Ekki viss …

Birt þann af
Svara

Það kom einu sinni til mín kona sem var ákveðin í því að skilja við manninn sinn,  hann var ómögulegur,  gaf henni aldrei viðurkenningu,  blóm né hrós o.s.frv. … þið þekkið væntanlega dæmið. –

Það sem ég ráðlagði konunni að hætta að stilla fókusinn á manninn og stilla hann inn á við.   Veita sjálfri sér viðurkenningu,  kaupa sér blóm,  nú eða kaupa blóm handa manninum og þakka sjálfri sér þegar hún væri búin að standa sig,  nú eða bara þakka hið góða í fari eiginmannsins og veita því athygli.  (Það sem þú veitir athygli vex).

Hún ákvað að „salta“ skilnaðinn um sex mánuði,   setti sér dag þar sem hún ákvað að endurskoða ákvörðun sína.   Hún gerði allt það sem henni var sett fyrir,  skrifaði „þakklætisdagbók“ – þar sem hún skráði niður 3 hluti daglega sem hún var þakklát fyrir.  TJÁÐI sig um tilfinningar sínar og felldi hlutverkagrímurnar.   Hún hugsaði vel um sig og líkama sinn,  sagði hvað hún vildi og hvers hún þarfnaðist,  lét manninn sinn líka vita (hann þurfti ekki að „fatta“ það eða vera hugsanalesari)  fór að elska sig í tætlur,   það liðu færri en sex mánuðir og konan kom björt og brosandi í viðtal:

„Ég er orðin ástfangin af manninum m´num aftur!“ ..

Auðvitað dugar ekkert að hlusta bara á ráðin eða lesa stafla af sjálfshjálparbókum.  Það er eins og að mæta í ræktina og horfa á tækin,  jú vita að þau eru til en ekki nota þau.   Það er hægt að plata einhverja jú, „ég var sko í ræktinni“ …  það er ekki lygi,  ekki frekar en „ég las bókina“ ..  en ef að tækin eru ekki notuð eru þau gagnslaus.

Lífið er eins og slönguspil,  „snakes and ladders“ .. það eru slöngur sem setja okkur niður og svo eru það stigar sem hífa okkur upp.  Ef við erum tapsár þá förum við í fýlu í hvert skipti sem við förum niður,  en ef við erum í þessu sem leik, sem ævintýri – þá,  þegar við hröpum niður,  dustum við af okkur rykið og höldum áfram.

Okkar er valið,  – eymd er vissulega einn valkosturinn.

En komum nú aftur að konunni sem vildi skilja,  hennar mál  hefðu getað farið á annan veg.  Hún hefði getað haldið áfram í sama fari og áður og lifað „unhappily ever after“ .. losað við sig manninn en setið uppi með sjálfa sig óbreytta (eða vonandi farið að vinna að breyttum farvegi eftir skilnað).   Í hennar tilviki breyttist viðhorf mannsins til hennar þegar hún fór að sjálf að bera virðingu fyrir eigin þörfum og löngunum,  tjáði sig heiðarlega og naut sín.   Það fer ekki alltaf svoleiðis.  Stundum virkar svona sjálfsvinna þannig að hinn aðilinn fer dýpra í sína skel,  er enn fastari í lokuðum ham sínum og þá myndi sá/sú sem hefur unnið heimavinnuna sína vera vissari hvað hann/hún vildi og hvað hann/hún léti bjóða sér.  Hann/hún væri búin að gera sitt,  og þyrfti að taka ákvörðun um eigið líf og spyrja – kannski að sex mánuðum liðnum:

„Hvað vil ég?“ …

Vegurinn liggur annað hvort saman eða í sundur,  en við losnum við óvissuna og kyrrstöðuna sem er vond.  Lífð er á hreyfingu.

Kynið í þessari frásögn skiptir ekki öllu máli,  þetta hefði alveg eins getað verið karlmaður sem væri að vinna sína „heimavinnu“  en ætti konu sem hann hefði ætlað að skilja við.  (Athugið að skilnaður er oft hafinn löngu áður en hinn eiginlegi skilnaður er yrtur upphátt).

Málið er að byrja hjá okkur sjálfum,  skoða hvað það er sem við erum að gera til að láta hjónaband eða samband ganga,  hvort að við erum heil eða heiðarleg í sambandinu,  hvort að við erum að leita í fíknir til að forðast tilfinningar,  fíkn þá í formi matar,  vinnu,  annarrar manneskju,  áfengis, lyfja o.s.frv…

Kannski erum við að flýja sjálf okkur en kennum makanum um? –

Við verðum að vera heil sjálf til að hafa sambandið heilt.  Þegar við erum orðin heil þá pössum við illa við brotna manneskju.

Það að vera eitt,  er ekki að að vera tveir hálfir,  heldur að vera tvö heil sem verða eitt.    Við verðum ekki eitt tré – heldur tvö HEIL sem tengjast.

"Standið saman, en ekki of nærri hvort öðru," segir spámaðurinn. "Því að það er bil á milli musterissúlnanna og eikin og kýprusviðurinn vaxa ekki hvort í annars skugga."

„Standið saman, en ekki of nærri hvort öðru,“ segir spámaðurinn. „Því að það er bil á milli musterissúlnanna og eikin og kýprusviðurinn vaxa ekki hvort í annars skugga.“
Gjöf gefin af skyldurækni eða til að þóknast eða geðjast dyntum þýðir ekki að þar sé aðdáun og ást að baki.
Þið eruð gjöf hvers annars,  hvernig þið komið fram, talið saman, virðið og elskið.
Ástin verður aldrei mæld í blómum, gulli né demöntum.  Veraldlegar gjafir eru bara bónus, og forsendur fyrir gjöfunum skipta öllu máli,  meira en gjöfin sjálf.
Ekki viljum við vera eins og blómið í Hryllingsbúðinni sem söng:
„Gef mér“ … og varð aldrei fullnægt …
Eftirfarandi videó er með betri gjöfum sem ég hef fengið.
TAKK 😉

ÞÚ …

Birt þann af
Svara

Eitt af því sem getur orsakað særindi í lífinu er að gleyma eða týna sjálfum/sjálfri sér við það að elska aðra manneskju of mikið,  og gleyma að þú ert líka einstök manneskja.

Manstu hvenær einhver sagði við þig að hann eða hún elskaði þig nákvæmlega eins og þú ert, og að hvernig þú hugsar og hvernig þér líður skipti hann eða hana máli?

Manstu hvenær einhver sagði við þig að þú hefðir staðið þig vel,  eða bauð þér á einhvern stað,  bara vegna þess að honum eða henni leið vel að þú værir á staðnum?

Manstu hvenær þessi „einhver“ varst ÞÚ?

Hvenær ertu svo  ÞÚ?

Það er lýjandi að vera með grímu og leika hlutverk. Að þykjast er þreytandi. Að reyna að passa inn í einhverja hugmynd annarra um þig sjálfa/n er fíflagangur.
Það er miklu sniðugara að vera maður sjálfur – með kostum og göllum. Taka niður grímuna og hætta að afsaka hver þú ert í raun og veru. Mundu að fegurðin liggur í ófullkomleikanum. Við tengjumst í ófullkomleikanum.  Það er betra að vera rugludallurinn þú, en að taka þátt í ruglinu að reyna að vera eins og allir aðrir. 😉
VERTU ÞÚ …
„Hvort er meiri áhætta?  Að sleppa því sem fólk hugsar – eða að sleppa því hvernig mér líður,  hvernig ég trúi og hver ég er?“  (Brené Brown)
 ….“Láttu það flakka, dansaðu í vindinum, faðmaðu heiminn,  elskaðu ….Farðu alla leið“ …

Sólin brennir ef þú færð of mikið af henni …

Birt þann af
1

Ljóð um meðvirkni  –  sem ég leyfði mér að þýða yfir á íslensku (eins vel og ég kann),  því ég kolféll fyrir ljóðinu.

Ljóðið heitir:  „Comes the Dawn“ og er eftir Veronica Shorffstall.
Kannski hægt að kalla það sama nafni og annað ljóð sem margir þekkja,  eða:

Líður að dögun …

Skref fyrir skref lærir þú þessi lævísu skil
milli þess að halda í hendi og hefta sál,

og þú lærir að ást þýðir ekki undirgefni
og að félagsskapur þýðir ekki öryggi,

og þú ferð að skilja að kossar eru ekki samningar
og gjafir ekki loforð.

Og þú ferð að viðurkenna ósigra þína
með höfuðið hátt og augun opin,

þú lærir að byggja þér brautir
á deginum í dag vegna þess að grunnur morgundagsins

 

á deginum í dag vegna þess að grunnur morgundagsins
er of ótryggur fyrir plön,  og framtíðir hafa
tilhneygingu til að bregðast í miðju flugi.
Eftir nokkurn tíma lærir þú að jafnvel sólin
brennir ef þú færð of mikið af henni.
Því ræktar þú þinn eigin garð og skreytir
þína eigin sál í stað þess að bíða
eftir að einhver færi þér blóm.og þú lærir að þú hefur þol
að þú ert raunverulega sterk
og þú ert virkilega verðmæt
og þú lærir og lærir …. og þú lærir
þú lærir í hvert skipti sem þú kveður.
Orginal texti/ljóð:  smellið HÉR

„The Blame Game“ …

Birt þann af
Svara
Í lífi og starfi hef ég tekið eftir því hvað skiptir okkur máli að finna sökudólga.  Það er þessi leit að einhverjum sem hægt er að kenna um.
„Það er þessum að kenna,  eða hinum að kenna.“

Það er spurning hvort að aðstæðurnar ráði yfir okkur eða við yfir aðstæðum.

Erum við aðeins fórnarlömb aðstæðna?  –  Tökum við ábyrgð á eigin lífi eða er líf okkar á ábyrgð annarra?

Það að ásaka aðra um hvernig komið er fyrir okkur er ákveðin flóttaleið frá ábyrgð.  Það er auðveldara að benda á aðra í stað þess að líta í eigin barm.   Ásökun er ekki uppbyggileg,  það hjálpar hvorki okkur sjálfum né nokkrum öðrum – það vinnur engin/n í „The Blame Game“  eða ásökunarleiknum.

Af hverju ekki? –

Ef við lítum á okkur sem fórnarlömb aðstæðna eða ákveðins fólks,  þá erum við búin að færa aðstæðum/fólkinu valdið yfir okkur.

Þetta virkar í báðar áttir, –  þ.e.a.s. við getum ásakað en við getum líka litið á utanaðkomandi sem gerendur í okkar gleði.  „Það er þessum aðstæðum/fólki að þakka að mér líður svona vel.

Eftir því sáttari sem við erum í eigin skinni,  eftir því sem við erum æðrulausari  þess minna látum við aðstæður eða fólk setja okkur út af laginu.

Ef ég er illa fyrirkölluð og einhver gagnrýnir mig,  er mun líklegra að ég ásaki þann sem gagnrýnir mig um líðan mína og óánægju.   En í raun er það ég sjálf sem þyrfti að skoða,  hvað það sé í mínu lífi eða innra með mér sem gerir það að verkum að ég er viðkvæm fyrir gagnrýninni.

Það er auðvelt að sjá þessa hegðun hjá börnum,  „hann sagði að ég væri leiðinleg“ .. og þá tekur barnið það að sjálfsögðu til sín,  og upplifir vanlíðan og trúir eflaust viðkomandi.

Ef þú kreistir appelsínu færðu út appelsínusafa.

Ef þú kreistir reiða manneskju þá kemur út reiði,  ef þú kreistir sátta manneskju kemur út sátt,   eða er þetta svona einfalt? …

Bara pæling.

Ef við tökum „The Blame Game“ og skoðum út frá skilnaði,  þá virkar það þannig að það þarf tvo aðila til að skilja.   Já, já, ég veit alveg að annar aðilinn gæti verið „drullusokkur“ – eða hafi brotið trúnað o.s.frv.-  og hinum finnst hann hafa gert allt rétt og sé fórnarlamb aðstæðna,  en í fæstum tilvikum er það þannig.   Skilnaður er yfirleitt útkoma úr sambandi sem er vanvirkt, meðvirkt, – það er sambandið sjálft sem er vont,  eða samskiptin eru vond og skemmandi.

Jafnvel þó við álítum að við höfum gert ALLT RÉTT, – þá sýna niðurstöðurnar annað.   Ef við neitum að horfast í augu við þetta gætum við lent í sama sambandinu aftur,  eða svipuðu.   Sá eða sú sem upplifir sig hafa gert ALLT RÉTT er iðulega meðvirk/ur og hefur í raun tekið þátt í að þróa sambandið í þá átt sem það fór.   Þetta er sárt,  en aðeins við að sjá meinið eða hvað vanmátturinn liggur og viðurkenna hann getum við breytt.

En svona í lokin,  höfum það í huga að ásökun er aldrei uppbyggileg, að sjálfsögðu þurfa allir að höndla sína ábyrgð,  og við erum mannleg.  Gefum ekki valdið yfir líðan okkar í hendur annarra,  hvorki til góðs né ills.

Við höfum val.  Val um að þroskast, val um að læra, val um að halda áfram .. en ásakanir eru ávísun á stöðnun.

Sátt og Ró fyrir jólin

Birt þann af
Svara

Flestir líta á jól og aðventu sem tíma gleði og fögnuðar, en sumir upplifa þennan tíma sem einn erfiðasta tíma ársins og hann getur aukið kvíða og streitu.  Tilfinningar eru blendnar þegar verið er að undirbúa jólin  – það getur, í sumum tilfellum verið eintóm eftirvænting en getur líka valdið kvíða, gremju og eftirsjá, allt eftir aðstæðum viðkomandi.

„Sátt og Ró fyrir jólin“ – er yfirskrift námskeiðs sem hefst miðvikudaginn 28. nóvember kl. 18:15 – 19:45 í Lausninni,  Síðumúla 13, 3. hæð. 

Námskeiðið er byggt upp á hugvekjum og hugleiðslu. Markmiðið er að upplifa frið hið innra – eða að fá sátt og ró í sálina. 

OG

Endurvekja/minna á jólabarnið innra með sér.

Ferðalagið er frá  „hátíðarblues“ og kvíða til hátíðaræðruleysis og eftivæntingar…

 „Sátt og ró fyrir jólin”

Tími: Miðvikudaga kl. 18:15 – 19:45.  28.nóv. 5. og 12. des.  þrjú skipti alls.

Staður:  Lausnin,  Reykjavík –  Síðumúli 13, 3. hæð.

Verð:  9.000.-

Innifalinn í verði er hugleiðslu-og hugvekjudiskurinn:  “Ró”  þar sem hugleitt er út frá hugtökum æðruleysisbænarinnar.  

Leiðbeinandi,  Jóhanna Magnúsdóttir, guðfræðingur og ráðgjafi.

Skráning á vef Lausnarinnar www.lausnin.is   (opnast væntanlega fyrir skráningu 15. nóvember.

Nánari lesning:

„Jólahugvekja í október“

Nánari upplýsingar: johanna@lausnin.is

 

 

Nýja hjólið …

Birt þann af
Svara

Hann var að safna sér fyrir hjóli.  Hann gerði ýmis viðvik sem hann fékk greitt fyrir og aðalinnkoman fólst í launum fyrir blaðaútburð.  Reikningurinn var að ná tölunni sem hann vantaði:  „Fimmtíuogníuþúsundogáttahundruð“ – átti hjólið að kosta. –   Staðan á reikningnum var komin yfir fimmtíuþúsund þegar hann kom dasaður heim eftir blaðaútburðinn – en sýnin sem hann sá kom á óvart.

Draumahjólið var komið fyrir framan húsið,  og meira að segja með ýmsum aukaútbúnaði. –   Afi hans sem vissi að hann langaði í hjólið, og vissi reyndar að hann var að safna fyrir því – en fannst það hafa dregist á langinn,  hafði tekið sig til og keypt það fyrir hann.

Af hverju vildi afinn kaupa hjólið?

Var strákurinn ánægður? –

Hvers vegna ætti hann ekki að vera ánægður?

Þessi dæmisaga er svo lýsandi fyrir það hvernig við upplifum að vinna fyrir hlutunum sjálf, og þegar uppskerunni af erfiði okkar er spillt.

Þetta er eins og að vera í fjallgöngu og svo kemur einhver á fjallatrukki og býðst til að keyra þig upp á topp. –   Er það sami „sigur“ og að klifra upp á topp sjálfur?

Hvað með átök lífsins,  hvað um það þegar við erum að þroskast og læra,  hvað um það þegar við erum að heila okkur og fylla upp í skörðin.

Getur verið að einhver góðviljaður komi og spilli fyrir? –

Við verðum að gefa fólki tækifæri á að taka sjálfsábyrgð,  að uppskera árangur erfiðis síns,  að taka frumkvæði o.s.frv. –

Ef við tökum of oft fram fyrir hendurnar á fólki – tökum af því ábyrgð,  eða gerumst þroskaþjófar – eins og við köllum það í Lausninni,  getum við orsakað það og stuðlað að því að þetta fólk missi áhugann eða viljann til sjálfsbjargar.  –

Við getum verið til stuðnings og látið vita af okkur,  við getum hvatt áfram í fjallgöngunni – en við eigum ekki að slengja viðkomandi á bakið og bera hann upp.

Afinn hefði getað keypt lugt á hjólið eftir að strákurinn var búinn að kaupa það sjálfur,  eða bara gefið honum eitthvað annað – eins og tíma, athygli,  samveru,  eyru til að hlusta o.s.frv. –

Við getum verið náunganum ljós,  en vörumst að skyggja á hans eigin ljós þannig að hann fái ekki skinið. –

Ef orðin eru álög? …

Birt þann af
Svara

„Ég ætla sko aldrei að þurfa að taka steralyf“ – sagði ég upphátt fyrir nokkrum árum,  en móðir mín var með sjúkdóm sem aðeins var læknanlegur,  eða hægt að halda niðri með steralyfjum en þau fóru mjög illa í hana.

Daginn eftir þurfti að sprauta mig með sterasprautu vegna bráðaofnæmis og læknirinn skrifaði upp á vikuskammt af steralyfjum. –

—

Þessi saga hér að ofan er bara eitt lítið dæmi,  en þau eru mýmörg bæði,  sem ég hef frá eigin reynslu og svo reynslu annarra.

Það dugar ekki að segja „ekki“ … eða „aldrei“  … því það er eins og að alheimurinn heyri það ekki. –

Þess vegna er gott að venja sig á að nota jákvæðar staðhæfingar í stað þess að segja ekki.  Eða segja upphátt eða skrifa hvað við viljum í stað þess að segja upphátt eða skrifa hvað við viljum EKKI.

Laða að sér hið góða – eins og Sirrý talar um í samnefndri bók.

Þetta hljómar auðvitað eins og hið mesta „húmbúkk“ eða hvað sem það nú kallast,  og sjálfri finnst mér stundum eins og þetta hljóti að vera algjör vitleysa,  já, stundum kemur einhver rödd hjá mér sem segir „Þetta er nú meiri andsk… vitleysan“ … en ég hef heyrt og séð allt of margt til að geta afneitað svona hlutum.

„Tilviljanirnar“ eru orðnar allt of margar.

Ég nefni nafn einhvers sem ég hef ekki séð í 10 ár og viðkomandi er mættur daginn eftir! …

Ég hafði ekki hlustað á lagið „Með Þér“ með Ragnheiði Gröndal síðan í sumar einhvern tímann.   Fékk það „í hausinn“  á föstudag og spilaði það hér fyrir mig og aðra heimasætuna á Túngötunni.   –   Um kvöldið fór ég svo á leikritið „Smáborgarabrúðkaup“ – sem er leikritið sem er verið að sýna hér á svæðinu og hálfbrá,  en samt ekki – þegar að „brúðguminn“ settist niður við píanóið og fór að spila „Með þér“ og „brúðurin“ að syngja það.

Nú er auðvitað spurningin hvort að orðin eru álög,  eins og ég kannski hóf pistilinn með –  eða vitum við bara fyrirfram eða skynjum hvað er að fara að gerast? …

Skynjaði ég að ég myndi þurfa steralyf daginn eftir, finnum við fyrirfram að við erum að fara að hitta einhvern sem hefur verið „týndur“ í 10 ár eða löðum við það fram? –

Eru tilviljanir til eða ekki? …

Hvort sem er,  þá ætla ég að tileinka mér hið fallegra sjálfstal,  óska þess sem ég vil,  í stað þess að óska þess sem ég vil ekki“ –

Ekki segja:

„Ég vil ekki að heimurinn sé fullur af hatri“ ..

heldur:

„Ég vil að heimurinn sé fullur af kærleika“ …

Nota jákvæðar óskir .. og ganga jafnvel enn lengra eins og Louise Hay gerir og segja bara:  „Heimurinn ER fullur af kærleika“ ..  eða eins og stendur hér á meðfylgjandi

„Ég er örugg/ur í heiminum og allt líf elskar mig og styður.“ vitandi það að orðin hafa áhrif,  jafnvel bara fyrir okkur sjálf.

Einungis það að tala fallega – lætur okkur líða betur,  lætur okkur dafna og vaxa,  alveg eins og plönturnar sem við ræktum og hlúum að.

Hvaða ofbeldi hefur þú beitt? ……

Birt þann af
Svara

Ha ég? ….

Þessa spurningu fékk ég einu sinni þegar ég fór á námskeið um ofbeldi.  Auðvitað er það þannig að þegar við förum á námskeið um ofbeldi, förum við uppfull af sjálfsréttlætingu og þeirri hugmyndafræði að læra um ofbeldi annarra.

En ég er þakklát fyrir að þarna var vísað inn á við.

Hvaða ofbeldi hefur þú beitt?

Við höfum nefnilega öll beitt ofbeldi, þó það sé eflaust í mörgum tilfellum alls ekki meðvitað eða sýnilegt.  En ekki er betri músin sem læðist en sú sem stekkur.

Þetta ofbeldi birtist í því hvernig við umgöngumst annað fólk,  með látbragði, stjórnun o.s.frv. –  Það gerist iðulega þegar við höfum verið misrétti beitt og höfum ekki svarað fyrir okkur,  þá látum við þá sem eru „neðar“ í goggunarröðinni finna fyrir því.

Það er því hætta á að óánægðir foreldrar láti gremju sína bitna á börnum sínum,  jafnvel þó þeir vilji það ekki,  kunna þeir ekki eða geta ekki betur.

„Vaknið“ er orð sem er margítrekað í Biblíunni.  Það er alltaf verið að hvetja fólk til að sjá.  Eckhart Tolle og fleiri spekingar segja að „Awareness“ sé málið eða það að vera með meðvitund.

Það að „vakna“ og vera með meðvitund er sami hluturinn.

Vakna og opna augun,  ekki bara fyrir hinu ytra, öðru fólki og heiminum,  heldur ekki síður hinu innra,  sjálfum okkur og heiminum sem við í raun erum.  Hver og ein/n er sinn eigin „míní-cosmos.“

Börnin í 3. og 4. bekk grunnskólans á Hvanneyri fengu fyrirlestur og umræðustund um einelti sl. fimmtudag á sérstökum degi sem var frátekinn sem dagur gegn einelti. –  Þessi börn eru eins og önnur börn, – þau eru að stríða, skilja útundan,  hvísla um hin, hlæja þegar einhver fer að detta o.s.frv. –   Þegar umræðan hófst var búið að kveikja á öllum geislabaugum og enginn kannaðist við að vera gerandi,  en flestir könnuðust við að vera þolendur.

Enginn gerandi en fullt af þolendum,  gengur það upp?

Við leysum ekki eineltisvandann né ofbeldisvandann fyrr en hvert og eitt okkar lítur í eigin barm og íhugar hvar hans eða hennar ofbeldi (þó það sé aðeins „míní-ofbeldi“)  liggur.

„Sá yðar sem syndlaus er kasti fyrsta steininum.“

Við gætum sagt að það sé vandlifað,  ekkert megi nú gera o.s.frv. – og auðvitað verðum við að styrkja báða enda.  Það er að segja að opna augun líka fyrir því að þegar aðrir ráðast að okkur,  eða beita ofbeldi er það þeirra eigin vandi,  þeirra vanlíðan og vanmáttur eða vankunnátta sem er verið að tjá.

Til að sjá það og skilja þarf þroska.

Ég held það sé okkur öllum hollt að íhuga þessa spurningu, „hvaða ofbeldi hef ÉG beitt?“ ..   og þá til að læra af því og bæta sig en ekki til að fara í sjálfsásökun. –

Vertu breytingin sem þú vilt sjá í heiminum.  (Gandhi)

Nýr hugvekju – og hugleiðsludiskur …

Birt þann af
Svara

Allir eiga sér drauma – mínir draumar ganga m.a. út á það að starfa við að hjálpa fólki til sjálfshjálpar.  Ég held að lesendur séu búnir að fatta það að pistlarnir mínir eru skrifaðir út frá eigin pælingum um lífið og tilveruna, spurningum sem vakna innra með mér og þeir eru skrif mín auðvitað hluti af eigin sjálfshálp, en auðvitað er ég himinlifandi glöð þegar ég fæ að vita að eitthvað hefur hitt í mark, og styður þann sem les. 😉

Ég gerði hugleiðsludisk nýlega, – og brenndi heima og seldi.  Og nú ætla ég að gerast „pró“ og gefa út disk með fjórum hugvekjum út frá æðruleysisbæninni,  efnið verður út frá æðruleysi, sátt, kjark og visku og hverri hugvekju fylgir ein hugleiðsla út frá efninu. –

Diskurinn kemur væntanlega út í byrjun desember í síðasta lagi.  Verðið verður eins og á venjulegum diskum,  eflaust 2.499.- eða hvað það er nú sem svona kostar. –  Ágætis jólagjöf vonandi.

Þau sem panta fyrirfram (fyrir 21. nóvember)  fá diskinn á 1700.- krónur, – sendið mér bara tölvupóst johanna.magnusdottir@gmail.com –   Ég mun taka niður nöfn og heimilisfang og diskurinn verður annað hvort sendur í pósti eða keyrður út.

Diskurinn er byggður upp eins og námskeið sem ég hef haldið,  en væntanlega þekkja flestir æðruleysisbænina:

„Guð – gefi mér æðruleysi
til að sætta mig við það sem ég fæ ekki breytt,
kjark til að breyta því sem ég get breytt
og visku til að greina þar á milli.“

Að lifa af heilu hjarta – hvað er það?

Birt þann af
Svara

Að lifa af heilu hjarta

Dr. Brené Brown er ein af þeim sem ég hlusta mikið á.   Hún er m.a. höfundur bókarinnar

“The Gifts of Imperfection: Let Go of Who You Think You’re Supposed to Be; Embrace Who You Are.”

Brené talar um ótta okkar við að vera ekki nógu góð, ekki nógu fylltu-inn-í eyðuna -___________  (mjó, rík, áhugaverð, skemmtileg, gáfuð).   Til þess að geta verið í djúpum og  einlægum samskiptum við aðra, verðum við að leyfa öðrum að sjá hver við erum en ekki vera í hlutverkum eða með grímu.

Rannsóknir Brené leiða m.a. í ljós að til þess að hafa þessa dýpt í samskiptum og í samböndum,  verðum við að trúa að við séum virði þess að vera elskuð,  virði þess að tilheyra öðrum.

Fólkið sem trúir að það sé elsku vert og það að tilheyra NÚNA, án skilyrða eða forsenda,  ekki eftir eftir einhvern x tíma eða eftir að það verður nógu _______ (mjótt, ríkt, áhugavert, skemmtilegt, gáfað o.s.frv.)  Það er fólkið sem hún kallar fólkið sem lifir af heilu hjarta.

Fólk sem lifir af heilu hjarta:

– Upplifir djúpa tilfinningu fyrir innra verðmæti

– Er nógu hugrakkt til að vera ófullkomið og hvorki felur galla sína né flýr þá.

– Hefur samhygð með sjálfu sér til að vera gott við sjálft sig fyrst (súrefnisgríman á sjálfan sig fyrst til að hjálpa barni).

– Upplifir dýpt í tengslum við aðra sem kemur með því að sleppa tökum á því sem það heldur að það EIGI að vera, svo það geti verið það sem það er.

– Sættir sig við berskjöldunina.  Það sem gerir þau berskjölduð gerir þau aðlaðandi.

–  Er tilbúið að segja „Ég elska þig“ fyrst eða reyna sig í sambandi sem gæti jafnvel ekki gengið,  að gera hluti án öryggisnets.

Kjarninn í boðskap Brene:  Til að tengjast,  verðum við að taka áhættu. Við verðum að vilja berskjalda okkur og hafa hugrekki og samhygð með sjálfum okkur  til að trúa að við séum NÓG,  að við séum verðmæt,  að við tilheyrum,  og síðan getum við gefið til annarra. 

Þegar bikar okkar er barmafullur,  höfum við af nógu að gefa.