum hlutina eins og allt hafi verið sólskin og rósir.  Ef að þinn fyrrverandi átti frumkvæðið að skilnaði, sé það enn meira freistandi að ímynda sér að hann eða hún hafi verið fullkomin/n og þú ekki.   Raunveruleikinn er þó sá að þið hafið bæði styrkleika og veikleika og bæði gerðuð mistök eða kunnuð ekki á samskiptin.

Það er auðveldara að sleppa manneskju en hetju.

5. Endurtengdu þig við manneskjuna sem þú ert þegar þú ert ekki í sambandi.

Líkur eru á því að þú hafir einhvern tímann lifað fullnægjandi lífi sem einhleyp manneskja.  Að þú hafir verið sterk/ur, fullnægð/ur og hamingjusamur/söm.

Mundu eftir þessari manneskju.  Þessi manneskja var sú manneskja  sem þú varst og laðaði að sér þinn/þína fyrrverandi.  Þessi manneskja er sú manneskja sem mun laða að sér einhvern álíka dásamlegan í framtíðinni á réttum tíma.  Ekki sorgmædd, þunglynd persóna,  uppfull af sektarkennd og sem heldur fast í það sem var.  Ef þú getur ekki munað hver þú ert,  farðu að kynnast þér núna.  Hvað elskar þú við lífið?

alone
6. Skapaðu aðskilnað.

Von getur verið vond ef hún heldur þér í fortíðinni.  Það er ekki auðvelt að ljúka sambandi þegar þú upplifir að þú sért háð/ur viðkomandi.

Í staðinn fyrir að óska eftir að ákveðin persóna
komi inn í líf þitt, óskaðu þér ástar og hamingju – í hvaða formi sem það birtist.

Þú MUNT kynnast ástinni að nýju.  Þú munt ekki verja restinni af lífinu ein/n.  Á einn máta eða annan munt þú hitta alls konar fólk og skapa alls konar möguleika fyrir sambönd – en aðeins ef þú fyrirgefur sjálfum/sjálfri þér, sleppir tökunum og opnar fyrir það. –

7. Leyfðu þér að finna til.

Við getum upplifað skilnað eins og „míni-dauðsfall“  –  með fullu sorgarferli.

Sorgarferli hefst við breytingu í lífinu, breytingu sem við veljum ekki sjálf, einhver deyr og/eða eitthvað hættir, Í fyrstu kemur e.t.v. sjokk og afneitun, þú vilt ekki trúa að þetta sé að gerast og heldur í vonina að það muni breytast eða jafna sig. Síðan er upplifunin sárindi og jafnvel sektarkennd, þú hefðir viljað gera hlutina öðru vísi. Ef þú hefðir gert það værir þú ekki að fara í gegnum þennan sársauka. Síðan kemur reiðin og jafnvel ferðu að reyna að semja, þú hugsar að þetta verði öðru vísi ef þú reyndir aftur. Síðan kemur drunginn og einmanaleikinn og þú uppgötvar hversu missirinn er mikill.

Sorgarferli lýkur svo með sáttinni, þú sættist við aðstæður og það sem gerðist og setur fókusinn frá fortíð til framtíðar.

Þetta þarf ekki að vera í þessari röð og þessar tilfinningar koma e.t.v. ekki fram hjá öllum. Þær eru þó býsna algengar. Það mikilvæga er að staðna ekki í einni tilfinningu en um leið ekki flýja. Heldur fara í gegnum tilfinningarnar, leyfa þeim að koma og halda svo áfram. Eftir því sem við erum duglegri í sjálfsvinnu, og að taka á móti tilfinningum og viðurkenna þær, stíga svo næsta skref, því fyrr náum við sátt.

Þú verður að fara í gegnum tilfinningarnar um leið og þær koma, en þú getur farið hraðar í gegnum þær.  Til dæmis, ef þú ert föst/fastur í sektarkennd,  æfðu fyrirgefningu daglega.  Lestu um það, hugleiddu um það og/eða skrifaðu dagbók um það.

8. Mundu eftir kostunum við að halda áfram.

„When you let go, you give yourself peace.“ 

Þegar þú sleppir tökunum, gefur þú þér frið.

Að halda of fast í fortíðina getur orðið að sjálfskaparvíti.  Þú upplifir gremju, skömm, sektarkennd og þráhyggju – sem eru allt þjálfun í þjáningu.  Eina leiðin til að finna frið er að kyrra hugsanir sem ógna honum.

Að sleppa opnar fyrir þér ný tækifæri.  (Einar dyr lokast og aðrar opnast).

Þegar þú heldur í eitthvað,  ertu lokaðri fyrir að gefa og þiggja eitthvað nýtt.

Þú verður að gefa til að þiggja.  Gefa ást til að þiggja ást, deila gleði til að finna gleði.  Það er aðeins hægt ef þú ert opin/n og tilbúin/n til að taka á móti.

9.  Vertu vakandi fyrir vondum hugsunum og skiptu þeim út fyrir góðar.

Þegar þú heldur fast í samband,  er það iðulega oftar vegna þess að þú ert háð/ur eða bundinn en að þú sért ástfangin/n.

Ástin eða kærleikurinn vill að hinn aðilinn sé hamingjusamur.

Óttinn vill halda í hvaðeina sem virðist gera þig ángæða/n svo þú þurfir ekki að finna fyrir hinum kostinum í stöðunni.

Kannski áttar þú þig ekki á þessum ótta-hugsunum vegna þess að þær eru orðnar vani.  Sumar eru:  „Ég mun aldrei upplifa að vera elskuð/elskaður aftur.  Ég verð alltaf einmana.  Ég er algjörlega valdalaus.“   Skiptu þessum hugsunum út fyrir:  „Allur sársauki hverfur að lokum.  Það verður auðveldara ef ég hjálpa honum að fara í gegn með því að vera meðvituð/meðvitaður.  Ég get ekki alltaf stjórnað hvað gerist fyrir mig, en ég get stjórnað hvernig ég bregst vð því.“

10. Lifðu í Núinu.

Ekker endist að eilífu.  Öll reynsla og sambönd hafa sinn endapunkt.   Lifðu hvern dag sem hann sé lífið.  Vertu þakklát/ur fyrir fólkið fyrir framan þig eins og það væri síðasti dagur þess á jörðinni. Finndu litla hluti sem þú ert að eignast á hverri stundu í staðinn fyrir að dvelja við það sem þú hefur misst.

Þegar Lori vill festa sig of þétt við reynslu eða fólk, minnir hún sig á að hið óþekkta geta verið álög eða ævintýri.  Það fari eftir henni hvort hún sé nógu sterk eða ákveðin til að sjá hið síðarnefnda.

—

Eins og fram kemur hér að ofan er þetta að mestu leyti endursögn á pistli.   Það sem eftir stendur hjá mér er mikilvægi þess að fyrirgefa.

Fyrirgefa sjálfum/sjálfri sér,  og það að SLEPPA.  

Ég vona að þessi pistill gagnist einhverjum 😉

„Faglegur“ skilnaður? ….

Birt þann af
Svara

Okkur langar öllum að gera rétt.  Okkur langar öllum að fara rétt að, vera sanngjörn, góð, full af samhug o.s.frv. –

Okkur langar öllum að vera „sigurvegarar“  standa stolt og stór og taka á móti lífinu.

Við vitum þetta allt, eða a.m.k. flest, en svo koma tilfinningarnar og trufla allt.

Tilfinningar um höfnun, um trúanaðarbrest, afbrýðisemi, reiði, gremja o.s.frv.  Stundum allar og stundum bara sumar. –

Þegar við erum í tilfinningalegu uppnámi þá er voðalega erfitt að vera faglegur og gera allt skv. bókinni. –  Þá er sama hversu mikið við höfum lesið eða kynnt okkur,  það er eins og það fjúki út í bláinn. –

En auðvitað erum við misjöfn, – og auðvitað eigum við mismikla innri ró og eftir því sem við erum sáttari við okkur sjálf,  þess fyrr blæs þetta tilfinningalega ójafnvægi yfir. –

Aðal málið er að viðurkenna tilfinningarnar og fara í gegnum þær,  þess fyrr sem við gerum það því betra.  Aðal málið er líka að því fyrr sem við snúum okkur að okkur sjálfum,  horfum inn á við en erum ekki í höfði annarra eða í lífi annarra,  því fyrr sem við förum að lifa OKKAR lífi, en ekki fyrrverandi maka þess betra.

Það tekur tíma og vinnu að skilja.  Það er ekki hægt að flýja tilfinningarnar,  hvorki við skilnað né við aðra sorg. –  Það verður þá bara frestun og/eða bæling. –  Einhvers staðar kemur það fram.

Hin yfirveguðustu geta breyst í óargadýr við skilnað,  svoleiðis virkar sársaukinn.  En þegar við öndum inn og öndum út og róum okkur,  finnum fókusinn – og hugsum um eigin vellíðan og hamingju,  tökum ábyrgð á henni en látum ekki fyrrverandi vera að stjórna því þess betra. –

 

„Ég er svo fegin að finna að ég er ekki ein/n“  er algengasta setning sem ég heyri, sem ráðgjafi á námskeiðinu „Sátt eftir skilnað“

Hvað þýðir það?

Það þýðir að við flest förum i gegnum sama tilfinningaferlið – sorgarferlið,  við skilnað og flest upplifum svipaðar tilfinningar.  Stundum „ljótar“ tilfinningar sem við helst viljum ekki viðurkenna eða yrða upphátt.

Sum berja sig fyrir að hafa gert eitthað sem þau ætluðu ekki að gera.  Þau ætluðu ekki að njósna um fyrrverandi,  þau ætluðu ekki að fylgjast með honum/henni á Facebook.  Ekki að öskra á fyrrverandi í símann,  eða jafnvel fara og rústa einhverju heima hjá honum/henni.  –

Það er ótrúlega margt sem fólk ætlar ekki og aldrei að gera en gerir svo.  Langar að vera svoooo faglegt og skynsamt,  en svo fara tilfinningarnar alveg með allt í steik! :-/

En það þýðir ekki að berja sig niður fyrir það,  ekki að ergja sig eða gremjast.  Eins og í öllu tökum við daginn í dag fyrir,  einn dag í einu. –

Þetta tekur allt sinn tíma,  og allir ná að jafna sig með tíð og tíma EF unnið er úr tilfinningunum,  þær viðurkenndar og við viðurkennum að við erum ófullkomin og getum gert mistök. –

Við þurfum að taka ábyrgð á eigin líðan og hætta því sem kallað er „blaming game“ – eða að lifa í ásökun eða píslarvætti. –

Lausn eftir skilnað felst m.a. í því að fara að lifa eigin lífi,  en ekki lifi fyrrverand maka. –   … En sýndu þér skilning, farðu í gegnum tilfinningarnar – í gegnum sorgarferlið sem verður með því þroskaferli. –