Í vafri mínu um netheima, m.a. til að dýpka skilning minn á lífinu og tilverunni, og til að sklja sjálfa mig betur og tilfinningarnar sem koma upp þegar ég „geng úr skaftinu“ eða missi viðveruna eins og ég kalla það, finn ég ýmislegt bitastætt efni.
Í þetta skiptið var ástæðan vegna eigin vanmáttarkenndar, að finnast ég ekki metin og framlag mitt, en fer eftir eigin kennslu og leita inn á við hvað það varðar en ekki út á við og kemst að þeirri niðurstöðu að það er ég sjálf sem vanmet mig. Ég er (hef ekki verið) nógu þakklát fyrir sjálfa mig og það sem ég kann og get og síðast en ekki síst fyrir hvað ég ER. (Ég veit að ég er að tala fyrir okkur flest ef ekki öll).
Enn og aftur leyfi ég mér og vil tala út frá mætti berskjöldunar, að játa ófullkomleika minn. –
Eftirfarandi fann ég og langar að deila um appreciation – og ég set það hér fram sem þakklæti.
Byggt á vanþakklæti er m.a.:
Trúin á það að þú sért óverðug/ur ástar, umhyggju, árangurs eða farsældar í veraldlegum efnum.
Trúin á það að þú sért merkilegri en aðrir (vegna þess að þér finnst aðrir ómerkilegri)
Trúin á það að þú sért ómerkilegri en aðrir (vegna þess að þú vanmetur þig)
Trúin á það að álíta þig verðuga/n EF þú tilheyrðir öðrum félagslegum hópi eða ættir meira af peningum eða veraldlegum eignum.
Byggt á þakklæti er m.a.:
Trúin á það að þú sért verðug/ur ástar, umhyggju og árangurs í veraldlegum efnum.
Trúin að allt fólk sé verðmætt
Trúin á að þú sért verðmæt/ur á tillits til stéttar, stöðu, kyns, kynþáttar o.s.frv.
Trúin að þú getir lært eitthvað af öllum aðstæðum
Appreciation is the highest form of prayer, for it acknowledges the presence of good wherever you shine the light of your thankful thoughts.
Alan Cohen
We tend to forget that happiness doesn’t come as a result of getting something we don’t have, but rather of recognizing and appreciating what we do have. – Frederick Keonig
Bæn mín er um þakklæti – þakklæti fyrir alla englana sem eru í heiminum og koma til hjálpar um leið og þú biður um hjálp. –
Bæn mín er að þakka fyrir heilsu, náðargjafir og tilveru sem biður ekki um verk, aðeins trú á lífið. –
VIRTU ÞIG NÆGILEGA TIL ÞESS
AÐ GANGA BURT
FRÁ ÞVÍ SEM EKKI
GAGNAST ÞÉR LENGUR,
LÆTUR ÞIG VAXA
EÐA VEITIR ÞÉR HAMINGJU.
Þegar við förum með „faðirvorið“ og segjum „forða oss frá illu“ – þá gætum við verið að biðja um hjálp til að forða okkur úr skaðlegum aðstæðum, kannski þurfum við að gera meira af því að biðja um þá hjálp? –
Margir spyrja sig eftir á:
„Af hverju fór ég eða gerði ekkert fyrr“ –
„Hvað var eiginlega að mér?“
Það er ekkert að þér, þú trúir bara að það sé eitthvað að þér því það var bara búið að innprenta í þig að þú ættir e.t.v. ekki betra skilið, ættir skömmina, ættir að þrauka, halda friðinn o.s.frv.
Nú, ef það er búið að innprenta svoleiðis hugsun, þá þarftu hjálp við að „útprenta“ hana.
Það er sjálfsvirðingin sem ber skaða þegar að við förum að lifa lífi annarra, þóknast, geðjast eða hylma yfir á eigin kostnað. –
Fullorðnir einstaklingar eiga að bera ábyrgð á sjálfum sér. Ef einhver „lætur“ þér líða illa þarftu að skoða hvað ÞÚ getur gert í því og hvort þú átt að samþykkja það eða ekki. Ef við getum ekki borið ábyrgðina þurfum við að spyrja okkur „af hverju ekki?“ – getur verið að við séum enn með viðbrögð barnsins, unglingsins og þá raddirnar sem innprentuðu í okkur að við ættum það vonda skilið sem yfir okkur gengi? –
Um leið og þú játar að þú eigir allt gott skilið, eða játar viljann til að eiga allt gott skilið hefur þú tekið fyrsta skrefið í að forða þér frá illu.
Ég var að kenna á námskeiði nýlega og setti upp á töflu:
Við erum aldrei nógu _________________________
og bað þau sem þar voru að fylla í eyðuna, kasta fram sem upp á vantaði, það komu fleiri orð, en ég held að þetta séu þau algengustu.
Eflaust er það síðasta – „aldrei nógu mjó“ algengara hjá konum en þó eru karlmenn þar líka og við þekkjum hvað gerist þegar að það að vera aldrei nógu mjó fer yfir strikið; – þá breytist það í sjúkdóminn anorexíu.
Að sama skapi, þegar við erum aldrei nógu góð eða dugleg, getum við farið yfir í sjúklegt ástand, við göngum fram af okkur í dugnaði – förum langt yfir strikið alveg eins og anorexíusjúklingar, – og enn og aftur það sama í góðmennskunni.
Í öllum tilfellum erum við orðin sjúk.
Svona hættuleg er fullkomnunaráráttan.
Fullkomnunarárátta lærist af samfélagi sem gerir kröfur sem eru sjúkar.
Ég hef verið í öllum þessum hlutverkum, ekki nógu góð, ekki nógu dugleg og ekki nógu mjó. Það veldur því að ég var aldrei nógu sátt, og því aldrei hamingjusöm. –
Ef ég var góð og að sinna einhverjum, var ég kannski að berja mig fyrir að vera ekki að sinna eða vera góð við einhvern eða einhverja aðra.
Ef ég var dugleg að vinna, en ekki dugleg að þrífa heima var ég ekki nógu dugleg, punktur. Eða öfugt.
Ef ég var komin í „rétta“ þyngd gat ég samt fundið einhverja „vansköpun“ of þykkir ökklar, ekki sá „súperkroppur“ sem ég ætlaði mér að vera.
Þrátt fyrir allt ofangreint, geri ég mér grein fyrir því að ég var mjög dugleg, mjög góð og með eðlilegt og heilbrigt vaxtarlag. En ég var ekki nóg.
Orsökin kom úr uppeldi og orsökin kom úr umhverfi.
Svo fór ég ásamt fv. manni mínum að ala upp börn, en hann var líka með sömu einkenni, að vera ekki nóg, þó við sýndum þau á mismunandi hátt. – Lélegt sjálfsmat getur bæði komið út í vanmáttarkennd, að finnast við ómerkileg og óverðug og líka í ákveðnum hroka gagnvart öðrum, en það er hrokagríman til að aðrir sjái ekki að hvað við erum „í raun“ ómöguleg. (Það er það sem okkur finnst, eða höldum um okkur).
Börnin læra að þau séu ekki nóg, ekki nógu mjó, ekki nógu dugleg og ekki nógu góð, og færa það yfir á börnin sín sem ef ekkert er að gert.
Það er því okkar sem „vöknum“ að rjúfa keðjuna.
Það sem ég er að lýsa hér að ofan er auðvitað það sem ég er að vinna með dags daglega. Ég er „sérfræðingur“ í sjálfri mér og mínum bata og það er þess vegna sem ég á auðvelt með að sjá og nema annað fólk og hvar það er statt.
Við erum þarna flest, þ.e.a.s. að vera ekki nóg. Við þurfum að vakna til meðvitundar um það hvað er að, af hverju við getum ekki verið ánægð, og þegar meðvitund er náð og við förum að hætta að gera óraunhæfar kröfur til okkar sjálfra, vera okkar bestu vinir og lifa í meðvitund erum við komin á réttan veg. – Veg hamingjunnar. Vegur hamingjunnar liggur í því að upplifa sig í að vera nóg, skilyrðislaus hamingja sem hefur ekkert að gera með útlit, dugnað eða hversu mikið af góðverkum við vinnum. –
Þessi ofangreindi pistill varð til í morgungöngunni þar sem ég rölti hér hringinn, Holtsgata, Bræðraborgarstígur, Sólvallagata, Vesturvallagata og svo aftur Holtsgata. – Ég geng hann með glaðan voffaling þegar ég er að passa hann fyrir dóttur mína. –
Yfirþyrmandi þakklæti fyllti huga minn, í morgunkyrrðinni. Ekki bara þakklæti, heldur líka ást, – því núna þegar ég hef lært svona mikið á sjálfa mig og lært að ég má elska sjálfa mig, get ég fyrst farið að elska í raun og veru. Ekki á forsendum óttans að einhverjum líki ekki við mig, að ég sé ekki nóg. –
Við lærum það sem fyrir okkur er haft, en það er algjörlega óþarfi að dæma foreldra okkar eða þá sem kenndu, líka heiminn því að heimurinn kann ekkert á þetta frekar en við. – Ekki kunni ég á þetta heldur.
Við erum særð börn særðra barna, sárin koma hægt og bítandi.
Eina sem við getum raunverulega gert er að láta af dómhörku og óraunhæfum og ómanneskjulegum væntingum í eigin garð og annarra. – Þær væntingar verða aldrei upp fylltar og því enda þær alltaf í vonbrigðum.
Gleðjumst yfir og þökkum fyrir það sem er, og fögnum því að vera nóg, ekki þegar og ekki ef, heldur núna. – Við erum öll elsku verð, skilyrðislausrar elsku, ekkert „ef“ og ekkert „þegar“ við erum elskuð núna, og hvers vegna ekki af okkur sjálfum? – Vegna þess að ég er ekki nógu ____________________?
Ég hef lýst æðra mætti/Guði sem mætti sem elskar okkur skilyrðislaust og sem fyrirgefur skilyrðislaust. Ástæðan fyrir því að margir leita þangað er til að fá hjálp við að elska sig og virða, er að æðra mætti er ekkert ómögulegt. Í því liggur almættið, í hinu skilyrðislausa.
Ég trúi að við séum sköpuð í mynd þessa almættis og ef svo er þá ættum við að hafa möguleikann á að elska skilyrðislaust og fyrirgefa. – Við höfum bara villst af leið.
Fagnaðarerindið er að við erum nóg, við erum sama mannveran og áhyggjulausa barnið sem var í öruggu móðurlífi, fékk næringu frá móður, upplifði öryggi móðurlífs og var umvafið kyrrð legvatnsins.
Guð/æðri máttur/cosmos/vortex – eða hvað sem við viljum kalla það er móðurlífið okkar, kyrrðin, öryggið, næringin, elskan og allt sem er gott og verndandi.
Þegar við eru stödd þar erum við í sátt og vellíðan.
Eftir því sem við getum dvalið þar lengur og oftar, þess betra verður líf okkar og það er líf í bata. Það þarf að aflæra það sem afvegaleiddi og læra það sem kemur okkur til baka, og til eru aðferðir við að komast þangað, vegna þess að við svo sannarlega erum týnd í heimi sem afvegaleiðir og gefur röng skilaboð. – Þær aðferðir þekkja margir sem hugleiðslu, yoga, tengingu við náttúru o.fl. Það getur engin/n gengið þá leið fyrir okkur, en öll höfum við möguleika á þeirri göngu ef við viljum, okkar er valið.
Á námskeiðum Lausnarinnar um„Lausn eftir skilnað“ koma alltaf upp sömu spurningarnar og pælingar um kynlíf. – Sem betur fer er fólk nógu einlægt til að ræða það, því að námskeið þar sem fólk getur ekki verið heiðarlegt og einlægt að spyrja um það sem liggur þeim á hjarta gerir lítið gagn.
Flest fólk hefur þörf fyrir kynlíf, – jafnvel í sorgarferli. – Stundum bara nánd, snertingu og knús frá gagnstæðu kyni, nú eða sama kyni ef um samkynhneigða er að ræða. En um leið er það í fæstum tilvikum tilbúið og ekki í stakk búið til að hefja samband. – Hvað á þá að gera? –
Kynlífið er að sjálfsögðu meira en bara samfarir, kynlíf er einmitt snerting, nánd og knús – og svo margt, margt meira. –
Í Coda bókinni þar sem talað er um meðvirkni er sagt að eitt einkenni meðvirkni sé að sætta sig við kynlíf þegar að þú vilt ást. –
Nú flækist málið!
Ég held að þarna verði að mætast tveir aðilar sem eru svipað staddir, – sem eru tilbúnir í kynlíf nú eða knús, án þess að fara í allan pakkann – eða a.m.k. ekki strax – en kannski með þeim formerkjum að þessir tveir einstaklingar séu ekki að stunda kynlíf með öðrum einstaklingum líka – eða hvað? –
Verst að þetta er ekki allta svona einfalt, kannski byrjar þetta svona, en hvað ef vakna tilfinningar hjá öðrum aðilanum en ekki hinum? – Er hægt að stunda kynlíf saman í langan tíma án ástar? – Það hlýtur a.m.k. að koma einhvers konar væntumþykja. Þá gæti hin/n meðvirki/meðvirka farið að sætta sig við kynlífið til að halda í elskhugann. Það væri auðvitað óheiðarlegt og hann væri ekki að virða tilfinningar sínar.
Það mikilvæga er nefnilega að báðir aðilar komi hreint fram, – láti vita hvað þeir vilja, langar og þurfa, og á hvaða forsendum.
Eru forsendur beggja samræmanlegar? –
Hættan við að byrja of brátt í sambandi aftur, er að fólk sé hreinlega ekki búið að ná áttum og ekki búið að ganga í gegnum sorgarferlið og ætli jafnvel að fresta því eða taka „short cut“ með því að finna sér annan maka of fljótt. – („Short cut“ er þarna að stytta sér leið og hefur ekkert með „shortara“ að gera! 😉 )
E.t.v. er hægt að vinna þetta samhliða, ef fólk fer hægt í sakirnar og gefur hvort öðru tilfinningalegt rými og frelsi.
Margir leita að aðila til að eiga kynlíf með, – en vilja ekki fara í allan fjölskyldu- og ættarmótapakkann svona í sömu vikunni..
Sambönd verða að fá sinn tíma til að þroskast og þróast og við flýtum þeim ekki, þá er alltaf hætta á að eitthvað bresti.
Sambönd verða að byggja á gagnkvæmni, ekki ótta annars aðilans við að missa hinn, og alls ekki á lygi.
Ég hlustaði einu sinni á konu sem sagði: „Ég hitti þennan mann, ég var ekki alveg tilbúin en ég var svo hrædd um að ég væri að missa af tækifærinu ef hann væri sá rétti“ … Ef maðurinn er virkilega sá eini rétti þá gefur hann henni sinn tíma og er þolinmóður og öfugt. Ef það er til eitthvað sem heitir „Mr. Right“ eða „Mrs. Right“ – fyrir okkur, þá er þessi aðili hinn rétti og ekkert breytir því. –
Við getum oft ætlað er að vera vitur og gera allt faglega, „I can´t help falling in love with you“ .. syngur hjartaknúsarinn Julio – og stundum er bara við ekkert ráðið, – en þá er að vinna úr þeim aðstæðum líka. – Taka það á æðruleysinu eins og annað! ..
Reyndar er hverjum manni hollt að verða ástfanginn af sjálfum sér, og það má líka hlusta á Julio með það í huga, – að komast ekki hjá því að verða ástfanginn af sjálfum sér! … Það er auðvitað besti grunnurinn fyrir ást á öðrum einstakling. –
„Love is not something we give or get: it is something that we nurture and grow, a connection that can only be cultivated between two people when it exists within each one of them – we can only love others as much as we love ourselves“ (Brené Brown, PhD).
Jæja, pistill um kynlíf og knús breyttist í pistil um ást .. svona vill þetta fara! ..
Við ráðgjafar hjá Lausninni, sjálfsræktarsamtökum; Ragnhildur Birna Hauksdóttir, fjölskyldumeðferðarfræðingur og sú sem þetta ritar, Jóhanna Magnúsdóttir, guðfræðingur – erum að fara að leggja saman krafta okkar, – og langar að gera eitthvað frumlegt og skemmtilegt fyrir konur og stillum því upp námskeiði utan borgarmörkin.
Það er gaman að geta boðið upp á námskeið þar sem fólk kemst „í tæri“ við sjálft sig og tilfinningar sínar og tengja það við náttúruna, því að í náttúrunni tengjumst við okkur sjálfum og auðveldara að tengja við aðra. – Vaða í vatni, leggjast í laut, vinna verkefni og hugleiða undir berum himni o.s.frv. –
sumarhúsin við vatnið ..en bæði verður unnið inni og úti – á opnu svæði og inní dásmlegu skógarsvæði þar sem snætt verður um kvöldið úti palli við sumarhús sem er eins og í dularfullu ævintýri. – Klæðum okkur eftir veðri 😉
Námskeiðið er byggt upp af fyrirlestrum, verkefnavinnu, hugleiðslu og fleiru sem við Ragnhildur höfum að bjóða úr okkar þekkingar-og reynslubrunni, unnið verður bæði innan- og utandyra.
Markmiðið er m.a. að ná betri tengingu við sjálfa sig og tilfinningar sínar, njóta sín og upplifa sig.
Traust, trúnaður og samhugur eru leiðarljós slíkrar vinnu.
„Að sjá sig og tjá sig“ – en það er mikilvægt að átta sig á því að heilun okkar felst fyrst og fremst i því að setja fókusinn inn á við.
Námskeiðið verður haldið á Indriðastöðum í Skorradal í samstarfi við staðarhaldara. Frá mánudegi 25. júní kl. 14:00 – þriðjudags 26. júní kl. 12:00.
Auk þess fylgja þrír tímar í hópeftirfylgni í húsnæði Lausnarinnar, Síðumúla 13 í Reykjavík.
(þátttakendur fá senda dagskrá og ítarlegri upplýsingar við skráningu)
Innifalið: Gisting í sumarhúsi m/heitum potti (fjögur hús í boði). Leiðsögn/ kennsla reyndra ráðgjafa og námskeiðsgögn, kaffi og kvöldmatur á mánudag, morgunverður á þriðjudag, ávextir og millibitar.
Fjögur sérherbergi í boði og fjögur tveggja manna (kojur). –
Verð: 24.900.- (tvær í herbergi) eða 27.900.- (sérherbergi)
Aðeins 12 konur komast að á námskeiðið í einu.
Staðfestingargjald er 10.000.- en ekki er bókað að komast að fyrr en búið er að greiða gjaldið og fá staðfestingu að það sé laust.
Þátttakendur koma á eigin bílum, en möguleiki á að við höfum milligöngu um að sameina í bíla ef óskað er.
Þetta hljómar ekki ósvipað og „út úr skápnum“ – og þýðir ekkert ósvipað heldur. –
Allir setja upp skráp, þessi skrápur myndast eins og hrúður og þykknar með hverju áfalli.
Vandamálið er að þessi skrápur lokar ekki aðeins á vondar tilfinningar, heldur líka góðar tilfinningar. Þeir sem eru með þykkasta skrápinn, eru orðnir ófærir um að yrða eða virða tilfinningar sínar. –
Kannski ófærir um að elska eða taka á móti elsku?
Eftir því fleiri tilfinningum, vonbrigðum og sárindum yfirleitt við kyngjum eða tökum á móti án þess að virða þær, gráta yfir þeim, segja frá þeim eða leyfa okkur finna þær, þess þykkari, harðari OG þyngri verður skrápurinn.
Það liggur í hlutarins eðli. að það sem er þungt það iþyngir okkur, hamlar og stöðvar. –
Ef við erum með þykkan skráp, vegna ítrekað mislukkaðra sambanda, höfnunar, vantrausts, sorgar og sára þá heldur hann auðvitað aftur af okkur að taka skref inn í nýtt samband. –
Skrápurinn er eins og varnarskjöldur, – við látum hvorki sverð stinga, né ástarpílur amors hitta því að við erum í vörn.
Partur af því að lifa er að finna til. Vera viðkvæm. Vera ófullkomin. Vera auðsæranleg. –
Það sem ég er að segja hér, er í takt við það sem Brené Brown, rannsóknarprófessor er að tala um þegar hún ræðir „Power of Vulnerability“ ..
Vald berskjöldunar
Sigur þess að koma út úr skrápnum
Þau sem eru inní skrápnum erum við.
Það er hugrekki að stíga út úr skápnum, viðurkenna veikleika sína, viðurkenna tilfinningar sínar og jafnvel að ræða skömm sína, en eins og áður hefur komið fram þá hatar skömmin að láta tala um sig því þannig eyðist hún. –
Það eru nefnilega tilfinningarnar, þessar erfiðu sem hafa búið til skrápinn, – skömmin, samviskubitið, gremjan og allt eftir því, – tilfinningar sem við höfum upplifað en kannski ekki rætt við einn einasta mann.
Viljum við vera tilfinningalaus? – Dofin? – Er það ekki bara auðveldast?
Það væri voða gott ef það væri bara hægt að loka á vondu tilfinningarnar, – hægt að velja úr, en því miður er það ekki hægt því þær spila saman.
Við verðum að virða tilfinningarnar (sjá þær) ganga í gegnum þær, það er stysta og áhrifaríkasta leiðin, – ekki festast í þeim, ekki hafna þeim, því þannig búum við til þykkari skráp. – Þannig festumst við í sama farinu og komumst hvorki lönd né strönd. –
Það er ekki neikvætt að vera tilfinningavera – „E-motional“ vera hreyfanleg. Andstæða þess að vera hreyfanleg, er að vera föst, jafnvel frosin.
Hver kannast ekki við tilfinningakulda? –
Kannski er einhver tilfinningavera ólgandi inní skrápnum, en þorir ekki út?
Hvað veldur? –
Það er ekkert voðalega mörg ár síðan að Hörður Torfason hrökklaðist frá Íslandi vegna þess að hann kom út úr skápnum með sína kynverund, sem samkynhneigður einstaklingur. –
Kannski þarf brautryðjendur til að koma út úr skápnum með sína tilfinningaverund, sem tilfinningavera. – Kannski má gráta, líka fyrir framan aðra. Kannski má sýna tilfinningar? – Líka stóru og sterkbyggðu karlmennirnir sem líður illa inní sér?
Það má hlæja og það má gráta, það er okkar eðli.
Komum út úr skrápnum og förum að lifa lífinu af tilfinningu.
„Það er bara ekki ÉG að gráta fyrir framan fólk“ – hef ég sjálf sagt og heyrt marga aðra segja. Hver er það þá sem var að gráta, ef það var ekki ÉG? –
Var það ekki bara akkúrat ÉG?
Öld Vatnsberans er runnin upp, vatnið er tákn fyrir tilfinningar í ýmissi táknfræði, tárin okkar eru vatn. Þau spretta fram við tilfinningar, við grátum af gleði og við grátum af sorg.
Ef við byrgjum inni, þá er svo mikil hætta á að vanlíðanin brjótist út í ljótum orðum, gjörðum og jafnvel ofbeldi. Birtingarmyndin getur verið ofbeldi gagnvart okkur sjálfum eða gagnvart öðrum. Meðvirkni er t.d. í mörgum tilfellum sjálfspíslarhvöt sem myndast þegar eigin tilfinningar eða þarfir eru ekki virtar. – Ofbeldi gagnvart öðrum er aðferð særðu manneskjunnar í skrápnum við að kalla á hjálp. –
Brené Brown segir eftirfrandi, – og ég hef oft haft það eftir henni:
„Djúp þörf fyrir að tilheyra og vera elskuð er eitthvað sem engin manneskja getur gefið afslátt af. Við erum líffræðilega, vitsmunalega, líkamlega og andlega „víruð“ til að elska, vera elskuð og tilheyra.
Þegar þeim þörfum er ekki fullnægt, virkum við ekki eins og okkur er ætlað. Við brotnum. Hrynjum niður. Við dofnum. Okkur verkjar. Við meiðum aðra. Við verðum veik.
Sannarlega eru aðrar ástæður veikinda, doða og sársauka, en fjarlægð við ást og að tilheyra mun alltaf leiða til þjáningar“ …
Hluti af sjálfsvirðingu er að virða tilfinningar sínar.
Við eigum að finna til, hvort sem það er til gleði eða sorgar. Ekki deyfa, flýja eða afneita tilfinningum okkar. – Það eru engin „short-cuts“ ..
Að lifa af heilu hjarta, að fella skjöldinn eða koma út úr skrápnum, er að hafa hugrekki til að sýna tilfinningar, hugrekki til að viðurkenna veikleika, hugrekki til að tjá sig um langanir sínar og drauma, hugrekki til að elska þrátt fyrir yfirvofandi sár eða höfnun, því þegar við elskum lifum við í yfirvofandi skugga þess að vera hafnað eða að missa ástina, – það er eins og lífið er, við lifum í skugga þess að einn daginn endi lífið, en við hættum ekki að lifa. –
Að elska er að lifa.
Að finna til er að vera til.
ég óttast ekki svikin loforð
vegna þess að ég held
að betra sé að elska og missa
en missa af því að elska
„Ómeðvitaður heimur skapar börnum sínum sársauka, – þess fleiri sem komast til meðvitundar og hætta að viðhalda sársauka bernsku sinnar og yfirfæra hann þar að auki á næstu kynslóð, því minni verður sársauki heimsins. – Þannig slítum við keðjuna.“
Þennan texta setti ég á hjartaáliggjandi fésbókarstatus í gær og fékk „like-in“ hjá þeim sem skildu hann og voru sammála og fallega umsögn frá mætum manni og líka hjarta frá mætri konu. –
Stundum hittir eitthvað í mark sem við skrifum og segjum og stundum ekki. –
Þessi texti er skrifaður í einlægri ósk minni að við vöknum og förum að sjá eigin sársauka, förum að elska okkur nóg og virða til að leita okkur heilunar, tjá okkur um hann við einhvern eða einhverja sem við treystum og hætta þannig að lifa með hann og þannig varpa honum áfram á næstu kynslóð. –
Það er þegar okkur líður illa sem við segjum vonda og særandi hluti. Það er þegar við erum með grasserandi skömm innra með okkur sem við meiðum okkur og aðra. –
Ég er að vakna, hægt og rólega, og æfa mig að lifa „in presence“ – það er að vera viðstödd og vera áhorfandi að eigin tilfinningum. Hvað er að gerast þegar ég verð reið, er það fórnarlambsreiði = gremja, og af hverju bregst ég svona við? – Þegar við förum að sjá, vera meðvituð, getum við breytt. Eins og þota á flugi sem er komin út af sporinu, flugmaðurinn stillir hana þá af, og við erum flugmaðurinn en fljúgum ekki á Auto Pilot. –
Stundum er eitthvað utanaðkomandi sem setur okkur alveg út af sporinu, og við, í ófullkomleika okkar getum ekkert að því gert, heldur hrökkvum í gamla farið eftir því sem við erum prógrammeruð. – Þá fyrirgefum við okkur það, lærum af því og höldum áfram. Hlæjum kannski að því eftir á. Ég lenti sjálf í því sl. föstudag.
Ég fór til læknis út af verkjum fyrir brjósti, hann tók hjartalínurit sem sýndi að allt var í lagi og fór svo að hlusta mig og rak augun í örið á öxlinni á mér. – Hann spurði hvað þetta væri og ég sagði eins og var að þarna hefði verið skorið burt sortuæxli 2008. –
Þá sagði hann í beinu framhaldi „Þá er best að senda þig í blóðprufu“ … ( ég var bara nokkuð róleg) …en svo spurði hann, „er eitthvað framundan hjá þér í dag“? – „Eh, já, ég er að fara í jarðarför klukkan 13:00 í dag“ (klukkan var 11:50). „Það er best að þú farir fyrir hana, svo ég fái út úr þessu fyrir klukkan 16:00“ – (Ég var að missa kúlið..) .. Hvað hélt maðurinn? – ég vissi alveg hvað hann hélt, eða vildi útiloka a.m.k. – en þetta varð að algjörum úlfalda í hausnum á mér. – Hann klykkti svo út með því að hann myndi hringja og láta mig vita niðurstöðurnar. – Ég fór auðvitað að fyrirmælum læknisins, fór í blóðprufuna og náði jarðarförinni og fór svo upp í vinnu, en var með lítið annað en úlfaldann í hausnum. Klukkan varð fjögur og síminn hringdi, – ég hélt það væri læknirinn en það var sonurinn – sem ég næstum „hrinti“ úr símanum því ég væri að bíða eftir símtali frá lækni. – (Ég var s.s. leiðinleg við soninn, en það gerist yfirleitt ekki þannig að utanaðkomandi áhrif voru farin að segja til sín). Síminn hringdi EKKI og ég var ekki lengur með úlfaldann í hausnum, ég var úlfaldi. –
Ók heim á leið og þar sem ég ók upp í áttina að Túngötu frá Búllunni, man ekki hvað gatan heitir, þá stöðvaði bíll snögglega fyrir framan mig, algjörlega án viðvörunar“ – og þá kom það /&&%$/&&%$ helv…. andsk… erkifífl… og FLAAAAAAAAAUT …. – ég var brjáluð! …
Öll loforð um að blóta ekki náunganum voru horfin út um gluggann, allt „presence“ – öll viðveran og yfirvegunin rokin í burtu, og hin óullkomna og skíthrædda Jóhanna öskraði þarna úr sér lungun, – angistin og óttinn hafði tjáð sig ….
Ég sem hélt ég væri ekki hrædd við dauðann!
Hvar var nú: „Þótt ég fari um dimman dal óttast ég ekkert illt“ – ???
Þegar heim var komið beið sonurinn þar og ég útskýrði fyrir honum af hverju ég hafði verið svona uppspennt í símanum og hann skildi það. –
Læknirinn hringdi svo klukkan sjö með þær fréttir að blóðsýnin sýndu ekkert óeðlilegt, og léttirinn var mikill, líka í rödd hans. – Úlfaldinn hvarf, varð ekki einu sinni að mýflugu, hann bara hvarf og ég sá, auðvitað sá ég eftirá hvað hafði gerst.
Í huga mínum hafði ég tekið þetta alla leið, allt var búið – en símtalið var því eins og að fá fréttir um upprisu mína! (Já, það er hægt að gera grín að þessu eftirá ;-))
Það er svo margt sem hægt er að læra og nýta af svona reynslu. Enn og aftur þakka ég fyrir að vera heilbrigð, en það er voðalega mannlegt að líta á heilbrigði sem sjálfsagðan hlut og yfirleitt ekki fyrr en við höfum smakkað á veikindum að við vitum hvers virði heilbrigðið er. –
Það er okkar að lifa með og rækta alla þá möguleika sem við höfum sem heilbrigðar manneskjur. – Það er líka okkar að lifa með og rækta alla þá möguleika sem við höfum þegar við veikjumst. Ekki búa til innri hindranir eða ímyndaðar hindranir. – Sjá þær sem eru raunverulegar, sætta okkur við þær en ekki bæta við. –
Ég sjálf er „viðkvæmt blóm“ – en ég tel mig um leið afbragðs sterka, vegna þess að ég þori að viðurkenna það. – Viðurkenna að ég er reyndar mjög ófullkomin, – og ég gleðst yfir þessum ófullkomleika.
Vegna þess að í ófullkomleika mínum næ ég tengingu við mun fleira fólk en ef ég væri fullkomin, eða réttara sagt léti sem ég væri fullkomin (því engin mannleg vera er fullkomin – nema í áðurnefndum ófullkomleika) – Í gegnum sársauka minn, gegnum það sem ég hef gengið í gegnum um læri ég að skilja betur annað fólk.
Líka hrokann í því, því ég er hrokafull. Líka vonskuna í því því að ég er vond.
Ég á þetta allt til, en ég veit að þetta minnkar og minnkar eftir því sem ég geri mér grein fyrir orsökum þess, af hverju bregst ég svona við? –
Ég hitti einn nemanda minn fyrir utan bankann um daginn sem sagði: „Jóhanna – þú hefðir átt að verða forseti, því að við þurfum forseta sem skilur fólk“ – (Þetta var ljósgeisli inn í daginn og viðurkenni að ég hef alveg þörf fyrir svona jákvæðni í minn garð við og við). Ég veit reyndar að heimurinn er alls ekki tilbúinn til að taka við forseta sem er tilbúin/n að leggja tilfinningar sínar á borðið og játa sig ófullkominn, og hugmyndin um forsetaframboðið var meira táknræn en nokkuð annað, svona eftir á að hyggja. – Að sýna að ég þyrði að bjóða mig fram ófullkomin kona úr ófullkomri fjölskyldu. Með ófullkomna fortíð. –
Ég kann öll hlutverkin, get farið í hlutverk fínu frúarinnar og kann mig býsna vel. Ég get leikið býsna margt. –
En mig langar ekki að leika hlutverk, mig langar að vera ég og geri mér grein fyrir því að það er aðeins hluti af heiminum sem tekur mér eins og ég er. – Ég er sátt við það. – Hluti af heiminum tekur þér eins og þú ert og þú skalt líka vera sátt/ur við það.
Þarna úti er fullt af særðum börnum, við erum öll særð börn særðra barna. Ekki vegna þess að foreldarar okkar eða við sem foreldrar vildum vera vond eða særa, bara vegna þess að við kunnum ekki betur. –
Þegar við segjum við barnið okkar að það sé frekt, það sé latt o.s.frv. þá erum við að prógrammera það. – Orðin eru álög, eins og Sigga Kling segir, – þess vegna er betra að leggja góð álög á börnin en vond og segja við börnin í staðinn að vera góð og vera dugleg, – nota jákvæða uppbyggingu í stað neikvæðrar. –
Þannig er örlítið dæmi um meðvitaðan heim. –
Við megum því vita það að skítkast og niðurrif í annarra garð, kemur ekki úr glöðu eða sáttu hjarta – það kemur frá vanlíðan, líka þegar ég geri það. Þörf fyrir að meiða, vegna þess að við höfum einhvern tímann verið meidd. –
„Gættu að…. .. sungum við mörg í sunnudagaskólanum…
Gættu að þér litla eyra, hvað þú heyrir…
Gættu að þér litli munnur, hvað þú segir…
Gættu að þér litla hönd, hvað þú gerir…
Gættu að þér litli fótur, hvar þú stígur…
Ómeðvitaður heimur skapar börnum sínum sársauka, – þess fleiri sem komast til meðvitundar og hætta að viðhalda sársauka bernsku sinnar og yfirfæra hann þar að auki á næstu kynslóð, því minni verður sársauki heimsins.
– Þannig slítum við keðjuna ..
Gætum að okkur sjálfum og með því gætum við að náunga okkar. –
Eftirfarandi er (gróf) þýðing mín á pistli sem ég held reyndar að sé tekinn beint frá Eckhart Tolle. – Þarna er m.a. farið inn á lausnina frá meðvirkni, hvorki meira né minna, og þarna eru líka afskaplega mikilvæg skilaboð til okkar allra. – Að lifa í meðvitund, að veita sjálfum okkur athygli og hugsunum okkar. – Skynja ástina innra með okkur, gleðina og friðinn og láta hvorki utanaðkomandi né innri hávaða trufla það. –
En hér er pistillinn. –
Ástar/haturssambönd
Án þess að komast og þangað til að þú kemst í meðvitað viðveruástand, verða öll sambönd, og sérstaklega náin sambönd, verulega gölluð og að lokum vanvirk. Þau geta litið út fyrir að vera fullkomin um tíma, eins og þegar þú ert „ástfangin/n“ en óhjákvæmilega verður þessi sýnilega fullkomnun trufluð þegar að rifrildi, árekstrar, óánægja og andlegt eða jafnvel líkamlegt ofbeldi fer að eiga sér stað í auknum mæli.
Það virðist vera svo að flest „ástarsambönd“ verði ástar/haturssambönd fyrr en varir. Ástin getur þá snúist í alvarlega árás, upplifun fjarlægðar eða algjöra uppgjöf á ástúð eins og að slökkt sé á rofa. Þetta er talið eðlilegt.
Í samböndum upplifum við bæði „ást“ og andhverfu ástar – árás, tilfinningaofbeldi o.s.frv. – þá er líklegt að við séum að rugla saman egó sambandi og þörfinni fyrir að líma/festa sig við einhvern við ást. – Þú getur ekki elskað maka þinn eina stundina og svo ráðist á hann hina. Sönn ást hefur enga aðra hlið. – Ef „ást“ þín hefur andstæðu þá er hún ekki ást heldur sterk þörf sjálfsins fyrir heilli og dýpri skilning á sjálfinu, þörf sem hin persónan mætir tímabundið. Það er það sem kemur í staðinn fyrir hjálpræði sjálfsins og í stuttan tíma upplifum við það sem hjálpræði. –
En það kemur að því að maki þinn hegðar sér á þann hátt að hann mætir ekki væntingum þínum eða þörfum, eða réttara sagt væntingum sjálfsins. Tilfinningar ótta, sársauka og skorts sem eru inngrónar í meðvitund sjálfsins, en höfðu verið bældar í „´ástarsambandinu“ koma aftur upp á yfirborðið. –
Alveg eins og í öllum fíknum, ertu hátt uppi þegar fíkniefnið er til staðar, en óhjákvæmilega kemur sá tími að lyfið virkar ekki lengur fyrir þig.
Þegar þessar sársaukafullu tilfinningar koma aftur, finnur þú jafnvel enn sterkar fyrir þeim en áður, og það sem verra er, að þú sérð núna maka þinn sem orsök þessara tilfinninga. Það þýðir að þú sendir þær út og ræðst á hann með öllu því ofbeldi sem sársauki þinn veldur þér.
Þessi sársauki getur kveikt upp sársauka maka þíns, og hann ræðst á þig til baka. Á þessu stigi er sjálfið meðvitað að vona að þessi árás eða þessar tilraunir við stjórnun verði nægileg refsing til að minnka áhuga maka þíns á því að breyta hegðun sinni, svo að sjálfið geti notað árásirnar aftur til að dylja eða bæla sársauka þinn. –
Allar fíknir kvikna vegna ómeðvitaðrar afneitunar á að horfast í augu við og fara í gegnum eigin sársauka. Allar fíknir byrja með sársauka og enda með sársauka. Hverju sem þú ert háð/ur – alkóhóli – mat – löglegum eða ólöglegum fíkniefnum eða manneskju – ertu að nota eitthvað eða einhvern til að hylja sársauka þinn. –
Þess vegna – þegar bleika skýið er farið framhjá – er svona mikil óhamingja, svo mikill sársauki í nánum samböndum. – Þau draga fram sársauka og óhamingju sem er fyrir í þér. Allar fíknir gera það. Allar fíknir ná stað þar sem þær virka ekki fyrir þig lengur, og þá finnur þú enn meiri sársauka.
Þetta er ein af ástæðum þess að flestir eru að reyna að sleppa frá núinu – frá stundinni sem er núna – og eru að leita að hjálpræði í framtíðinni. – Hið fyrsta sem það gæti mætt ef fókus athygli þeirra er settur á Núið er þeirra eigin sársauki og það er það sem það óttast. Ef það aðeins vissi hversu auðvelt það er að ná mættinum í Núinu, mættinum af viðverunni sem eyðir fortíðinni og sársauka hennar, raunveruleikinn sem eyðir blekkingunni. –
Ef við aðeins vissum hversu nálægt við erum okkar eigin raunveruleika, hversu nálægt Guði. –
Að forðast sambönd er tilraun til að að forðast sársauka og er því ekki svarið. – Sársaukinn er þarna hvort sem er. Þrjú misheppnuð sambönd á jafn mörgum árum eru líklegri til að þvinga þig inn í að vakna til meðvitundar heldur en þrjú ár á eyðieyju eða lokuð inni í herberginu þínu. En þú gætir fært ákafa viðveru inn í einmanaleika þinn, sem gæti líka virkað. –
Frá þarfasambandi til upplýsts sambands.
Hvort sem við búum ein eða með maka, er lykilinn að vera meðvituð og auka enn á vitund okkar með því að beina athyglinni enn dýpra í Núið.
Til þess að ástin blómstri, þarf ljós tilvistar þinnar að vera nógu sterkt til að þú látir ekki hugsuðinn í þér eða sársaukalíkama þinn taka yfir og og ruglir þeim ekki saman við hver þú ert.
Að þekkja sjálfa/n sig sem Veruna á bak við hugsuðinn, kyrrðina á bak við hinn andlega hávaða, ástina og gleðina undir sársaukanum, er hjálpræðið, heilunin, upplýsingin.
Að aftengja sig sársaukalíkamanum er að færa meðvitund inn í sársaukann og með því stökkbreyta honum. Að aftengja sig hugsun er að vera hinn þögli áhorfandi hugsana þinna og hegðunar, sérstaklega hins endurtekna mynsturs huga þíns og hlutverkanna sem sjálfið leikur.
Ef þú hættir að bæta á „selfness“ missir hugurinn þennan áráttueiginleika, sem er í grunninn áráttan til að DÆMA, og um leið að afneita því sem er, sem skapar átök, drama og nýjan sársauka. Staðreyndin er sú að á þeirri stundu sem þú hættir að dæma, með því að sættast við það sem er, hver þú ert, ertu frjáls frá huganum. þá hefur þú skapað rými fyrir ást, fyrir gleði og fyrir frið.
Fyrst hættir þú að dæma sjálfa/n þig, og síðan maka þinn. Besta hvatningin til breytinga í sambandi er að samþykkja maka sinn algjörlega eins og hann er, án þess að þurfa að dæma hann eða breyta honum á nokkurn hátt.
Það færir þig nú þegar úr viðjum egósins. Allri hugarleikfimi og vanabindandi „límingu“ við makann er þá lokið. Það eru engin fórnarlömb og engir gerendur lengur, engin/n ásakandi og engin/n ásökuð/ásakaður.
ÞETTA ERU LÍKA ENDALOK ALLRAR MEÐVIRKNI, að dragast inn í ómeðvitað hegðunarmynstur annarrar persónu og þannig að ýta undir að það haldi áfram.
Þá munuð þið annað hvort skilja – í kærleika – eða færast SAMAN dýpra inn í Núið, inn í Verundina. Getur þetta verið svona einfalt? – Já það er svona einfalt. (segir Tolle)
Ást er tilveruástand. „State of Being“ – Ást þín er ekki fyrir utan; hún er djúpt innra með þér. Þú getur aldrei tapað henni, og hún getur ekki yfirgefið þig. Hún er ekki háð öðrum líkama, einhverju ytra formi.
Í kyrrð meðvitundar þinnar, getur þú fundið hinn formlausa og tímalausa veruleika eins og hið óyrta lif (andann?) sem kveikir í þínu líkamlega formi. Þú getur þá fundið fyrir þessu sama lífi djúpt innra með öllum öðrum manneskjum og öllum verum. Þú horfir á bak við slæðu forms og aðskilnaðar. Þetta er upplifun einingarinnar. Þetta er ást.
Jafnvel þó að einhverjar glætur séu möguleikar, getur ástin ekki blómstrað nema þú sért endanlega laus við að skilgreina þig í gegnum hugann og að meðvitund þín verði nógu sterk til að eyða sársaukalíkamanum – eða þú getir a.m.k. verið meðvituð/meðvitaður sem áhorfandi. Þá getur sársaukalíkaminn ekki yfirtekið þig og með því farið að eyða ástinni. Eða vera eyðileggjandi fyrir ástina. –
(Ath! þeir sem kannast ekki við hugtakið „sársaukalíkami“ þá er það líkaminn sem laðar að sér vonda hluti sem þú undir niðri veist að koma bara til með að auka á vansæld þína. – Offitusjúklingur leitar í það sem fitar hann, sá sem er að reyna að hætta að reykja fær sér sígarettu, sá sem þarf að byggja sig upp andlega leitar eftir vandamálum og leiðindafréttum og „nærist“ þannig – nærir sársaukalíkama sinn. – Þekkir þú einhvern sem hegðar sér svona? –
Það að koma sér úr skaðlegum aðstæðum, getur bæði verið líkamlegt og huglægt. Að sjálfsögðu lætur enginn bjóða sér árásir annarra eða ofbeldi, – og því er sjálfsagt að koma sér þaðan. En meginatriði er að komast úr skaðlegum aðstæðum sjálfs sín, þegar við erum okkar eigin verstu skaðvaldar. – Fylgjumst með hvað við gerum, verum okkar eigin áhorfendur, sjáum, viðurkennum og lærum.
Ég skrifaði pistil nýlega um mikilvægi því að „giftast“ eða gefast sjálfum sér. – Með því undirliggjandi sem þarf til að hjónaband virki. – Ég held það fari varla á milli mála að þar þarf að ríkja ást – virðing og traust. –
Mikilvægi sjálfsvirðingar – sjálfstraust og að elska sjálfa/n sig verður seint dregið í efa. Þ.e.a.s. að þykja vænt um sjálfa/n sig en ekki í hefðbundinni merkingu eða eigingirni. –
Í framhaldi af því segjum við oft að við verðum að elska okkur sjálf, virða og treysta til að aðrir geri það. Sú staðhæfing er góð og gild eins langt og hún nær. –
En lífið er svo skemmtilega (leiðinlega?) flókið – og það er staðreynd að margir eiga í erfiðleikum með að elska sig, virða og treysta og það þýðir ekki að við megum ekki eða eigum ekki að elska, virða og treysta þeim sem eru í vandræðum með það. –
Við getum nefnilega elskað, treyst og virt án skilyrða. – Þ.e.a.s. við getum fókuserað á að allar manneskjur séu elsku, virðingar og trausts verðar. – Ef þær eru brotnar er erfitt fyrir þær að byggja upp elsku, virðingu og traust án utanaðkomandi aðstoðar. –
„Ég fór að trúa að ég gæti þetta af því að þú trúðir á mig!“ –
Þetta er raunveruleg setning úr bréfi nemanda til námsráðgjafa.
Þó að umhverfið, eða í þessu tilfelli námsráðgjafinn, hafi áhrif, er það í raun alltaf nemandinn sem þarf að taka ákvörðun eða velja að hlusta á ráðgjafann, að samþykkja það sem hann segir og gera það að sínu. Þ.e. að fara að hafa trú eða traust á sjálfum sér eða getu sinni.
Margir hafa heyrt söguna um froskana sem voru að keppast um að klifra upp í mastrið. –
Hópur af froskum lagði af stað, en niðri var hópur sem kallaði, „þetta er ekki hægt“ – „Þetta tekst aldrei“ .. o.s.frv. – einn af öðrum gafst upp þar til einn froskur varð eftir og kláraði alla leið á toppinn. – Af hverju gafst hann ekki upp? –
Froskurinn var heyrnalaus. –
Það mætti líka snúa þessari sögu við, þar sem liðið á jörðinni væri að hvetja áfram og kalla hvatningar. Hvað hefði gerst þá? –
—
Hvernig tengist hjónaband með undirliggjandi ást, trausti og virðingu inn í þetta froskadæmi? –
Jú, við hjónavígslu lofar parið hvort öðru gagnkvæmri virðingu, ást og trausti. –
Gagnkvæmnin felur í sér að gefa og þiggja virðingu, ást og traust.
Á sama hátt og hver manneskja þarf að rækta sjálfa sig og það er eflaust grunnforsendan (eins og að elska sjálfa sig, virða og treysta) þá þurfa tveir aðilar að rækta hvern annan, og – hjónabandið þarf að rækta. –
Þarna fer oft ýmislegt að fara úrskeiðis. – Af hverju rakna hjónabönd upp? –
Það er þegar jafnvægið klikkar. – Þræðirnir ná ekki að spinnast saman eða liturinn fer að leka úr öðrum yfir í hinn. – Hjónabandið er úr tveimur heilum þráðum, sem þurfa að haldast heilir og vefja saman eitt sterkt band. –
Í upphafi getur pari liðið eins og algjört jafnvægi ríki, – það er þegar ástin er allsráðandi og eins og sagt er þá getur ástin blindað, þessi ástríðufulla ást, – ekki þessi sem varir, þessi sem er meira eins og djúp væntumþykja. –
Þegar fólk fer að upplifa mannlegu hliðarnar, – þá fara hlutir sem voru jafnvel krúttlegir áður að fara í taugarnar á hinum. –
Við getum tekið dæmi af konu sem er lengi að gera sig klára, og er af þeim orsökum alltaf of sein. Í tilhugalífinu þótti manninum hennar þetta krúttlegt, að hún tæki langan tíma að undirbúa sig fyrir hann og bara fyndið að mæta of seint í matarboð eða í leikhúsið. Seinna þegar þau eru gift, er þetta að hans mati einn af hennar stærstu ókostum og farið að taka mjög á taugarnar, og orðinn orsakavaldur margra uppákoma og rifrilda.
Seinlæti og það að koma of seint eða láta bíða eftir sér er í raun óvirðing við tíma annarra. Sá aðili sem lætur bíða eftir sér er því að sýna bæði maka og öðrum „þolendum“ óvirðingu. – Óstundvísi er oft ávani eða lærð hegðun sem þarf að aflæra. En til þess þarf viljann til þess. –
Kona sem er búin að segja manni sínum að henni finnist dásamlegt að hann færi henni blóm við og við, – og hann færir henni aldrei blóm, er að óvirða langanir konunnar með að hlusta ekki á hana. –
Við verðum að yrða óskir okkar, langanir og þrár – og makinn á móti að virða þessar óskir, langanir og þrár (að sjálfsögðu á meðan það gengur ekki á virðingu makans). –
Þessar dæmisögur eru bara brotabrot og virka kannski einfaldar, en geta í raun verið upphafið að óánægjuferli. –
Þó að við eigum ekki að þrífast á viðurkenningum né hrósi, blómum eða hegðun annarra, þá komumst við ekki hjá því að slíkt hefur áhrif. Við þurfum ekki að láta eins og að við séum ónæm fyrir hrósi eða viðurkenningu, það er líka gott í hófi, eins og súkkulaði eða rauðvín er gott í hófi 😉
– Við þurfum að sýna tillitssemi og virðingu, – við erum tilfinningaverur og það er nú þannig að t.d. samlífið sem endar í rúminu á kvöldin hefst oft að morgni. –
Náin og falleg samskipti yfir daginn byggja upp áhugann fyrir kvöldið – á meðan vond samskipti og óvirðing brýtur niður áhugann. – Merkilegt þegar sumir halda að það sé hægt að vera leiðinleg/ur við maka sinn og fjarlæg/ur allan daginn jafnvel gera lítið úr – og svo eigi allt að „gerast“ um kvöldið.
Auðvitað eru undantekningar – en þær eru ekki reglan. –
Hjón deila næstum öllu með hvort öðru, lífi sínu og tilfinningum. Það er mjög mikilvægt að virða tilfinningar hvers annars, annars er ekki hægt að tjá sig um þær og þær safnast bara upp í hnút. –
Að sjálfsögðu þarf fólk að komast að samkomulagi, hvað er eðlilegt og hvað ekki og hafa sameiginlegar reglur og gildi fyrir heimilið, og þá ekki síst þegar börn eru í spilinu. –
Æ oftar heyri ég af körlum í hjónabandi sem vilja skoða klámsíður á netinu, – konan biður þá um að hætta, en ekki hættir maðurinn og unglingar á heimilinu komast jafnvel í efnið. – Þetta er raunveruleikinn. –
Ef að hjón eru ekki fær um að virða langanir, þrár, væntingar eða skoðanir hvers annars, þá fer að fjara undan. –
Hvað þá að virða hvort annað bara sem manneskjur. –
Mörg hjón stunda það, annað hvort bæði eða annað að gera lítið úr hinu og ýta oft á viðkvæmustu takkana, og það geta þau vegna þess að þau þekkjast svo vel. –
Sá aðili sem gerir þetta, notar það að hæðast að maka sínum, jafnvel fyrir framan annað fólk er yfirleitt sjálfur í vanlíðan. Þetta er því keðjuverkandi. –
Ég þekki þetta af eigin raun, – bæði að vera gert lítið úr og að gera lítið úr. –
Þetta kallast gagnkvæm óvirðing. –
Gagnkvæm óvirðing kemur þegar báðir aðilar eru brotnir, líður illa og stundum þarf bara einn að byrja og svo hefst vítahringurinn. –
Hjónabandið er því, eins og fyrirtæki, ekki sterkara en veikari hlekkurinn eða aðilinn. –
Fólk getur viljað vel, upplifir jafnvel væntumþykju – en kann ekki samskipti. – Kann ekki umgengi og skilur ekki hvað er eiginlega í gangi. –
Af hverju vill hún/hann ekki elskast með mér í kvöld? –
Af hverju er hún/hann í fýlu? –
Af hverju er hann/hún farin/n að leita í aðrar áttir?
Við verðum að spyrja af hverju, en ekki bara að ráðast á afleiðingarnar. –
Ef hjón vilja bæta samband sitt, þarf að:
Virða sig, virða maka sinn, virða hjónaband sitt, virða mörk sín o.s.frv. –
Það þarf að taka tillit til eigin langana og þarfa og yrða þær, ekki bara vona að makinn fatti, því að það er ekkert víst að hann hafi alist upp í þannig umhverfi. Á móti þarf sá sem tekur við að hlusta á langanir og þarfir og virða þær. –
Ekki gera lítið úr, ekki hæðast að. Ef fólk er ekki sammála þá verður að komast að samkomulagi eða niðurstöðu.
Stundum er það þannig að forsendurnar fyrir hjónabandinu eða sambandinu voru alltaf rangar og því er erfitt að bjarga, stundum hefur annar aðilinn beitt það miklum rangindum eða ofbeldi að því er erfitt að bjarga og þeim sem beittur var ofbeldinu bjóðandi að halda áfram. –
En þegar BÁÐIR aðilar sjá möguleika á því, og langar til að byggja upp gagnkvæmt traust, virðingu og elsku, þá ber að hafa það í huga að:
Það er dýrara og oft mun sársaukafyllra að skilja en að leita sér hjálpar eða fá ráðgjöf.
Þrátt fyrir ofan sagt, er forsendan alltaf að elska sig, virða og treysta. Því sá sem gerir það lætur ekki bjóða sér óvirðingu, yrðir tilfinningar sínar langanir og þarfir, setur eðlileg mörk í samskiptum og lítur ekki á sig sem stærri eða minni en aðrar manneskjur, heldur jafningja. –
Jafnframt: Það er sagt að við getum ekki breytt fólki og það er satt svo langt sem það nær. – Við breytum ekki fólki, það breytir sjálfu sér. – Þegar við segjum við einhvern að við treystum viðkomandi getur hann valið sjálfur hvort hann trúir því eða ekki. Við ákveðum það ekki fyrir hann. –
Við getum haft áhrif á fólk með því að breyta okkur, framkomu okkar, viðmóti og hvernig við umgöngumst það.
Við getum haft áhrif með því að vera fyrirmyndir, fyrirmyndir í elsku, virðingu og trausti. – Bæði á sjálfum okkur og öðrum. –
Þetta er búið að vera átakamikið umræðuefni, – set hér í restina trailerinn úr „Steiktir grænir tómatar“ – þar sem frúin var óánægð með sjálfa sig og ónærð í hjónabandinu og var farin að leita huggunar í konfektkassa og eiginmaðurinn í íþróttunum í sjónvarpinu. – Hún var að reyna að fá athygli hans, m.a. á tragikómískan hátt með að vefja sig inn í sellófan, en í raun var það endurnýjað sjálfstraust hennar í gegnum samtöl við fullorðna konu sem vakti athygli og áhuga eiginmannsins. –
Þú getur valið hvort þér þykir þetta trúverðugt.
Að lokum, það er aldrei uppbyggilegt að fara í ásökunargír hvorki gagnvart sjálfum sér eða maka, – miklu betra að setja sig í þann gír að vilja sýna sjálfum sér skilning, skilja maka sinn og skilja sjálfa/n sig.
Lokaspurning:
Hvað átt þú skilið og hvað ætlar þú að gera í því?
Þegar þú tekur frá nokkrar mínútur á hverjum degi til að kyrra hugann, munt þú uppgötva svolítið gott; hið hversdagslega lif mun fara að virka mun óhversdagslegt. Þú munt fara að njóta hins smáa og hversdagslega sem þú tókst ekki eftir áður. – Þú verður frekar fullnægð/ur, og bara almennt hamingjusamari/söm. –
Í stað þess að fókusera á það sem gengur illa í lífi þínu og er í ólagi, ferðu að veita athygli og hugsa um það sem sem gengur vel og er í lagi. –
Veröldin mun ekki breytast, en sýn þín á hana. Þú ferð að veita athygli velvild og hlýju annars fólks, í stað neikvæðni þeirra og reiði. –
(Jack Canfield)
Ég hef verið með hugleiðslunámskeið undanfarna mánuði, sem hafa gefist vel. Hver tími verður 90 mínútur – (Einn og hálfur tími) á mánudögum frá 18:30 – 20:00.
Næsta námskeið er hið fjórða í röðinni, en þau eru öll sjálfstæð svo það er alltaf hægt að stökkva með á lestina. –
Við byrjum 16. apríl og verður námskeiðið 3 skipti og kostar 4.500.- krónur.
Ég er með disk í bílnum mínum sem heitir „Faðmur“ – í sorg og gleði þar sem Kristín Erna Blöndal flytur. – Mér líður alltaf vel í umferðinni með hana syngjandi með sinni blíðu rödd, sem er að vísu stundum trufluð með minni eigin þegar ég tek undir! – 😉 .. Eftirfarandi er ljóð sem er eitt af mínum uppáhalds og ætla ég að textann í hugleiðslunni sem grunn.
16. apríl
Eigi stjörnum ofar
á ég þig að finna,
meðal bræðra minna
mín þú leitar, Guð.
23. apríl
Nær en blærinn, blómið,
barn á mínum armi,
ást í eigin barmi,
ertu hjá mér, Guð.
30. apríl
Hvar sem þrautir þjaka,
þig ég heyri biðja:
Viltu veikan styðja,
vera hjá mér þar?
Já, þinn vil ég vera,
vígja þér mitt hjarta,
láta ljós þitt bjarta
leiða, blessa mig.
(Frostenson – Sigurbjörn Einarsson)
Nánari upplýsingar johanna@lausnin.is
Skráningarform opnar fljótlega á heimasíðu Lausnarinnar, annars er hægt að senda mér póst og gefa upp nafn, kt. og símanúmer. 😉
JÓHANNA MAGNÚSDÓTTIR, 